Opinions

Conventioneel, politiek correct, klassiek ... zijn termen die bij me opkomen bij deze film. Het is zeker een goede film, een romantische, redelijk maar niet overdreven zoetsappige en vederlichte film, op maat van de Oscars gemaakt en weinig vernieuwend. Het goede aan de film is de mooie Ronan. Je ziet alleen maar haar op het scherm. Ze heeft iets betoverends (behalve haar prachtige ogen) en zuigt je blik als een magneet naar haar toe. Het stoute meisje uit Atonement is inmiddels een prachtige vrouw geworden.

De eerste helft, tot en met haar huwelijk met Tony vond ik nog goed, maar de terugkeer naar Ierland boette de film veel aan kracht in met de bijna verplichte kandidaat die aan het thuisfront op haar zat te wachten. Ook mooi in beeld gebracht; visueel erg ontspannend.

Nadat de school gevandaliseerd werd door onbekenden, beslissen enkele studenten om het heft in eigen handen te nemen en vigilante te spelen. Stilaan worden ze zelf de nieuwe vandalen. Reeves als rijkeluiszoon die met zijn rode sportwagen naar school gaat, reuzepopulair is en met de mooiste chick uitgaat doet mijn haren ten berge rijzen. Wat 'n irritante klier. Verder is het wel een leuke film eigenlijk. Kiefer Sutherland speelt de sympathiekste gast in de film, maar het staat hem eigenlijk niet om braaf te zijn.

Prima drama over broederliefde, al is dit misschien niet zo duidelijk te zien in het begin. Sam is met Grace getrouwd maar moet als militair soms naar het buitenland voor missies. Tommy is het zwarte schaap van de familie, die er vooral in slaagt om in de cel te raken. Dat levert allerlei spanningen op, onder andere tussen Tommy en zijn patriottische vader. Op een nieuwe missie wordt Sam als dood opgegeven waarna Tommy voor Grace en de kinderen gaat zorgen. Het zou haast te makkelijk zijn om er een driehoeksrelatie van te maken, maar dat gebeurt hier niet. Wat Tommy doet is ter nagedachtenis van zijn broer, die hem ook onderdak aanbood toen hij in de problemen zat. Sam keert terug, getraumatiseerd door zijn gevangenschap door de Taliban...
De accenten zijn heel goed gelegd maar dergelijke films mogen wat meer dramatiek bevatten voor mij. Heel wat scènes leenden zich daarvoor zoals het dochtertje dat haar vader van weleer emotioneel niet meer herkent, of een hartverscheurende eindscène die er uiteindelijk niet is gekomen. Sheridan heeft zijn momentum gemist om er onvergetelijke scènes van te maken. Ja, er zat meer in, maar hetgeen ik zag was zeker wel 4* waard want alles bij elkaar genomen waren de personages erg sterk weergegeven en is dit een sterk verhaal.

The Browning Version is een remake van het gelijknamige toneelstuk. Ik vond het eveneens een prachtig en fascinerend stukje drama over hoe ingewikkeld mensen in elkaar zitten. De leraar Crocker-Harris, die aanvoelt dat hij gefaald heeft in zijn bestaan, wiens leerlingen hem een "hitler" noemen, wiens vrouw ontrouw is. Hij ondergaat alles stilzwijgend. En toch: misschien realiseert hij het zich niet, maar heel wat mensen hebben ook respect voor hem. De jonge Taplow, die hem in een ontroerende scène zijn liefde voor Griekse literatuur toont door hem een "Browning Version" van Agamemnon te overhandigen, de collega en tevens minnaar van zijn vrouw die zijn zijde kiest nadat hij publiek beledigd werd door haar. . De tegenstrijdige gevoelens spreken uit elk personage : de vrouw die ondanks alles heel wat affectie over heeft voor haar echtgenoot, Crocker Harris zelf die het altijd goed heeft gemeend maar niet mee-evolueerde met de jongeren, Taplow die een roeping heeft voor chemie ondanks zijn liefde voor literatuur. Finney is geweldig in zijn rol. Dit zal me bijblijven. Ik kan hier weinig op aanmerken behalve dan misschien het geïdealiseerde einde. Nee, ik zag het eigenlijk niet zo gebeuren...

