Opinions

Absurdistisch en bij vlagen wrange film van van Warmerdam, zonder diepere lagen en/of gedachtegangen. Een welkome vrijzinnige kunstuiting op Nederlands filmgebied, maar niet een film die je bij de lurven pakt en bezig houdt. Tal van leuke vindingen (van het imbeciel-gedrag van Abel tot aan de wrange gesprekken in het ouderlijk huis tot aan het onbeschaamd haring eten) en ook aan de dialogen en het acteerwerk mankeert niets, maar al met al geen groots geheel.
Uiteindelijk doet het vrij langgerekt en traag aan (helaas!), want ik zou zo'n alternatief stuk film heel graag willen waarderen, zeker omdat het van Nederlandse bodem is. Voor mijn derde van Warmerdam een nipte onvoldoende: 2,5*

Heftig, surreëel, onthullend en onthutsend in één.

Na een uur 'the Act of Killing' was ik al een beetje ontdaan en ik wist slecht aan te geven of dit kwam door de nieuwe feiten die ik tot me kreeg (de historie van Indonesië en de sterk gekoppelde huidige situatie in Indonesië) of door het über-absurde karakter van de documentaire. Bij vlagen is het een satirisch programma dat gekeken wordt, maar telkens weer wordt gruwelijk duidelijk dat dit het allerminst is.

Zoals MarcusViridis al aangeeft in zijn opsomming hierboven; alles is gruwelijk.

Van de duidelijke en simpele chantage op straat (heeft iemand ooit zo gefilmd hoe corrupte overheden te werk gaan?) via de corrupte menigtes en de bijbehorende corrupte minister van Jeugd en Sport (!) en de, tussen neus en lippen door, aan het licht gebrachte kindverkrachtingen tot aan de reactie van Congo aan het eind: mentaal en fysiek uitgeput van al zijn wandaden.

Het is net te bevatten wat je ziet. Een must-see en een waar cineastisch unicum.

4,5*

Een lieflijk en humoristisch uitziend filmpje, dat eigenlijk heel erg kil en hard is.
Heel grappige scènes worden (vooral tegen het einde van de film aan) opgevolgd door de harde realiteit van het leven van een heroïne-junkie, met de dood van Adam aan het eind. Een perspectief overigens dat ik nog nooit zo realistisch heb zien uitpakken. Onvergetelijke scènes met het komische duo junkies geven ook beetje bij beetje de achtergrond van hen weer die, wanneer je het op zou schrijven, gewoonweg pijnlijk is. Alle pijnlijke facetten en de constante onrust en drang worden zwartgallig weergegeven. Het geheel heeft alle ingrediënten van een zwarte komedie, en dan ook nog eens perfect afgewogen. 4*

Heel. Erg. Leuk. Een blijvende glimlach tovert deze film op je gezicht.

Vol genot en de nodige rust zie je in deze film de Aimabele Alexandre zijn benodigde vrijheid vinden.

Het geheel kan geïnterpreteerd worden als een metafoor voor onze haastige samenleving, en de wellicht toenemende lastigheid van het 'onthaasten'. Laat deze film dan een voorbeeld zijn.

Een genot om te kijken, mede door het über-zonnige Franse landschap, de blije gup Alexandre, de titelsong uitgevoerd door Isabelle Aubert en de pracht van Marlène Jobert. Zonder twijfel één van de prachtigste vrouwen ooit in een film gezien. 4*

Bombastische, ongeloofwaardige, duistere film die me vrijwel op geen enkel vlak wist te raken, wellicht enkel en alleen de diversiteit aan muzikale composities en decor. Ongeloofwaardig doordat veel van de conversaties aan boord totaal niet bij de dreigende situatie passen zoals deze zich voordoet en vooral door het zoeken naar een motherfuckin' kat aan boord van een ruimteschip, wat tot twee keer toe een belangrijke rol speelt in het plot. De 'dreiging' waar iedereen het over heeft zit hem vooral in de muziek, maar in het visuele aspect blijft dit erg achter, waarbij het tempo van de film ook nog eens tergend langzaam is.

