Opinions

Breakdown werkt het best als je er niks over weet. Dan bereikt de film een zeker verrassingseffect. Hoe verder de film vordert, hoe duidelijker we inzien waar alles naartoe gaat. Als ontvoeringsfilm was The Vanishing nog een stuk beter, omdat de kijker totaal geen aanknopingspunt had.

Bij Breakdown had ik onmiddellijk een vermoeden waar alles naartoe ging. Dat het allemaal voorspelbaar is betekent niet dat het niet spannend is. Integendeel : dit is bij momenten erg goede suspense. Het spanningselement zit m in hoe Kurt Russell zijn vrouw, vertolkt door Kathleen Quinlan, zal terugvinden. Het beste van de film zit in de tweede helft, zonder daarveel te willen over verklappen. De booswicht van dienst wordt door J.T. Walsh gespeeld, een goed acteur die inmiddels al tien jaar overleden is aan een plotse hartaanval . Breakdown is een bovenmatige thriller met, het mag gezegd zijn, enkele brutale momenten in.

Uit eigen verzameling (DVD van DutchFilmWorks) en niet bepaald trots dat ik dit ooit gekocht heb. Op bol.com hebben ze nog steeds exemplaren in voorraad maar of ze die ooit nog kwijt zullen raken is nog maar de vraag.

Wie denkt dat dit Chuck's slechtste is, heeft duidelijk nog Firewalker of Silent Rage niet gezien die amper het aanschouwen waard zijn. Chuck zelf schaamde zich redelijk over deze truckerfilm, en dat was terecht want het acteerwerk is echt ondermaats en de afwerking is gewoonweg lamlendig. Zo biedt de flik in de eindvechtscène geen enkele weerstand en laat zich gewoon vallen. Ja, op zo'n tegenstanders zou ik ook hopen. Een en ander valt ook best mee. De trucker die op zoek gaat naar zijn verdwenen jongere broer in een redneck stadje, geleid door een zich god wanende functionaris kan er makkelijk door bij mij. Zoals anderen al zeiden : vermakelijk, al kon hier zeker een betere film uit gemaakt worden.

Heb deze cultfilm van Hughes altijd links laten liggen maar als 80s liefhebber kon ik hem niet voorbij laten gaan op Canvas enkele weken terug. Ik vreesde al een beetje dat ik er niks aan zou vinden. Na afloop vond ik het een heel oppervlakkige weergave van jongeren. De personages zijn te stereotiep en eng neergezet (de kwajongen, de sportman, de prom queen en de introverte weirdo). Ze hebben niks met elkaar gemeen maar in deze lange strafstudie beginnen ze toch raakvlakken te vinden en komen ze tot zelfinzicht. Niks beters dan een strafstudie om een beter mens te worden!

Een film die vooral uit zijn tijd is en hopeloos verouderd overkomt. Vooral het tenenkrommende simplisme waarmee de volwassen filmmakers aankijken naar de jeugd doen mijn ogen rollen. Een meer eigentijdse film als Entre les Murs deed het veel beter. Erg matig.

Bof geen al te sterke Bronson. Meer een avonturenfilm dan een western maar het hangt allemaal niet best aan elkaar ondanks dit een adapatie van een Alistair McLean verhaal is. Wel mooi geschoten met die trein en wat fijne actie op het dak maar de "twist" en Jill Ireland mogen vlug vergeten worden.

Slaapverwekkend. Heb hem in vijf keer gekeken, zoveel moeite om te blijven kijken. Dit was toch werkelijk erg slap. Vooral die relatiebreuk was ... de altruistische bedoelingen van Will vond ik dan toch een stuk beter te behappen. Nee, dit is echt mijn week niet; alleen maar matige dingen gezien de voorbije week.