Het kwam me allemaal meer over als een oefening dan een echte film. De beelden zijn met een erg persoonlijke visie in beeld gebracht, maar het gebrek aan enige duidelijkheid in het verhaal vond ik iets minder prettig en maakte de film erg ontoegankelijk. Het grootste probleem is dat er voor schrikeffecten gezorgd wordt, dat er creepy muziek inzit... en dat ik doorheen de film eigenlijk nooit goed wist waarom dat was, want op dat moment kon ik nog niet alles plaatsen, en soms gebeurde er ook totaal niks bij die muzikale climaxen. Ik vraag me denk ik terecht af wat nu het punt is om een film te bekijken die er alles aan doet om ontoegankelijk te zijn voor het publiek.

The Broken is een kille verwarrende psychologische thriller die me vaag aan "Invasion of the Bodysnatcher" deed denken. Dat kwam het best naar voor in de wederzijdse herkenning van Gina's dubbelganger met de dubbelganger van haar vader, wanneer ze elkaar aanstaarden op het einde . Het is niet mijn ding, want het verhaal heeft geen doel op zich, is misschien niet relevant zelfs, maar is toch per slot van rekening een essentieel onderdeel van een goede film, althans voor mij toch.

Aardige "zwarte" heksenkomedie, typisch de stijl van De la Iglesia, hysterisch en met groteske en absurde personages en situaties. Iets teveel dialoog naar mijn zin, alsof elke seconde met commentaar opgevuld moest worden. Dit tast de kwaliteit van de film wat aan vond ik en flirt soms met de irritatie. De regisseur weet net als in het veel betere Balada Triste, wat "zin voor spektakel" betekent, met die heksensabbat op het einde en die reuzentrol met Z-cup. Dat was het beste aan de hele film. Zugarramurdi bestaat echt en Salem zou een lachertje zijn in vergelijking met wat daar is gebeurd.

Ruwe Belgische diamant.

Als Belg die in Brussel werkt (hoewel dat nu minder is met de telewerkcultuur) wist de film me helemaal mee te krijgen. Ik herkende heel wat plaatsen die nu onherroepelijk veranderd zijn. Fijn om een decor terug te zien van telefooncabines, marginale cafeetjes waar men nog in oude franken betaalde, in een tijd waar er nog gerookt werd in openbare plaatsen en de auto's gratis konden parkeren waar ze wilden. Een Brussel dat ook nog lekker volks was ...

Max is een zelfdestructieve gast die naar Brussel gaat om zichzelf te verliezen. Hij is een klootzak, een ruziemaker, een man die niks om zijn eigen bestaan geeft en ook het geluk aan anderen niet wil gunnen. Hij vindt "vriendschap" in Alice, een cafédienster die ook half en half een affaire heeft met Abdel, een Marokkaanse inwijkeling. Maar in feite vindt hij met niemand verbinding. Sukkelaar Louis komt het trio aanvullen en samen gaan ze op daguitstap. En naar wie telefoneert Max de hele tijd door?

Jazeker, het stemmige Brussels by Night is een belangrijke Belgische film, een klassieker om trots op te zijn en die meer erkenning verdient. Eén van de eerste modernere films, met een gepaste soundtrack van Van het Groenewoud. Van het depri einde wordt je ook wel even stil... Vond 'm heel goed.

Aan de slappe kant deze film. Ik vond het allemaal café-filosofie eigenlijk. Moet er altijd eerst iets ernstigs voorvallen in een leven vooraleer je eens over de zin ervan gaat denken? Dacht ik niet. De carpe diem formule wordt opnieuw onder handen genomen met twee kankerpatiënten die over het leven gaan mijmeren. Dan willen ze de dingen doen die ze in hun leven nog niet gedaan hebben, en dan zag je hen vooral reizen, reizen en nog eens reizen. Oppervlakkig dus. En wat je dan te zien krijgt : geidealiseerde safari's, rechtover een piramide gaan zitten, de Taj Mahal, ... zo'n cliché landmarks zeg en bijzonder gepolijst weergegeven. Geen bedelaars, geen verkopers, geen gidsen te bekennen. Ze zijn daar helemaal alleen...

