Opinions

Realistischer en zo 'plotseling bizar' zoals in deze documentaire, zijn er weinig.
Wat begint met een verliefde Nev eindigt in een bizarre ontknoping met een schizofrene vrouw die wat, zo lijkt het, kleur aan haar leven probeert toe te voegen. De leefomgeving van laatstgenoemde is aangrijpend, maar deze woonsituatie en alle details die gepresenteerd worden laten je tevens lichtelijk twijfelen over het geheel, zoals hierboven en op andere sites al is gedaan. Zo is het op z'n minst vreemd te noemen dat dit hele verhaal zo toevallig ontstaat, maar ook dat 'Angela' alles opbiecht. Desalniettemin wil ik het wel geloven. Just the right guys at the right moment with a handheld camera in their hands...
Het geheel doet aan als een grote kwajongens-streek, die toevallig op dit rare verhaal stuiten, en er nu op hun eigen, wellicht onbekwame, manier alles proberen uit te halen.
Dat is ook het minpunt aan de docu; er hadden zo veel meer vragen gesteld kunnen worden, bijvoorbeeld door een voice-over te gebruiken, wat verzuimd wordt. Wellicht is er wel een enorm groot netwerk van fake Facebook-profielen, wat een verhalen daar achter schuil gaan! Maargoed, de makers laten het bij dit verhaal en that's it. 3,5*

Verhelderende documentaire, wellicht met weinig visuele aantrekkelijkheid, maar des te meer een degelijke rode draad, die sterk wordt onderbouwd door de interviews met personen die de desbetreffende ontwikkelingen hebben meegemaakt. Freud's theorieën over het onbewustzijn hebben een degelijke invloed gehad op diverse besturen, overheden, commerciële bedrijven en de massa in zijn geheel, door de jaren heen. Hoe de massa schaamteloos bestuurd is geworden en hoe commercie er telkens weer in slaagt ons met nieuwe verlangens te voorzien.
Een korte opsomming van een aantal nieuwe inzichten;
- Het idee dat PR een verkapte, verhulde vorm is van het begrip propaganda, gebruikt ten tijden van WO I, en vervolgens de overstap naar de commercie in New York (waaronder de tabakslobby en 'the torches of freedom')
- Hoe openheid over emoties, gevoelens, verlangens van de massa, d.m.v. focus groups ook misbruikt wordt door de commercie en politici, waarbij business de grote winnaar is.
- Hoe trends in psycho-analyse en de marketing-goeroes hele volksstammen beïnvloeden. Van de CIA die wil brainwashen, omdat de Sovjet-Unie het waarschijnlijk deed, en de Amerikaanse overheid die een oorlog begint tegen Guatamala door in te spelen op onbewuste gevoelens tot aan het verlangen naar 'vrijheid' als individu, met als gevolg dat de marketing van de producten anders wordt ingericht.
- Tenslotte; hoe de overgang naar 'het luisteren naar de burger' heeft plaatsgevonden\, met belachelijke, irrationele gevolgen. Luisteren naar de burger moet gebeuren tot een bepaald niveau, en vervolgens moeten volwaardige, competente politici de taak overnemen.
4*

Een werkelijk verlammend stuk film, waar in mijn ogen niets van humor, kritiek of enigszins diepere lading in zit. Alle hierboven genoemde 'hilarische' stukken vind ik maar saai en nietszeggend. Het is een en al herhaling en traagheid, nergens straalt de film echt en wat surrealisme betreft sprak het me werkelijk niet aan (terwijl ik hier wel een voorliefde voor heb). Bunuel lijkt me een interessante regisseur, maar na deze film is mijn hoop toch wel vervaagd. Lijkt me ergens zelfs een beetje elitair en snobistisch om deze film nu daadwerkelijk als 'goed' te bestempelen. 1*