Toegegeven, bovenstaande genres zijn verre van mijn favorieten, veelal omdat ik tijdens het bekijken van een film geraakt wil worden door mooie beelden, sterke dialogen en prettige muziek. Die drie zaken zullen voor diegene wat dit positief beoordelen wellicht aanwezig zijn, maar ik beoordeel dat geheel anders.

1* en de eerste negatieve recensie bij deze fenomenale film.

Een vrij sobere, nuchtere documentaire die er bewust voor heeft gekozen de negatieve aspecten van ieders verhaal op te tekenen. Over hoe de ene opvoeding de andere triggert (het niet wordt het wel). En zo blijft de opvoeding in golfbewegingen manoeuvreren. Rake woorden (en beelden) van de zonen van Simon Vinkenoog en Cor Vaandrager. Inderdaad interessante impressie van een 'spirit of the times' en de gevolgen daarvan. Iedereen is een kind van zijn/haar tijd en merkt daar de gevolgen van. 3,5*

Vooruit, dan toch nog een kort bericht onder deze film.
Na het kijken van de eerste film van Boe was ik even van de (film)wereld afgeblazen. Er was nog hoop op visueel aantrekkelijke, filosofisch hoogstaande films over menselijke emoties, emoties die we allemaal wellicht even heftig ervaren en waar we wellicht even weinig antwoorden op weten te vinden; de liefde.

De manier van werken van Boe is prachtig. De setting. De kleine, subtiele geluiden die hij toevoegt. Het camerawerk. De acteurs (Helena=prachtvrouw). Het afwegen tussen fictie en feit. De fysieke wereld waar hij gebruik van maakt om de gedachtenwereld concreet te maken.

Moraal van de film Allegro is dat Zetterstrom zijn verleden zo ver heeft weggeduwd, tot dat het op een dag 'ontploft' en hem des te harder treft. Hij vindt de afleiding in zijn muziek en alléén daar. Op de dag dat hij er achterkomt wat hij zo lang had weggeduwd, geeft de verteller aan dat we niet moeten oordelen of we het zielig moeten vinden.... Vervolgens wordt uitgezoomd op één grote ruimte (in de 'tussenwereld' die via het dashboardkastje wordt binnengegaan) met allerlei verschillende dozen (die nu nog gesloten zijn). Allemaal weggestopte gedachten van ons mensen...

De film had iets langer mogen duren en wellicht had inderdaad de relatie in het begin wat romantischer voorgesteld mogen worden. Het gevoel dat zij zijn alles was, kwam niet geheel over.

Maar Boe weet dit alles uiteindelijk prachtig te vatten en ik heb nog wat films op de lijst 'Nog te zien' geplaatst.

Vrij banale film die nergens echt glanst en zelden echt raakt wat betreft acteerprestaties, belichting, scenario etc. Het gebeuren is allemaal vrij plastich en kaal verfilmd, waar op zich ook iets voor te zeggen valt, maar wat mij niet erg vrolijk maakte gisteren.

Enige positieve is de waargebeurde reactie van de Amish-gemeenschap. Zeer inspirerend, die echter op een erg melo-dramatische manier wordt overgebracht op de kijker.

Die gedachte, zonder de godsdienstige moraal erachter, heeft me wel even bezig gehouden.

Misschien een aardige opzet voor de film, maar onvoldoende voor mij. 2,5*

Mistroostige film over een stel dat de aftakeling van de partner moet meemaken.

De film begint hier direct mee, iets dat vragen met zich meebrengt in het eerste gedeelte van de film. Hoe zit het met de persoonlijkheid van de vrouw? En wat voor liefde speelt er? En waarom is er zon akelig , overdreven , depressieve toon? Twee omhooggevallen, elitaire Parijsenaren die moeten omgaan met wat tegenslag; een eerste interpretatie. Het eerste gedeelte wordt dan ook vrij klinisch en onrealistisch. Later, wanneer de pijn en aftakeling wat duidelijker wordt, stijgt de kwaliteit van de film.

