Opinions

Prachtige animatie van Pixar. Veel dubbele interpretaties toepasbaar, van de luiheid en het zelfdestructieve van de mens tot aan de kleine verwijzingen naar Hal van 2001, daardoor uitermate geschikt voor zowel kind als ouder als alles daar tussenin. Ook de verzamelgekte van Wall-E en de symbolische hoop die op het plantje wordt gevestigd valt niet te ontkennen. Subtiele stijl van humor, dankzij de subtiele trekjes van de menselijke robots Wall-E en EVE; een "onhandig" koppel dat uiteindelijk zegeviert in deze ruimtelijke fantasy/actie. Tot slot geeft de aftiteling nog de nodige interpretaties m.b.t. het verdere verloop van het verhaal van 'Aarde 2.0', inclusief 64-bit animaties van de hoofdpersonages; uniek! Zeer prettige prent; dikke 4*.

Richard; aantrekkelijk, geliefd, slick en vooral een volwassen jongvolwassene.
Het contrast met de gebeurtenis die centraal staat in de film is uiteraard groot gemaakt.
Wachtend op deze gebeurtenis 'die Richard deed' gebeurt er weinig. De dialogen zijn nergens erg scherp, soms saai, en de setting is sober. Richard heeft ook iets te lieflijk koppie in mijn ogen.
Na de bewuste gebeurtenis komt de vertelling in een stroomversnelling die een aantal keer boven een gemiddelde aantrekkelijkheid uitstijgt. Zo zorgt de scène in de kerk ervoor dat het, even verloren concept van de liefde, nog terugkomt. Uiteindelijk zorgt dit er klaarblijkelijk weer voor dat de juiste beslissing wordt genomen. Althans, zo zal ik het zien.
Leuke Ierse cinema wederom. Adam & Paul is van een andere categorie, maar over het algemeen een sterker concept dat ook nog eens beter is uitgewerkt. 3,5 voor deze.

Woodstock

Een prent die ontroert, inspireert, beangstigt en je puur genot voorlegt. Een geweldig tijdsdocument.

Van het sigaretje en het babbeltje dat effe tussen het optreden door wordt opgestoken tot aan de regendans die plots ontstaat.

Van Richie *mf* Havens die pure soul is tot aan de prachtige Grace Slick.

Maar ook van de vrouw die haar zus al 2 dagen kwijt is (she was on meth during Richie Havens) en het grote financiële verlies

We zien hier een prachtig vastgelegd relikwie uit vervlogen tijden. Uit tijden waar niet álles werd vastgelegd door het publiek.

Uit een tijd waar de hoop op de muziek en de saamhorigheid was gevestigd, die uiteindelijk wellicht pijnlijk naïef is gebleken, maar toch.

Uit een tijd waar wellicht alles een stuk minder geregisseerd werd qua licht, geluid en technische zaken, maar het ging om de flow die er heerste.

De flow die er op een paar dagen ontstond en waar ik graag deelnemer van was geweest.

Ik ben op festivals geweest, de groepen mensen die hetzelfde voor ogen hebben, de gemeenschappelijkheid, is geweldig.

Het is inderdaad een groot dorp met allerlei gebeurtenissen, en als het op een dergelijke grootschalige, manier wordt gedeeld is het werkelijk ultiem.

En daar had ik dan ook nog meer van willen zien, want dat maakt Woodstock uniek; de absurd grote menigte die zich op allerlei fronten als sociaal heeft getoond.

Natuurlijk óók de artiesten, waarbij Jefferson Airplane, CSNY, Richie Havens en the Who toch wel zeer groots waren, maar denk eens aan alle namen die er niet waren.

Hoe was het dáár op het veld, tussen de (bedwelmde) mensen, bij de eettentjes, backstage, op de wegen naar het festival toe, in de bossen er rondom heen.

Desondanks genoten van alle artiesten, interviews en sfeerbeelden van allerlei (rand)zaken van het festival.

Woodstock is een drug op zichzelf. 4,5*

Dupieux's gecreëerde, absurde wereld. Verwachtingspatronen die nogal worden doorbroken. In mijn ogen zonder duidelijke functie of achterliggende gedachte.

Feit is dat ik films niet veel absurder én tegelijkertijd zo gelikt heb gezien dan dit. Als regisseur wil hij mijns inziens zo veel mogelijk de 'logische' verhaallijn loslaten, maar toch binnen die filmconventies werken. Moeilijke opgave, maar dat lukt Dupieux wel door telkens terug te grijpen naar gesprekken of acties die binnen ons verwachtingspatroon vallen. Uiteindelijk 'klopt' de film toch wel (we hebben ons happy ending; nota bene tussen een hond en de vrijgezelle droogkloot Dolf).

De karakters worden nergens vervelend en dat is een hele klus in zo'n dergelijke zwart0komische Indie-film. Sterk geacteerd door iedereen, vooral de prive-detective was een favoriet van mij. Heerlijke karakteristieke soundtrack maken dit toch wel tot een klein pareltje. 3,5*

Gisteren gezien tijdens een speciale vertoning bij LaB-1 in Eindhoven en het is een film die bij vlagen ontroert, overrompelt en op een symbolische wijze motiveert. Een film over de yolo-generatie, die met een scherp, filosofische blik onder de loep wordt gelegd. Een film die terecht in 2016 op Sundance de prijs heeft gewonnen voor beste documentaire. Al is deze categorisatie discutabel.

De hoofdrolspelers spelen zichzelf en lijken daarnaast ook in sommige scènes een overduidelijke 'rol' te spelen. Des te twijfelachtig wordt het wanneer de dialogen in de film óók nog eens gaan over de vraag of ze geen rol spelen. Je met grote xtc-ogen afvragen waarom je tot 11 uur 's ochtends doorgaat op afters, met welke vrienden en met welke doelen. 'Welke rol speel je dan?' vraagt Krzysztof zich af. Zijn beste vriend is een perfecte tegenpool. Een lieflijke twee-eenheid uit de boeken.

De cinematografie is buitengewoon goed en verliest nergens enige kracht. Rondtollende camera's, verweven met enkele techhouseklassiekers (Caribou) en underground locaties in Warschau (belichting is altijd goed!) maken dit tot een knappe prestatie. Hilarische scènes (het in een konijnenpak aanspreken van willekeurige voorbijgangers in een park, ingegeven door een grootverbruik van de stof serotonine) wisselen in hoog tempo af met emotionele, diep-droevige stukken waarin de eenzaamheid expliciet vorm krijgt.

De symboliek van de laatste scène is prachtig. Door de film heen krijgt Krzysztof meerdere hints van zijn mede-feestvierders ('don't think so much, just close your eyes') en hij vindt rust in zijn eigen gecreëerde dans. Een dans die hij zich in de honderden slapeloze nachten eigen heeft gemaakt. Een eigen 'ik' geconstateerd in al die (zelf gecreëerde?) eenzame zoektochten. Al die uren aan afteren, dansen, drugs gebruiken en ex-geliefdes liefhebben hebben dat opgeleverd. Zijn eigen dans is dan ook het tonen waard, temidden van de 'reguliere' samenleving, op een drukke hoofdweg in zijn stad. De aftiteling begint en de oplettende kijker lacht: 'and those who were seen dancing were thought to be insane by those who could not hear the music'.

4,5*