Opinions

Ik kende dit verhaal niet. Seksisme krijgt een vijand in de vorm van tennisspeelster Billie Jean King, die er genoeg van heeft dat het prijzengeld voor de vrouwen zoveel lager ligt dan voor de mannen en wil aantonen dat beide geslachten evenwaardig zijn in de sport en daarom ook evenveel horen te verdienen. Haar uitdager is Bobby Riggs, een doorsnee-macho die in zijn privé-leven aan de rand van een scheiding staat en een gokprobleem heeft. Ook de lesbische relatie van Billie Jean met een kapster zet de seksuele revolutie die aan de gang was in de jaren '70 in het daglicht, hoewel King er pas later zou voor uitkomen. Uiteindelijk bleek haar overwinning in de Battle of the Sexes in de VS een belangrijke stap vooruit naar de gelijkheid tussen man en vrouw.

Stone bracht het er goed vanaf en vind ik altijd sympathiek en aaibaar overkomen in haar films. Haar personage is wat minder vrouwelijk dan anders maar haar acteercharisma is er niet minder om. Carrell mag weer voor de humor zorgen maar er hangde toch ook iets zieligs rond hem wanneer de problemen met zijn vrouw (Elisabeth Shue) erbij betrokken worden en hij op het einde eenzaam moet afdruipen . Ook een film die totaal niet moraliserend is en het thema heel los en luchtig brengt. Dikke 3,5*

Zeeslag

Ik verwachtte er niet veel van. Deze blockbuster viel me heel goed mee, dit in tegenstelling tot Emmerich films. Nochtans is dat net hetzelfde genre en lijkt de film zo door Emmerich geregisseerd. Verhaal en dialogen zijn inderdaad van kleuterniveau maar de vele explosieve actie en indrukwekkende special effects compenseren dit zoals het moet. Ook een erg verzorgde regie met de actie die netjes in beeld gebracht wordt. Heel wat beter dan het barslechte Battle Los Angeles (1*) en Skyline (2,5*) dus. Ook die intro met die kip burrito vond ik trouwens goed werken. De film is bombastisch en toont het ook, maar wil niet de pretentie hebben om ingewikkeld over te komen. Zelfs de motieven van de aliens blijven onduidelijk. Gewoon twee vette knallende uren ontspanning en daar kan ik ook wel eens van genieten.

Na de credits is er nog een verborgen scène :

POST-CREDIT SCENE

Wat een dramatische zooi. Werkelijk een pijnlijk achterhaalde SF, met knullige scènes in de ruimte (die schepen lijken wel uitvergroot speelgoed), een slaapverwekkend verhaal en acteurs die rechtstreeks uit het café om de hoek lijken te komen. Die hond Muffit was wellicht een acteur in een pak en het alien disco dansgroepje op de planeet Carillon is je reinste kitsch. Om van te huilen. Heeft enkel nog enige waarde in de ogen van mensen die nostalgie hebben naar die periode denk ik. Ben in '74 geboren maar vond er nog weinig leuks aan.

Een mooie zomervakantie eind jaren '50 wordt overschaduwd door de scheiding van de ouders. La Baule brengt vooral gevoelens van verlatenheid naar voren. Voor een kind is het leren leven met verlies, met het feit dat niks blijft zoals het is, iets moeilijks en pijnlijks. Op een eenvoudige manier wordt dat getoond met het achterlaten van de zwerfhond , op een complexere manier met de aanvaarding dat de ouders zullen scheiden. . De film is echter niet zo droevig als misschien mag lijken, want vakantiegevoel en familiale warmte is er ook, en dat is dan weer de positieve noot in dit verhaal. Een tedere maar geen zweverige film.

PS /De film werd uitgezonden gisteren na het overlijden van acteur Jean Pierre Bacri maandag, die hier de rol van pater familias oom Leon speelde.

Experimentele horror-fake-documentaire. De footage komt soms wat overbodig over, want eigenlijk wordt gewoon een doorsnee horror verhaal verteld vanuit verschillende hoeken : de artsen, de wetenschappers, de slachtoffers. Het enige voordeel van deze stijl is dat de film vlot verloopt en er probleemloos overgesprongen kan worden van de ene plaats naar de andere en van het ene personage naar het andere, wat een veel ruimere indruk geeft van alles wat zich in Claridge afspeelt. Door de realistische benadering komt het ook vrij gruwelijk over maar de regie geeft hiermee ook een nadeel : erg spannend wordt het niet. Een goede avondvuller.

