Opinions

Eén van Schlesingers mindere films over een huisvader die bedreigd wordt door een voodoo sekte. Ik ben nochtans een aandachtige kijker, doch hier ontglippen mij een paar zaken. Waarom Martin Sheens zoon plots het centrum is van voodoo aandacht is me niet duidelijk. Het zou te maken hebben met een schelp die hij in Central Park vond maar dan nog komt het vreselijk ongeloofwaardig over.

De herziening deed het goed, want is me veel beter bevallen dan de eerste keer. Het eerste uur ligt het tempo redelijk laag maar er gebeurt veel meer dan ik me kan herinneren. Een beetje jammer dat een echte horrorfilm uit de weg gegaan wordt en dat de spanning nooit echt piekt. Vooral de scènes waar de huishoudhulp Carmen buitengezet wordt en Jessica een gezwel op haar wang krijgt zijn me bijgebleven. Een moeilijk te beoordelen film en ook één die zich pas bij een herziening laat smaken.

Mooie jeugdfilm over de vriendschap tussen een herdersjongen en een prachtige witte hond. Dit tegen de achtergrond van een bergdorpje dat door de Duitsers wordt bezet. Hierdoor blijft het fabeltje met beide voeten in de realiteit en krijgt een menselijke dimensie. Ook het feit dat Sebastien een wees is die uitkijkt naar de terugkeer van zijn moeder, maakt dat niet alles rozengeur en maneschijn is. De idyllische vriendschap in een natuurljk paradijs is nooit ver weg van de harde realiteit.

De natuurbeelden zijn zeer mooi, en voor iemand zoals mij die van bergen houdt, is dit genieten. Ik kan de terugkeer van de cinema naar dergelijke rustiekere jeugdfilms met goed sentiment en eenvoudige thematiek best waarderen. Er wordt al genoeg geweld getoond op TV. Belle en Sebastien was een Franse TV-serie uit de jaren '60.

Het shitleven in een geïsoleerd dorpje aan een meer gezien door de ogen van de lokale postbode, Lyokha Trapitsyn. Ook ver van stad kan er sprake zijn van een saai en routineus bestaan. De postbode is het enige menselijke contact voor sommige inwoners, die hun dagelijks doelloos bestaan vullen met zuipen, vissen en rondlummelen. Hij bekommert zich daarna ook om een (gescheiden?) jeugdvriendin en haar zoontje Timur. Een docu-styled kijk op het dorpsleven met real-life personages, soms triestig om zien, dan weer met humor doorspekt. Dat is het Rusland van vandaag... voor sommigen toch. Zeker niet slecht in dit genre van naturalistische cinema, maar er gebeurt toch te weinig om echt te gaan boeien...

De laatste 20 jaar stond de Russische cinema op hoog niveau ... dat zal nu wel eventjes gedaan zijn vrees ik. White Tiger is een minder exemplaar... . Onzinnige film die nog redelijk goed begint en het nog volhoudt tot een grandioos opgezette actiescène met verschillende tanks. Uiteindelijk blijkt dat de fantasy elementen niet werken en waar dat einde op slaat met Hitler, joost mag het weten. Erg matig.

Een ongeëvenaarde klassieker. Blijft indrukwekkend op alle vlak. De decors en de fotografie zijn van het mooiste dat ik heb gezien, zeker in films van die jaren. De belangrijke mijlpalen uit het leven van Jezus zitten ook goed ingeworteld en deze lopen evenwijdig met het lot van de Joodse prins die eveneens een lijdensweg moet doorstaan. Zowel Heston als Boyd spelen hun rollen als gezworen vijanden vol overtuiging. De spanning wasemt uit hun scènes samen. En dan is er natuurlijk de paardenrace, één van de meest bombastische actiescènes ooit. Had Ben-Hur al lang niet meer gezien maar deze epische avonturenfilm heeft niks aan kwaliteit ingeboet moet ik vaststellen. Zonder meer één van de beste films ooit gemaakt.

