Opinions

Erg prettige, rustgevende documentaire over onze wateren. Fragmenten kwamen me erg bekend voor, diverse zeedieren al eens opgezocht en bekeken. Het ontbreken van de informatie was voor mij dus niet perse een negatieve eigenschap van de film, het mysterieuze karakter van die immense oceanen wordt zo ook goed gewaarborgd. Verder vond ik de sterk aanwezige moraal ernstig overbodig, een beetje kan, maar tegen het einde aan (en het einde zelf) was té. Desondanks prachtig geschoten en waanzinnige wezens gezien die met ons de planeet delen. 4*

Boe is een zeer sterke, vernieuwende regisseur en bewijst dat met deze Offscreen maar weer eens. Al zijn films die ik heb bekeken tot nu toe hebben minimaal 4 sterren gekregen en dat gun ik deze prent ook.

Het begin van de film laat je twijfelen over authenticiteit, maar al gauw wordt duidelijk dat dit toch 'gewoon' een film is. Het voegt duidelijk een sterk aspect van echtheid toe, om met hand-held camera te filmen en om als regisseur met de acteurs in gesprek te gaan over de film die je aan het bekijken bent. Mijn hersenen moesten duidelijk schakelen en dat geeft aan dat het niet een doorsnee film is die je bekijkt. Boe experimenteert hier lekker.

Bro is het perfecte, smerige, mannetje die zijn eigen rol goed kan vervullen en ook al is het niet overal sterk wat je ziet, het hele idee blijft je vasthouden en zorgt er voor dat je 'beloond' wordt met het gekke, naargeestige einde. Veel van Bro's keuzes worden vrij snel en ondoordacht gemaakt en ook zijn omgeving reageert soms onrealistisch en bot op hem. Dit doet de flow van de film geen goed. Ook knalt het liefdesverhaal niet zo van het scherm als bij zijn andere films, maar desondanks blijft het interessant om te blijven kijken.

Vooral het laatste kwartier is uitermate interessant en als het laatste plaatje de aftiteling inluidt zit je met een verbaasde blik naar het scherm te kijken. Wederom geslaagd Boe. 4*

Een beeld bij het boek; een beeld dat blijft hangen. Met gevoelig plot en prachtige scenery's, jazzmuziek-keuzes en tot in de puntjes verzorgde details van de late jaren '40.

Uiteraard met de bijbehorende drugs en seks, horende bij de beat-periode. Maar ook de sensitieve kant van de auteur en zijn vrienden. De vrijheid, de zoektocht naar het leven, en dat vervolgens nemen zoals het komt en er alles uit proberen te halen.

Het eerste uur van de lange speelduur zat ik te koppelen aan het boek, dat ik rustig kan bestempelen als mijn persoonlijke favoriet, wat Engelstalige romans betreft. Echter, dat koppelen werkte niet goed op het bezien als de film als een op zichzelf staande kunstuiting, met eigen interpretaties en invullingen van Salles. Die er voor gekozen heeft om geen lange passages uit het boek te herhalen, iets wat wel best had gemogen om de snelheid, het zoeken, de leegte en de intellectuele poëtische uitspattingen van Kerouac, Cassady, Burroughs en Ginsberg te vatten.

Maar dan nog blijft er zeer veel over om van te genieten, van de heerlijke diversiteit van Amerika en Mexico die getoond wordt, de overtuigende, ingetogen rol van Sal Paradise tot de 'bewust uitbundige' rol van Dean Moriarty, de open, hechte vriendschappen die ontstaan en de innerlijke vrijheid die dit met zich meebrengt.

Het reizen om het reizen, dat ook iets boeddhistisch met zich mee draagt, (en waar de Boeddhistische omroep zelfs een site over heeft opgesteld; beatsenboeddha.nl) een geheel dat mij blijft aantrekken; het leven om te leven, in een veranderende maatschappij jezelf blijven ontpoppen en blijven gaan, gaan, gaan!, totdat je, zoals Neal Cassady, ergens langs een spoor met een fles whisky gevonden wordt, maar wel twee levens in één hebt geleefd.