Harde rednecks met gouden hart

Drie redneck broers die zich over een mentaal gehandicapte jongen ontfermen proberen uit handen van een gangster (Thornton) te blijven die hen respectievelijk moordchicks, negers die zo uit Mad Max lijken te komen en scalperende indianen achterna stuurt . Daarnaast loopt er nog een tweede plotje waarbij een goed geklede jonge fed te maken heeft met corrupte flikken maar al snel de Oodies in zijn vizier heeft.

Ruikt lekker naar zweet en gasoline, met degelijke actie en swingende elektrische gitaren op de achtergrond. De humor komt niet te overdreven aanzetten en het is zeker de bedoeling niet dat je je een bult lacht. Het zorgt er wel voor dat dit een luchtige amusante film blijft. Eén ding is wel zeker : de Oodies horen bij de sympathiekste rednecks ooit! Een stevige 3*

Deze film sprak wel tot de verbeelding. Ik ben dan ook zelf een verwoed reiziger, en heb zelf wat avontuur meegemaakt in enkele landen. Ook paradijselijke stranden en Azië zijn me niet onbekend.
Het eerste uur is perfect : prachtige setting, beloftevol verhaal en subliem camerawerk. Jammer dat die hippie-gemeenschap daar in wordt gegooid en dat het personage Etienne op de achtergrond verdwijnt eens ze op het eiland toekomen. Tilda Swinton heeft een hoge ergernisfactor. Ook op het einde weet je niet hoe het afloopt tussen Richard en het Franse koppel en dat is een flink gemis . Niettemin is dit een visueel pareltje en een erg meeslepende film met een maatschappij-kritisch kantje eraan. Ook het paradijs biedt helaas geen soelaas voor de vaak parasiterende aanwezigheid van de mens.

Erg sterke tweede helft in deze spannende oorlogsfilm. Een bijzondere manier om de oorlogswaanzin te bekijken . Een Russische tankcommandant in de oorlog van Afghanistan is een moordlustige gek aan het worden en laat zelfs één van zijn mensen, Koverchenko, achter om te sterven voor een daad van ongehoorzaamheid. De man loopt over naar de Afghanen en helpt hen om de tank ten allen koste te stoppen.
Voor wie The Beast niet kent, is dit een aanrader. Je krijgt hier een film te zien die op niveau blijft door de rauwe sfeer en voortdurend voelbare spanningen tussen de commandant en zijn mannen. Enkele harde scènes die je misschien niet direct zou verwachten.

Echt wel zwak. De horror in deze B-film begint pas een kwartier voor het einde, is dan nog eens erg zwak uitgevoerd en geeft een verwarde indruk. De vorige 75 minuten zag ik vooral veel spastische bewegingen van de bezeten jongeman . De schrikmomenten zie je van mijlenver afkomen ( de rechter in de cel ) en het verhaal houdt ook al niet veel in, met zijn geforceerd liefdesverhaaltje en dat bij de haren getrokken wraakplot rond Billy Connors. Eigenlijk heb ik me potsierlijk verveeld ... Zoals mijn voorganger aangeeft is dit inderdaad iets wat je alleen maar goed vind als je 10 jaar bent en je eerste horror onder de hand neemt. Geef toe, de titel klonk anders wel stoer.

Deze Conan kloon ziet er vrij cheap uit, maar toch moet het niet onderdoen voor de Conan films. Dat de held met dieren kan communiceren en hen kan inzetten in zijn avonturen is goed gevonden. Zeker die twee fretten zijn de sensatie van de film. Singer kon je toen aan Aldi prijzen boeken, en hij speelt ook als een houten klaas, al zou hij het later veel beter doen in de TV serie "V".

Het standaard clichéverhaal is voorzien van slappe dialogen en de voorspelbaarheid lonkt om elke hoek. Ach goed, het is dan ook een film die vooral op een jonger publiek lijkt te mikken en niet zozeer op volwassenen. Blij dat ik dit heb gezien uiteindelijk maar herzien zal er niet meer inzitten.