Saai? Slepend? Zooi van Oss? Waar spreken sommigen in godsnaam over?
Niks aan te merken op deze misdaadfilm. Het dorpje Oss, waar criminelen de plak zwaaien en er niks van morele orde of wetshandhaving meer is. Niemand wordt opgehemeld in de film, behalve dan misschien de marechaussee die de orde op zaken komt brengen. Maar zeker niet Johanna, die de moord op haar man beraamt en opportunistisch handelt om weg te kunnen uit Oss . Mooie rollen van Hoeks, Schoenaerts en Musters en goed uitgediepte ambivalente personages die elk vanuit eigen motivaties handelen. Voor sommigen misschien een klassiek gegeven maar ik vond het goed werken allemaal. Wie zei dat de Nederlandse film op sterven na dood was?

Ik vond het net een sterke film. Hopelijk ziet het publiek iets verder dan de provocatieve beeldtaal van Verhoeven en neemt men niet al te veel het vieze woord "exploitatie" in de mond. Benedetta was een op zijn minst controversiële en ambiguë figuur die vast zat tussen haar spirituele roeping en de vleselijke geneugten van het aardse bestaan. De film wil geen antwoord bieden of ze een oplichtster was of de spreekbuis van Christus en zaait liever verwarring met diverse scènes. Haar visioen van een christus aan het kruis die vrouwelijke geslachtsdelen heeft, of Benedetta die na overlijden terug tot leven komt en een beschrijving van het hiernamaals geeft , of de zelfmoord van zuster Christina, smeken de kijker om hier even bij stil te staan. Of is het Satan zelf die bezit neemt van Benedetta en de gelovigen op de proef stelt? Het is minstens een vraag om te overwegen. Niet de makkelijkste van Verhoeven.. maar het heeft me helemaal weten te boeien en bleef in mijn hoofd doormalen. Het mysterie blijft compleet.

Toch even een nachtje laten bezinken voor ik hier iets neerschrijf. Ik heb hier al heel wat uitstekende commentaren gelezen van mensen die deze film heel wat meer vonden dus een grote toevoeging zal ik er niet van maken. Wie over de enigma-code beschikt voor deze cryptische film wordt ruimschoots beloond. Inderdaad een werk vol metaforen die (daar kom ik ook op uit) hinten op de destructieve kracht van eenzaamheid en de vinger legt op een abnormale sociale omgang . Volgens mij moet je er ook niet té veel achter zoeken.

Het hoofdpersonage is een goedgelovige, naieve en zelfs licht gestoorde plattelandsjongen en het is vanuit zijn ik-perspectief dat de film verhaald wordt. Van een tienerromantiek wordt de film een driehoeksverhouding wanneer Ben erin komt alvorens te transformeren in een thriller. En dat gebeurt door de kijker op een dwaalspoor te brengen over de gevoelens die geuit en ervaren worden door de drie hoofdpersonages. Het is toch vreemd om te zien dat er geen animositeit is tussen Ben en Lee wanneer Haemi meer optrekt met Ben. Maar ergens voel je aan dat Ben Lee zo'n grote domkop vindt dat hij hem zonder voorzichtigheid zijn geheimpje vertelt en inderdaad... hij snapt 'm niet . Daar ligt ook de sleutel tot de hele film. Eens het ballonnetje van de brandende serres doorprikt is het evident waar het allemaal naartoe gaat.

Burning vond ik een intrigerend staaltje filmkunst; de fotografie is soms waanzinnig mooi en de geschepte atmosfeer voelt zowel zweverig als ongemakkelijk aan; de manier waarop de personages zich gedragen lijkt niet te beantwoorden aan de gangbare omgangsregels. Het verzorgen van een denkbeeldige kat, het joggen van de ene serre naar de andere om toch maar een uitgebrand exemplaar te vinden , etc. Vol fascinatie en ook vol verwarring bereik je de eindmeet.

Moderne versie van een literair werk uit de tijd van de Weimar-Republiek. Ik heb het niet gelezen, en Fassbinders versie heb ik ook nooit gezien.