Luchtig en verfrissend. Niet meer dan een eenvoudige dorpskroniek over opgroeiende jongeren in de universiteitsstad Bloomingdale, Indiana tijdens een mooie zomer. Wat me opvalt is het positivisme in de film: zowel in hun relaties met meisjes, met hun ouders als met elkaar gedragen ze zich steeds vrij volwassen, wat de film ook erg laat aansluiten bij de realiteit. Met Dennis Quaid in één van zijn vroegste rollen. Wat betreft het fietsen vaak mooie en ingewikkelde shots en een goede finale. Toch nog even opmerken dat het coming-of-age thema iets meer dominant is dan het hele fietsgebeuren, voor degenen die op dat vlak verwachtingen zouden hebben.

De Criterion editie gezien, dat betekent "Life on Mars" in de epiloog.
Zwaar en intens melodrama van Von Trier (nochtans geen regisseur waar ik anders veel lof voor over heb), met een glansrol van Emily Watson. Ik zie nonkel Lars al dit mooie verhaal vertellen aan zijn beste vrienden rond de open haard om de avond op te fleuren. Hij wil denk ik vertellen dat godsdienst niet altijd iets goeds is en zelfs onrechtvaardig kan zijn wanneer ze teveel macht heeft in de gemeenschap, want de liefde tussen Bess en Jan is een liefde van mythische proporties die wreed op de proef gesteld wordt.

Liefde is "zich opofferen voor" en dat doet Bess uiteindelijk ook , waardoor ze uiteindelijk meer devotie heeft getoond dan wie dan ook in haar gemeenschap. Je kan er alleen om wenen dat ze op het einde naar de hel verwezen wordt . Godzijdank heeft de regisseur ons bespaard van wat er zich in dat schip heeft afgespeeld.

Nu vond ik het wel wat jammer dat Bess een psychiatrische voorgeschiedenis meekreeg en eigenlijk mentaal niet helemaal oké was (er wordt bvb over een eerdere internering gesproken). Niet dat het een probleem vormt, maar dan stel je je toch wel de vraag of die liefde niet eerder een ziekelijk trekje is. De Schotse landschappen versterken de droefheid van dit verhaal en wat ik wel mooi vond waren die hoofdstuk intro's ondersteund door bekende nummertjes. Mooi gedaan zeg. Dit is de eerste van Von Trier die me ook wist te raken.

The Silver Surfer sucks...

Had zijn momenten en liet bij mij eerder een positieve dan een negatieve indruk achter. Het is inderdaad wel zoals Ramon zegt, dat de muziek en andere omgevingselementen perfect afgestemd zijn op het verhaal. De songs passen perfect bij de scènes en enkele andere scènes doen dat ook, oa waarin die jongen in de boekhandel hem vertelt dat hij de Silver Surfer maar een eikel vindt. Voor Gere is het net alsof zijn geweten tegen hem praat. Gere speelt een vrij intense rol, compleet nuts en dronken van leven. Kaprisky was echt hot. Gelukkig zag ik die film niet in de jaren '80 of ik kon niet meer slapen van het fantaseren. Alleen het magere plotje viel wat tegen... het wil soms wel eens van de grond komen maar net niet genoeg voor een magisch en blijvend filmmoment. De finale deed me denken aan Butch Cassidy and the Sundance Kid. Een correcte 3*.

Geil en goor beginnen allebei met een G, moeten de makers gedacht hebben. Ik verwachtte dat deze goedkope B-film niks zou worden en het werd ook niks. Van zodra er vrouwen in beeld komen gaan ze uit de kleren en wordt er al te graag op hun borsten en tepels ingezoomd. Naast de softporno heb je dan nog een paar gore scènes waarvan één heel bizarre tegen het einde met naakte vrouwen (alweer!) kreunend in een spermabad . Het verhaal stelt niks voor en lijkt op één avond geschreven

Met zo'n briljant idee (30 miljoen uitgeven in 30 dagen) zo'n matige film maken is gewoon zonde. Met een beetje inspanning kon hier een veel betere film uit gekomen zijn. Pryor is niet mijn favoriete acteur met zijn schreeuwerige maniertjes. Er zitten satirische knipogen naar populisme en hebzucht verankerd in het verhaal maar dat maakt het niet beter. De ondermaatse grappen deden me heel weinig en het einde is er heel snel aangenaaid. Eén van de flauwste films van Walter Hill, die meer thuis is bij actiefilms.

