Opinions

Ordinair formulewerk. Zowat elke scène gejat uit typische Amerikaanse actieflicks à la Vin Diesel en Liam Neeson niveau. Niks origineels en van begin tot eind voorspelbaar. Maar de makers hebben hun bronmateriaal goed bestudeerd waardoor dit ondanks alles een vermakelijk filmpje is met veel blik- en lichamelijke schade...

Adrenalinestoot.
Meer actie dan de eerste film en minder verhaal. Lino wil de moordenaar van zijn broer aan Spanje uitleveren voor een fair proces en wordt achterna gezeten door zijn corrupte collega's. De rest is één wilde rit die bijna de hele film in beslag neemt, met grof geweld, extreme blikschade en geschifte schietpartijen. Ik heb er eigenlijk best van genoten. Balle Perdue is een reeks voor de liefhebbers van 100% actie en nul gelul. Intussen profileert zich ook een mastermind achter al die corruptie, maar dit is voor de derde film.

Afsluiter van een toch wel vrij goede actiefilm trilogie zonder CGI beelden maar met lekker ouderwetse stunts en crashes. Wordt een beetje als een Franse "Fast and the Furious"' beschouwd. Soms wel een klein kneepje in het hart, zoals wanneer de Porsche Alpine in de prak gereden wordt.

In dit derde deel komt Areski terug op de voorgrond, de corrupte flik en cop killer die een tweetal jaren ondergedoken leefde in Duitsland. Nu kan hij het niet laten om zijn vrouw en kind te gaan halen in Frankrijk waardoor hij weer in het vizier komt van brokkenmaker Lino en de mastermind achter een drugstrafiek, commandant Resz. Alweer enkele lange flitsende actiescènes en een bevredigende finale confrontatie tussen de hoofdfiguren wat mij betreft. Maar het is zoals bepaalde artikels suggereren : neem de actiescènes eruit en de film stelt niet veel meer voor. Het script is uitermate mager en de personages komen niet zo interessant meer over als in de eerste film en worden karikaturen. Samengevat : eerste film kijk je voor het verhaal, de tweede voor de car chases, de derde voor de finale.

Balle Perdue : 3*
Balle Perdue 2 : 3*
Balle Perdue 3 : 3*

Vrij domme dertien-in-een-dozijn revenge flick dat in twee zinnen samen te vatten is. Ook de bad guys stellen weinig voor en bieden nauwelijks tegenstand. Enkel de John Wick achtige beeldstijl met neon kleuren en hippe soundtrack zijn nog het vermelden waard maar verder weinig om over naar huis te schrijven. Ontgoochelend.

Dit is in alle opzichten een goede remake van de Disneyfilm Night Crossing, in ware blockbuster modus. Is veel spannender gebracht met de paranoide sfeer om voortdurend bespied te worden door de Stasi en met een officier (Kretschmann) die hen dicht op de hielen zit. Na de eerste mislukte vluchtpoging komt Ballon vlug op kruissnelheid. Voor het gezinnetje wordt de ontsnappingpoging uit de DDR een race tegen de klok. Dat de film door Duitsers gemaakt werd en geen Disney stempel heeft maakt het authentieker en meer thriller-achtig, waardoor Night Crossing de prullenmand in mag.

Geniaal en inspirerend. Niks aan te merken op dit fantasietje over de vriendschap tussen een jongetje en een rode ballon. Het is een visueel spektakel dat prachtig is uitgevoerd. Zoiets eenvoudigs als een rode ballon trekt overal de aandacht. Mensen kijken soms verrast waardoor ik me afvroeg hoeveel improvisatie hierin stak. Geen toeval dat die ballon natuurlijk fel afsteekt tegen de wat mistroostige decors zoals Dievegge terecht opmerkt. Van de ballon wordt iets "levends" gemaakt en er worden gevoelens aan toegekend (trouw, angst). In hoe je dat doet zit dan ook de kracht van deze kortfilm. Je moet er maar eens bij stil staan hoe ze dit geanimeerd hebben : nu zouden filmmakers de makkelijke weg kiezen en een digitale ballon gebruiken. En het einde, zo ontzettend mooi, grootser dan ik had verwacht. PS / Moet de tip 250 in!

