Opinions

Mijn eerste musical (op Annie na dan, vooruit) en nota bene van Lars von Trier.
Moest heel lang wennen aan vanalles in deze film. Wat is precies de setting? (von Trier linkt alles aan Scandinavië in mijn hoofd, merkte ik) Wat doet Björk? (Ze is voornamelijk actrice hier! Geen zangeres!) en Wat doen die blije musical-nummers er tussen? (Dit werkte goed!)

Maar na een uur had ik de draad dan toch goed opgepikt. Björk werkt goed als actrice, de setting (met vlagen van de koude oorlog) is verder niets bijzonders, maar die repetitieve melodieën gecombineerd met Björk's stem deden wel iets met me. Het kleurencontrast tussen de dagdroom-scènes en de bittere werkelijkheid werkte ook goed. Voeg daar nog een 'gedachte' van de film bij en je hebt al met al toch een dikke voldoende.

Die gedachte kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. Ik moest enerzijds denken aan een gedachte die een beroemde gevangene ooit heeft uitgesproken, namelijk 'dat hij nog wel gevangen kan zijn, maar dat hij in zijn hoofd wel altijd vrij is geweest'. Voor een blinde-in-wording geldt dit natuurlijk ook. Anderzijds kunnen we ook zeggen dat het einde van de film het einde niet is en dat Björk en haar verhaal door blijft gaan, zodra wij hier voor kiezen. Zo leeft Selma voort.
Gemakkelijk 3,5*, wellicht hoger bij herziening.

Verhaal over een schrijvende, voyeuristische student die, door een vrij ongewone relatie met zijn docent, verder en verder in die rol kruipt. Een film die nergens vervelend is, maar ook niet de glans heeft om boven het korenveld uit te steken.

Er zitten veel lagen in de film en aan het einde lijkt nog niet alles helemaal duidelijk gemaakt te zijn voor de kijker. Het ontluikende verhaal van de student gaat over hemzelf, die zichzelf ontdekt, die de schijn van een gelukkig suburb-gezin doorheeft en die de liefde ontdekt. Maar waar dit uiteindelijk ook allemaal nare gevolgen heeft voor het leven van de docent en zijn vrouw. Fictie en waarheid loopt telkens door elkaar heen en blijft boeien. Louter prettige acteerprestaties, gepaard met de prettige (typisch Franse) pianotonen maken dit tot een prima film. 3,5*

Cultfilm? : Ja!
De nabije toekomst nogal dystopisch beschreven, met USA als verliezer van de koude oorlog en dus als communistich bolwerk, inclusief rode nationalistische kleuren, de 'arbeidersvuist' en de grote vijand ('Frankrijk?!?!). Typische invloed van de Koude Oorlog. Maar desondanks het paradoxale feit dat het Amerikaanse volk evenwel blijft terugvechten tegen deze "onmenselijke" race.
De parodieën van presentatoren, de snelheid, de soms enorme geluidsverschillen van de opnames, het gebruik van tomatenketchup als bloed en het niet eens zo slechte plot, maakt deze film érg lollig en goed te hebben. Het briljante einde (inclusief commentaar bij de aftiteling) zat er aan te komen, maar is een geweldige aanklacht tegen de schietgrage, geweldsbeluste Amerikaan. "Man even murdered before it could think".
4*

Dit is cinema!
Mijn zesde uit de Dekalog-reeks en dan toch even een kort berichtje.
Van te voren lees ik telkens alleen om welk gebod het gaat, en dat maakt het kijken, naar mijn mening, wel iets leuker. Het is ongelooflijk hoe Kieslowski telkens weer alle verwachtingen geheel omver werpt en een hele eigen(tijdse) wending geeft aan de tien geboden.
Prachtige prenten, telkens weer, zo ook deze.

Het spel tussen de twee is zeer sereen, maar tevens zeer stylistisch vormgegeven. Over iedere seconde is nagedacht, en overal kun je de emoties zeer krachtig naar voren zien komen. Zowel de naïeve Lubaszenko, als de aantrekkelijke, liefdeloze Szapołowska vervullen hun rollen glansrijk.

Het is wellicht ook een prent die je met een dubbel gevoel achterlaat. De liefde heeft eventjes haar kracht laten zien, maar de kracht was te sterk en werd vervolgens ook te hard verwaarloost. Met als gevolg dat er niks meer van over was. Kieslowski is een geweldige regisseur, geen wonder dat Kubrick fan van hem was.
Maar eens snel de langere versie zien, want vond bij deze Dekalog-aflevering dat het nog wel iets meer filmminuten hadden mogen zijn.
4*

Tweede Scorsese in drie dagen en veel van de gebruikte stijl in the Wolf is ook hier te herkennen. Waar hij in die film iets meer experimenteert is het bij deze vooral rechttoe rechtaan misdaad wat je te zien krijgt. Beide films bieden je een prettige avondvullende film; niet meer, niet minder.