Het is in ieder geval wel wat het belooft : een hardcore detectivefilm die alle stijlkenmerken van het genre meedraagt. Zo is Brendan niet de naieve doorsnee-student; hij speelt klikspaan voor de directeur, voert zijn eigen enquête, manipuleert de situaties waar hij in verzeild raakt, is niet bang om zijn leven op het spel te zetten en lost het mysterie op met een klaterende uitleg. No shit, Sherlock!

De drugdealer The Pin lijkt meer op Dracula en de femme fatale wordt onsubtiel in het decor gedropt. Het is allemaal redelijk doorzichtig vond ik en visueel vond ik het niet speciaal, toch zeker niet op het niveau van de échte film noir : Brendan lummelt wat rond en incasseert tussendoor heel wat rake klappen die duidelijk gevolgen hebben meer naar het einde van de film toe. Zo, er zaten wat goede momenten in, dat zeker, maar evenzeer vond ik het ook een wat onsamenhangend rommeltje.

Hoewel niet zo goed als Gordon's Re-Animator (3*), probeert men hier een gotisch Frankenstein sfeertje te scheppen met Wests labo vlak bij het kerkhof. Dat zit wel goed, maar alles wat de eerste film leuker maakte wordt hier gemist.

Mad scientist Herbert West klooit hier verder met lijken en lichaamsdelen, terwijl het hoofd en gestoorde brein van de sadistische dokter Hill terug tot leven komt. Zijn vliegend hoofd vond ik nog één van de beste vondsten in deze prachtig gerestaureerde Arrow uitgave, De "bruid" zelf komt veel te laat terug tot leven en het leek me dat de makers eigenlijk niet goed wisten hoe ze haar een waardige rol moesten geven in de film. Ze verdwijnt al even vlug als ze gekomen is en daarom is de climax eigenlijk een redelijke ontgoocheling.

Alle goede ideeën waren er en toch wordt de kans gemist om hier een geweldig goede horrorfilm te bekomen. 2,5*

Deze film wordt hier hard aangepakt maar vond het een meevaller en doet veel goed zoals een gepaste gothic sfeer. Een paar horrorbuffs die zich alweer hebben laten misleiden door het genre want dit is meer een fantasy/dramafilm en echt geen horror.

The Bride is een hervertelling van The Bride of Frankenstein, en staat stil bij de mentale connectie tussen beide verwante scheppingen, wat dan weer echo's uit Beauty and the Beast oproept. Het verhaal met reus Viktor en dwerg Rinaldo vond ik iets beter gebracht dan het Dr Frankenstein/Eva plot, en het is lang gissen naar waar het naartoe wil. Sting doet het belabberd (zelfs lachen lijkt een aartsmoeilijke opdracht) en ook Beals (van Flashdance) loopt er bij als een wandelend kadaver. Clancy Brown was hier de redder in nood als de simpel van geest neergezette Viktor.

Geen meesterwerk, dat zul je me niet horen zeggen, maar ik heb al top 250 films gezien die me meer zijn tegengevallen dan deze.

Prima koude oorlog film van Spielberg. De man is duidelijk erg geïnteresseerd in geschiedenis en hij weet dit waargebeurd verhaal boeiend over te brengen. Behalve Hanks spelen hier nauwelijks bekende acteurs in, wat ik redelijk opmerkelijk vind. Aanvankelijk lijkt het een droog gerechtsdrama te worden over het berechten en veroordelen van een Russische spion. Het hele gebeuren in Berlijn was daarentegen heel wat beter. Enkele treffende beelden van een Berlijn waar ze de muur aan het zetten zijn, de blokkades en checkpoints. Ik vond het machtige decors. De onderhandelingen over de spionnenwissel verliepen naar mijn mening nogal gladjes maar deze film heeft me van start tot einde aan het scherm vastgekregen. Ik snap niet dat men dit saai kan vinden.