Een vroege van De Sica, maar wat een aandachtstrekkende film. Een jongetje Prico, groeit op in een vrij welgesteld gezin (ze hebben een dienster, Agnese), met een ontrouwe moeder die haar opvoedende rol niet opneemt en een vader die het ook niet echt ziet zitten om alleen een kind op te voeden. Daartussen zit het jongetje dan klem, en draagt in stilte verdriet met zich mee. Door de thematiek voelt de film nog altijd actueel aan, want dat is het verhaal van elke generatie. De Sica vat het kernachtig en vlot samen met ook regelmatig in open lucht gefilmde scènes (mmm ruikt lekker naar Italië met de poppentheaters, de muziek en zingende mensen). Het einde is uiteraard tragisch en voor mij net teveel met het berispend vingertje maar dit is weer een sterke film van deze grote Italiaanse regisseur. Het mag trouwens ook gezegd dat dit een romanverfilming is van "Prico", een boek uit 1924 van Cesare Viola

Een film waar je eventjes moet inkomen, en die steeds meer op de huid gaat zitten. Hoe pesterijen van anderen jongeren wanhopig in een hoek duwen tot ze het ergste overwegen. Maar het is ook het verhaal van een toneelstuk, waarin jongeren de consequenties onder ogen leren zien, of zoals het geval bij Trevor, de demonen kunnen wegjagen die in zijn hoofd zaten. Ook de maatschappij met haar vooroordelen en vanzelfsprekendheden wordt niet gespaard en krijgt een veeg uit de pan. Ik moet het nageven : hoewel het visueel verre van een meesterwerk is, is deze TV film met loodzware thematiek goed opgebouwd.

Flitsende actiefilm met enkele indrukwekkende free-running scènes. Voelt innovatief aan voor het genre, met een verhaal rond die bom dat net boeiend en spannend genoeg blijft waardoor dit niet zomaar de zoveelste domme actiefilm is. En zelfs nog met een addertje op het einde. De personages en situaties zijn opzettelijk karikaturaal. Hoe Leïto op het einde die kolos met touw te grazen neemt zou uit een comic kunnen komen. Onverwachts goed meegevallen.

Ik sluit me bij de hoogstemmers aan. Pakkende film met voor mij iets herkenbaars. Vrienden gaan soms voorgoed uiteen zonder dat er daarom iets aan de hand is. De tijd doodt alles... misschien heb je elkaar niks meer te vertellen, of is het een noodzaak om ieder zijn eigen pad op te gaan omwille van veranderde levensinvulling. Mensen veranderen nu éénmaal.

McDonagh voegt er de Ierse nukkigheid aan toe en maakt er een vrij droevige en neerslachtige film van. Hoe verder het vordert, hoe somberder het allemaal wordt. Ik zag hier helemaal geen komedie in. De som van de ruige landschappen en de halfgare temperamenten klopten voor mij helemaal. Ook prima gespeeld door Farrell, Gleeson. Keoghan wil ik ook wel vermelden in zijn rolletje van simpele ziel Dominick. Op de valreep nog een film die ik in de top 10 van dit jaar ga plaatsen.

De regel lijkt te zijn: hoe ouder de Shaw Bros films hoe beter. Ik ben het volledig met mijn voorganger eens: de buitenopnames zijn een echte meerwaarde daar waar latere films vaak in studio's werden opgenomen. Het is een beter uitgewerkte wuxia dan gemiddeld, met een interessante driehoeksverhouding die tot het einde toe werkt. Het eindgevecht aan en in de toren zit goed in mekaar, is bloederig op zijn jaren '60 en neemt een (voor mij toch) redelijk onverwachte wending aan. Een bovengemiddelde film die mag gezien worden.

Prima film over de man die vrijgesproken werd in plaats van Jezus. Barabbas verhaalt hoe het met deze rover en moordenaar is verder gegaan. Jezus of Nazareth, the sequel zou je kunnen stellen. Dit is in veel opzichten een goede film. Dat hij verder heeft kunnen leven was niet bepaald een geschenk, en door zijn eigen verderbestaan in vraag te stellen raakt hij op het pad van het christelijke geloof, al doet hij er vele jaren over om aan het begin van dat besef te komen. Maar meer dan een bijbelse vertelling over de eerste christenen en een levende getuige van de kruisiging van christus, vond ik deze film ook heel avontuurlijk overkomen. Alle scènes in Rome en vooral in de arena waren grandioos om zien. En dan vergeet ik nog de zwavelmijnen, de catacomben en de steniging van Rachel. . Erg ondergewaardeerde film.

