Opinions

De 2e film van gisteren die me een ietsjes tegenviel (na Adaptation.).

Deze film kijkt zich prettig weg, duurt wellicht iets te kort en heeft een heerlijke serene, creatieve laag over zich hangen. Ik word bij het kijken van een film ook enorm beïnvloed door de kleuren en de muziek die gebruikt worden. Bij deze film was dat zeker een genot. Een enorme aandacht is geschonken aan de interieurs, de kleding, de achtergronden bij scènes. Dat doet mij deugd.

Ook de muziekkeuze was goed (van the Smiths tot aan Temper Trap tot aan Carla Bruni !).

Je wordt meegesleept door de verwarrende 'additude' van Deschanel (mooie rol!), wat uiteindelijk resulteert in een einde dat je niet verwacht. Inderdaad origineler dan de rest van de romcoms.

Alleen daarom al een halve ster meer. Bovendien is het gewoon een leuke film om met de vriendin te bekijken, om echter te spreken van een 'romcom voor mannen' gaat me iets te ver.

Wellicht door de dialogen die Gordon-Levitt met zijn vrienden heeft, die waren wel gewoon goed.

Voor nu 4 sterren.

Prettige film. Niet alleen door de mooie shots, het goede acteerwerk in combinatie met de mooie songs en het verhaal, maar ook omdat het niet vervalt in een cliché-matig verhaaltje.
En dat is het allersterkste aan deze film van Boyle.
De titel en het plot zal bij de meesten bekend zijn die de film gaan zien, en juist daarom is het knap dat het evengoed zo spannend gebracht wordt.
Diverse scènes maken het een kleurrijke film, ondanks dat de man daar in het gat zit.
Allemaal mooi verpakt tussen de begin- en eindscène die hetzelfde is; de drukte van alledag waaraan Aron waarschijnlijk heeft (en nog steeds) willen ontsnappen. Mooie toevoeging.
Knap werk van Boyle die er geen standaard-semi-emotioneel-cliché-werkje van maakt, maar veel meer dan dat.

Sluit me aan bij narva77.

Een zeer aardige, soms zwartgallige romantische komedie.
Adam Goldberg speelt wat mij betreft een heerlijke rol. De korte shots van zijn gezicht (vaak ondersteund door een warrig gitaar-riffje) wanneer er weer iets gebeurd wat hij totaal niet begrijpt, maakte het voor mij.
Scenes en opmerkingen ('anale seks in Frankrijk is net zo iets als scrabble spelen') die hij vervolgens met het meest droge gezicht zegt, zijn briljant.
Maar ook bijvoorbeeld de moeder (die beweert een van de sletten van Jim Morrison te zijn geweest) en de vader (met zijn semi anti-Amerikaanse opstelling).
De arthouse-instelling van de film paste vrij goed, ook door bijvoorbeeld de gedachtes in te spreken over het beeld van de dialoog. Om dit te doen bij het einde was een goede keuze, met tevens een mooie afronding.

Maar onder de streep beklijft de film niet helemaal en komt zo net niet aan de 4*.
Binnenkort volgt denk ik al een herziening met de vriendin; wellicht dan wél een verhoging.

Prachtig drama waar je, mede en vooral door de sfeervolle soundtrack, helemaal in wordt gezogen.
Interessant hoe de film zich, beetje bij beetje, ontluikt. Schuldgevoelens van de bewaker, pijnlijke herinneringen van de doden en verklaringen en aanleidingen van de dader; al komt aan bod in een soms dubbelzinnig plot. Het vertrekpunt van de film is volgens mij uniek en maakte ernstig indruk op mij, waar uiteindelijk niet elke handeling expliciet verklaard wordt, maar waarbij vertrouwd wordt op de kijker.
Het hele idee (of: verlangen) dat je na een dergelijke dood iets had kunnen veranderen is natuurlijk groot en het pijn van een dergelijke aanslag wordt droevig goed verbeeld. De titel van het laatste klassieke stuk 'O haupt voll blut und wunden' is een geweldige afsluiter van deze emotionele prent.
Al met al een klein pareltje. 4*.

Ja wat moet je hier dan toch mee? Een film die meer dan een 3,5 verdient, maar waarvoor een 4 wellicht nét ietsjes te veel is (echt nét). Dus toch 4 sterren.

Het lijkt (en is) een simpel verhaal eigenlijk. Maar sommige momenten moest ik toch gewoon lachen of was ik onder de indruk. Sommigen dialogen (de politeman met zijn Shii-ii-ii-t of de scene met de op de achtergrond Ground Zero) waren inderdaad vrij scherp.

Ik kon daarentegen heel weinig met het stukje van afgunst jegens het hele New York, dat al vrij vroeg in de film boven tafel komt (en vrij plotseling). En ik vond dat vrij veel 'buitenlanders' het moesten ontgelden, ik dacht héél even aan een andere Edward Norton, in een andere film..

Daarnaast zitten er ook wel wat technische foutjes in de film. Op een gegeven moment is er een helicopter-view waarbij je helicopter gewoon hoort, of je hoort alleen de vloer kraken, of je hóórt gewoon dat ze in een decorstuk staan, waar het nog nagalmt (in die club op een gegeven moment). En zo had ik er nog een paar...

Maar het gebruik van de muziek en de aparte manier van monteren van sommige scenes (bij een omhelzing deze 4x laten zien achter elkaar; vond ik vernieuwend) en vooral de scene onder die brug waarbij álles gewoon stil is! Wow!
En last but not least; het einde, ik was blij dat het niet ergens daarvoor stopte op een waardeloos moment. Nee, met happy ending... Of toch niet...

Dus met twijfel nog 4 sterren. Voor nu.

Overtuigende re-make, wat een sterk, emotioneel verhaal over 'trots' presenteert.

Bale en Crowe overtuigen beide in hun rol in deze western die (zoals zo velen in dit genre) vrij gemoedelijk op gang komt en de tijd neemt om naar de welbekende climax toe te werken.

Hier en daar andere, verfrissende, scènes vergeleken met het origineel. Het einde van deze versie is in mijn ogen sterker en emotioneler. De typetjes die op meegaan op de trektocht en de nodige humor ontbreekt daarentegen weer ietsjes. Desondanks een erg sterke 'modern western'. 3,5*

Weinig toe te voegen aan de bovenstaande woorden van Zinema.

Documentaire die enig inzicht geeft in de situatie op misschien wel de beste manier mogelijk; door middel van amateurbeelden, direct afkomstig uit de boksring.

Haat en nijd zit zo diep in de genen en het is ongelooflijk om te zien waar de mens toe in staat is. Hoe geraffineerd Israël het spel speelt; op zeer hoog niveau en tot diep in allerlei systemen. Hoe kinderen iedere dag weer worden gesocialiseerd met die specifieke normen en waarden. Hoe onmenselijk mensen kunnen zijn. En hoe ook deze documentaire eigenlijk een pion is in een ontzettend groot media-spel tussen Palestijnen en Israëli's. Moest daarbij veel denken aan Luyendijks' 'Het zijn net mensen', net zo'n eye-opener als deze docu.

Must-see voor iedereen die ook maar enige interesse heeft in de situatie in het Midden-Oosten.

4*