Pakkend drama over een kindsoldaatje in een Afrikaanse burgeroorlog, geïnspireerd op de oorlogen in Liberia en Sierra Leone. De film laat niet meer en niet minder zien wat het leven van zo'n kindsoldaat is. Het wordt soms vrij hard maar nergens gaat het over de schreef. Vraag is of die kinderen werkelijk schuld treffen voor wat ze deden. Er is voor mensen zoals de commandant geen beter wapen dan een kind : ze gehoorzamen, ze kijken op naar een vaderfiguur en ze kunnen een trekker overhalen. Waarde-oordelen over goed/slecht worden trouwens redelijk op de zijlijn gelaten. Er is alleen zoiets als "de omstandigheden". Opnieuw een nette en vette regie van Sin Nombre (4*) regisseur Fukunaga met vele mooie shots in de jungle, maar ook het rood kleuren van de vegetatie in één scène vond ik mooi gedaan. Naar het einde toe valt de film wat stil en de aftiteling mocht dan ook iets vroeger over het scherm rollen. Niet te veel kritiek echter : over dit onderwerp vind je amper beter.

Net als sommigen zich bij sommige films vragen stellen of een Oscar wel terecht gewonnen is, stel ik me toch wat vragen bij de zondvloed aan prijzen die deze film heeft gewonnen. Getrakteerd worden op onstabiel camerawerk en dan de Sundance prijs voor cinematografie winnen?

Helemaal slecht was dit ook weer niet. De manier waarop een meisje klaargestoomd wordt voor haar verdere zelfstandige levensvoorziening in een voor ons miserabele wereld (voor hen het paradijs) is eerder hartverwarmend dan dramatisch. Het is de drang van die mensen om hun moed en hoop bij elkaar te houden die de film een zekere sterkte heeft. Ze blijven feesten zelfs in de meest erbarmelijke omstandigheden, verbieden elkaar om te huilen zodat de moed hun niet in hun schoenen zinkt en weigeren elke aanraking met de beschaving, hoeveel welvaart en zorg het hun ook zou brengen. De regisseur doet dat met bijna Bijbelse beelden. De natuur gaat zijn gang, en Hushpuppy is klaar om haar plaats in te nemen in de wereld.

Een film over leren overleven, over vallen en opstaan op een optimistische manier gebracht en deels door kinderogen bekeken. Helaas ook een domme romantisering van armoede. De ingebeelde buffels vond ik verder weinig relevant.

To mourn the living, that's a hard way to live.

Van Groeningen, onze nationale trots. Ik volg de positieve meerderheid. Uitstekende film, hier kan ik nul kritiek over uiten. Dit is geen film met grote momenten, de hele film is een groot moment. De film zuigt je illico presto mee in dit droevige relaas over een vader die tot het uiterste gaat om zijn zoon uit de hel van de drugs te helpen. Een eerlijk en herkenbaar verhaal waarbij het liegen en bedriegen van de naasten veel pijnlijker aanvoelt dan de drugsverslaving van zijn hoofdfiguur. Drugs wordt ook niet met marginalisering geassocieerd, want Nic Sheff komt uit een warm nest en heeft een liefdevolle vader. Hij is alleen veel vatbaarder voor verslavingen, maar er wordt ook gehint naar een laag zelfbeeld en een negatieve perceptie op het leven zelf. Diep in de eindcredits krijg je een kleine lezing van Bukowski in dit verband. Carell en Chalamet doen het geweldig en het is een film waar je op het eind toch even stil bij bent. De muziek is dromerig en spookt op een achtergrond van mentaal leed. Hoewel je telkens wel weet waar het naartoe gaat tijdens de film, grijpt het allemaal wel aan, zoals de scène waarin hij enkele dollars uit het spaarpotje van zijn jongere broertje pikt en dan gaat liegen tegen zijn vader . Excellent!

Mooie gevoelige film over een jonge halfbloed Vietnamees die op zoek gaat naar zijn Amerikaanse vader. Zet goed de sociale kloof en ongelijkheid van kansen neer tussen twee culturen. Het begin van de film is ter plaatse in Vietnam gefilmd... wat ook al een unicum is. Een verborgen pareltje !