Gemiddeld. Zeker omdat ik er blanco in ging, vond ik het in een paar scènes best spannend. De opbouw is wel erg lang want na een uur is de film niet bepaald opgeschoten. Je gaat van het ene verhaal tweemaal over naar een ander verhaal. Dat van de oorspronkelijke bewoner Frank mocht van mij wel wat langer doorgaan om te tonen wat hij allemaal uitfoeterde in die kelder, kwestie van beetje de creepiness op te drijven. Andere minpunten waren dan weer Justin Long en een einde dat ik niet sterk vond.

Legendes blijven altijd verder leven in het wilde westen. Een voortvluchtige jonge boer, Karl, wordt onder de vleugels genomen van een legendarische oude outlaw, Barbarosa, en er ontstaat een vriendschapsband tussen hen. Blijkt dat een familie Mexicanen al een jarenlange vete met Barbarosa hebben en volharden om hem te mollen. Ditmaal sturen ze Eduardo erop uit. Ik vond het niet de doorsnee western maar zeggen dat het daarom beter is zou een leugen zijn. Het is een wispelturige western die nergens naartoe lijkt te leiden. Jammer, want het is soms best mooi gefilmd en sfeervol, en ook Busey en Willie Nelson vielen mij niet bepaald tegen. De middenmoot.

Zoals verwacht een sociale satire op conformisme, op genderongelijkheid, op identiteit... Maar ook een culturele en feministische knipoog naar het Barbie product, geschapen door Ruth Handler om indertijd te tonen dat een vrouw veel meer kon zijn dan een huishoudster. She could be an astronaut, klinkt het in de film. Naast een rolmodel ook een misschien wat misplaatst schoonheidsideaal, de blonde langharige slanke schoonheid met blauwe ogen. Kan een kortharige dikke vrouw met cellulitis ook alles worden?

Gerwig gaat in haar films vaak de feministische toer op, maar bijna nooit stoor ik me eraan. Ze is altijd heel eerlijk met haar publiek. Zo gaat ze nergens bewieroken dat vrouwen volmaakte wezens zijn of ook maar capabel zijn om over de wereld te heersen; het veilige fantasiewereldje in het begin van de film is op vrouwenmaat gemaakt, maar saai en fantasieloos, tot ze in de echte wereld komt. Dat Ken een "patriarchaat" instelt om een wereld te scheppen waar hij meer zichzelf kan zijn, is daar enkel een gevolg van. Die Alan was ook wel grappig en symboliseert de LGBTQ-groep, want hij zit altijd aan de kant van de vrouwen.

Het is creatief, met veel visuals die uit een Wes Anderson film lijken te wandelen, en de verhaallagen zijn eigenlijk best complex. Met kinderen onder de 12 moet je daar inderdaad niet naartoe gaan.

Conclusie : Barbie is geen WAW film of het meesterwerk van het jaar of ook maar een topic dat mij boeit, maar visueel ziet het er prima uit en hoewel je het niet op het eerste zicht zou verwachten, is de film in mijn ogen een vlijmscherpe roep tot de acceptatie van diversiteit in onze maatschappij. Naar het einde toe was het voor mij ook al welletjes, het werd wat vervelend maar ik eindig tussen 3 en 3,5*

Vooral een zielige weergave van alcoholisme. Chinaski is een wrak die geen enkel ander nut in het leven ziet dan te drinken. Veel over zijn achtergrond wordt er niet vrijgegeven. Het is echter duidelijk dat iedereen om eenzelfde reden drinkt... om uit een pijnlijke werkelijkheid te ontsnappen die hen heeft verstoten. Ze creëren hun eigen kleine wereldje waarin drinken, small talk en vechten voortdurend en tot in het oneindige terugkeren (prachtig einde!). Wanda en Henry beleven hun liefde op hun manier in dit kleine wereldje, en wanneer een "indringster uit het gewone bestaan" Henry de kans geeft om er uit te stappen, is het snel duidelijk dat hij niet meer kan functioneren buiten dit bestaan met alcohol. Goede film over alcoholisme, natuurlijk uit de eerste hand verteld door een kenner. Mickey Rourke lijkt niet veel moeite te moeten doen om Chinaski neer te zetten en van drinken kan hij ook wel meespreken.