Als dat geen indrukwekkende film is. Wat een locaties en wat een grootsheid wordt hier tentoongesteld : een hele brug opnieuw laten maken ergens in Sri Lanka voor de behoeften van een film... Ik zag wat op tegen de lengte maar dat bleek ongegrond. De film is werkelijk boeiend van begin tot eind. In het eerste deel is het vooral een strijd tussen militaire ethos waarbij soldaten als soldaten behandeld wensen te worden en niet als slaven. Kolonel Nicholson geeft de" Jap in charge" een demonstratie in wilskracht en overtuigt hem dat samenwerken meer loont. Dat was ijdel van Nicholson maar uiteindelijk komt het neer op collaboratie, iets dat naar het einde zal benut worden.

Tweede deel focust zich meer op de operatie die op touw wordt gezet om de brug op te blazen. Ik vind Indiana Jones een lachertje vergeleken met de hele tocht door de jungle die spettert van exotische pracht dankzij de foutloze cinematografie. Vooral die scène bij de waterval met die opvliegende vleermuizen is puur kijkplezier en uiteraard de finale met de trein, maar ook de absurditeit en waanzin van de oorlog weerklinken luid (Madness! Madness!). Dit is één van de allerbeste films uit de jaren '50 maar ik voel dit meer aan als een avonturenfilm in tijden van oorlog dan een rasechte oorlogsfilm.

Ik ben wel te spreken over deze film. Ik wist vooraf niks van de film; waar het naartoe zou gaan, hoe het zou aflopen en verwachtte eerder de zoveelste smakeloze Marvel film maar dat was het dus helemaal niet. Stop een superheldenfilm in een blender met een alien horror en je krijgt Brightburn. Hoe dan ook vond ik het allemaal wel werken. Het is en blijft een onzinverhaal en verstand-op-nul film maar de sinistere Brandon, de fijne horrorscènes, een goed tempo en een korte speelduur maken dat ik me hier prima mee heb vermaakt.

Ik vond deze familiekroniek van een Joods arbeidersgezin in het New York van de jaren '30 redelijk tegenvallen. Dit acteerensemble spetterde niet echt van het scherm. Er wordt ook teveel kanten uitgegaan : de broer die zijn job verliest, de tante die de Ierse overbuur wel ziet zitten, de acteeraspiraties van de nicht, de seksuele fantasieën van Eugene etc. etc. Om goed te doen moest die film eigenlijk drie keer zo lang zijn om het echt interessant te maken. Brighton Beach Memoirs ziet er ook echt houterig uit op alle vlak. Wie een goede Neil Simon verfilming wil zien kijkt best naar Biloxi Blues (1988) (4*), die zoveel malen leuker was.

I hope you're on the pill, love

Wat een topfilm hoor! Dat besef je pas als je op dat briljante, en dan zeg ik werkelijk briljante einde uitkomt. De film begint als een klassieke film-noir met als setting de trendy badplaats Brighton, waar twee criminele gangs met elkaar in de clinch liggen. Het centraal personage is een gewetenloze jonge gangster, Pinkie, die al snel twee moorden begaat. . Dan focust de film zich op het werkelijke onderwerp van de film, de verhouding tussen de paranoide klootzak die hij is en Rose, het naieve en zielige meisje die te veel weet. En wat een medelijden heb je met dat meisje, die werkelijk alle vernederingen ondergaat ( verkocht door haar vader voor 150 pond! ) en alleen maar in Pinkie gelooft die haar de afgrond insleurt . Joffé zorgt voor een goede sfeer, de acteurs hoewel sommigen onder hen niet zo bekend zijn, presteren bovenmaats. Geen enkel personage in die film wekt enige sympathie op. Brighton Rock is een klein meesterwerk en vond ik meer een tragiek drama dan een echte gangsterfilm maar mij hoor je daar niet over klagen.