Portret over wiskundige en nobelprijswinnaar John Nash. Vind het mss wel Crowe's mooiste rol; hier kan hij tenminste laten zien wat hij als acteur in zijn mars heeft. Helaas heeft de Australiër na Gladiator niet zoveel dramafilms gedraaid. In zijn gespierde rollen vond ik hem altijd redelijk tegenvallen. Wat het verhaal betreft voelt dit vaak erg met sentiment opgeklopt aan, vooral in de laatste 15 min; zo las ik dat het koppel van elkaar scheidde zo'n acht jaar na hun huwelijk, terwijl men hier laat uitschijnen dat ze nog samen waren ten tijde dat hij de nobelprijs in ontvangst nam. En ook die ergerlijke scène met die pennen. Het was wel goed gevonden om de schizofrenie als een twist te verwerken want ik had het helemaal niet door. A Beautiful Mind is duidelijk een publieksfavoriet : meeslepend is het zeker, alleen jammer van die melige en sentimentele toevoegingen anders was mijn cijfer nog hoger geweest. Nu eindig ik op een zeer nipte 3,5*

Voor wie een leuke positieve (en sobere) film over homoseksualiteit wil zien, is dit wel een aanrader. Wel een domme zet om de jongens te situeren in belabberde gezinssituaties, met mogelijks de verkeerde boodschap dat hun homoseksualiteit gefaciliteerd wordt (of veroorzaakt) door gebrek aan ouderlijke affectie. Dit voelde verkeerd aan bij mij.

Het acteerwerk was wel in orde. Die vertwijfeling en die zoektocht naar identiteit voelde ik bij momenten goed aan bij de twee jongens. Ook Sandra, de moeder van Jamie, was knap neergezet : een vrouw met veel persoonlijkheid die niet op haar mond is gevallen, maar met een gouden hartje vooral als het op haar zoon aankomt. En het einde mag er ook zijn, waarin beide geliefden zich "outen" en een moment in hun leven bereikt hebben waarin het er niet meer toe doet wat anderen denken.

Het is een film met een hart en met positief sentiment en dat is heel wat. Hoewel ik het globaal bekeken een leuke film vond kon het me echter niet genoeg emotioneel raken om echt goed te zijn.

De vocals zijn zalig : het “euuuuuh” van Butt-Head, dat zijn beperkte hersencapaciteit in geluid omzet, is al genoeg om een lach te voorschijn te toveren, en de hysterische Cornholio, het alter ego van Beavis, dat tevoorschijn komt bij een overdosis pillen en cafeïne, is ronduit grappig. Je krijgt te zien wat je op TV reeds zag, een nihilistische show met dezelfde domme grappen die nog eens worden overgedaan. Niet bijster origineel, maar de oneindige debiliteit van deze twee door seks en geweld geobsedeerde idioten blijft amusant. 3,5*

Bécassine is voor de Fransen wat Tiny is voor de Belgen. Je weet wel : Tiny leert koken, Tiny ziet spoken. Ze hoort al een eeuw tot het cultureel Frans erfgoed maar is een stereotype van de domme Bretoense boerin uit die tijd. Of ik dat nu allemaal zo knap en boeiend moet vinden betwijfel ik, maar sympathiek en geschikt voor een jonger publiek is het zeker. De humor is trouwens ook op dit niveau.

Bécassine de naieve boerendochter uit het achtergestelde Bretoense platteland droomt dus om in Parijs te gaan werken. Ze komt uiteindelijk terecht op een paar kilometer van haar deur waar ze dienstmeid en nanny wordt bij een rijke markiezin. Daar maakt ze kennis met de wonderen van de moderne wereld en werkt met haar "gezond boerenverstand" enkele hulpmiddeltjes uit om de dagelijkse routines te vereenvoudigen. Nogal tenenkrommend om de karikatuur op die manier goed te praten. Veel lof heb ik hier niet voor over. Misschien had dit ook beter gewerkt als tekenfilm?

Een 13-jarige die de overhand krijgt op vier neonazi's en die o.a één afmaakt met de schroef van een boot, een kolos van meer dan 2m die een 13-jarige vol in de borst slaat en kijk, onze plechtige communicant kan ook autorijden. Realistisch! Er verschijnt nogal wat onzin tegenwoordig die men dan nog makkelijk slikt ook. Hadden ze nu nog gezegd een 17-jarige of zo, of hadden ze er meer komische accenten in verwerkt, of Greta Thunberg de hoofdrol gegeven, dan was dit vast een acceptabeler film geworden.
Voor nu : eens met mijn voorganger; dubieus entertainment dat ook erg bespottelijk overkomt. Dat het bruut en bloederig is maakt dan niet zoveel meer uit maar dat is wel zowat het enige waar deze moderne exploitation nog enkele punten op scoort.