Genre is toch eerder "drama" volgens mij door de pathetische situatie. Ik vind komedie niet correct. Het is eerder dan

Bij vlagen vond ik dit wel leuk. Bereid je voor op een goede portie zelfspot, want de regisseur zelf is van allochtone afkomst en steekt de draak met zowel de luiheid van de Marokkanen als van het latente racisme van de Belg (heel klein beetje). Was de regie van een gewone Belg, dan had men de film van grove stereotipering verweten... zeker weten. Maar provocatie hoeft niemand hierin te zoeken. Les Barons is vooral een oproep naar mentaliteitswijziging.

Het is over het algemeen wel een optimistische film. De Marokkanen in de film zijn geen hatelijke tweederangsburgers maar stuk voor stuk sympathieke personages die voor zichzelf een contra-productief systeem uitgevonden hebben (les Barons), en stilaan beseffen dat het toch loont om je steentje bij te dragen aan de maatschappij. Het is bvb niet alledaags dat een Marokkaanse als TV-omroepster uitgebeeld wordt in een film, maar het is wel de realiteit dat iedereen gelijke kansen heeft.

De film brengt met een fluwelen handschoen de twee culturen dichter bij elkaar, zonder daarbij misprijzend en minachtend te worden. Les Barons zit vol goede bedoelingen maar cinematografisch had dit dan wat minder te bieden. Ik had graag wat meer Brusselse sfeer gezien.

Heel mooie film, maar zeker niet emotioneel. Misschien wel wat in de muziek en de gebeurtenissen, maar niet uit dit kurkdroge acteerwerk "volgens het boekje".

De beelden zijn buitengewoon schilderachtig en Kubrick zorgde voor flink wat authenticiteit, door bijvoorbeeld enkel het kaarslicht zonder extra belichting te gebruiken. Op visueel vlak is het een meesterwerk, daar kan niemand omheen. De beelden zijn werkelijk betoverend en perfectionistisch. Het vreemde lot van Lyndon is een verhaal die je drie uur lang meesleept. De sociale regels (de adel versus het gewone volk) keren herhaaldelijk terug als hoofdthema.

Niet bepaald een schitterend personage die Ierse kerel. Hij is zowel heethoofd, verrader, opportunist, deserteur en leugenaar... al die gebreken gebruikt hij om zijn ambities in vervulling te brengen. Barry Lyndon is dan ook een verfilming van een Engelse schelmenroman van Thackeray.

Het is een erg afstandelijke en droge film. Ik dacht zelfs niet dat Lady Lyndon één woord zegt in de film, terwijl ze samen met Barry toch in het centrum van het drama is. Plots verdwijnt de "chevalier" van het scherm, die toch een zeer goede vriend van Barry was. Lyndon, die alcoholverslaafd is, ontnuchtert direct om een duel met zijn stiefzoon aan te gaan. Wel een mooie scène met een goede spanningsopbouw, en die ook de betere kant van Lyndon in het licht zet . Emotie is totaal vreemd aan de film, met uitzondering van de vader-zoon relatie. Niet dat het allemaal zo storend is; het valt gewoon sterk op. Ik vind dit zeker één van Kubricks betere werken.

Heb hem gezien in de cinema destijds, heb thuis de DVD liggen en vind dit nog altijd een erg spannende thriller vol dubbelzinnigheid en toespelingen. Douglas acteert sterk als de zenuwachtige Curran en Stone is zalig als "smart bitch". Onvoorspelbaar verhaal die de me voortdurend, en tot groot genoegen, op het verkeerde been zette . En dan die mysterieuze muziek, inmiddels een klassieker. Vooral die mengeling van gevaar en seksuele aantrekking was sterk gebracht en helemaal naar mijn zin. Als je een bloedmooie vrouw kon neuken terwijl je het risico loopt een ijspriem in de rug te krijgen : zou dat je tegenhouden om alsnog te neuken??

Grappiger en vermakelijker dan ik dacht. Hoewel er enkele bloederige scènes te bespeuren zijn en de film een onvervalste cult horror is, is het geen film die zoekt naar spanningopbouw. Een goede scène bijvoorbeeld is deze waarin de buurvrouw in bed ligt met de geile Beliol verborgen onder het hoofdkussen, en die daarna ook nog haar slipje meepiktl. Je verwacht je daar wel aan maar alsnog werkt het wel. Als amateurfilm vind ik dit beter gedaan dan Peter Jacksons Bad Taste, dat in hetzelfde hoekje kan gecatalogeerd worden. Het monster-ontwerp is zeker niet slecht voor een film van dit niveau, en er wordt ook wat stopmotion gebruikt. Ik heb het gevoel dat Henenlotter toch iets meer wilde bieden dan offscreen horror en dat valt wel te waarderen, hoe lowbudget het er ook uitziet. Zo was die sex scène met Belial op het einde helemaal weird. Niet slecht.

