Opinions

Het verhaal liet te wensen over... eigenlijk viel het echt tegen. Maar ik heb het vooral bekeken voor de film noir sfeer, en die is daarentegen top en hoort misschien wel tot de schoolvoorbeelden van dit genre. Een gewelddadig kantje, bitsige dialogen en heel wat beelden die typisch zijn voor dit soort politie vs gangster-films. Ik vond het toch een ervaring om eens in de échte film noir te zitten. Nu nog 's eentje vinden met een wat beter plot. Op de erg jonge Lee Van Cleef na als Browns hitman kende ik de acteurs niet.

Super western. Dit is zonder meer een heerlijke film. Een welgestelde man, McKay reist naar een enorme ranch om zijn verloving te vieren met de dochter van de rijke grondbezitter, The Major Terrill. Wat hij niet weet is dat er een harde vijandigheid is met een andere familie, de Hannessey's, en dat Steve Leech, de opzichter van de ranch, ook een oogje heeft op zijn verloofde. Peck en Heston zijn dan ook twee serieuze kalibers en hun knokpartij in de weidse open ruimte is dan ook een erg opvallende scène. Het is in het begin wat schaapachtig kijken naar de goedhartige McKay die veel over zich heen laat gaan, wat niet echt past in de macho cultuur die daar heerst. Zelfs zijn verloofde stelt zich vragen over zijn mannelijkheid. Het kwetst McKay wel degelijk... dat wordt getoond wanneer hij aan zichzelf wil bewijzen dat hij wel mans genoeg is voor de familie Terrill o.a. door te bewijzen dat hij een wild paard kan berijden, zijn weg in de woestijn kan vinden en niet bang is om Leech een lesje in respect te leren . Wat me ook beviel was de relatiebreuk met zijn verloofde die ook mooi illustreert dat beiden heel andere verwachtingen van elkaar hebben. En dan is er natuurlijk ook nog een finale en tragische confrontatie die al twee uur lang zat te borrelen en te sputteren.
Alles zit gewoon prima in deze film, en al duurt het 165 min, elke scène is gerechtvaardigd. Niet te missen!

Niet zo speciaal. Het leek alsof deze film soms als komedie wou overkomen. Er wordt geen gulden middenweg gevonden tussen een boeiende politie-enquête en iets wat op romcom gelijkt. Onhandig wordt hier dan nog eens een 9 And a half Weeks - achtige scène tussen gegooid om het zwoele New Orleans met een beetje erotiek op te fleuren. Quaid vind ik wat vervelend zitten in zijn bijna clowneske rol als corrupte politie-agent. Vond Barkin en Ned Beatty dan een stuk beter. Big Easy is een film waar duidelijk goede wil achter zit, maar gaat ten onder aan foute keuzes bij de uitwerking. Niet verveeld en de acteurs valt niks te verwijten, daarom toch nog een kleine maar dan ook echt kleine 3*

Plagiaat in het kwadraat

Dat proces voor de rechtbank was hilarisch. Niet voor te stellen dat dit echt gebeurd is. Waltz speelt Walter Keane, een onuitstaanbare lullekop van een vent die zijn vrouw wegcijfert om zijn eigen naam en roem op te krikken. Nu, Margaret was toch ook heel naief om zijn naam zomaar op de schilderijen te zetten maar in het begin geeft Burton daar wel een uitleg aan : it's a man's world die jaren '50.
Voor zware en deprimerende films moet je niet bij Tim Burton zijn : hij geeft de film wel kleur, houdt het allemaal zo gezellig mogelijk en maakt van Keane een gladde praatjesmaker en een kerel die in zijn eigen leugens gelooft. Op bepaalde momenten is de overacting erg overdreven (heb om die reden wel redelijk een hekel aan Waltz) wat de film bijna in de komedie laat vallen. Maar het is vooral een film over een vrouw die voor zichzelf heeft leren opkomen en erkenning heeft gevonden voor haar talent.

