Opinions

Uit het leven gegrepen. Het is ook leuk om eens mee te leven in een klein landbouwersdorpje in Malawi, met hun dagelijkse routines en erger, met de klimaatcalamiteiten en hongersnood; soms komt redding uit een onverwachte hoek. Zonder veel sentiment opgevoerd en een klein beetje maatschappijkritisch (met het oude dorpshoofd die een rammeling krijgt na een té kritische speech ), maar toch vooral een realistisch voorbeeld van een Afrika dat zich nog steeds moet redden met weinig middelen en gezond boerenverstand. Dat Ejiofor zich interesseert voor zijn verre roots wordt aangevoeld. Een geslaagd regiedebuut.

Dit is in feite niet meer dan een soap die in filmvorm samengeperst is. Zou ook kunnen werken in tien seizoenen. Wel mooi gedaan van Linklater : het idee mag ambitieus blijven, de makers komen niet pretentieus over en het resultaat is een vrij bescheiden opeenvolging van herkenbare taferelen over opgroeien en volwassen worden. Ieder van ons zal wel iets herkennen uit zijn/haar eigen jeugd.

Arquette en Ethan Hawke horen tot mijn favoriete acteurs. Erg onderschatte fijne acteurs. De coole daddy die Hawke neerzet zou iedereen toch wel willen en met Arquette als moeder zou ik nooit het huis uit gegaan zijn. Ook de jonge acteurs vielen goed mee : ik vond het alleen jammer dat de zuster van Mason heel de film op een zijspoor blijft. Een parallel plot over Sam zou het voor mij nog wat meer afgemaakt hebben. Ik begrijp wel dat het dan misschien teveel "hooi op de vork" geweest zou zijn. Moeilijk.

De familiale biotoop vond ik goed gekozen : geen perfect gezin, met de moeder die de eindjes aan elkaar probeert te knopen en wiens relaties stukopen. Het is echter soms ook iets te opgepoetst allemaal : negatieve ervaringen en gevoelens worden zonder meer uit de weg gegaan en zelfs de breakup tussen Mason en Sheena was erg braaf . De feelgood wil te nadrukkelijk aanwezig zijn, maar het blijft een bijzondere film die je als een magneet aan het scherm kluistert. Het zou me zelfs niet tegenvallen moet er een Boyhood 2 komen over de volgende 20 jaar uit het leven met Mason.

Bah ja, goed om een keertje te zien meer niet. Maakte niet zoveel indruk als ik had gehoopt. Amerika leeft nog steeds verder met haar complexen, en hebben het nog steeds moeilijk met alles wat "anders" is. Wat een onderontwikkeld volkje die amerikanen.

Het zag er wat ongeloofwaardig uit dat zelfs Lana in een intiem moment niet doorhad dat Brandon een vrouw was. De scènes op het einde zijn erg hard en lieten me met medelijden en woede achter. Swank is onherkenbaar en speelt een heel sterke en ook gedurfde rol in deze bio-pic. Hoed af om zo'n rol te kunnen neerzetten echt waar. Ze was toen ook nog niet zo bekend en hoefde zich geen zorgen om haar imago te maken.

Ondanks de hype, ondanks het specifieke onderwerp en de pakkende acteerprestaties vond ik het voor de rest een doorsnee-film.

Wat een verhaal man. Je moet er maar opkomen. Een Nazi jager is een vreemd komplot op het spoor, waarbij 94 mannen van 65 jaar moeten vermoord worden over de hele wereld en waar Mengele de spilfiguur van is. Omdat alles een reden heeft, is dat natuurlijk ook de hele film de hamvraag waarom zoiets moet gebeuren. Leuke rollen van enkele Hollywoodkalibers op leeftijd. Vooral Peck staat scherp als de bekende sadistische Auschwitz dokter Mengele maar ook Olivier met zijn yiddish accentje is een sterk tegengewicht. Vooral het einde stond nogal bol van de toevalligheden. Zeker een goede onderhoudende thriller met een plot waar je even stil blijft bij staan. Grappig om weten dat de echte Mengele in 1978 nog leefde en wie weet, misschien zag hij ooit The Boys from Brazil. In ieder geval zal hij er geen grote fan van geweest zijn

Twee asociale en buitengesloten achttienjarigen gaan naar LA om hun woede af te reageren. Een jaren 80 cultfilm waarin Sheen en Caulfield onsympathieke en agressieve jongeren neerzetten, zeg maar gerust serial killers in wording. De opvallende intro wees ook al in die richting maar dit was allesbehalve een psychologisch uitgediepte film, want uiteindelijk blijft het een gemakkelijk "fuck the world, i hate them all" motief. Maar het heeft wel een onweerstaanbaar jaren 80 charme.