Het is een meeslepend doch somber drama geworden, met sterke acteerprestaties van Bungué, Haase en Schuch. Een in Europa aangespoelde Afrikaanse migrant probeert te overleven in de nieuwe samenleving, maar zijn vriend Reinhold dwingt hem om drugs te dealen en blijkt een smerig onderkruipsel te zijn die mensen gebruikt en vooral misbruikt. Iedereen verwittigt hem daarvoor, niet in het minst zijn goede vriendin Eva (een nachtclub-eigenares) maar zijn dankbaarheid jegens Reinhold weerhoudt hem ervan om zich los te rukken uit diens greep. Bijt nooit in de hand die je voedt! En dan leert hij Mieze kennen.

Je ziet een deprimerende wereld rond Francis/Franz... die bestaat enkel uit hoeren, drugdealers en ander crimineel gespuis. Het is deze wereld die Francis een kans biedt, maar uit deze wereld is geen ontsnappen mogelijk eens je erin zit. Niet met nobele gevoelens in ieder geval... Verveelt niet ondanks de drie uren, al vind ik het statement dat migranten geen toekomst in Europa hebben net te luid klinken.

Heel behoorlijk. Een Australische toeriste in Berlijn wordt gegijzeld door een charmant uitziende man voor wie ze een crush krijgt, om daarna tot het besef te komen dat ze gegijzeld wordt. Vooral Teresa Palmer (uit Hacksaw Ridge) maakt de film goed maar haar gijzelnemer, gespeeld door Max Riemelt, is verontrustend; hij ziet er heel normaal uit voor de buitenwereld, maar vanbinnen is hij compleet gestoord. Een verklaring hiervoor wordt (gelukkig) nooit gegeven en dat vind ik goed ook dat Shortland deze valkuil ontwijkt.

De omgang tussen Clare en Andi is de kern van de hele film: passioneel en seksueel in het begin, daarna gewelddadig... dan medelijden (de scène waarin ze seks hebben nadat hij haar vertelt dat zijn vader is overleden vond ik een sterke scène)... Sterke deprimerende sfeer en bij momenten spannend met een goed gebrachte ontknoping.

Geen grootse film, soms op het randje van vervelend, daar moet ik het mee eens zijn, maar er zaten wel enkele leuke dingen in, vooral in het Dudley Moore gedeelte. De hele situatie waarin hij de plannen van een geleidesysteem voor oorlogstanks in zijn briefcase krijgt met de daarop volgende situaties werkte wel grotendeels. Tussendoor ook veel seksuele toespelingen met zijn diensthoofd Claire (eigenlijk een schaamteloze promotie van overspel), en een misdaadplotje met een KGB agent die alles nog ingewikkelder maakt. Het Eddie Murphy gedeelte is daarentegen flauw te noemen. Veel moet je niet van hem verwachten, het is vooral een Dudley Moore film. Enige grappige was dat men hier de Iraakse inval in Koeweit heeft ingescript, wat zeven jaar later ook werkelijk zou gebeuren.

Luchtige tragikomedie, zeg maar gerust feelgoodfilm, met moralistische inslag over een groep ouderen die naar India reizen op zoek naar levensvreugde na levens waardoor ze gedesillusioneerd en teleurgesteld zijn geworden. Ik vind het de bezorgdheden van deze generatie (eind 60'ers, begin 70'ers) heel goed weergeven. Voor je te oud word wil je nog snel eens met volle teugen van het leven genieten. Iedereen sleept natuurlijk al een verleden achter zich, en het is niet eenvoudig om een nieuw elan te vinden. De Indische Sonny, de dromerige ambitieuze uitbater van een hotel dat nog volledig in aanbouw is, is een mooi tegengewicht en toont een jongen die gelooft in zijn dromen en tegengewerkt wordt door een dominerende moeder en een gebrek aan financiële middelen.

Het moraliserende kantje (in voice over door Judi Dench verteld) vond ik persoonlijk verzwakkend; alsof streven naar succes en ambitie (het "businessmodel") de enige goede optie in een mensenleven is. Je kan natuurlijk ook gelukkig zijn zonder ooit succesvol te zijn en door gewoon de dingen te doen in het leven die je graag doet. Ik kan me niet zo in de levensfilosofie vinden, maar des te meer in positivisme (vreselijke vrouw die Jean!) en het openstaan voor verandering.