Vind dat de film hier hard aangepakt wordt. Burton gooit het over een andere boeg : geen sprookjes en fantasietjes, maar toch nog altijd onmiskenbaar Burton. Ik vond het een leuke frisse film die me niet tegengevallen is.

De man en de mythe

Typische Tim Burton fantasie waarin mythe en realiteit met elkaar verweven worden, maar ik vond films als Sleepy Hollow, Charlie en Mars Attacks! beter. Big Fish leek me voer voor idealisten en romantici. De boodschap, dat het leven mooier is als je het als een sprookje ziet, gaat me toch maar gedeeltelijk door de strot, zeker wanneer er nog aan toegevoegd wordt dat je er ook succesvoller en socialer van wordt. Burton is een positivo en strooit zijn positivisme wild in het rond, maar wie een beetje cynisch en down to earth is prikt makkelijk door de simplistische visie heen.

Verder is dit zeker mooi vormgegeven en Burton moet geen moeite doen om prachtig beeldmateriaal op het scherm te toveren. Dat lukt hem steeds opnieuw. Ook de acteurs zijn niet om over te zeuren, al moet Bonham-Carter altijd van die slonzige types vertolken. Echt bewogen en ontroerd was ik achteraf niet; had er meer van verwacht.

Film n°1600

Find the President, kill the sons of bitches who are after him and bring him back

Vond hem niet zo slecht. Leek me meer bestemd voor een wat jonger publiek. Een jonge Finse jagerszoon komt de president van de US te hulp nadat hij het doelwit wordt van een samenzwering en neerstort in de Finse wildernis. De motivatie van de terroristen is vrij onduidelijk, maar de film is een vlotte rollercoaster met veel actie en leuke scènes zoals de president in de vriezer . Eenvoudig vermaak dat me deed denken aan films als Shoot to Kill en Cliffhanger. Niet ernstig nemen is wel de voorwaarde om er lol aan te beleven.

All the Dude ever wanted was his rug back...

Een 4 of 5 kan ik er niet aan geven, maar ik wil het gerust zeggen : The Big Lebowski is een goede komedie. Doch niet beter of niet slechter dan Coen's andere komedies. Het was wel de eerste keer dat ik die zag. Een film die ik door de hype en het cultgehalte lang heb gemeden. Ik verwachtte me aan een film die sterk overrated was. Het was toch allemaal beter dan ik verwachtte. Bridges en Goodman acteren schitterend als twee mafkezen die betrokken raken in een kidnappingverhaal. Coen stijl all over the place. Maffe personages, met als beste Turturro als pederast en als minste Buscemi als de wat simpele Donnie, die telkens zijn smoel moet houden van Walter. Naarmate de film vordert, begrijpt de Dude minder en minder hoe de vork in de steel zit, wat al een grap op zich wordt. Het wordt echt hilarisch wanneer Goodman in een zoveelste oververhitte stemming de verkeerde wagen in de prak slaat. Een klassieke joke die altijd werkt. Verder puilde de film wel uit van de fijne dialogen aangevuld met al even fijne humor. Ook de droomsequentie vond ik schitterend. Er zijn toch enkele punten van kritiek : Julianne Moore's rol vond ik helemaal niks en ook de dood van Donnie vond ik een vreemde keuze. Niet dat de 96ste mening voor deze overbekende film er verder nog toe doet...

Zoutloze film over twee Italiaanse koks die er maar niet in slagen om hun restaurant succesvol te maken. Wederom een American dream die niet uitkomt. Het einde vond ik best bitter.

Kon me niet echt boeien doordat ik al "gastronomische" films gezien heb die veel beter waren dan deze. Morgen weer vergeten vrees ik. Wel zou ik graag ooit zo'n timpano eten... dat zag er verdomd lekker uit.

Surviving is the only glory in war

Onderbekeken oorlogsklassieker .... zoveel is zeker. Ik heb de gewone kortere versie gezien. Fuller putte uit zijn eigen oorlogservaringen om het leven als Jan Soldaat in beeld te brengen tijdens WW II. The Big Red One volgt een peloton doorheen hun verschillende omzwervingen van de woestijn van Noord Afrika tot Omaha Beach tot de lugubere afsluiter in Falkenau.