Vrij sterke thriller die goed in elkaar zit en knipoogt naar Hitchcock in de debuutscène en in de opera. Ik geef toe dat het ook wat ongeloofwaardig is, maar je moet hierbij ook rekening houden dat het hoofdpersonage een naieveling is, a "romantic fool" zoals McGovern zegt tegen hem, die klungelige keuzes maakt en zich in eerste instantie laat manipuleren door zijn minnares. Een vlotte wegkijker maar zonder grote verrassingen. Over de keuze van Guttenberg kan men discussiëren. Ik vind hem ook niet echt in een "ernstige" thriller als deze passen al kan ik hem dan makkelijk aanvaarden in die rol van niet al te snuggere bediende.

Bizarre film van Burton. Een macabere gothic spookkomedie vol absurde momenten en special effects. Je moet er echt wel van houden want met de doden en het hiernamaals lachen is niet voor iedereen weggelegd. Op het vlak van humor loopt het niet zo goed; het is niet echt een billenkletser en Keaton probeert tevergeefs een hoop grimassen uit om de kijker alsnog in een deuk te krijgen. Hij overdrijft teveel en bewerkstelligt hierdoor net het tegengestelde effect. De humor mag dan een misser zijn, het algehele universum rond het huis van de Maitlands en de Deetzes gaf me verder wel veel goesting om dit uit te zitten.

Deed me sterk denken aan die twisty huiselijke thrillertjes uit de jaren '90. Dit was precies zo'n film en het zou wellicht een groot succes geworden zijn vijftien a twintig jaar terug. Het verhaal bouwt zich beetje bij beetje op en de puzzelstukken worden langzaam maar zeker gelegd. De film was wel goed in het opwekken van die nieuwsgierigheid zodat je wil weten hoe de vork in de steel zit. Het sentimentele gedoe steekt jammer genoeg ook de kop richting einde, en geloofwaardig is het ook niet helemaal, maar ik heb al heel wat slechtere films dan deze gezien.

Hoort in hetzelfde vakje als een film als Babadook thuis, maar dan stukken minder. Psychologisch drama gemengd met wat fantasy elementen over een jongen die de gave heeft om zijn dromen tot leven te brengen. Ook hier worden bovennatuurlijke gebeurtenissen verklaard door een trauma . Het is echter allemaal nogal suf gebracht en het acteerniveau ligt laag met de saaie Kate Bosworth voorop. Bovendien vond ik het verdwijnen van de vader en die pestkop van op school niet passen in de rest van de film. Nee, veel meer dan een cliché werkje met een originele twist is dit niet, dus lovend kan ik er mij ook niet over uitspreken.

Meesterlijke film met vlekkeloos acteerwerk. Vreemd dat ik die film destijds overgeslaan heb. Erg duister verhaal die met flashbacks en flash forwards tot in de perfectie gemonteerd is. Zo perfect uitgevoerd, zo heb ik er in lange tijd niet meer gezien.

Lumet, hij mocht 83 jaar zijn toen hij deze film regisseerde, toont wat filmmaken is. Hij doet dat met een weerzinwekkend en zeer duister verhaal waarin 2 broers, allebei ongelooflijke loosers, hun eigen familie kwaad aandoen voor wat geld. Al waren de gevolgen niet de bedoeling, het idee dat erachter zat was al genoeg . Lumet verruimt het banaal overval-verhaaltje tot niet meer te overziene proporties. Een vergelijking met Sam Raimi's "A Simple Plan" ligt direct voor de hand, maar hier geeft Lumet het tragedische einde dat zo'n film verdient. Dit heeft 5* potentieel, maar nog eventjes wachten op het langetermijn-effect.

Geen slecht kostuumdrama maar heeft niet zoveel om het lijf. De gewonde yankee was beter gered geweest door mannen ... de film draait om menselijke instincten en vooral de valse vrouwelijke natuur. Zolang de man geen gevaar vormt proberen de dames van het pensionaat in zijn gunst te komen, van zodra hij een bedreiging vormt, besluiten ze om zich van hem te ontdoen. Zoals van Coppola te verwachten was, is de point of view vanuit vrouwelijk oogpunt belangrijker. Het is een nette regie, onberispelijk geacteerd, maar een echte klassieker is het niet geworden. Wel benieuwd naar het origineel met Clint Eastwood.