Mooie Whoopie flick over vriendschap, met eigenlijk allemaal sympathieke personages. De film begint als roadmovie met twee vrouwen die met elkaar willen carpoolen naar L.A. en onderweg in Pittsburgh nog de vriendin van één van hen oppikken. Ze stranden in een stadje in Arizona waar ze zich vestigen. Dan wordt de film hoog van kwaliteit hoewel het feminisme soms het kopje 's bovensteekt (is dan ook meer een meidenfilm). Toch heeft Boys on the Side een groot hart en voelde ik mee met de personages en in dat opzicht vond ik dit een meer dan geslaagde film. Het traantje borrelde op het einde wel op in de ooghoek. Ook een heel vroege rol weggelegd hier voor McConaughey als lokale agent "Abe Lincoln" en tevens het vriendje van Holly. Ik treed BlueJudaskiss bij : aangeraden, tenminste voor wie van dit soort films houdt.

Niet veel meer aan toe te voegen. Ik vond het bij vlagen een spannende rampenfilm, maar het daaropvolgende drama barst van de clichés. De Geirangerfjord is een prachtige setting maar dat het gevaar van een steenlawine zo reëel was wist ik niet. Indrukwekkende beelden van die tsunami , maar het vervolg mist toch enkele overzichtelijke sfeerbeelden van na de ramp.

Helemaal niet slecht. Heb de "uncut" version gezien, die twee minuten langer is dan het origineel, en wat uitgeknipte smerigheid terug op zijn plaats zet.

"Brain Damage" doet zijn best om goor, grappig en origineel te zijn, en slaagt er ook in. Het ziet er wat "old fashioned" uit, met de animatie van Aylmer en de goedkope effecten. Bvb : in het begin zitten Brians handen onder het bloed. Merk op dat wat hij ook aanraakt, er nergens bloed aan blijft plakken. Toch is er een "special touch" die van deze film een buitenbeentje maakt. Je ziet de film en vergeet hem niet. Beter nog : je kan hem gewoon niet met andere horrorfilms verwarren. Zo apart is ie !

Het einde kon wel beter afgewerkt worden. Ik had me aan nog een goede spannende scène verwacht na de overdosis en dan... rolden de credits over het scherm. Dat kost natuurlijk punten. Al met al geeft ik deze een 3*

Speciale film. Lijkt een tryout om de nieuwste optische snufjes in filmland te testen. Je krijgt hier drie verschillende beeldformaten verwerkt in één film. Iedere filmkenner kent ook deze film met betrekking tot Nathalie Woods dood. De film zelf is een thriller, waarbij wetenschappers een machine uitvinden die zintuiglijke ervaringen op band zet, en eens afgespeeld, de sensorische prikkels overbrengt aan andere mensen. Gevaar voor blijvede hersenschade. Het cliché van de militaire doeleinden van dergelijke uitvindingen wordt hier breed gebruikt wat de film nogal voorspelbaar maakt. Het is ook niet Walkens beste rol. Visueel is de film op sommige momenten indrukwekkend maar je bekijkt dit best op een groot scherm en niet op PC

Verrassend goed met echte personages goede dialogen en een vertederende sfeer. "Ik vind het niet leuk dat papa triestig is," zegt Phils zoon, "maar ik zie hem liever triestig dan helemaal niet." Kijk, zo'n dialogen zorgen bij mij echt voor kippenvel want dit is zo authentiek mooi als je de situatie in beschouwing neemt.

Het is de zoveelste film over de verarming van Britten door de sluiting van mijnen; Loach en andere sociaal geëngageerde regisseurs hebben het thema al bewerkt. Deze film heeft net dat ietsje meer. Het is al gezegd geweest : de cocktail van humor en tragiek werkt wonderwel...en Tompkinson die Phil speelt doet het schitterend!!!! Inderdaad echt wel zielig hoe die clownsfiguur de deurwaarders te lijf gaat. Je weet niet of je daar nu moet mee gaan lachen of niet . Zeer sterke scène. Ook Phils natte ogen wanneer hij met zijn makkers een nummertje speelt voor de kliniek waar zijn vader ligt getuigt van grote klasse. Het wat emotionele en voor de hand liggende einde is een kleine domper op een anders meer dan geslaagde film die het vooral heeft van prachtig acteerwerk en ook een bedenking is over de begeesterende kracht van muziek. Ik ga toch voor een 4*

