Opinions

A.L. Snijders is een voorbeeld.

De ware, korte woorden spreken tot de verbeelding en zijn levenswijze evenzo.

De pure, epicuristische, gedachtegangen die hij er op nahoudt zijn briljant.

Zelfspot en humor zijn daarnaast ook nog eens eigenschappen die hij subtiel en zorgvuldig in de praktijk brengt.

Mocht ik ooit oud en op mijzelf komen te staan is A.L. Snijders mijn voorbeeld.

Over de documentaire dan nog:

Mooie stukken uitgekozen, zorgvuldig gemonteerd in mijn ogen. Alleen enige minpunt was het laatste (lange) korte verhaal. De monotone stem van Snijders is geschikt voor ZKV's, niet voor iets langers. 4*

Radnor's debuutfilm, waarbij hij, vergeleken met Liberal Arts, nog beetje zoekende is naar mijn mening. Cameragebruik verschilt veel en is niet altijd even prettig (veel close-ups!), de soundtrack dient echt als opvulmateriaal (wat niet zo heel erg is) en de verhaallijn rondom de twee vrienden zijn vrij losjes en voegen verder weinig toe aan de hele film. Daarnaast is het acteerwerk hartstikke prima.

Toch mist de film die prettige flow en een bepaalde verrassendheid waarmee hij boven het gemiddelde zou kunnen uitsteken. Desalniettemin heb ik vertrouwen in Radnor, hij voegt leuke personages samen met dito humor en soundtrack. Gewoon lekkere wegkijkfilm, niet te zoetsappig, niet te flauw. 3*

Een geloofwaardige misdaadfilm die met plots over liefde en vriendschap doordrenkt is.

En ondanks deze verschillende side plots is het geheel makkelijk te volgen en leidt Mann je van de achtergrond van de Pacino en de Niro weer terug naar het speelveld en weer terug ...

Ben geen misdaad/actie-liefhebber, maar deze ontstijgt het gemiddelde niveau wel degelijk. Zoals gezegd geloofwaardige scènes, niet té semi-filosofische dialogen en de plotwendingen die er zijn, zijn reëel. Wellicht ligt dit voor een groot deel aan de ongelooflijk dikke cast, maar ook de heerlijke beelden en bijpassende muziek zorgen voor een ongekende sfeer in een misdaadfilm. De film ademt echt een nineties-crimi-sfeer uit, met de synths en de verdere aankleding uiteraard. Bij beluistering van de soundtrack kun je je zo weer in LA wanen...

De, dik anderhalf uur durende, aanloop naar de battle toe is noodzakelijk en duurt noch te kort, noch te lang. Je leert precies genoeg kennen van de bad (en the good) guys en de achterliggende emotionele rode draad wordt nergens vervelend aangedikt en die balans gaat geheel door tot aan het einde waar Moby ons nog een cadeau'tje meegeeft. Perfect afgewogen cinema. Nooit gedacht dat een misdaadfilm me zo kon bekoren. 4,5*

Een duistere western over wraak en rechtvaardigheid, waarin Eastwood zich op een cynische manier laat gaan. Het dorp met een groot geheim wordt te kijken gezet door de koelbloedige Stranger, en wel op een gluiperige, maar terechte manier (althans, zo voelt het wellicht als kijker aan). An sich een knappe prestatie van Eastwood als regisseur, maar niet een van de beste westerns die ik ooit heb gezien. Nevertheless; uniek, rechttoe rechtaan en met het nodige spul om over na te denken. Dikke 3,5*

Boerenwijsheden, blues in het Drents verwoordt door een rasechte, energieke muzikant.

Een korte kennismaking met een amusant groepje Amerikaanse blues-muzikanten, die zo hun eigen specialiteiten hebben. Lohues die zich overal lijkt thuis te voelen ("volk!?") en die overal even makkelijk en eerlijk over weet te spreken. Meer beeldmateriaal was welkom geweest omtrent dit Amerikaanse avontuur van een nuchtere Drentse musicus. Desondanks 4* als beloning.

Ik begin een steeds groter wordende afgunst te krijgen voor over-sentimentele, verromantiseerde films. Binnen de eerste 50 minuten zijn er zo'n 5 omhelzingen tussen de hoofdpersoon en zijn vrouw, die begeleidt worden met bombastische klassieke muziek.

Bij die 5e keer wou ik de film bijna uitzetten.

Ook andere zaken worden zo gedramatiseerd, zoals de regen die op de vluchtelingen neerkomt terwijl hun de toegang tot de bussen wordt geweigerd, en met de

VN-hoofdcommandant die in de regen achter blijft staan. Bleuh, overdreven. Niet mijn ding.

En zo waren er nog wel meer voorbeelden te noemen (denk ook aan de overdreven persoonlijke relatie tussen die commandant en de hoofdpersoon).

Ik vind het op zich goed dat een dergelijk film wordt gemaakt, om zo de misstanden in het land te tonen aan iedereen, maar ik had liever gehad dat dit op een wat meer sobere, met echt beeldwerk gebruikende, manier was gedaan. Hoe ging dit op politiek gebied? Waarom is Rwanda zo stilgezwegen? Hoe zit dat in elkaar?

Die echte beelden komen altijd beter over dan het gemiddelde Hollywood-sfeertje, in ieder geval bij mij.

Wat een flauwe documentaire

Is meer een verzameling van emotioneel instabiele mensen die (sommigen bijna ziekelijk) hun hebben en houden ophangen aan één artiest en soms aan een tekst.

Overal kun je mooie, pakkende teksten vinden.

Wat een karikaturen daar in Amerika.

Die soldaat deed me denken aan Jim Carrey, met z'n vreselijke neplach.

Maar verder wel mooi dat de wazige teksten van Dylan op zoveel manieren geïnterpreteerd worden.

Aardige zit, deze film van Fox en daardoor nipt de moeite waard. En dat is spijtig, want het idee van de docu is natuurlijk zeer sterk: men hoort al jaren van de negatieve gevolgen van de klimaatverandering, de eerste tekenen aan de wand zijn al voelbaar, maar hoe hier mee om te gaan?

Psychologen hebben al de gebruikelijke cognitieve dissonantie-technieken onderschreven bij deze thematiek. Mensen die er vanaf weten, verzinnen uitwegen om er immer te weinig aan te doen en de eerste klimaatdepressies zijn al gediagnosticeerd. Hoe dan wél om te gaan met deze bulk aan (negatieve) informatie?

Fox presenteert als tegengif het verhaal van vele stammen en oorspronkelijke bewoners van onze regenwouden en eilanden. Hoe zij met moed, creativiteit en inventiviteit de grote kolenreuzen (en de overheden met hen) proberen te beïnvoeden. De boodschap lijkt: het vliegtuig met de mensheid stort neer, maar op de wrakstukken zullen de overlevenden een betere samenleving moeten kunnen creëren. Het klimaatprobleem als grootste uitdaging en les voor de mensheid. Laten we dat maar eens gaan bekijken dan.