Opinions

Bij vlagen sterk meeslepende thriller, die mooi aangekleed wordt met plaatjes van het prachtige Mid-West-streek. Aankleding is zeer gelikt en ook de soundtrack begeleidt je sterk naar het naderende onheilspellende einde. Veel positiefs dus, in principe.
Enkel, de assumptie waar de hele film een dik uur lang op gebaseerd is, geloof ik niet. Het feit dat Curtis en zijn vrouw niet over de visioenen spreken, dat zij niets in de gaten heeft en/of actie onderneemt en dat dit pas na zoveel dagen (en de eerste 'schade') ter sprake komt tussen beide.
Dat de broer en zijn moeder niet de mogendheid hebben om hem te helpen; vooruit, maar dat zijn eega dit niet merkt vind ik ongeloofwaardig en stoorde mijn kijkervaring.
Desondanks bleef ik geboeid kijken en maakten vooral de visioenen het geheel aantrekkelijk.
De film vertelt voornamelijk de aanloop naar een psychose, bezien vanuit de gestoorde, en de nasleep hiervan. Net zoals hoe de ontluikende problemen die gepaard gaan met Alzheimer worden beschreven in Hersenschimmen van J. Bernlef. Dit is een prettige invalshoek.
Voor mij was de uitbarsting in de eetzaal de duidelijke openbaring van de psychose, waar hij al het conventionele gedrag negeert en zijn geesteskind uitspreekt.
Het einde steekt goed in elkaar en de multi-interpreteerbaarheid ervan past goed bij de film. Toch 4*.

Wat een tegenvaller.
Een mooi plot waar in mijn ogen veel meer mee mogelijk was geweest.

De eerste tonen van de film kan ik nog bevatten, inclusief de lange duistere intro.... Maar dan gaat het fout en gaat het van saxofoon naar harp-gepingel en terug. Deze muziek is te optimistisch voor een film als deze. Een harp werkt nu eenmaal niet zo goed om totale vervreemding, slapeloosheid en psychose aan te tonen...

Wat is de reden van alles wat Travis doet? We zien er weinig van, we krijgen te weinig te zien van wat er in zijn kop omgaat. Het ziet er alleen ernstig uit als je het wíl zien dunkt mij. Niets aan het acteerwerk (wat overigens puik is) duidt er op dat hij zijn verstand aan het verliezen is.
Zijn verleden als Vietnam-veteraan is ook net iets té subtiel weergegeven.

Een film moet mij overweldigen, meeslepen in de sfeer die gecreëerd wordt door de maker en ik moet er uiteindelijk ingezogen worden. Dit geldt zeker voor eentje die zo hoog staat op de lijst met beste films ooit gemaakt. Maar met een dergelijk belachelijk einde krijg je bij mij de pis alleen maar lauwer. Wat een kul! Nah goed. Het is actie, misdaad en drama 'light'. Er zijn zo veel meer duistere films gemaakt, die ook vervreemding goed in kaart brengen.

Maar zodra ik de meningen onder deze film ging bekijken, en vooral wáárom leden deze film zo goed vinden (en werkelijk 4 of 5 sterren geven), kwam ik tot de conclusie dat ik me vrijwel nergens in kon vinden qua positieve argumenten.
Acteerwerk is daarentegen, zoals gezegd, wel goed. de Niro's strakke gezicht blijft pakkend, zoals ik deze nog nooit had ervaren. Keitel werkte vooral goed op de lachspieren in zijn carnavalspak, maar ik kon van hem genieten.

Ik laat de rest van Scorsese's werk voorlopig maar even liggen.... 2*

Een vermakelijke film, maar een gemiddelde (4,05) dat inderdaad niet zal blijven staan.

Temple Grandin begint verfrissend en geeft ons het eerste half uur een mooi inzicht in de hersenen van een autist. Vooral de visuele effecten (de foto's van schoenen en paarden en de heel letterlijke overname van opmerkingen, waar ze vervolgens om moet lachen).