Mooi en eenvoudig sprookje geïnspireerd door Schotse legenden. Niks met Braveheart te maken... Van de animaties sta ik echt te gapen... de expressies, de synchronisatie van beeld en dialoog... een waar staaltje vakmanschap wederom. De emoties komen er wel goed door, zeker van die moeder-beer . Ik zou deze film zeker meer gegeven hebben maar het kon me op sommige momenten niet helemaal meesleuren of overdonderen. Daarvoor was het allemaal teveel gericht op kleine kinderen en bleef de humor meestal uit. Maar een kwaliteitsvolle Pixar is het wel, dat zeker

Goede film, die een heel stuk verder gaat dan "Death Wish" of "Punisher", en voor personages met diepgang zorgt. Erica knalt niet zomaar de lowlifes neer. Ze voelt er zich ook slecht bij, ze is veranderd en leeft met een ondraaglijk gevoel van onrechtvaardigheid. Een sterk moment vond ik wanneer ze bij een radio-uitzending het woord laat aan sprekers over de moorden, waardoor de mensen rechtstreeks tot haar geweten lijken te praten. De indruk die dat op haar nalaat is ongelooflijk tastbaar. Ook de halfromantische band met de intelligente politie-agent Mercer vond ik leuk.

Flagrant vond ik dan misschien het gemak waarmee de enquête vordert... de cops zitten heel de film voortdurend op het goede spoor en nemen telkens de goede beslissingen, hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt.

Brave One loopt niettemin met een Brave Four weg. 4* dus.

101 clichés op een rij maar ik moet toegeven dat het wel een vermakelijke film is met ruim voldoende actie. De niet al te snuggere truckchauffeur van houthakker Braven verbergt een lading drugs in diens blokhut in de bossen, net een dag voor Braven en zijn zieke vader daar eventjes tussenuit knijpen. De drugdealers komen hun lading halen maar zijn niet van plan om de getuigen in leven te laten. De oorlog kan beginnen. Momoa vind ik nog best genietbaar in zo'n rollen... Ook Dillahunt is niet aan zijn proefstuk toe : een heel fijne acteur die al eventjes meegaat.

Bradley Thomas' afdaling naar de hel begint wanneer een drugsklus misloopt en hij voor zeven jaar de bak in moet. Daar krijgt hij na twee dagen te maken met een misselijkmakend ultimatum. Het eerste uur verloopt vrij traag en het is dan ook pas na het stellen van het ultimatum dat de film volledig naar een hardcore actiefilm draait. Je kan misschien klagen over een vlak personage met onwerkelijke kracht. Dat is een wat loos verwijt. Brawl tapt als gevangenisfilm bewust uit het vaatje van de exploitation en grindhouse cinema, zij het niet zo gestileerd als Tarantino maar met rauw en krakend realistisch geweld in de plaats. Ernstig moet je dit niet nemen en dat wordt duidelijk gemaakt met enkele humoristische quotes. Vooralsnog : tere zielen opgepast. Thomas wordt een echte killer al zit er een gerechtvaardigd doel achter zijn daden. Bone Tomahawk vond ik troep maar gevangenisfilms hebben nu éénmaal altijd veel beter in mijn straatje gepast dan horror-westerns.

Kafkaiaanse toestanden in een Orwelliaanse wereld.

Ik dacht dat deze film vergeten was maar het aantal stemmen spreekt dat tegen. Ik vond hem zeker goed. Brazil is een overduidelijke satire op de bureaucratie en ambtenarij in een autoritair regime. Je denkt al vlug aan Nazi Duitsland. Achter elke (overheids)handeling schuilt wel één of ander onbeduidend formuliertje en bureaucraten worden evenzeer als tirannen van hun eigen wereldje geschetst. Vrijheid wordt beperkt door rompslomp met papieren en allerlei regeltjes. In Brazil is vooral de visie erg sterk. Met vrij eenvoudige middelen schept Gilliam een maatschappij die zowel intimiderend, kleurloos en overgecontroleerd aanvoelt. Een openluchtgevangenis. Ik heb veel sterke scènes gezien.

Het is niet zo simpel om de rode draad van de film te volgen laat staan dat er één is : het begint met een administratieve blunder maar al gauw gaat het over een ambtenaar die op zoek gaat naar een vrouw die hij in zijn dromen ziet, en gelinkt wordt met terroristische acties tegen het regime, om te eindigen met ... hmm, laat ik dat maar verzwijgen. Een drukke film, niet iedereen houdt van Gilliams stijl. Zeker het kijken waard wat mij betreft voor wie eens wat extravaganters wil.