Soms is de oorlog met veel cynisme gebracht ("a soldier kills, he doesn't murder"), met Lee Marvin die volledig meedraait in deze absurde logica. Hoe hij zonder verpinken zijn mannen de dood instuurt bij de landing in Normandië door hun nummers één na één af te roepen vond ik bloedstollend. Dat is het soort dingen dat Fuller vooral wil tonen: de ontmenselijking... en dan toch de kleine dingen die de mens even tot zinnen brengen zoals de geboorte in de tank .

De laatste scènes in het concentratiekamp met Griff die door het lint gaat en Marvin en de jongen vond ik de beste van heel de film. Het mag dan wel een low-budget film zijn met povere visuals, toch maakt de film indruk en hebben de scènes impact. Must see!

Slecht. Fout van deze film om wat een interessante film kon geweest zijn, te herleiden tot een nichefilm voor geeks en hooggeschoolden, want ik heb er weinig van gesnapt eerlijk gezegd. En het lijkt me toch dat ook de gewone man recht heeft om te weten wat de wereldwijde financiële crisis heeft veroorzaakt. Ik heb daar wel een goed boek over gelezen waar alles op een eenvoudige en begrijpelijke manier werd uitgelegd, en niet een soep van vakjargon die enkel bankiers begrijpen. Het kan dus wel! Volgend filmpje legt het eenvoudig en duidelijk uit. Je kan zelf de personages uit de film aanvullen.

Financial Crisis 2008 expla...

De film gaat echter ook over een paar figuren, die geld verdiend hebben aan de ellende die zat aan te komen, zoals de excentrieke Michael Burry. Ook de vreemde verhaalstijl kon me niet echt boeien: Selena Gomez die gaat uitleggen wat een "synthetic" CDS is... waarom Selena Gomez . De film gaat ook teveel van de hak op de tak en verliest aan duidelijkheid en focus. Teveel personages ook. Je hoort het, ik ben geen fan van deze film. Margin Call vond ik een leukere en toegankelijkere film over dit onderwerp.

Soap-achtig gefilmde tragikomedie die allerhande hedendaagse problemen hekelt. Deze film neemt redelijk wat op de vork, gaande van integratieproblemen bij geïmmigreerde moslims, verzuring van de maatschappij, interculturele relaties, scepsis tegenover de ziekenzorg maar toch vooral hoe complex mensen zijn en hoe moeilijk ze het hebben om gevoelens te uiten. Het duurt even voor de film op kruissnelheid komt maar vanaf het moment dat Emily in de kliniek ligt komen de beste dialogen naar boven met haar ouders. De verschillende personages zijn sterk neergezet en voelen aan als echt. Ik vond er ook niet de "feelgood" wendingen aan die men bij zo'n film zou verwachten. Vrij verrassend en zelfs verrassend goed.

Helemaal niet zo verkeerd achteraf bekeken. Een plattelandsgokkertje gaat naar the big town Chicago om craps te spelen voor het grote geld, maar raakt verstrengeld in twee affaires met vrouwen en een wereld waar vertrouwen wel eens misplaatst kan zijn. In dat opzicht is het wat cliché, en het mocht met wat meer dramatisch effect en met wat meer memorabele scènes gebracht worden. De film noir accenten zijn duidelijk maar werken niet zo goed. Dillon vind ik een ondergewaardeerd acteur die me eigenlijk zelden ontgoochelt. Voor mij zijn er een paar leuke troeven in het spel (en dan heb ik het niet alleen over de lekkere Diane Lane), dus een ruime 3*

Grotere onzin kun je je echt niet voorstellen. Meer komedie ook dan een echte avonturenfilm. Jack Burton is Indiana Jones niet. Hij is de klungel waarmee alles verkeerd loopt, met een Fu Manchu (inspiratie voor Lo Pan) T-shirtje en een stoere look maar daar houdt het ook op. De ware helden zijn zijn Chinese vriendjes. Verhaaltje gaat over mythologische fantasy onder Chinatown. Heel wat flauwe fun en slechte special effects (muppet monstertjes)... zeker mijn favoriete film niet uit die periode, maar hé, flashy en eighties is het wel op en top.