Loodzware, inktzwarte mix van western, thriller en drama. De verhaallijn en de structuur zijn op zich wel goed gevonden tegen de achtergrond van religieus fanatisme en met een feministisch kantje eraan. Vrouw zijn in die tijd ziet er allerminst als een pretje uit. De uitwerking daarentegen kon voor mij wel beter. Koolhoven was teveel bezig met het tonen van geweld en wreedheden en vertikt het om Brimstone, ondanks een mooie fotografie, te voorzien van interessante personages. De predikant leek door zijn fanatisme haast bovennatuurlijke krachten te bezitten en Joanna/Liz was na al die ellende nog altijd mentaal niet ingestort.

Werkelijk elke vijf a tien minuten moet er iets ergs of dramatisch gebeuren, en dat tot de allerlaatste minuut, wat me zeker in de tweede helft de keel begon uit te hangen. Sterk overdreven maar voor de rest wel aardig geschoten en geacteerd, en zeker een aanrader voor wie eens een ander soort western wil zien.

Ik geef niet vaak 4* aan horrorfilms maar deze was wel een hele sterke. Des te bijzonder omdat Talk to Me van de gebroeders Philippou me erg ontgoocheld had en mijn verwachtingen te hoog gespannen waren door de hype errond.

Bring her Back vond ik best heavy shit. Het is duidelijk dat de Philippou's voor hun films hun inspiratie uit occultisme halen en er emotioneel zwaarbeladen films rond bouwen. Dat is precies wat hier goed werkte. Een onmogelijke rouwverwerking, extreem verdriet die occulte horror tot leven brengt. De horrorscènes zijn niet zo talrijk maar zijn wel disgusting als ze komen. Zeker omdat het toegepast wordt op kinderen/minderjarigen. Ik had er de hele film een erg onbehaaglijk gevoel bij, en zoiets ervaar ik te weinig bij horror. Een heel aparte rolkeuze voor Sally Hawkins, zelfs een horrorfilm weet ze op een hoger niveau te tillen, en ook Barratt, Wong en Phillips, allen nobele onbekenden, zetten eveneens verkillende prestaties neer. Een aanrader wat mij betreft, als je houdt van een flinke portie tragiek erbovenop.

Erg sterk door de uitmuntende dialogen en het hoogstaand acteerwerk van in de eerste plaats Holly Hunter als een wat neurotisch personage wiens werk en privé-leven op een pijnlijke manier door elkaar lopen. Hurt heb ik in zijn films altijd een beetje een pervy kerel gevonden met vrouwen. Maar laat ik duidelijk zijn, ook hij deed het leuk als de charmante nieuweling. Naast een backstage inkijk hoe het eraan toe gaat op een TV nieuwsredactie, wordt ook stilgestaan bij de vreemde driehoeksverhouding tussen Jane en twee ambitieuze journalisten die enorm van elkaar verschillen. Er zijn ook enkele frisse bedenkingen te bespeuren rond journalistieke ethiek (kijkcijfers vs objectiviteit) en collegialiteit.

PS / De alternate ending op die Criterion editie vond ik niet goed. Gelukkig kozen ze voor die andere...

Brokeback Mountain heb ik tot vandaag steeds links laten liggen, omdat ik dacht dat het niet aan mij besteed zou zijn en ik me moeilijk zou kunnen inleven in een homoseksuele liefde. Vandaag heb ik hem bekeken... en wat een mooie film was dat toch. Het is verder ook een tragedie, hoe Ennis zich bewust is dat zijn geluk bij Jack is en toch de stap niet wil zetten en kiest voor een bestaan waarin hij ongelukkig is. En Jack maakt hij meteen ook ongelukkig. Ook Jack trouwt, maar zijn verlangen om met Ennis te zijn blijft in zijn hart branden. Waarom die liefde zo sterk is wordt met weinig woorden gezegd... iedereen weet het... het overkomt je opeens en laat je niet meer los. Zo moet het ook voor hen gegaan zijn, versterkt door de eenzaamheid in de wildernis waarin ze enkel elkaar hadden.