Breakdown werkt het best als je er niks over weet. Dan bereikt de film een zeker verrassingseffect. Hoe verder de film vordert, hoe duidelijker we inzien waar alles naartoe gaat. Als ontvoeringsfilm was The Vanishing nog een stuk beter, omdat de kijker totaal geen aanknopingspunt had.

Bij Breakdown had ik onmiddellijk een vermoeden waar alles naartoe ging. Dat het allemaal voorspelbaar is betekent niet dat het niet spannend is. Integendeel : dit is bij momenten erg goede suspense. Het spanningselement zit m in hoe Kurt Russell zijn vrouw, vertolkt door Kathleen Quinlan, zal terugvinden. Het beste van de film zit in de tweede helft, zonder daarveel te willen over verklappen. De booswicht van dienst wordt door J.T. Walsh gespeeld, een goed acteur die inmiddels al tien jaar overleden is aan een plotse hartaanval . Breakdown is een bovenmatige thriller met, het mag gezegd zijn, enkele brutale momenten in.

Uit eigen verzameling (DVD van DutchFilmWorks) en niet bepaald trots dat ik dit ooit gekocht heb. Op bol.com hebben ze nog steeds exemplaren in voorraad maar of ze die ooit nog kwijt zullen raken is nog maar de vraag.

Wie denkt dat dit Chuck's slechtste is, heeft duidelijk nog Firewalker of Silent Rage niet gezien die amper het aanschouwen waard zijn. Chuck zelf schaamde zich redelijk over deze truckerfilm, en dat was terecht want het acteerwerk is echt ondermaats en de afwerking is gewoonweg lamlendig. Zo biedt de flik in de eindvechtscène geen enkele weerstand en laat zich gewoon vallen. Ja, op zo'n tegenstanders zou ik ook hopen. Een en ander valt ook best mee. De trucker die op zoek gaat naar zijn verdwenen jongere broer in een redneck stadje, geleid door een zich god wanende functionaris kan er makkelijk door bij mij. Zoals anderen al zeiden : vermakelijk, al kon hier zeker een betere film uit gemaakt worden.

Heb deze cultfilm van Hughes altijd links laten liggen maar als 80s liefhebber kon ik hem niet voorbij laten gaan op Canvas enkele weken terug. Ik vreesde al een beetje dat ik er niks aan zou vinden. Na afloop vond ik het een heel oppervlakkige weergave van jongeren. De personages zijn te stereotiep en eng neergezet (de kwajongen, de sportman, de prom queen en de introverte weirdo). Ze hebben niks met elkaar gemeen maar in deze lange strafstudie beginnen ze toch raakvlakken te vinden en komen ze tot zelfinzicht. Niks beters dan een strafstudie om een beter mens te worden!

Een film die vooral uit zijn tijd is en hopeloos verouderd overkomt. Vooral het tenenkrommende simplisme waarmee de volwassen filmmakers aankijken naar de jeugd doen mijn ogen rollen. Een meer eigentijdse film als Entre les Murs deed het veel beter. Erg matig.

Bof geen al te sterke Bronson. Meer een avonturenfilm dan een western maar het hangt allemaal niet best aan elkaar ondanks dit een adapatie van een Alistair McLean verhaal is. Wel mooi geschoten met die trein en wat fijne actie op het dak maar de "twist" en Jill Ireland mogen vlug vergeten worden.

Slaapverwekkend. Heb hem in vijf keer gekeken, zoveel moeite om te blijven kijken. Dit was toch werkelijk erg slap. Vooral die relatiebreuk was ... de altruistische bedoelingen van Will vond ik dan toch een stuk beter te behappen. Nee, dit is echt mijn week niet; alleen maar matige dingen gezien de voorbije week.

Luchtig en verfrissend. Niet meer dan een eenvoudige dorpskroniek over opgroeiende jongeren in de universiteitsstad Bloomingdale, Indiana tijdens een mooie zomer. Wat me opvalt is het positivisme in de film: zowel in hun relaties met meisjes, met hun ouders als met elkaar gedragen ze zich steeds vrij volwassen, wat de film ook erg laat aansluiten bij de realiteit. Met Dennis Quaid in één van zijn vroegste rollen. Wat betreft het fietsen vaak mooie en ingewikkelde shots en een goede finale. Toch nog even opmerken dat het coming-of-age thema iets meer dominant is dan het hele fietsgebeuren, voor degenen die op dat vlak verwachtingen zouden hebben.