Natuurlijk is er goed acteerwerk, behandelt het grootse, ware thema's en moet de film groeien, maar het geheel is te min. Ik voel geen liefde, alles behalve zelfs. Ik voel ook geen emotie of pijn. De dood is gewoon. Haneke blijft voor mij een erg wisselvallige regisseur, voor nu 3 sterren voor deze film.

Aardige en tamelijk harde animatiefilm, mede-gefinancierd door de CIA, die de negatieve aspecten van een dictatoriaal, communistisch regime in beeld probeert te brengen.

Hoe revoluties hoop en verderf kunnen brengen, hoe macht corrumpeert, hoe de ideologieën van het communisme (en het kapitalisme) volkeren controleren, sturen en beïnvloeden wordt hier in het beeld van het dier gegoten. Met uiteindelijk toch het hoopvolle eind, met de echte kracht van 'het volk'.

Een, voor die tijd, voldoende geanimeerd boek dat een bepalende culturele invloed heeft. 3,5*

Vrij matige en trage (anti-)western. Een aantal stijlelementen passen niet bij een western vind ik en daar heeft Harris toch voor gekozen. Allereerst wijzigt het karakter van Harris vrij vlot: van stoïcijnse sheriff die recht door zee gaat naar een verliefde, warrige sheriff met een spraakgebrek. Het simplistische aanvullen dat gebeurt door Mortenson is in zijn geheel niet realistisch. Hier sluit het tweede punt op aan. De verliefde gevoelens van Harris slaan kant noch wal. Een sheriff die zijn vrouwelijke kant laat zien? Come on! Daarnaast is de rol van Zellweger (die zomaar uit de lucht komt vallen) tenenkrommend. Is het de bedoeling dat ze een licht gestoorde prostituee speelt met een botoxgezicht?

Bij moderne westerns (ik noem True Grit of Assasination of...) geldt dat de aankleding, de layers, de muziek en de kostuums etc. vaak wel in orde is. Daar heb je goede bureaus voor en talentvolle mensen die achter de schermen van alles klaarzetten. Maar het komt vervolgens aan op de scriptschrijvers en de gezichten om het geheel naar voren te laten komen. Daar heeft de schrijver Harris steken laten vallen en daar valt nog wel wat aan te sleutelen bij deze film. Het geheel is niet altijd geloofwaardig en boeit te weinig. 2*

Tien hollywood-sterren maken nog geen Oscarwinnende-film, zou je zeggen...
Enfin, Argo is leuk. Maar verder ook verre van meer dan dat. Het is een typisch, vrij simpel filmpje waarbij je in de eerste tig minuten volgestouwd wordt informatie die nodig is om de hele historische gebeurtenis te kunnen plaatsen. De hoge dichtheid van informatie, het weinige gebruik van muziek, maar vooral het simpele vertellen en de typische cinematografie had ik wel verwacht van te voren. Ook het einde, waarbij op zo'n kleine 10 minuten alles goed komt (goh, en dat na wel 3/4 nieuwe 'onvoorziene situaties') en Affleck (natuurlijk) in de armen van zijn vrouw valt. Allemaal geen 'beste film'-waardig whatsoever. Natuurlijk is de aankleding etc. tot in detail verzorgd, maar ik verwacht niet anders van een film die zich in een ander tijdperk afspeelt, dat is in deze tijd van computeranimatie en redigering gemeengoed geworden. Wat blijft dan nog over dan uniek en goed is? Wellicht de fly-over-beelden, de paar keer dat ik moest glimlachen of de toch, zij het licht, aanwezige Amerika-kritiek? 'Spanning', 'fantastisch acteerwerk' of 'heerlijk tijdsbeeld'? Nee, niets van gemerkt. Niet meer dan 2 sterren voor dit.