Het beste kwam op het einde. Knappe twist van Ang Lee om zonder enig woord duidelijk te maken dat Jack gestorven is omwille van zijn homoseksualiteit. Je ziet het aan zijn vrouws gezicht wanneer ze met Ennis belt, en ook de vader van Jack maakt daarop een toespeling . De film eindigt met een mysterieuze quote die de kijker zelf dient aan te vullen. Het lijdt geen twijfel dat er ook overal rond ons mensen zijn die hun geluk aan zich voorbij zien gaan omdat ze teveel aandacht besteden aan wat een ander denkt. Je geluk maak je uiteindelijk zelf.

Brokeback Mountain laat de passie en de pijn voelen naarmate de jaren verstrijken in de film.

Goede film waarbij we ons gemakkelijk in de situatie kunnen inleven. De twee meisjes leren de pijnlijke les dat je geen vreemden mag vertrouwen, en dat er in andere landen andere wetten gelden. Ze ondergaan een voelbare mentale transformatie vanaf het moment dat ze in de gevangenis belanden.

Het betere "Midnight Express" afkooksel dat meer op een tienerpubliek gericht is vanwege de preventieve boodschap. Ik heb ervan genoten hoewel ik kracht en emotie miste. 3,5 sterren !

Niet mis dit drama en zo loodzwaar was het eigenlijk niet. De toon grenst vaak wel eens aan het humoristische en aan het doodernstige hangt steeds wel een optimistische noot. Er gebeuren heel wat dramatische zaken in de film maar het komt relativerend over en je komt er eerder bewogen uit in plaats van half-depressief. Een goed Brits sociaal drama hoeft dus niet per sé zwartgallig, negatief geladen en confronterend te zijn om goed over te komen. Ook het acteerwerk is aanstekelijk : het meisje steelt de show. Zowel Murphy in een vrij grappige rol als Roth als zorgzame vader vullen rollen in die ik niet zo gewend ben van hen.

Het verhaal draait rond drie gezinnen die op een verkeerde manier met elkaar omgaan en communiceren, met de nodige rampzalige gevolgen. De mooie momenten zoals deze pure gevoelens tussen Skunk en Dillon krijgen ook een plaats, wat dit drama echt wel vrij uitzonderlijk maakt.

Explosieve actie van begin tot eind in de mooie decors rond de amerikaanse canyons. Verder was het verhaal rond die kernkoppen-diefstal volstrekt lachwekkend, met redelijk irritante hoofdpersonages Deakins en Hale, die voortdurend als kleuters bezig zijn om wie de grootste heeft. Sommige scènes zijn absoluut spannend en de explosies spectaculair dus voor meer dan dat bekijk je deze film niet.

Hard als het leven zelf

Toch een stevige tragedie die meer te bieden heeft dan goedkoop drama. Ik zag er wat tegenop, want ik heb ooit tegen kennissen gezegd dat België alleen maar kan scoren met gehandicapten en zieken in films en de daarmee samen gaande droefenis die soms wat zielig van het scherm druipt. Het was gerekend zonder Van Groeningen en Heldenbergh, die het aandurfden om het leven in al zijn hardheid te tonen, en dat ligt misschien wel dichter bij de realiteit van het leven dan heel wat andere drama's.

Geluk bestaat niet, mensen denken alleen maar dat ze gelukkig zijn. Dat is een beetje wat door me heen ging toen ik BCB bekeek. Iedereen streeft het na, iedereen denkt dat het voor hem of haar weggelegd is. De ware beproeving die dan vroeg of laat komt, hier de dood van een kindje aan kanker maakt brandhout van alle goede intenties die zelfs met de meest intense love story zoals hier, gepaard gaan.