De Criterion editie gezien, dat betekent "Life on Mars" in de epiloog.
Zwaar en intens melodrama van Von Trier (nochtans geen regisseur waar ik anders veel lof voor over heb), met een glansrol van Emily Watson. Ik zie nonkel Lars al dit mooie verhaal vertellen aan zijn beste vrienden rond de open haard om de avond op te fleuren. Hij wil denk ik vertellen dat godsdienst niet altijd iets goeds is en zelfs onrechtvaardig kan zijn wanneer ze teveel macht heeft in de gemeenschap, want de liefde tussen Bess en Jan is een liefde van mythische proporties die wreed op de proef gesteld wordt.

Liefde is "zich opofferen voor" en dat doet Bess uiteindelijk ook , waardoor ze uiteindelijk meer devotie heeft getoond dan wie dan ook in haar gemeenschap. Je kan er alleen om wenen dat ze op het einde naar de hel verwezen wordt . Godzijdank heeft de regisseur ons bespaard van wat er zich in dat schip heeft afgespeeld.

Nu vond ik het wel wat jammer dat Bess een psychiatrische voorgeschiedenis meekreeg en eigenlijk mentaal niet helemaal oké was (er wordt bvb over een eerdere internering gesproken). Niet dat het een probleem vormt, maar dan stel je je toch wel de vraag of die liefde niet eerder een ziekelijk trekje is. De Schotse landschappen versterken de droefheid van dit verhaal en wat ik wel mooi vond waren die hoofdstuk intro's ondersteund door bekende nummertjes. Mooi gedaan zeg. Dit is de eerste van Von Trier die me ook wist te raken.

The Silver Surfer sucks...

Had zijn momenten en liet bij mij eerder een positieve dan een negatieve indruk achter. Het is inderdaad wel zoals Ramon zegt, dat de muziek en andere omgevingselementen perfect afgestemd zijn op het verhaal. De songs passen perfect bij de scènes en enkele andere scènes doen dat ook, oa waarin die jongen in de boekhandel hem vertelt dat hij de Silver Surfer maar een eikel vindt. Voor Gere is het net alsof zijn geweten tegen hem praat. Gere speelt een vrij intense rol, compleet nuts en dronken van leven. Kaprisky was echt hot. Gelukkig zag ik die film niet in de jaren '80 of ik kon niet meer slapen van het fantaseren. Alleen het magere plotje viel wat tegen... het wil soms wel eens van de grond komen maar net niet genoeg voor een magisch en blijvend filmmoment. De finale deed me denken aan Butch Cassidy and the Sundance Kid. Een correcte 3*.

Geil en goor beginnen allebei met een G, moeten de makers gedacht hebben. Ik verwachtte dat deze goedkope B-film niks zou worden en het werd ook niks. Van zodra er vrouwen in beeld komen gaan ze uit de kleren en wordt er al te graag op hun borsten en tepels ingezoomd. Naast de softporno heb je dan nog een paar gore scènes waarvan één heel bizarre tegen het einde met naakte vrouwen (alweer!) kreunend in een spermabad . Het verhaal stelt niks voor en lijkt op één avond geschreven

Met zo'n briljant idee (30 miljoen uitgeven in 30 dagen) zo'n matige film maken is gewoon zonde. Met een beetje inspanning kon hier een veel betere film uit gekomen zijn. Pryor is niet mijn favoriete acteur met zijn schreeuwerige maniertjes. Er zitten satirische knipogen naar populisme en hebzucht verankerd in het verhaal maar dat maakt het niet beter. De ondermaatse grappen deden me heel weinig en het einde is er heel snel aangenaaid. Eén van de flauwste films van Walter Hill, die meer thuis is bij actiefilms.

Het is in ieder geval wel wat het belooft : een hardcore detectivefilm die alle stijlkenmerken van het genre meedraagt. Zo is Brendan niet de naieve doorsnee-student; hij speelt klikspaan voor de directeur, voert zijn eigen enquête, manipuleert de situaties waar hij in verzeild raakt, is niet bang om zijn leven op het spel te zetten en lost het mysterie op met een klaterende uitleg. No shit, Sherlock!

De drugdealer The Pin lijkt meer op Dracula en de femme fatale wordt onsubtiel in het decor gedropt. Het is allemaal redelijk doorzichtig vond ik en visueel vond ik het niet speciaal, toch zeker niet op het niveau van de échte film noir : Brendan lummelt wat rond en incasseert tussendoor heel wat rake klappen die duidelijk gevolgen hebben meer naar het einde van de film toe. Zo, er zaten wat goede momenten in, dat zeker, maar evenzeer vond ik het ook een wat onsamenhangend rommeltje.