De film begint veelbelovend met de heerlijke klanken van Gimme Shelter, waarbij het nut van de gekoppelde oude beelden niet helemaal duidelijk is. Al snel worden de personages en de twee plotlijnen expliciet aan de kijker duidelijk gemaakt. De hele film door 'speelt' dit identiteitsspel dat tussendoor nog op een extra (overbodige) manier versterkt wordt door de aanwezigheid van de naïeve Farmiga. De uiteindelijke shoot-out en de ontknoping is enigszins voorspelbaar (het 'spel met de telefoontjes'), al weet Scorsese nog enige verrassende elementen in te bouwen in deze vlotte aaneenschakeling van scènes.

Tegen het einde van de film kan geconstateerd worden dat er veel scènes in zitten die de film eerder langdradig maken dan interessant, spannend of prettig. Veel scènes worden abrupt afgebroken of op een vreemde manier ondersteunt (verstoord?) door muziekfragmenten. Uiteindelijk blijft eigenlijk alleen het acteerwerk en de cinematografie over om te prijzen. Maar met deze cast is dat geen lastige opgave. Waar Wahlberg en Damon beide wat irritatie opwekken aan het begin is dit na zo'n 2 uur wel langzaam weggeëbd, ook dat is een kunst zullen we maar zeggen.

Al met al geen hoogvlieger, deze Departed. Eenvoudige, conventionele keuzes zijn gemaakt en het wordt mij langzaam wel duidelijk dat Scorsese niet mijn regisseur is. 3*

Zeer intrigerende documentaire over de Amish-jeugd. Extreem geval blijkbaar uitgekozen, waarbij religieus-kritische vragen vermeden worden en de vijf hoofdrolspelers zelf aan het woord komen. Pakt vrij goed uit, echter had graag (nog) iets meer cijfermatige informatie gekregen over de jongeren en meer filosofische, sociologische of antropologische uiteenzettingen gewenst. Echter, deze kun je zelf ook invullen en formuleren.

Evengoed een dikke 3,5*

Ja leuk... Voor een actie-film.

Het is volgens mij sowieso niet echt mijn genre, door de voorspelbaarheid en de, in mijn ogen, vaak overbodige schiet/ontplofscènes.

Vond het nog enigszins leuk dat er wat humor in zat en de setting was interessant, waardoor je wel met McClane meevoelt en denkt.

Maar daarentegen ook zo veel onnozele, overdreven, voorspelbare scènes, waar ik, zoals ik zei niet echt van houd. (Ja ik weet het, het hoort bij het genre ofzo)

Met als toppunt de mof die nog even uit de dood herrijst en 'pal Al' die zich nog even van zijn beste kant laat zien... Over the top hoor.

Briljante vinding van Kubrick!
Zowel de satire, de vele details, de dialogen, de humor en het historische politieke laagje zijn één voor een goed uitgewerkt door perfectionist Kubrick.
Het is een aanklacht tegen de hypocrisie van de wapenwedloop, maar ook vooral tegen de bureaucratie die er rondom heen hing en hoe dit drastisch en onvoorstelbaar uit de hand zou kunnen lopen.

Heerlijk hoe Sellers zich vormt naar de drie personages en hoe hij ze alledrie perfect vertolkt.
De scènes in the War Room zijn veruit de beste. De grootste bagatallisering die je kunt maken wanneer de president aangeeft dat het selectieprogramma wellicht niet klopte: "It's not fair to condemn the whole program because of one slip-up." Heerlijk!
En het gesprek met de dronken Russische president "I agree with you, It's great to be fine, Dimitri"...

Maar genoeg opgehemeld. Helaas was het tegen het einde een stuk minder lachen en was het einde an sich ook een enorme tegenvaller. Ik las dat er nog een ander einde lag, maar het komt over alsof Kubrick het zelf ook niet echt wist en uiteindelijk maar iets moest.
Vera Lynn die de eindscène begeleidt was dan weer een vrolijke noot aan het einde.
En uiteindelijk wellicht de boodschap van Kubrick; we hebben het niet in de hand wat er achter onze rug van burger-zijnde gebeurd, dus we kunnen ons er het beste niet druk om maken...

4* en een verhoging sluit ik zeker niet uit.

Toch wel ergens potentie, maar uiteindelijk een vervelende film van van Sant.

Een groep junkies / criminelen / dieven die er uit zien als een stel nitwits die van een gegoede familie afkomen. Veel misplaatste dialogen, met een vervelende Dillon als nep-crimineel.

De constante jazzy flow, door de aanwezigheid van de muziek, geeft over het algemeen ook maar een vervelend effect. Er zitten wel wat experimentele zaken in, maar het lijkt alsof van Sant nog een beetje zijn eigen stijl aan het zoeken was in 1989. De tussendoor ingebrachte special effects moeten beetje bij beetje de gekheid van Dillon weergeven, maar dit komt niet geheel niet over, enkel wellicht amateuristisch. Mooi was wel dat Burroughs zijn eigen ideëen laten horen zo leek het. Heerlijk hoe hij smack aanneemt en pontificaal op zijn bijbel plaatst. Mijn eerste onvoldoende voor een van Sant. 1,5*