Het ensemble acteurs brengt het er goed vanaf en enkele verhaallijntjes waren boeiend om te volgen; een paar andere dan weer minder. De film werd een groot kassucces ondanks de minimale reclame errond, en is zeker een kijkbeurt waard, want het is toch meer geworden dan alleen maar een soap rond oudjes in India of een Mike Leigh film in het buitenland. Het decor (India streetlife) is heel belangrijk voor de film, met soms prachtige beelden.

Eentje met een educatieve waarde en een interessant onderwerp, en dat kan ik zeker waarderen. Ludwig Guttmann was me tot op vandaag onbekend, maar de man stond aan de basis van de paralympics. DIt kan ik zeker gebruiken op kwisjesavonden waar ik soms aan deelneem. Ik verwachtte me aan een soort sportfilm waarin de paralympische spelen centraal stonden. De film stond echter stil bij de weg ernaar toe : hoe een progressieve menslievende neuroloog zich inzette om zijn depressieve en hopeloze patiënten op weg te helpen naar levenslustige en hoopvolle mensen. Hij leert hen de realiteit van hun handicap te aanvaarden en leert hen ook dat het leven als invalide niet noodzakelijk een leven met vele beperkingen betekent. Zijn opvattingen druisten toen in tegen de vooroorlogse functie van hospitalen, die als het ware "sterfhuizen" waren. Dit wordt belichaamd door de stroeve Dr. Cowan.

Niet echt een biografische film over Guttmann dan wel een feelgood drama over wilskracht; voor mij persoonlijk geen meesterwerk, daarvoor mist de film wat meer dynamiek. Het bleef uiteindelijk een vrij praterige film die niet echt vooruit leek te gaan, zeker in de eerste helft. Slecht is het zeker ook niet door het goed gekozen onderwerp. En de enthousiaste rol van Eddie Marsan zit daar zeker ook voor wat tussen. Een bescheiden 3,5* voor mij.

Heel wat geweld in deze thriller, met een verhaal dat wel heel weinig om het lijf heeft. Er zat wel wat in het idee nochtans, maar het wordt slecht uitgewerkt. Veel valt hier niet over te vertellen. Ik ben het wel mee eens dat Woods de mooiste rol heeft hier.

Plattelandspesterijen...

Dit vond ik een uitstekende film! Met open mond zitten kijken tot het einde. De verbijsterende ervaring van een Frans koppel die zich in Galicië is gaan installeren om er een boerenbedrijfje op te starten en enkele oude huizen te herwaarderen. Het had als een droomverhaal kunnen lopen, ware het niet dat Antoine tegen de komst van windmolens in het dorp stemde waardoor de bewoners niet kunnen genieten van de beloofde financiële tegemoetkoming. Twee broers, de buren van Antoine maken het het koppel behoorlijk zuur. Niet alleen door de agressieve xenofobe praat, maar ze komen als horrorburen ook erg dreigend uit de hoek, met de duidelijke bedoeling om het echtpaar hun biezen te zien nemen.
Een beklemmende thriller, ruig en steenhard over de bekrompen mentaliteit in afgelegen boerendorpjes, waar je als buitenstaander nooit erg welkom bent. De toon is somber en duister, en toont dat geplande toekomstdromen ook heel anders kunnen uitdraaien.
As Bestias neemt tot slot een bocht die ik niet verwachtte, zeker niet door de manier waarop de film verloopt waardoor ik heel wat anders voor ogen had. Deze onvoorspelbaarheid maakte de film er alleen maar beter op.

Mooi! Dit relaas over het moeilijke bestaan van de immigranten in de VS wordt bekeken door een vader-zoon relatie en schijnt een herwerking te zijn van The Bicycle Thief van De Sica. Ik had echt met Carlos te doen toen die andere Mexicaan zijn auto pikte . Naar het eind toe wordt het falende overheidsbeleid aangehaald. Het wordt nergens overdreven of te melodramatisch maar toch voel je voortdurend medelijden met wat de vader allemaal overkomt. De lokroep van de jeugdgangs blijft wijselijk op de zijlijn van het verhaal en dat vond ik een goede zaak. Er is geen plaats voor clichés. Ik had de band vader-zoon graag nog wat sterker en intenser gezien; zelfs een dikke knuffel mocht wel eens. Ik vind het echt wel een aanrader...