Alweer zo'n film waarbij je je kunt afvragen of dit als documentaire niet beter was geweest. Een portret van de biker cultuur eind jaren 60 met haar ongeschreven omgangsregels, maar waarin respect en kameraadschap belangrijke principes waren tussen de verschillende bendes onderling. Ondanks ze ook regelmatig op de vuist gingen sloten de geschillen gelukkig af met een handshake en een biertje aan de toog.

De film schetst ook de evolutie naar de slechte naam die de bikers kregen, toen jongeren de fakkel overnamen en hun bikerstatus gebruikten om geweld te plegen. Tom Hardy speelt altijd wel sterk, hier als leider van de Vandals. Austin Butler als de charismatische rechterhand en gewezen opvolger komt wat minder goed uit de verf. Hoewel een hoofdpersonage, vond ik hem meer uitgetekend als een nevenfiguur die af en toe wat vervaagt op de achtergrond. Comer is de "narrator" maar vond ik in die rol slecht gekozen als meeloopster door haar huwelijk met Bennie. Kijkt vlot weg maar ik zie liever films als Stone Cold of Harley Davidson & the Marlboro Man. Laat ze elkaars smoel maar verbouwen wat mij betreft.

Ook van mij een 4* voor deze heerlijke feelgood. Bij de setting (een mijnwerkersstadje) denk je bijna meteen aan Loach films zoals Kes, maar komt vrolijker en positiever over. Billy leeft in een gezin bestaande uit vader, broer en oma. Het is geen slecht of dysfunctioneel gezin; ze zijn eventjes verzuurd door de moeilijke economische omstandigheden uit die periode en maken een harde tijd door. Het is dan ook fantastisch dat ze tegen het einde als één blok en één hechte familie achter Billy's toekomst staan . Dat heeft me echt ontroerd. De rol van Jamie Bell is al even indrukwekkend. Die kwetsbaarheid, dit gebrek aan zelfvertrouwen in de balletoefeningen en een nog weifelende seksuele geaardheid... het komt alllemaal goed naar voor en is met gevoeligheid gebracht. Deze film klopt als een bus.

Eindelijk nog eens herzien en wat een plezier opnieuw. Eén van die zwaar onderschatte films over de herinneringen van Neil Simon aan zijn militaire dienst. Het is geen leuke tijd al die zware driloefeningen, maar het blijft vreemd genoeg bij de meesten die het meemaakten een tijd van hechte camaraderie en sterke herinneringen. Enkele scènes maken nog steeds indruk, zeker die waarin Wykowski het intieme dagboek van Jerome voorleest en waarin staat wat hij over elk van hen denkt . De hele situatie is best een kleine analyse waard, en ze krijgt ook iedereen stil in de slaapzaal. Soms grappig, soms gênant maar met eerlijke personages.

Is wel uniek in zijn genre maar ik zie er geen weergaloos meesterwerk in. Op dit soort films ben ik ook gewoon wat minder tuk. De dialogen worden vervangen door blikken en gebaren en de twee hoofdspelers komen daardoor bevreemdend over en staan eigenlijk los van de realiteit om hen heen. Dat is ook wat ze eigenlijk opzoeken. Ze leven hun leven op een ongewone bijna afwijkende manier om zich los te rukken uit een realiteit waarin ze vastzitten en niet gelukkig zijn (de vrouw in een liefdeloos huwelijk, de man in een onbeduidend dagelijks bestaan). De man gaat hier steeds verder in en probeert zichzelf volledig onzichtbaar te maken in de gevangenis waar hij belandt... met het doel om dichter bij zijn geliefde te kunnen zijn wat resulteert in één van de mooiste filmkussen ooit . Ergens is het gegeven onweerstaanbaar romantisch zodat het aanslaat, anderzijds vond ik het ook afstandelijk door de keuze om het duo zwijgzaam te houden... dat heeft ook zo zijn nadelen