Eén van de heftiger drugsfilms. Er zaten enkele harde scènes in naar het einde toe waar ik even stil van werd.

Wat bijzonder is aan DiCaprio's carrière is dat ook zijn vroegere films erg goed zijn. De scène waarin Jim smeekt aan de deur van zijn moeder met de typische junkie-taal (ze zijn altijd het slachtoffer van anderen) is er één die me bij de strot greep. Natuurtalent!

Het begin is dan nog gezellig met het vriendengroepje. Van zodra Jim's beste vriend overlijdt aan leukemie begint het drugsgebruik en worden alle toekomstmogelijkheden overboord gegooid. De manier waarop de aftakeling gebracht wordt is erg schrijnend en pijnlijk om te zien. Ook wel driest dat die basktbal coach Swifty dan nog eens Jim seksueel benaderde. Dit heeft zeker niet geholpen.

Gebaseerd op de ervaringen van Jim Carroll en wanneer je foto's van de man ziet, dan besef je dat zware drugs een mens echt fysiek slopen en sporen nalaat. Hij is ook in de film eventjes te zien in een klein rolletje

Klasse! Schitterend gebracht en deelt de nodige mokerslagen uit, want het komt soms heftig uit de hoek. Een gepensioneerde militair krijgt de toelating om de heide te verbouwen in de hoop een adellijke titel te verkrijgen. Zijn plan is echter moeilijker te realiseren dan hij voor ogen had : hij moet de nodige werkkrachten vinden, honger doorstaan, en daarnaast wordt hij tegengewerkt door de lokale landheer, een heethoofdige bruut die Kahlens grond als het zijne claimt en alles in het werk stelt om hem te verjagen. De escalatie tussen beiden drijft de film naar een bloederige climax.
De film ziet er prachtig uit met veel schilderachtige buitenopnames rond het landgoed. Mads Mikkelsen alweer in een rol van norse, koele en zwijgzame man maar ook de andere rolinvullingen vallen alleen maar positief op. Op een bepaald moment vormt hij een soort gezin met zijn huismeid en een zigeunerkind; twee personages die uiteindelijk zijn hart weten te veroveren. Vond ik wel goed werken. Mettertijd zie ik deze film wel nog een klassieker worden.

Verrassingsloze actiefilm die in elkaar gestoken werd met ideeën uit een heleboel andere actiefilms. Madden is een kleurloze figuur. Ook Elba nergens groots. Voor liefhebbers van films met veel actie. Deze film werd vanwege het klimaat van terreur in Frankrijk, uit de zalen gehaald wegens het hoge "fuck the police" gehalte.

Meer een avonturenfilm dan een oorlogsfilm vond ik. Een officier raakt "behind enemy lines" in Vietnam en kan enkel rekenen op een verkenningspiloot, "Birddog" om hem te redden. Er ontstaat een band tussen de man aan de grond en de man in de lucht. Er zijn veel betere Vietnamfilms als deze maar deze rescue mission blijft wel vermakelijk over de hele lijn. Hackman in de hoofdrol... Jeezes in hoeveel films heeft die man eigenlijk gespeeld in zijn leven? Danny Glover zoals altijd luchtig en cool maar dat gebrek aan ernst past hier niet helemaal. Als tussendoortje helemaal niet slecht dus..

De eerste en ook de beste Batmanfilm. De Nolan films namen zich veel te serieus met hun ellendig lange speelduur en existentiële prietpraat, iets wat hier niet het geval is. Tim Burton is een veel bescheidener persoonlijkheid dan Nolan. Ik zag onlangs in een docu dat de man nooit op de hoogte was van hoeveel zijn films opbrachten. Dat liet hem koud. Artistieke vormgeving staat op de eerste plaats.

