Opinions

Té melodramatische en semi-diepzinnige Hollywoodproductie.

Met veel optimisme nog eens naar de Pathé geweest gisteren, waar na 26 minuten reclame en trailers (!, is dit 'normaal'?) dan toch eindelijk deze 169-minuut durende film begon...
Het eerste uur van de film heb ik me geërgerd aan de expliciete aanwezigheid van de typische Hollywoodsymboliek. McConaughey is een blanke, vrijgezelle vader die zich door het leven heen vecht, er gebeurd iets onverklaarbaars en warempel ontmoet hij een lekker wijf op het NASA-station waar hij de held kan worden. Er worden dan al zoveel symbolische momenten gecreëerd waarvan je weet dat ze een expliciete functie hebben. Het wordt de kijker vrij duidelijk gemaakt.

Veel scènes waren zo onnatuurlijk en bijna humoristisch dat ik soms verveeld wegkeek . Denk hierbij aan zo ongeveer alle scènes met Topher Grace, zo ongeveer alle 'emotionele scènes' met McConaughey (hij is niet zo'n sterke acteur hoor lieve menschen), de tenenkrommende scène waarin Hathaway verklaart dat 'liefde' het enige is dat door het tijd-ruimte-spectrum kan reizen of de scènes met de oude seniele dr. Brand die telkens zijn 'poëtische' gedicht opleest . En dan zeg ik nog niets over de slecht gecaste robots...

Er wordt weinig tijd (o, ironie!) genomen om de immense verschillen uit het tijd-ruimte-compendium tot de kijker te laten doordringen en om die immense verschillen ook mysterieus en ongrijpbaar te houden. Iets dat de grote voorbeelden Solaris en 2001 wél deden. Deze film valt, door dit expliciete handelen, in het niet bij die twee klassiekers.

Nolan kiest er voor om dit allemaal maar sporadisch te doen: er moet immers ook flink wat aandacht besteed worden aan de eenvoudige plotlijnen. En hier pakt hij het zeer geraffineerd aan: die plotlijnen zullen net genoeg zijn voor de intensieve filmkijker en óók net genoeg voor de mainstream Pathé-ganger (die, kort door de bocht, ook gewoon wil genieten van zijn nachtrust na de film). Een blockbuster is het resultaat. Ik schaar mezelf bij die eerste groep en kon evenwel genieten van de mogelijke dimensies en de terminologie omtrent zwarte gaten etc. Een geluk dat ik op het moment bezig ben met Bryson's 'A Short History of Nearly Everything.

Conclusie: een geraffineerde Hollywoodproductie, die zeer eenvoudig wegkijkt en er desondanks in slaagt interessante materie te verwerken in het verhaal. 3,5*