Hoewel niet zo goed als Gordon's Re-Animator (3*), probeert men hier een gotisch Frankenstein sfeertje te scheppen met Wests labo vlak bij het kerkhof. Dat zit wel goed, maar alles wat de eerste film leuker maakte wordt hier gemist.

Mad scientist Herbert West klooit hier verder met lijken en lichaamsdelen, terwijl het hoofd en gestoorde brein van de sadistische dokter Hill terug tot leven komt. Zijn vliegend hoofd vond ik nog één van de beste vondsten in deze prachtig gerestaureerde Arrow uitgave, De "bruid" zelf komt veel te laat terug tot leven en het leek me dat de makers eigenlijk niet goed wisten hoe ze haar een waardige rol moesten geven in de film. Ze verdwijnt al even vlug als ze gekomen is en daarom is de climax eigenlijk een redelijke ontgoocheling.

Alle goede ideeën waren er en toch wordt de kans gemist om hier een geweldig goede horrorfilm te bekomen. 2,5*

Deze film wordt hier hard aangepakt maar vond het een meevaller en doet veel goed zoals een gepaste gothic sfeer. Een paar horrorbuffs die zich alweer hebben laten misleiden door het genre want dit is meer een fantasy/dramafilm en echt geen horror.

The Bride is een hervertelling van The Bride of Frankenstein, en staat stil bij de mentale connectie tussen beide verwante scheppingen, wat dan weer echo's uit Beauty and the Beast oproept. Het verhaal met reus Viktor en dwerg Rinaldo vond ik iets beter gebracht dan het Dr Frankenstein/Eva plot, en het is lang gissen naar waar het naartoe wil. Sting doet het belabberd (zelfs lachen lijkt een aartsmoeilijke opdracht) en ook Beals (van Flashdance) loopt er bij als een wandelend kadaver. Clancy Brown was hier de redder in nood als de simpel van geest neergezette Viktor.

Geen meesterwerk, dat zul je me niet horen zeggen, maar ik heb al top 250 films gezien die me meer zijn tegengevallen dan deze.

Prima koude oorlog film van Spielberg. De man is duidelijk erg geïnteresseerd in geschiedenis en hij weet dit waargebeurd verhaal boeiend over te brengen. Behalve Hanks spelen hier nauwelijks bekende acteurs in, wat ik redelijk opmerkelijk vind. Aanvankelijk lijkt het een droog gerechtsdrama te worden over het berechten en veroordelen van een Russische spion. Het hele gebeuren in Berlijn was daarentegen heel wat beter. Enkele treffende beelden van een Berlijn waar ze de muur aan het zetten zijn, de blokkades en checkpoints. Ik vond het machtige decors. De onderhandelingen over de spionnenwissel verliepen naar mijn mening nogal gladjes maar deze film heeft me van start tot einde aan het scherm vastgekregen. Ik snap niet dat men dit saai kan vinden.

Als dat geen indrukwekkende film is. Wat een locaties en wat een grootsheid wordt hier tentoongesteld : een hele brug opnieuw laten maken ergens in Sri Lanka voor de behoeften van een film... Ik zag wat op tegen de lengte maar dat bleek ongegrond. De film is werkelijk boeiend van begin tot eind. In het eerste deel is het vooral een strijd tussen militaire ethos waarbij soldaten als soldaten behandeld wensen te worden en niet als slaven. Kolonel Nicholson geeft de" Jap in charge" een demonstratie in wilskracht en overtuigt hem dat samenwerken meer loont. Dat was ijdel van Nicholson maar uiteindelijk komt het neer op collaboratie, iets dat naar het einde zal benut worden.

Tweede deel focust zich meer op de operatie die op touw wordt gezet om de brug op te blazen. Ik vind Indiana Jones een lachertje vergeleken met de hele tocht door de jungle die spettert van exotische pracht dankzij de foutloze cinematografie. Vooral die scène bij de waterval met die opvliegende vleermuizen is puur kijkplezier en uiteraard de finale met de trein, maar ook de absurditeit en waanzin van de oorlog weerklinken luid (Madness! Madness!). Dit is één van de allerbeste films uit de jaren '50 maar ik voel dit meer aan als een avonturenfilm in tijden van oorlog dan een rasechte oorlogsfilm.