The Bucket List zat er volledig naast, want het is helemaal geen begeesterende film, de inhoud van hun lijstje vond ik nogal simplistisch en een echte emotionele lading zit er niet in. Nicholson blijft een grootheid, ja, maar niet met deze film.

Een betere blaxploitation. Met Williamson en Grier zet de film in op de allergrootste acteurs uit het genre. Alles is er opnieuw voor anderhalf uurtje vermaak. Racistische blanken, knok- en schietpartijen, wat tieten,... al is deze film wel een stuk braver dan vele anderen op dat vlak. Een zuivere genrefilm. De actie ziet er wat goedkoop, zeker in de lange knokpartij tussen Roy en Duke maar in zo'n films zie ik dat graag door de vingers. Ergens hoort dit er bij.

Relatiedrama/komedie voor jonge volwassenen die makkelijk aanslaat dank zij gedreven, fris acteerwerk en een intelligent script. Waar Amerikaanse tienerfilms vaak zeer infantiel zijn, kan dit hier niet gezegd worden. De jongeren hier gedragen zich meer volwassen en trekken lessen uit de flaters die ze begaan en ze staan wat wijzer in het leven. Feelgood is het allemaal wel; de film heeft een flinke zweem pure romantiek over zich en alles draait voor iedereen goed uit op het einde . Dat maakt de film dan toch weer iets minder "to the ground". Minpunt : het wereldje uit de film beperkt zich tot de personages die gevolgd worden, waardoor het overkomt dat die niks van familie en andere vrienden hebben. Ruime voldoende voor "Buddy".

Deze documentaire ooit al gezien en ik ben nog steeds zwaar onder de indruk. Het project van Ry Cooder had tot doel om nog eens de zwaargewichten van de salsa te herenigen voor een laatste wapenfeit... een optreden in Carnegie Hall. De musicoloog had gelijk : de meeste "founding fathers" van de Cubaanse salsa waren nog in leven, en tien jaar laten waren Compay Segundo, Ibrahim Ferrer en Ruben Gonzales overleden. Hij trok naar Cuba samen met zijn zoon voor een reünie en studio-opname. Je ziet ook dat deze oudjes hier veel plezier in vonden.

Het gaat niet om alleen maar muziek maar om muzikaal erfgoed.. het opnemen van een stuk essentiële Cubaanse cultuur. In die zin voel je hoe belangrijk dit werk is. Maar wat een talent hadden die mannen : Gonzales moet één van de beste pianisten zijn die ik aan het werk heb gezien. En zonder partituur dankjewel ! En dan die mariachi stem van Ochoa... Subliem! Tussen de muzikale stukken door hoor je ook autobiografische vertellingen en anecdotes over wie die mensen waren, waar ze vandaan kwamen en hoe ze in de lokale muziekwereld geraakt zijn.

De documentaire voelt heel relevant aan naar volgende generaties toe, hoewel ik misschien wat meer achtergrond miste over de roots van hun muziek : de Afrikaanse invloed, de muzikale inspiratiebronnen, de zogenaamde Buena Vista Club in de jaren 40 e.d. Ook de verwondering van de muzikanten in de Big Apple was leuk om te zien... en te bedenken dat ik zelf anderhalf jaar eerder in 1996 op dezelfde plaats op de Empire State Building stond om het vrijheidsbeeld te zien.

Niet slecht. Ergens tussen 3 en 3,5*.. Onvermijdelijk dat de vergelijking met Stand by Me gemaakt wordt, maar e.e.a. wordt hier wel anders aangepakt. De film volgt enige tijd de levens van vijf vrienden in een Argentijns dorp... Iedereen kent daar iedereen maar de tieners zien hun toekomst in dit "hol van Pluto" niet zitten. Ze kampen allen met achterliggende problemen die hun levens en hun vriendschap onder druk zet.