Helaas werd dit niet doorgezet. Hier had nog veel meer uitgehaald kunnen worden, met als gevolg dat het een komisch drama was geworden, wat mij niet had gedeerd.

Uiteraard wordt Grandin neergezet als iemand met het Asperger-syndroom, die tot aan haar afstuderen mensenschuw is, die weinig 'regels' aanleert etc. En dat vind ik ook direct het manco van deze film; het had wellicht iets realistischer gekund. Maar die reden geef ik al snel bij waargebeurde verhalen. Het onvermijdelijke Hollywood-sausje zal er toch altijd overheen vloeien.

Maar eerlijk is eerlijk: Danes speelt de rol voortreffelijk. Zeker na het bekijken van diverse échte interviews met Grandin merkte ik dat de houding, de stem, de manier van kijken erg veel leken op Grandin in real life. Braveaux.

Het laatste (kleine) half uur echter vond ik de film alsmaar meer tegenvallen. Ik vond het wel mooi geweest. Het einde was alweer duidelijk en de verrassing bleef enigszins uit. Wat dat betreft is het zeker een laagdrempelige film en dat zijn vaak niet mijn meest favoriete films.

Desondanks een krappe 3,5*.

Een waar staaltje kunst. Tenminste tot zo'n 60-70 minuten. De trage shots van de olievelden, de ongelukken, de gestage ontwikkeling van de karakters, een van de beste scores die ik ooit heb gehoord en het geweldige spel tussen goed en kwaad; de montere, gelovige Eli en Daniel die naar het vagevuur wordt toegetrokken.
Dit alles cumuleert in een geweldige scene (waarbij het olieplatform affikt en H.W. zijn gehoor verliest). PTA maakt vervolgens in mijn ogen een minder goede keuze en zet in op de bittere Daniel, die zonder enig doel voor ogen enkel bitterder wordt en alles en iedereen afstoot. De keuze voor het spel tussen goed en kwaad, geloof en hebzucht was een betere insteek geweest, alle ingrediënten waren daar voor aanwezig.
Feit is dat de film vervolgens langdradig aandoet en dat vlagen van de film daardoor onduidelijk worden (zoals de verhaallijn over de nep-halfbroer). Duidelijkere keuzes, die voor mijn part best gepaard mogen gaan met wat explicietere symboliek, hadden deze film goed gedaan. Nu blijft 'ie toch steken op 3*, ondanks het sublieme acteerwerk door zowel Day-Lewis als Dano.

Bij vlagen zwaar emotionele film waarbij het moeilijk is om minpunten aan te tippen, maar die me desondanks niet over de gehele linie heeft weten te raken. Het acteerwerk is goed, het spel van de close-ups ook, evenals het werken met de flashbacks, zodat het verhaal beetje bij beetje in elkaar gepuzzeld wordt door de kijker. De soundtrack, met de paar 'del Toro' nummers, is niet mis.

Echter, op sommige momenten vond ik het iets te gemakkelijk om dit plot te bedenken, daar vrij sentimentele muziek onder te plaatsen en om het toch vrij conventioneel te laten lopen.

Gelukkig gaat het einde van de film niet in deze conventie mee, en laat het je even proeven aan het leven van twee mensen die niet de gemakkelijkste tegenslagen hebben meegemaakt, maar die wel voor 'het goede' willen zien. Al is het dag voor dag en beetje bij beetje. Meer dan 3,5, dus 4*

Sobere documentaire. De plotomschrijving op documentairenet liet iets anders vermoeden dan dit verhaaltje over een oude, jolige man met een 'bekend' verleden. Om dit laatste weer te geven was er meer contrast nodig geweest. Contrast tussen familie toen en Joop nu. En in het algemeen 'Joop toen' en 'Joop nu'. Nu het bij 'Joop nu' blijft, ontstaat er vrij eenzijdig beeld. Daarnaast was ik niet bekend met het werk van de Flamingo's of een van de andere bandjes van Joop; een goede documentaire had hier ook wat meer inzicht in verschaft. De beelden waarbij Joop wegdroomt, maar die tegelijkertijd met zijn voice-over levendig worden gemaakt, is een leuke vinding, maar desondanks een onvoldoende voor deze docu. 2,5*

Amusant en vermakelijk, maar geen hoogvlieger.