Technisch en artistiek is dit echt wel schitterend. De tracking shots en een minimaal ge-edit door de film heen wekt toch wel filmvreugde op. Inarritu gaf zelf aan dat niks geïmproviseerd is; alles is op voorhand gepland en gescript. Daar sta je toch even bij stil. Soms echt waanzinnige camerashots, zoals de camera die gewoon door de tralies van een venster kruipt of nog, een superhero actiescène die plots in beeld komt.

Maar waar gaat dit allemaal over eigenlijk? Ik vond de recensies nogal een vaag en onduidelijk beeld schetsen over de film dus ik wist er niet zoveel van. Waar het over gaat? Over mannen met grote ego's (Norton en Keaton) in rivaliteit voor aandacht, over Hollywood versus Broadway ("You're not an actor, you're a celebrity"), over de constante zoektocht naar bevestiging en erkenning terwijl de personages eigenlijk niet in staat zijn om gelukkig te zijn. Een interessante thematiek die veel vertelt over hoe het er in de filmwereld aan toe gaat, nogal kritisch, cryptisch en satirisch gebracht, want échte acteurs worden in de dialogen ook niet gespaard, zal de aandachtige kijker opgemerkt hebben. Ik had dus ook de indruk dat Inarritu eens goed het Hollywood-establishment te kakken wou zetten.

Het is al vaak geschreven geweest, Keaton zet één van zijn allerbeste rollen in deze "meta-film" neer maar ook Norton verdient een goed woord. Het einde zet aan tot denken en tot verschillende interpretaties en blijft nogal mysterieus. Ik denk dat het opzettelijk de bedoeling was dat het allemaal wat wrang zou aflopen. De scène waarin Keaton in zijn slip een ommetje moest maken over Times Square was niet minder dan geniaal Punten van kritiek : soundtrack kon beter, het karakter van Norton was helemaal verdwenen in de laatste 45 minuten en al is dit zeker een goede film, hij is zeker niet laagdrempelig.

Zeer mooie film die je op twee niveaus kan bekijken. Ik vond de bijna onmogelijke vriendschap tussen Birdy en Al het best werken. Zo hartverwarmend dat een wat brutale vlegel als Al zo'n bijna passionele vriendschap onderhoudt met een jongen bij wie er duidelijk wat los zit, en dat hij het altijd voor hem opneemt. Ik weet niet welke ik het mooiste van de twee personages vond. Wie hier een anti-oorlogsboodschap achter wil zien zit evenzeer goed (vogel in een kooi, vrijheid, got it?) Prachtig gespeeld door Nicolas Cage en Matthew Modine, en zeker een ten onrechte onbekeken film. En ja, dat einde, hoe kan je er niet van houden?

Bite the boulette is een imposante western die met het paardenraceverhaal erg afwijkt in het genre en refereert naar een waargebeurde wedstrijd die in 1908, helemaal op het einde van het "old west" tijdperk, gelopen werd. Daarna zou Amerika voorgoed veranderen in een ééngemaakt land. Geen indianen, geen echte bad guys, wel veel paarden... en een bromfiets. Ik weet niet of de geruchten over dierenmishandeling terecht zijn. Het zou straf zijn om dieren te mishandelen in een film die net respect voor het dier wil afdwingen. Maar Vincent die een dier half bewusteloos slaat met een vuist (het dier is zichtbaar onder de indruk) en het paard van Coburn dat van een metershoge klif in het water valt , daar kun je je toch vragen bij stellen. Voor de rest is dat een visueel genot met tal van mooie scenery. Hackman en Coburn in de hoofdrol zijn niet de minste. Jammer dat plot en dialogen aan de dunne kant zijn.