Maar tot die tijd blijf ik er maar films over kijken, en ga ik nu weer studeren.....

Dikke 4*.

Inspiratieloze, hooguit vermakelijke, film met een makkelijk te verteren plot voor de massa's. Bizar dat deze film zo'n hoge plek in de top 250 (nu al?) heeft bemachtigd. Qua acteerprestaties, cinematografie, soundtrack en teksten is dit een gemiddeld filmpje en abosluut geen schim van PTA's betere films. Je zou kunnen stellen dat One Battle after Another een blauwdruk legt voor een dystopisch, toekomstig Amerika, maar dat is maar te betwijfelen. En daarbij is het in de categorie 'maatschappijkritische films' óók een schim van films in datzelfde genre.

Mij bekruipt hetzelfde gevoel als bij Once Upon A Time in Hollywood. Geniale regisseur, sterrencast, oneindige miljoenen in de portemonnee en dan na maanden van opnames met een inspiratieloze LANGE film komen aankakken die vooral geld moet opleveren. Wat een creatieve leegte. Snel op zoek naar makers die wél nog iets durven.

Prima tragi-komedie van Nederlandse bodem. Waar een uitwisselingsproject al niet in kan resulteren.

Het fijne acteerwerk gecombineerd met het vrij simpele plot werkt uiteindelijk bovengemiddeld goed. Licht wrange en absurdistische scènes weten toch die glimlach op je gezicht te toveren, het bewijs dat het zwart-komische aspect goed geslaagd is. Helaas had de film nog beter gekund. Om bij de meest bepalende scène van de film het nummer Cytheria Squirts te kiezen van awkward i had ik bijvoorbeeld niet gedaan.Verder wel prima soundtrack van de Amsterdamse band. Desalniettemin nog eens een waardige Nederlandse film. 3,5*

Oef wat is dit cheesy. Veel te veel dialoog en veel te veel opzichtige hints "verstopt" in die gesprekken en de personages. Het wordt vervolgens in de eerste paar minuten al zeer voorspelbaar. Vervolgens wordt er ook nog eens een extra set strijkers bovenop gegooid bij iedere emotionele of spannende scène. Gooi daar óók nog een liefdesplot tussen dat dunner is dan een a4'tje en een tranentrekkende scène over het redden van een hond in een regenbui en ik stop met kijken. Bedankt Kevin.

"Kwaadmakend" drama, over niet benutte kansen en de lonkende schoonheid van ons bestaan.
De sfeer die wordt gecreëerd is er een van na-zomerse hoopvolle avonden zonder einde. De zon is, na zijn vertrek bij de kliniek, bijna constant aanwezig en geeft je het gevoel aanwezig te zijn op een dag (inclusief avond) waarop alles mogelijk is. Dit 'alles' is op een duistere, neerslachtige manier ingevuld door Trier. De film raakt vrij hard, golft tussen hoop en depressie en is daarom goed, mede door het ontbreken van echt harde beelden en het subtiele gebruik van muziekstukken (in de club en het moment dat hij Oslo binnenrijdt). De scène bij het restaurant is vernieuwend, speelt met ideëen over opnames van geluid (evenals de club-scène) en geeft subliminaal aan dat iedereen bepaalde dromen, problemen, verlangens en obstakels heeft en kent. Het ligt allemaal voor het grijpen en je moet het kunnen zien. Kortom; zeer prima film. Ik wil naar Oslo. 4*

Typisch Keaton-plot en vergeleken met zijn andere prenten een van de mindere.

Tuurlijk, de stunts zijn formidabel, maar de grappen en grollen zijn minder scherp als in bijvoorbeeld the General of Sherlock Jr. De antieke beelden blijven echter verbazen en voor genot zorgen, kortom; alle bovengenoemde lof is volkomen terecht. Feit blijft echter ook dat de scherpzinnigheid van deze Keaton in mijn ogen achterbleef. 3*