Amai, zoiets absurds zie je ook niet elke dag. Cusacks leven stort in wanneer zijn vriendinnetje hem dumpt voor een skimonitor en hij slaat door. Een echt verhaal zit er nauwelijks in maar er wordt een heel arsenaal aan komisch bedoelde sequenties afgevuurd, zelfs tot en met animaties. De stijl zag er voor die tijd erg origineel en gewaagd uit.

De humor scheerde laag bij de grond : een scheet vind ik in die omstandigheden leuker dan sommige grappen die je hier te slikken krijgt. Vooral de 'two dollar paperboy' was tegen het eind afgezaagd. Acteerwerk is ook al niet om over naar huis te schrijven. Cusack is al niet formidabel, maar als je hem met die andere acteurs vergelijkt is dit zowat Brando-klasse. En romantisch? Kom nou! Ik kon de poging om er iets fris en origineel van te maken wel waarderen maar achteraf bekeken was dit helemaal mijn type film niet. Erg gemengde gevoelens, 2,5* dus.

Mijn tweede film van dit nieuwe jaar is een echte klassieker en de film die Eddie Murphy wereldberoemd maakte. De politiekomedie kwam vaak grappig uit de hoek en de grap met de banaan in de uitlaatbuis blijft zelfs nu nog één die regelmatig eens boven duikt. Of Beverly Hills Cop er veel mee te maken heeft weet ik niet. Persoonlijk vond ik de film nooit echt een topper; dit moet mijn vierde herziening zijn en zelfs nu is dit een film die goed onderhoudt, maar nergens echte hoogtepunten kent noch op het vlak van actie noch op het vlak van humor. Ik weet niet waar de populariteit vandaan komt, en veel zal aan het sympathieke Axel Foley typetje liggen, maar Murphy is eigenlijk al niet mijn favoriet acteur. De Jan Hammer muziek is tijdloos en reken ik tot de bekendste filmdeuntjes uit die periode. Klassieker maar toch een ietsie overrated.

Meer van hetzelfde : Murphy tirades en blufpokers, wat actie, striptease tenten, maar net als in de eerste film, zeer slechte baddies. De verdienste van deze sequel was de terugkeer van de volledige cast uit de eerste film maar de reünie ruikt eerder commercieel. De sidekicks Rosewood en Taggart lopen er maar lusteloos bij en ze kregen geen interessante rolinvulling ditmaal.

Er wil nog wel eens een leuke grap uit de lucht vallen maar veel nieuws heeft BHC II verder niet te bieden. Visueel vond ik het wel iets beter; Ik heb de film in widescreen gezien, één van mijn favoriete beeldformaten; Tony Scott zorgt voor een nettere regie met zijn kleurenfilter (de hemel kleurt mooi oranje) en alles lijkt mooi te blinken. Ik heb de eerste film 3* gegeven dus moet ik toch verplicht onder bieden.

Onnodig derde deel dat zich bijna volledig in een pretpark afspeelt. Sommigen denken dat dit pretpark fake is maar dat is wel degelijk een bestaand pretpark (California's Great America).

Rosewood kwijnt weg als sidekick, Taggart is vervangen door Jon Flint en de vervelende Bronson Pinchot zet een slaapverwekkende monoloog neer. Landis voegt er zijn eigen touch toe door net als in Into The Night, een hoop cameo's in te proppen voor het komisch effect.

Positief is dan weer de beste bad guy uit de drie films; dit is tenminste een kerel die Foley flink op de zenuwen weet te werken. En Eddie doet wat hij hier moet doen met zijn gelul al zijn de grappen aan de flauwe kant. Naar het einde toe bloedt de film dan toch dood in een verplichte en weinig originele finale. Gelukkig zijn er geen verdere sequels meer gekomen, want dit was een weinig memorabele afsluiter. Al met al vond ik die Beverly Hills Cop films maar matig.