Vanavond gezien in UGC Brussel. Vond het veel beter dan Image. De regie is beheerster en het geheel had meer structuur, qua look eigentijds en modern. Dat maakte van Black toch een meeslepende filmervaring, met dank aan de twee hoofdfiguren die ver boven mijn verwachtingen speelden. Ze zorgden voor gevoel en humor en gaven hun personages sympathie mee.

Wat een gelul alweer hier over "verheerlijken van bendecultuur" en "racisme". De afloop van de film toont net duidelijk dat dat niet het geval is . Moeten we dat werkelijk elke keer bij zo'n film gaan zeggen dat niet iedere allochtone jongere is zoals in deze film? Dat weet iedereen die wat bij zijn verstand is ook wel. Black toont vooral dat je niet zomaar kan weglopen uit de greep van zo'n gang, die hun eigen wetten stellen.

Ik vind ook de Brusselse decors die ik elke dag zie iets toevoegen maar dat is dan ten persoonlijken titel : ik werk namelijk vlak bij station Brussel Noord en hang dan ook regelmatig in die buurt rond. De gebeurtenissen op het scherm voelden voor mij heel nabij en heel even zag Brussel er als een soort Chicago uit. Vond het prima entertainment, al is het slot wel erg voorspelbaar .

Heel erg doorsnee deze revenge flick. Alleen de setting wijkt wat af daar het zich tijdens de grote hongersnood van 1840 in Ierland afspeelt. Verder doet het in alles aan een grimmige western denken... de zware deprimerende sfeer uit Brimstone kwam bij me op. De personages vond ik flauw uitgewerkt en eigenlijk is er geen enkel personage om zich als kijker aan vast te hechten. Noch voor de Ierse wraakengel noch voor de Britse achtervolger kon ik me identificeren met hun handelingen. Maakte niet zoveel uit wie wie afmaakte... Niet zo denderend maar toch nog een nipte 3*

Misschien te veel van verwacht. Soort zwarte Scarface met een shoeshiner uit de straat die het tot gangsterbaas schopt. Hij laat de orde met bruut geweld handhaven. Dat wordt hem niet in dank afgenomen.

Geweld, racisme en een vleugje soft-erotiek... alle ingrediënten van de blaxploitation film zijn er... en vergeet ik dan zeker niet de geweldige soundtrack van James Brown te vermelden... veruit de grootste troef van de film. De Godfather of Soul neemt de Godfather of Harlem onder handen.

Rise&fall verhalen hebben het nadeel om niet heel origineel te zijn en Black Caesar lijdt hier ook onder: je ziet alles van mijlenver afkomen, maar daarbovenop zijn ook de personages niet heel boeiend. Behalve die Joe die het met Black Caesars vrouw doet, zie je nauwelijks leden van zijn bende aan bod komen met een lijn dialoog. Kleine 3*

Ik had wel zin in een griezelig filmpje; dit heeft me wel aan mijn zetel weten te kluisteren.

Mooi voorbeeld van hoe je met zeer minimale middelen een geweldige creepy sfeer kan neerzetten. Je kunt natuurlijk gaan zeggen dat de politie met man en macht die zolderkamer in konden stormen op het einde en die killer te grazen nemen. Maar dan zou Clarke afbreuk hebben gedaan aan het genre. De sfeer zit er voortdurend in met dat voortdurende metronomische getik van de klok, van die manier om een geruststellende omgeving zorgwekkend te maken door donkere hoekjes te gaan benadrukken. Mooi staaltje suspense, dat vooral in het hoofd blijft hangen omdat de identiteit van de killer een mysterie blijft . Het onzichtbare onzichtbaar houden is een reeds lang beproefd recept voor een geslaagde horror.

Heb hem inmiddels twee keer bekeken. De sfeer, de zgn "noir" stijl is geslaagd. De vrouwen, auto's, muziek, decors ademen de naoorlogse periode. Hartnetts spleet op zijn hoofd vond ik dan weer minder.