Woody, Buzz en hun vriendjes zijn weer grappig, avontuurlijk en bij vlagen sentimenteel, waarbij dit laatste me werkelijk deed gruwelen. Het concept an sich blijft hartstikke goed en voor kinderen, zelfs in dit digitale tijdperk, leuk om te aanschouwen. Pixar is sterk in het maken van animatiefilms, dat staat buiten kijf. Maar het trucje wordt wel vaak op exact dezelfde manier gedaan, Wall-E vind ik dan nog de aantrekkelijkste uitzondering. Verder is het humor-gehalte in deze film wel relatief hoog, maar nogmaals; niet uniek.

Grootste nadeel van de film vond ik het zeer overdreven sentimentele einde, waarbij een walgelijk piano-melodietje wordt gebruikt om de toon te zetten. Dat deuntje had door een kind ingespeeld kunnen worden. Vervolgens nog de algemene bla-bla en 'ze leven nog lang en gelukkig'. Jaja. Hop.

Ook rekt de film zich wel erg lang, na een uur keek ik eens op mijn horloge en we moesten nog bijna drie kwartier.

Heb de film overigens niet in 3D gezien, iets dat wellicht nogal wat verschil kan maken. 3*

Interessante documentaire over vraagstukken die ons de komende decennia nog bezig zullen houden. De vermenging van copyright, gebruik, censuur van het internet etc.

De oude waarden van een heersende elite en de nieuwe waarden van de lichtelijk-anarchistische, progressieve generatie die vrijheid (van informatie/van meningsuiting etc.) het grootste goed lijken te vinden. De documentaire zelf is vrij kil en informatief en zoomt ook in op de persoonlijke kant van de drie (vier?) 'oprichters' van TPB. Het stereotype beeld van een 'nerd' wordt nogal bevestigd, enfin; de mannen zijn wel duidelijke voorvechters voor een nieuwe manier van verdienmodel i.p.v. het grote controlemechanisme dat copyright heet. Het geheel is een vervelende , doorgaande oorlog tussen beide partijen, waarbij juridische en technische middelen worden ingezet, en niet samen naar een oplossing wordt gezocht. Verder kale documentaire met weinig poes-pas, wel ongetwijfeld leuk tijdsdocument. 3*

Gister nog eens bekeken na zo'n 10 jaar of meer.

Het blijkt nogal een guilty pleasure te zijn. Er zijn wel wat zaken aan te merken op de film (de heftige start van de film bv. en sommige ongeloofwaardige karakters; Drexl bv.) , maar dit wordt vrij snel omgetoverd tot een aardig geheel. Het is merkbaar dat de dialogen komen uit de pen van Tarantino en het karakteristieke deuntje van Zimmer is briljant. Plaats daarbij een prachtige Patricia Arquette en grappig kleurgebruik en dan heb je snel een film die een ruim voldoende scoort. 3,5*

Sterk vormgegeven, rappe documentaire over bizarre personages, gevoelens en dodelijke gewonden die gepaard gaan met de Isle of Man TT. Motorracen als definitie voor (het) leven, beter kan het inderdaad niet verwoord worden. Deze mannen leven enkel voor zulke wedstrijden, met de wedstrijd op het Britse eiland bovenaan. Guy Martin is een geweldige outcast, of 'maverick' zoals de Engelsen zeggen. Maar desondanks zijn de rollen in deze documentaire, die soms wel wat weg heeft van een 'gewone' film, zijn gelukkig evenwichtig verdeeld over het publiek, de bochten, de geluiden, de sfeer, de dood, de rouw, de en (oh ja!) de race. 4*