Beverly Hills Cop : 3*

Beverly Hills Cop II : 2,5*

Beverly Hills Cop III : 2,5*

Een groot fan van de reeks ben ik niet dus kon alleen maar meevallen; vreemd genoeg is dit samen met het origineel uit 84 de betere film uit de reeks. Axel F mist wel de fijne humor van de eerste film maar maakt dat goed met betere actiescènes zoals de helikopter. Het is anderzijds ook een wat geforceerde ouwe mannen reünie met acteurs die nog eens de hoogdagen uit hun filmcarrière willen beleven. Want je ziet zowat alle hoofdfiguren langs komen. Soms had ik het gevoel om meer naar een parodie van BHC te kijken dan naar een echte BHC film. Met Kevin Bacon als de bad guy hadden ze ook zwaar geschut te pakken. Het misdaadverhaal is erg cliché alsook het drammerige vader-dochter gedoe tussen Axel F en Jane maar de lekker ouderwetse actiescènes vol blikschade zijn ergens ook fris in tijden waar we rond de oren geslaan worden met teveel (matige) CGI.

Het scenario is wel heel leuk bedacht, kent goede twists, en je hoopt dan net iets meer te krijgen dan een rechtbank-thriller van TV niveau. Beide hoofdacteurs spetteren niet van het scherm en kunnen de film niet op een hoger niveau brengen. Dat doet Michael Douglas wel, ongelooflijk charismatisch als altijd en die als enige nog wat kleur kan geven aan deze verder zielloze adaptatie. Zelfs met zo'n matig acteerwerk slaagt de film nog wel om interesse op te wekken, en dat is met dank aan het sterke script waarover regisseur Hyams beschikte. Ik hoop hiermee dat ze binnen enkele jaren deze film opnieuw eens onder de hand nemen...

Het zou jammer zijn om deze film links te laten liggen. Hij geeft aandacht aan de heldhaftigheid van de humanitaire hulpverlening in oorlogsgebieden. Sarah krijgt de roeping om haar steentje bij te dragen en wordt verliefd op een gedreven arts, Callahan.

De film begint goed, met een sterke intro in die balzaal en boeiende focus op het humanitaire aspect in Ethiopië. Het wordt duidelijk dat anders wordt omgegaan met leven en dood. Daarna neemt het verhaal een meer politieke toon aan, met de betrokkenheid van rebellengroepen in de Cambodjaanse jungle en de besneeuwde bossen van Tsjetsjenië. Hier verliest "Beyond Borders" wat punten, omdat het humanitaire drama omslaat naar romantische avonturenfilm.

De romance tussen Jolie en Owen is flauwtjes en brengt weinig extra drama aan het geheel. Campbell had zich beter gehouden aan de dramatische realiteiten van de ontwikkelingslanden, en ons wat meer verteld over het dagdagelijks werken in vluchtelingenkampen. Toch een 3,5* waard.

Machtig mooie film, die een speciale plaats heeft in mijn hart. Dat komt vooral omdat ik een groot bewonderaar ben van Aung San Suu Kyi, die nog altijd op een democratisch Birma hoopt, en spijtig genoeg nog altijd een gevangene is van de lokale militaire dictators. De film, die schommelt tussen drama en avonturenfilm, wordt ludiek gebracht door een John Boorman, die heel beschuldigend is met het regime, en toont hoe soldaten willekeurig executeren en schieten op betogers. Dan nog is dat de grove waarheid en wat is daar mis mee? Ik onthou ook die prachtige metafoor aan het begin van de film, wanneer Arquette een vogel vrij laat die terug in zijn kooi vliegt. "All he know is his cage" zegt Aung Ko, en het is duidelijk dat dit ook geldt voor het Burmese volk.