Deze coming-of-age kent een paar mooie momenten zoals de kalverliefde tussen Esteban en Lorena, of de allerlaatste scène na de voetbalwedstrijd... Er zit iets definitiefs in die scènes, alsof ze op dat moment leren dat volwassen worden inhoudt dat er aan alle mooie dingen een einde komt, soms ook aan vriendschap. Kleine film, kon volgens mij iets meer uitgediept worden, maar soms redelijk bijzonder en aandoenlijk.

Berlijn 1989. In afwachting van de val van de muur, zitten de Amerikaanse troepen zich dood te vervelen in de kazernes. Elwood maakt er het beste van met de tijd die hem is gegeven : zijn kamer heeft alle comfort, hij dealt in drugs en wapens en is een graag geziene soldaat bij zijn pathetische superieur, wiens verveelde vrouw hij nu en dan eens wipt. Er dreigt een einde te komen aan zijn luxeleventje wanneer hij een nieuwe superieur krijgt die vastberaden is om er met de grove borstel doorheen te vegen.

Geen film waar de US Army fier op zal zijn want je krijgt één groot schaamtelijk circus te zien. De release werd destijds zelfs met 1 jaar uitgesteld onder druk van het Amerikaanse leger .

Phoenix en Scott Glenn spelen voortreffelijk. De één als een slimme nietsnut, de andere als bikkelharde officier. Het is geen film met grote quotes en fijne dialoog. De lollige situaties daarentegen volgen elkaar voortdurend op met als hoogtepunt de tankscène .

Helemaal mijn ding dit soort sarcastische films. 4*

Absurde misdaadkomedie; er zit niet echt een verhaal in. Het is een opeenvolging van bizarre en absurde situaties die aan elkaar gerijgd worden. Dat wordt snel duidelijk in de sterke openingsscène met Michel Serrault. Zowel Alphonse, de politieinspecteur als de killer zijn immorele gevoelloze personages, gespeeld door het sterke trio Depardieu-Blier en Carmet. Onverschilligheid voor de dood van een ander lijkt de bovenhand te krijgen als motief. Een vergelijkbare film vond ik After Hours van Scorsese, waar ook daar een personage van alles meemaakt in een kort tijdsbestek. Bertrand Blier (zoon van) is geen regisseur die voor iedereen bestemd is. Ook hier is het niet zo evident maar de lawine aan absurde situaties is wel aangenaam om volgen tot het einde waarbij de cirkel rond is.

Hoge verwachtingen mogen onmiddellijk bijgeschroefd worden: dit is geen al te beste misdaadfilm. Deze film over een complexe undercover operatie vindt geen toon; wil eerst 's brutale misdaad zijn, dan weer op de proppen komen met komische elementen die eerder gaan storen, dan wat drama met de overleden moeder . En niks van dit alles lijkt echt te werken. De vele flashbacks en flash forwards maken het geheel er niet beter op. Gelukkig kreeg ik nog wat hulp hierbij anders was ik compleet verloren. Film heeft nog het meest mee van Infernal Affairs / The Departed. Zuidkoreaanse films komen er heel vaak goed van af bij mij, maar bij deze kan ik me niet vinden.

Keiharde en nare wraakfilm waarin Bull terugkeert van onder de doden en afrekent met de mensen die zijn leven hebben verwoest. Behalve dat Bull en de betrokken leden zijn van eenzelfde gangsterbende, heeft hij ook familiale banden met bendeleider Norm.
Een vrij klassieke wraakfilm eigenlijk, niet meer en niet minder, waarbij de reden voor de wraakactie via flashbacks verteld wordt. Een paar van Bulls slachtoffers komen op bijzonder enge wijze aan hun eind, en de film zit vol negatieve gevoelens. Ik kreeg er koud van. Echt prettig kun je de film niet noemen maar wie uit is op een staalharde revenge movie zal ongetwijfeld zijn vingers aflikken en misschien zelfs afknagen... Het einde vond ik slecht en komt allesbehalve als een verrassing aan, daarom nog een halfje eraf.