Die familie Linscott is totaal geschift, die vreemde driehoeksverhouding tussen Eckhart, Hartnett en Johansson houdt geen logische steek en plots komt er op het einde nog eens een personage in de ontknoping uit de lucht vallen, waar heel de film niet is over gesproken. Eckhart is een grote afwezige en vormt nooit een echt duo met Hartnett, laat staan dat hij verder wordt uitgediept. "Black Dahlia" is een film met heel wat gebreken.

Verrassender dan het leek. The "Dark Ages" worden goed neergezet met de beperkte middelen die er waren. Film is ergens vergelijkbaar met "Wicker Man" omdat ook hier een groep mensen geconfronteerd worden met een heidense gemeenschap.

Vooral het verhaal zorgt voor enkele leuke ideeën. Zo kon ik het standpunt van die heks wel begrijpen. Als je dorp gespaard wordt door de pest, dan ga je als middeleeuwer onmiddellijk een verklaring zoeken in het goddelijke of net het niet-goddelijke. Leuk hoe er hier subtiel gespeeld wordt met bijgeloof versus logische verklaringen. Het einde, waaruit blijkt dat iedereen misleid wordt door het enge kader van zijn geloof , vond ik het hoogtepunt van de film.

Het is allemaal niet verbluffend of aardschokkend; beste is om hoge verwachtingen van den beginne af terug te schroeven, want de film bevindt zich ergens in de grijze zone tussen A en B-film. Wie een middeleeuwse thriller wil met een goed doordacht script, zit wel goed. Ik heb de film in ieder geval geboeid zitten bekijken tot het einde.

Klopt, het slaat nergens op maar gelukkig maken de actiescènes met de trucks nog één en ander goed. Deze truckersfilm zit boordevol halsbrekend stuntwerk. Zeker niet Swayze's beste rol... why so serious?

Racisme, geweld, Afrikaans bewustzijn maken de dienst uit in deze foute blaxploitation flick die gelukkig met wat humor (en ook veel vrouwelijk bloot) de black power ideologie uit die tijd weerspiegelt, maar tegelijk ook extremisme veroordeelt. De swastika van de nazi-vlag wordt vervangen door een zwarte gebalde vuist. Een zwarte militie neemt het hier (hoe kan het anders) op tegen de stoute blanken, maar naderhand beginnen ze elkaar onderling te bestrijden (gematigden tegen extremisten). Zo'n films zullen ze nooit meer maken. Foutste scène is zeker degene waarin de militieleden de ballen afsnijden van die blanke racist en die daarna door de pot flushen... Maar hij verdiende dat eigenlijk wel

Epische avonturenfilm die herinnert aan de hoogdagen van Hollywood zoals Lawrence of Arabia. Annaud filmt graag in de buitenlucht en het resultaat mag er op dat vlak wel wezen : grandioos opgezette scènes met mooie scenery en veel kleur. Maar een gehaaid filmkenner voelt ook onmiddellijk aan dat er ook het één en ander niet loos is. Een miscaste Banderas, alsook de Tahar Rahim (van "Un Prophète") zitten niet sterk in hun rollen, in tegenstelling tot Mark Strong die ik veel meer had willen zien in deze film. Ook de poging van Westerse makers om hun kennis rond arabische cultuur en islam uit te stallen kwam soms knullig over. Verder een tergend slechte scène wanneer Auda eerst dood wordt verklaard, dan is hij terug levend, en een minuut of twee later is het dan zijn halfbroer die sterft. . Het is een grote arabische kermis met veel toeters en bellen, en met weinig diepgaands. Desondanks heeft het mij ook niet helemaal teleurgesteld maar de kans is heel klein dat ik deze nog eens herzie.

Muziek van John Barry is top. Spijtig genoeg kan dat niet van de film gezegd worden. Als Disneyfilm is hij behoorlijk langdradig voor kinderen, met weinig spannende en avontuurlijke momenten. Ook het mystiek-religieuze einde is een misser van formaat. Nee, niet al te interessant. Maximilian Schell zet een onheilspellende rol neer maar Perkins mag gerust vergeten worden.