Burtons versie is niet overambitieus. De decors en special effects zijn zelfs redelijk basic voor een film met zo'n budget. Naast Keaton en Basinger is het vooral een meesterlijke Jack Nicholson die ervoor zorgt dat ik aan 3,5* kom. Zijn vertolking van The Joker betekende veel voor de film, onscreen is hij meer te zien dan Batman zelf. Wat een overweldigende acteerprestatie alweer. Keaton lijkt wat minder goed op zijn gemak als Wayne en kan de gemaskerde held geen charisma meegeven, maar het is hem vergeven; het was de eerste keer dacht ik dat hij een niet-komische rol speelde. Alles bij elkaar genomen, en geen fan zijnde van wat voor Batman films dan ook, is deze misschien wel degene die me het meest is bevallen ondanks wat mankementen.

Ja inderdaad... omlaag met dat gemiddelde en weg uit de top 250. Snel! Is toch een film waar van alles aan mankeert. Bovendien is hij veel te lang. Wat er zoal misloopt heb ik hier al uitgebreid gelezen en ben wel akkoord met de meer kritische stemmen.

- wat heb ik een serieuze bad guy gemist waardoor de interesse als een lamp uitdooft.

- Batman zelf : Bale die grommend gaat praten telkens als hij zijn masker aan heeft terwijl bvb Neeson toch weet wie erachter zit, Holmes die hem niet herkent terwijl de helft van zijn gezicht zichtbaar is.

- slappe actie, slap in beeld gebracht

- de vormgeving van Gotham City. Totaal geen visie. Het zou gewoon New York kunnen zijn. Kijk eens naar Blade Runner en zie wat een verschil op dat vlak. Of zelfs wat Burton deed in Batman met Nicholson.

- Te veel drama en te lang aanslepend, vooral dat "control your fear" verhaaltje in de bergen. Ik ben niet tegen uitdieping en karaktervormgeving maar je moet ook niet gaan overdrijven hé.

- Flauwe pogingen tot humor, die vaak van Michael Caine kwamen.

Kortom : een nichterige superheldenfilm. 2* wat nog best veel is. Dark Knight vond ik een heel stuk beter, en hopelijk gaat het volledig de goede kant op met Dark Knight Rises.

Deze tweede Burton Batmanfilm doet het nog beter kwa sfeer; duisterder en gotischer dan zijn voorganger maar laat het anderzijds wat afweten met een minder sterk verhaal en met een Batman die niet verder uitgewerkt wordt en wat meer op de zijlijn blijft ten koste van Catwoman (een verlegen secretaresse die verandert in een dominatrix) en de Pinguïn (een misvormde vondeling die tussen pinguins is opgegroeid). Blijft wel een leuke in de reeks 80-90s batmans maar in Burtons oeuvre vind ik dit een iets mindere van hem.

Director's Cut

Een stevige, bloederige maar ietwat voorspelbare thriller volgens het overbekende "tien kleine negertjes" cliché, maar ook fout en controversieel. Tja, zich vermaken met tieners die elkaar afslachten op een verlaten eilandje is nu niet bepaald gezond en intelligent entertainment te noemen (en nee, het satirische ontging mij niet) ... Met zo'n idee scoren op zo'n lompe manier vind ik wel redelijk goedkoop. Maar goed, het is en het blijft fictie, dat wel een uitlaatklep lijkt voor gefrustreerd onderwijspersoneel op zoek naar vergelding. Ergens maakt de film het moeilijk om met de personages mee te leven want het zijn er enorm veel (meer dan 40 jongeren) en het blijven ondanks er enkele wat meer uitgediept worden, redelijk standaard studentjes, sommigen met een te hoog libido. Toch heb ik me vermaakt, maar eigenlijk is het om de verkeerde redenen, omdat ik wilde weten wie het op het eind zou halen en niet omdat ik het allemaal zo fantastisch vond en ik meeleefde met de tieners.

Kinderachtige en kitscherige SF met slechte FX en domme dialogen en situaties. Die Kelvinners, warmtegevende wezens, die als verwarming gebruikt worden, is een waar dieptepunt. Als kind vond ik die film nochtans goed.

Ik vond er niks aan. Voeling met het verhaal had ik al niet... verder Parkinson-camerawerk en het nodige "we are the best because we're marines" flauwekul (zichzelf opblazen e.d.) . Dit is een film die zo oppervlakkig is als maar kan met een duidelijk B-film gehalte. Verwonderlijk dat deze in de zalen is uitgekomen. Slecht!