Standaard actiefilm wel, maar heeft opvallend goede kanten. Stallone als droge, onsympathieke gozer (een huurmoordenaar) laat zich smaken in deze buddy movie waar hij een team vormt met een jonge aziatische cop. Veel droge humor, flink wat knok- en schietwerk en ook de bad guy, een boom van een kerel, doet het goed. Het loopt allemaal af, net als in Expendables 2 met een man tot man gevecht, ditmaal met hakbijlen . Deze wilde actiefilm is veel beter dan ik had verwacht.

Geslaagde mix van Amerikaanse humor en Japanse storytelling. Ik kon het heel goed smaken en ditmaal viel de humor me ook best mee, want de nadruk ligt sterk op de humor en dan is het ook belangrijk dat die werkt. Leuke verhaalopbouw. Wanneer Ladybug op de trein stapt weet je niks, wanneer die zijn bestemming bereikt weet je alles... Elk stukje wordt geleidelijk op zijn plaats gezet onder de vorm van kleine twists, flashbacks, cliffhangers. Ik zat in ieder geval steeds op de volgende wending te wachten. Een groot minpunt was de CGI van de sneltrein die er, vooral van buiten gezien, echt niet goed uitzag. Voor geslaagde actiescènes loont het al eens de moeite om van de computer weg te gaan... Even dacht ik dat ook Bullocks gezicht CGI was, maar nee, dat is gewoon mislukte plastische chirurgie.

Toch ontgoocheld. Bullitt is op zich aardig gefilmd en voor McQueen is dit één van zijn iconische films. De beruchte achtervolgingsscène kent enkele gave camerastandpunten zodat je je op enkele momenten zelf aan het stuur waant. Tot daar het positieve...

Verder een verhaal dat wat rommelig in elkaar steekt, met een vrij traag tempo en een paar twists.

McQueen zelf is te droog en vlak uitgewerkt om onvergetelijk te zijn. Kijk naar Dirty Harry en dan weet je hoe je een leuk personage uit je mouw moet toveren... Ik verwachtte hier minstens een 4 aan te geven gezien de stevige reputatie van deze misdaadfilm, maar het wordt een 3*

De aanpak van asociaal gedrag versus de onkruidverdelger liggen er wel heel dik op. Bumperkleef kent beangstigende situaties, maar is vooral beladen met satirisch bedoelde maatschappijkritiek. Bewijs daarvan is dat er niemand doodgaat in deze film, ook niet de wielrenner in het begin die wellicht zwaar vergiftigd in een antigifcentrum is terechtgekomen. De stalker is eerder getikt dan moordzuchtig dus maar het vertelt wel hoe psychotisch gewone mensen zich kunnen gedragen en dan heb ik het vooral over Hans. Uiteindelijk loopt het wat op een sisser af.

Vervreemdend inderdaad. De hoogwaardigheidsbekleders van een gevallen dictatuur zitten samen in een bunker. Bilal herneemt de gebeurtenissen van de val van het Nazi regime op zijn manier. Wat zo vervreemdend werkt is dat de bedienden allen androiden zijn die een beetje defect zijn. En dan komt een spionne binnen in de bunker. Naast de bizarre sfeer gebeurde er heel weinig in de film en is er geen sprake van een stevig plot dat verder ontwikkeld wordt. Het lijkt me dat dit gewoon een experimentele oefening van Bilal is om zijn universum eens op het grote doek te krijgen. Maar intussen heb ik me wel zitten vervelen.

Iedereen maakt zijn eigen hel. John Deveau leeft dagelijks zijn hel. De zoon van een vader die hem liever dood dan leven wil , een verbitterde sarcastische ongezellige kerel wiens leven geen betekenis heeft en die blijft fuiven op harde techno om te vergeten dat hij leeft. In recensies noemen ze Deveau "iemand die gefascineerd is door zijn eigen decadentie". Evenwijdig met dit nihilistische bestaan switchen de beelden naar een jongen die rondwandelt in Japan. Hij wandelt en ontdekt en verrijkt zijn leven. Dit heeft totaal niks met het verhaal van John te maken. Maar het toont twee tegengestelden. En in dit alles belandt een wat naieve taxichauffeur, Mimmo, die verliefd wordt op een meisje uit Johns entourage. Hij wordt meegezogen in de oppervlakkige wereld van John maar geeft er niet aan toe .