Heel cliché allemaal. Een grimmige film, vooral omdat het onderwerp pedofilie aangesneden wordt. Toch is de uitwerking volledig gejat uit Amerikaanse films inclusief het Prisoners-achtige einde . De makers hebben niet begrepen dat een stijlvolle thriller uit meer bestaat dan zaklampen in het donker en een overstresste flik die om de tien minuten op iets moet schreeuwen of beuken. Het resultaat is degelijk te noemen, maar dertien in een dozijn.

Feelgood roadmovie over twee weeskinderen die naar Amerika willen reizen om er hun held Superman te ontmoeten. De kinderlijke naïviteit, eenvoudige humor en broederlijke solidariteit verheffen dit regiedebuut tot een glanzende jeugdfilm, waarbij het harde leven in Irak en de verzengende ruwe landschappen als decor gebruikt worden. Weinig mis met deze film die meer dan eens voor een brede glimlach zorgt.

Autobiografische film in mooi zwart-wit van Branagh , geboren en opgegroeid in Belfast, en die zelf als kind met zijn ouders naar Engeland vertrok om het toenemende geweld tussen katholieken en protestanten te ontvluchten.

Belfast toont zijn herinneringen in een wat versnipperd verhaal. De scènes volgen elkaar op en brengen de kijker van de ene herinnering in de andere. De hechte familie (gematigde protestanten) waarin Buddy is grootgebracht, het straatleven, zijn eerste crush, de band met de grootouders, de rellen... Ondanks de politieke spanningen uit die tijd geeft Branagh aan dat hij een gelukkige jeugd heeft gehad. Ook zijn belangstelling voor films komt voorbij : deze scènes werden in kleur gepresenteerd : de kleur die ze aan zijn leven gaven in de grauwe realiteit van "the Troubles"... Mooie film.

Het nachtcafé epos van Van Groeningen, geïnspireerd door de Charlatan in Gent, is echt wel een goede film geworden. Niet zo intens als Broken Circle Breakdown, maar de film had enkele sterke momenten. Veel is te danken aan de sterke prestatie van Tom Vermeir (met een sappig Westvlaams accent) als de oudere broer Frank, die zijn banaal gezinsleventje wil ontvluchten door in zijn broers café te gaan werken, maar opgeslokt wordt door de draaimolen van het nachtleven : drugs, sex en rock'n roll! De uitbater, jonge broer Jo, is veel nuchterder en zakelijker ingesteld. Gevoeliger ook. Stilaan begint dit nachtelijk bestaan een zware tol te eisen en worden de broers uiteen gedreven. . Als ex klant van de Charlatan heeft deze film me uitermate geboeid : de echte uitbater Gerald Claes kreeg zelfs een cameo, en de opstelling van de bar, tafels e.d. is perfect nagebootst (film is gedraaid in een ander café). Het was de Charlatan niet, maar dat zag je er niet aan.

Echter na anderhalf uur heb je het allemaal wel gezien en begint de film wat repetitief en aan de lange kant te worden. Korter was krachtiger. Uiteraard een goede soundtrack door Soulwax samengesteld. Paste heel goed bij het decadente Charlatan gebeuren. Al moet ik zeggen dat ik persoonlijk nooit voor een hete stoeipartij werd uitgenodigd daar

Waarom sommigen dit een rise and fall film noemen ontgaat me toch. De Charlatan bestaat nog steeds en is nog altijd enorm populair.

Moreel en confronterend drama over een jood die een rabiate neo-nazi en antesemiet is geworden. The Believer lijkt vooral uit te halen naar het volgzaam slikken van de godsdienstleer, zonder de betekenis van de religie kritisch te benaderen. Geloven omdat het zo geschreven staat. Daniel is aldus een hatelijk product waaraan zijn eigen religie aan de basis van ligt, al is hij geloviger dan hij zelf wil toegeven. Bewijs daarvan is zijn weerstand tegen zijn neonazi vriendjes wanneer ze een synagoge vandaliseren. Ook de omgekeerde beweging zie je bij zijn vriendin Carla, die op het eind van de film plots een houvast lijkt gevonden te hebben in het joodse geloof . Het is een film die niet zomaar zwart-wit is en mensen toont die worstelen met hun geloof, onwetendheid en identiteit, maar daarom niet fundamenteel goed of slecht zijn. Een goede denkfilm met enkele hard aanvoelende scènes en een sterke rol van Gosling.