Baetens en Heldenbergh schitteren van het scherm... vooral Baetens die zich verliest in de innerlijke pijn. Dat levert enkele sterke scènes op zoals een hartverscheurend bluegrass nummer in een volle zaal (de Bozar dacht ik?) en de daaropvolgende nonsensicale tirade van Heldenbergh die het verlies van zijn geloof verkondigt . Van bluegrass gesproken, het brengt enkele rustmomenten in het loodzware gegeven en paste wonderwel in de film. De misschien iets te vele flashbacks en flash forwards vragen toch flink wat concentratie en dat vond ik hier een klein minpuntje. Verder zeer de moeite waard maar je begint er best niet aan als je in een wat mindere stemming bent.

Toch een stuk minder dan pakweg Goodfellas of Donnie Brasco. Het begon allemaal niet zo best. Het begon met de stereotiepe voorstelling van de kleurrijke mafiosi : "This is xx and they call him xxx because of xx", waardoor ik dacht dat het een doodgewone verrassingloze film zou worden.

Vergissing : er zaten wel degelijk interessante verhaalontwikkelingen in. De twee "vaders" van C, zijn zwarte vriendinnetje en de rassenhaat, Sonny die C's leven redt door hem uit die wagen te halen. Ja, er zat wel iets in.

Karikatuur van de "Parisien" op skivakantie. Het is ook meer een opeenvolging van sketches met de skivakantie als rode draad dan één duidelijk verhaal. Alle grappen slaan op situaties die de winterreiziger kan ontmoeten. Dit is het vervolg van Les Bronzés waar dezelfde groep vrienden in St Tropez op vakantie gingen. De acteurs vormen de "Splendid", een troupe komieken die veel succes hadden in die jaren, en allen een belangrijke filmcarrière tegemoet gingen, of het nu Christian Clavier is, Gérard Jugnot, Thierry Lhermitte of Josiane Balasko. Een ergernis is het steeds weerkerende deuntje in de film. Er zitten een paar leuke dingen in maar ik had het gevoel alles wel een keer gezien te hebben.

Franse cult komedie die op Tv geweest is naar aanleiding van het overlijden van Michel Blanc. Vreemd genoeg is deze film veel slechter dan de sequel op skivakantie. Een groep toeristen komen aan in een vakantiepark ergens aan een Afrikaanse kust, en verder zit je anderhalf uur te kijken hoe deze gefrustreerde mannen terug wat pit in hun leven zoeken door achter de vrouwen van anderen aan te lopen.

De "onder de gordel" humor kan echt niet meer : iemands zwembroek naar uittrekken voor de grap is beneden alle peil, en verder is de humor zo flauw (veelal puberale seksgrapjes) dat er amper te lachen valt. Echt een ergerlijke film.

David Cronenberg staat gekend als een specialist van de psychologische horrorfilm. The Brood brengt één van zijn favoriete thema's tot leven : de fysieke uitingen van psychologisch leed.

Nola is de gestoorde vrouw van Frank, en volgt een therapie bij Dr. Hal Raglan, een psycholoog die haar helpt via de 'psychoplasmics' praktijk, waarbij de patiënten hun trauma's op een fysieke manier verwerpen onder de vorm van tumoren . Frank zorgt intussen verder voor hun dochter, Candice. Raglan brengt het getormenteerde verleden van Nola naar boven. De mishandelingen door haar moeder en de vader die haar nooit verdedigde. Kort daarop worden Nola's ouders gedood door een dwergachtig wezentje. Frank, die geen toegang heeft tot zijn vrouw gedurende de therapie, probeert te achterhalen wat er allemaal gebeurt.

Cronenberg regisseerde een donkere en bizarre horrorfilm met enkele ongemakkelijke momenten. Vooral de scène waarin de kinderjuf vermoord wordt in het bijzijn van alle klasgenootjes, was schokkend genoeg om voor de schaar van de censuur te gaan. The Brood kan gerekend worden tot Cronenbergs psychologisch meest intense werken. Enkel het erg trage ritme van de film is een minpunt dat de score stevig naar onderen duwt.