Mooi geregisseerd psychologisch drama van Belgisch-Franse extractie met behoorlijke acteurs (merk ook Bouli Lanners op). Het achterliggende idee mag er best zijn, maar de uitwerking komt soms niet zo goed over. Zo wordt het begin, een dood meisje volledig op een zijspoor gezet en voelt het jongetje in Japan aan als een artistiek truukje dat niet helemaal werkt. Maar het is wel een film die stemt tot nadenken over zin en zinloosheid van het bestaan.

Geweldig. Dit zou liefhebbers van Grand Budapest Hotel zeker moeten aanspreken. Er spreekt enorm veel verbeeldingskracht uit de film. Een vreemd personage, Stephen, die lijdt aan agorafobie, mijmert over een roadtrip die hij met zijn vriend Bunny heeft gemaakt door Europa. Dit is met veel originele animaties en absurde humor ( die zwerver en zijn honden ) in beeld gebracht. Ik vond dit visueel enorm sterk allemaal, zeker als je op de details begint te letten. Ik vroeg me af waar dit allemaal naartoe zou leiden. Naar het einde toe blijkt de film echter om een trauma te gaan die verwerkt moet worden en krijgt de film een dramatische en tragieke wending . Het verhaal stelt uiteindelijk niet zoveel voor maar het is vooral de manier waarop alles uitgewerkt is die best indrukwekkend is.

Eerlijk gezegd is het geen film die onopvallend voorbij gaat. Door de cartooneske decors kwam het in ieder geval op visueel vlak uniek over, maar het is een verhaal dat me weinig kon boeien omdat het ganse good vs evil verhaal met helden met wraakmotieven plot té gekend. Ook de acteurs zijn middelmatig en spelen een beetje muf en duf. Het begin was wennen aan de vertelstijl, aan de decors, aan de stripfiguren. Eens het op gang komt, valt het best mee en sleept de actie je mee, maar fascineren, imponeren, boeien en raken doet het nergens. Demi Moore speelt een ondankbare rol. Die heeft ook haar beste tijd achter de rug. Kleine 3*

Ik vind dit ook één van de beste westerns ooit, de top 10 notering mag er zijn wat mij betreft. Een film die ook veel geeft om de personages die opgevoerd worden. Eastwood en Wallach waren goud waard als filmduo, en hun prestatie samen is bijzonder knap; Wallach maakt wat mij betreft de meeste indruk als de verraderlijke mexicaan voor wie je toch enige sympathie voelt. De scène met zijn broer in het klooster zorgt ervoor dat hij ook de enige is, die een (tragische) achtergrond meekrijgt.

Eastwood mag dan the Good zijn, wanneer hij Tuco in de woestijn achterlaat toont hij niet van zijn mooiste kant. Tuco zet hem dat lekker betaald met een wandelingetje in de woestijn, en ik denk dat "blondie" vindt dat hij deze straf wel verdient. Hij zoekt geen weerwraak en op het einde laat hij immers Tuco vrij en deelt de buit met hem . Zonder woorden te gebruiken weet je hoe de personages over elkaar denken. Nog zo'n moment was bij de brug die ze dynamiteerden. Wanneer ze elkaar de locaties van de buit verklappen is het Blondie die liegt en Tuco die de waarheid vertelt. Voor de rest ken ik veel betere films van Eastwood dan deze moet ik wel zeggen. Altijd leuk om hem te zien maar indruk maken deed hij niet echt.

Wat de Bad betreft, die speelt een minder belangrijke rol in de hele film en duikt slechts een paar keer op. Hij is de enige echte vijand en had hem graag wat meer gezien, want de bikkelharde Van Cleef past als gegoten. Uiteraard is de duel scène op het kerkhof een legendarisch stuk cinema, grandioos opgezet door Leone met de muziek van Morricone. Als dat geen kippenvelmoment is, dan weet ik het ook niet meer.