Inkijk in de leegte van een hipsterleven. De anomie van het bestaan van het elite-leven.
Vrijwel geen emoties te bemerken bij Heidecker, niet in de gekste gevallen. Op zoek naar authenticiteit verwordt alles 'te min'. Naar mijn mening wil Alverson de vergankelijkheid van een sociale rol laten zien, die altijd gepaard gaat met verlangens. Al heb je er geen, zoals je wellicht zou denken van de cynische hipster-mentaliteit, dan wil je veel betalen om even te proeven aan het (echte?) leven van een taxichauffeur.
Heel onderhoudend en bewust berust gefilmd, met zo af en toe echt disturbing beelden, maar al met al, zoals Inland Rabbit al opmerkt, echt bijzonder. Ook door het subtiele gebruik van vrij underground artiesten als Bill Fay en Gardens & Villa werkt het geheel nog beter.
Dit is leegte in beeldvorm, ruime 4*.

Bijzonder harde actiefilm en een bijzondere actiefilm. Statham vaart in deze film volledig op één adrenaline-rush die door het scherm ook op de kijker neerdaalt. Volledig over-the-top met de nodige dosis humor. Een actiefilm die zichzelf wellicht niet voor de volle 100% serieus neemt (neem de seks-scène en het laatste shot...), maar dat argument zou ik voor iedere actiefilm kunnen gebruiken. Het subtiele gebruik van de visuele extraatjes en het bizarre, soms ongestructureerde camerawerk blijft je boeien en wordt nergens vervelend. Als niet-liefhebber van dit genre wist deze film me echter de volle zit te boeien, en dat levert 4 sterren op.

Wat weinig stemmen bij dit leuke portret van een van de beste Nederlandse bands ooit.

Het vlamt nergens, maar het zit gewoon goed in elkaar. Hoor en wederhoor is goed toegepast en het is mooi dat het uiteindelijk allemaal op pootjes terecht komt met zo'n band. Waar het, door toevalligheden, en wellicht door het koppige karakter van Cuby, ook gedeeltelijk mis is gegaan in de sixties en seventies.

Ergens is Harry een emotionele dorpeling die toevallig verschrikkelijk goed kan zingen. Verdriet om zijn eerste jeugdliefde levert ons het beste Nederlandse nummer ooit: 'Somebody will know someday' en het doet soms ook wel een beetje aan alsof hij liever in Drenthe was dan waar dan ook met optredens. Wellicht onbewust die progressie tegengehouden.

Enfin, ik had verder liever wat meer beelden van toen gezien, maar verder prima documentaire. Met ook een Johan Derksen die pep regelde voor de band. Ja, gekker moet het niet worden. 3,5*

Sluit me aan bij Dwarrel hierboven.

De documentairemaker kleurt de boel nogal met een koloniaal sausje. Er zijn inderdaad geen gegevens over hoe dit op het land speelt, hoe je dit in het onderwijs terug ziet komen en in hoeverre de jeugd hier nog steeds de gevolgen van ondervindt. Dat zouden kritieken kunnen zijn op deze docu. Bovendien worden ook de meest kneuterige, onnozele en botte Nederlanders gefilmd en wordt geen enkele inlander aan het woord gelaten. Enfin.

Aan de andere kant zijn de woorden van de zwarte mevrouw in de personeelskamer van de AH hartstikke duidelijk; het citaat van de Antilliaanse schrijfster spreekt boekdelen: "het enige dat de Nederlanders ons niet hebben doen geloven is dat God in Amsterdam is geboren". Geen glimlach op haar gezicht, maar pure ernst.

Verder is de combinatie van statische shots van Antillianen en aan de andere kant de blanke toerist die rondhangt, golft, drinkt en zont een stijlmiddel dat goed werkt.

3*

Te langdradig

Geen originele, leuke tijdsbeelden (zoals bij het eerdergenoemde Forrest Gump)

Hollywood-afronding bleuh

Ook de setting en kleuren die gebruikt worden maken de film zelfs een beetje grauw.. En haalt de hele esthetische waarde van de film omlaag..

Klein beetje props voor het make-up werk, maar ach..