Boorman bewees ook al in films als "Deliverance" en "Emerald Forest" dat hij goed kan filmen in jungle-omgevingen. Hier is dat niet anders en is de fotografie om van te smullen. En dan heb je nog Patricia Arquette, een verschrikkelijk ondergewaardeerde actrice, die hier een heel gevoelige vrouw neerzet, die opnieuw op zoek is naar een doel in haar leven.

De film kan niet de hele problematiek tot in de puntjes uitleggen, maar wat er verteld wordt, is met een oprecht gevoel en een oprechte interesse voor Birma verteld, en dat laat zich smaken in deze miskende film die een opsteker krijgt.

Titel in de credits was duidelijk Fixing the Shadows. Ik moet zeggen dat de film mijn verwachtingen ruimschoots overtrof. Een leuke onderhoudende biker-thriller over een undercover agent die de opdracht heeft om een bende moordende en drugsdealende motorrijders de nor in te draaien. Meer had ik na een vervelende werkdag niet nodig. Goed geregisseerd voor een B-film en zeer afwisselend. Deze film is tien jaar te laat gemaakt; ik vind het visueel en inhoudelijk typisch jaren '80. Het romantisch verhaaltje en de indianen-onzin moet je er maar bij nemen. En ook Sheen vond ik niet leuk.

Vond het een goede survival-thriller. Niet dat het een baanbrekend meesterwerk is, maar de situatie waarin woestijngids Ben verzeild raakt is pijnlijk genoeg om de spanning op te drijven in een prachtig verschroeiend decor. Michael Douglas zet een steenrijke schoft neer die je echt gaat haten. En hij heeft geen enkele moeite om de kijker daartoe aan te zetten. De acties van de beide hoofdrolspelers zijn niet steeds logisch maar toch heb ik mij daar niet erg aan geërgerd en heeft de film me in één trek tot het einde meegekregen.

De Charlots waren begin jaren 70 enorm populair en het is de tijdsgeest van de hippie en mei 68 beweging die hier weergalmt. De drang naar vrijheid en zich afzetten tegen symbolen van autoriteit zoals politie en leger. Niet mijn soort humor; de grappen zijn bijzonder flauw en niet meer van deze tijd. Ik weet nog zo niet wat het meest in het belachelijke getrokken wordt : het leger of de hippies. Zidi maakte later komedies met De Funès en Pierre Richard, en die waren oneindig veel beter.

Lichte feelgood komedie die garant staat voor een kleine twee uren amusement. Eerst wordt er een karikatuur van het koude noorden gemaakt, en daarna, onvermijdelijk, leert postdirecteur Philippe de spontane gezelligheid van de "gens du nord" kennen en wil er niet meer weg. Goede humor over het lokale dialect en de lokale gewoontes en gebruiken inclusief het frietkot.

Ik heb me werkelijk een breuk gelachen wanneer Philippe en Antoine samen met de fiets de post gaan verdelen...

Zeer goed modern sprookje met Hanks over volwassen worden. Ik kan hier niks slechts over kwijt : Hanks is hier echt goed, enkele onvergetelijke scènes zoals die "piano jump" met Robert Loggia, heel wat grappige momenten die nog steeds werken bij herziening (Perkins en Hanks op die trampoline), en een schattige vertederende romance met Elizabeth Perkins. Prachtig einde ook. Dit is echt een lieve film die voor een heel warm gevoel zorgt.

Ondanks de indrukwekkende cast vond ik dit maar een duffe relatie-praatfilm. Een groep vrienden van aan de unief komen na een 15-tal jaar terug samen na het overlijden door zelfmoord van Alex, één van hun vrienden; Ze staan in die paar dagen dat ze samen logeren stil bij waar ze staan (en niet staan) in hun leven, de verkeerde keuzes die ze gemaakt hebben, de nieuwe wendingen die ze zouden willen geven aan hun bestaan enz. Dieptepunt was die Meg met haar kinderwens, die zomaar 's met het idee zit om één van haar vrienden te gaan vragen om haar zwanger te maken. Het is hier net hetzelfde probleem als bij St Elmo's Fire (2*). Het zijn allemaal succesvolle hoogopgeleide mensen met oninteressante luxeproblemen. Ik herken me niet in dit soort volkje.