Praatzieke yakuza film. Viel redelijk tegen met een actiegedeelte dat iets te mak blijft. En er is gewoon te weinig actie. Dan de macho mannen en hun "yakuza-wijsheden", en de vrouw die als slaafse domme individuën worden voorgesteld. Dit is toch duidelijk een andere tijd. Moest het bij één keertje blijven ok, maar dit gedrag sleept de hele film aan en stoort ongelooflijk. Het positieve zijn de soms knappe camerashots, zoals eentje die de vriend van Goro van voren volgt terwijl hij hard aan het lopen is. De eindscène is bijzonder knap gemonteerd maar dat is flauw betaald over de hele film bekeken. Voor mij persoonlijk een verwaarloosbare film.

Tjonge jonge, dit was niet best. Ik geef niet graag slechte cijfers maar dit gemiddelde is hier wel verdiend en steun ik ook. Whoopi heeft blauwe ogen in de film, dat heeft me vooral gefascineerd. Dat ik dat nog nooit gezien had! Uiteindelijk bleken het lenzen.

Voor het overige werkt deze film op geen enkel front : humor ondermaats, misdaadplot lekker standaard, bad guy volledig afwezig, de schreeuwerige idioot Carl, Whoopi in haar slechtste rol, één actiescène in de straten van Frisco die eerder verplicht dan functioneel aanvoelde. Nee, snel verwijderen van de digicorder dit.

Niet de eerste keer dat een point of view vanuit een doodskist genomen werd. Wes Craven deed dit al in "Serpent and the Rainbow" uit 1987 en Tarantino in Kill Bill. De regisseur vond het wel uitdagend om een anderhalf uur durende film te maken vanuit een lijkkist. Helaas werkte het maar half. Het is knap hoe de camera dicht bij Reynolds lijf blijft zitten en de makers hebben het zich ongetwijfeld ontzettend moeilijk gemaakt met het weinige licht dat er is en de schaarse ruimte. Audiovisueel komt het redelijk experimenteel over.

De beperkte setting zorgt spijtig genoeg ook voor beperkingen voor het verhaal en ook ik raakte stilaan uitgekeken op een hijgende, alle kanten uit bewegende en telefonerende Reynolds. Enkel de adder in de kist zorgde voor een spannend stukje in de film dus zo spannend was het nu ook weer niet. Ik denk dat ik er zou tegenop zien om deze film nog eens te bekijken. Door de twist op het einde heeft de film een erg lage herzieningswaarde.

Help, er zit een tijger in huis!

Enkele spannende scènes in dit huis maar met bitter weinig visueel talent gefilmd en met inferieure dialogen. Niet meer dan een redelijke straight-to-dvd die morgen weer vergeten is.

Arriaga is een meester in het eenvoudig vertellen van complexe verhalen. Dat vond ik de sterkste kwaliteit van dit drama. Ik had er niks op voorhand over gelezen, en ben er dus zonder voorkennis aan begonnen en het viel naar begrijpbaarheid supergoed mee. Laat u niet afschrikken dus door de puzzelachtige verhaalstructuur, en meesleuren op de emotionele deiningen van "The Burning Plain".

Het verhaal vertrekt vanuit 4 verschillende situaties, die stilaan naar elkaar toegroeien en een mooi afgewerkt geheel vormen. De sterkste en mooiste rol was in mijn ogen weggelegd voor Jennifer Lawrence, die zwaar op de proef werd gesteld door het overspel van haar moeder. Wat daaruit volgt is een leven waar ze vlucht voor de pijn in haar. Tot ze haar dochtertje ontmoet .

Het is waarlijk een sterke film, glad en duidelijk verteld, die de aandacht vasthoudt met pakkende acteerprestaties en een diepmenselijk verhaal over schuldgevoel. Op het eind mocht de film van mij nog een kwartier langer duren, maar men begrijpt toch dat de tijd de brokken opnieuw aan elkaar zal lijmen. Die ontmoeting in die kamer tussen Theron en haar dochtertje vond ik een erg mooi moment. . Filmkriebel zegt : bekijken die film