Opinions

Eigenaardige film die je niet onmiddellijk aan Loach zou toeschrijven : een historische jeugdfilm gebaseerd op een redelijk obscure auteur. Stamt ook uit zijn vroege periode. Black Jack speelt zich af in 1750 en gaat om de vriendschap tussen Tolly, een jongen die onder zachte dwang op stap moet met een uit de dood herrezen schelm, en een meisje die voor gek wordt aanzien. Ondanks de titel vond ik Black Jack maar een bijrol; hij komt op het einde nog eens heldhaftig uit de hoek maar zorgt meestal voor problemen.

Is erg ruw gefilmd met beperkte middelen en heeft een realistische look die het onromantische karakter van dit tijdsvak moet onderstrepen . In period films zie je vaak mensen in propere kleren en in mooie pittoreske huizen wonen maar dat gaat hij dapper uit de weg, en dat voor een jeugdfilm. Ik vond de manier waarop al deze 18de eeuwers met elkaar omgingen ook wel leuk om te volgen. Uiteindelijk toch iets minder geschikt voor jongeren maar wel de moeite om als Loach liefhebber eens mee te pikken want deze film dreigde helemaal in de vergetelheid te raken.

Vind ik niet zo onlogisch. Een invloedrijke senator als broer van de Bostonse crimelord. Kan het contrast nog groter? Ja, misschien wel, misschien kon het ook de president van de USA zijn Bovendien hoopt Connolly op de goodwill van de senator Bulger om te bemiddelen tussen hem en Whitey.

Vond het zeker een sterke misdaadfilm. Depp met een vleesklak is even wennen maar hij speelt de crimineel wel overtuigend. Een wantrouwige en vicieuze gangster die geen enkel verraad duldt. Ik begon toch stilaan afkeer te krijgen voor die kerel wanneer hij dat domme hoertje ging wurgen, wat volledig zinloos was. Ook Edgerton zette een sterke vertolking neer : een mix van respect en vooral vrees voor Bulger, en hoe hijzelf meer een misdadiger dan een wetshandhaver wordt. Het helpt ook wel om de Winter Hill Gang te kaderen als gewone "boys of the hood" die samen zijn opgegroeid en uit doodnormale gezinnen lijken te komen.

Zoveel mafiafilms zie je niet op een jaar maar Black Mass vind ik wel een aanrader voor wie van dit soort films houdt. Beter dan Public Enemies wat mij betreft en topprestaties van Depp en Edgerton. En van Scott Cooper wil ik geen film meer missen; hij zet zich verder op de kaart als een kwaliteitsregisseur.

Zwak misdaadverhaal met enkele futuristische toetsen en een paar spannende scènes, naar een script van John Carpenter die er toen zelf niet mee te koop liep. Zit ook vanaf minuut één vol absurditeiten. Ik heb me echter wel redelijk vermaakt met de naieve uitstraling die deze film uitwasemt. In die jaren vond ik dit soort films gewoonweg heerlijk .. wat zijn we allemaal serieus en overkritisch geworden tegenwoordig, en ik reken me daar zelf ook soms bij hoor.

Een topwerk is dit zeker niet, wel puur entertainment. Lijkt op een TV reeks aflevering van Knight Rider. Filmkriebel zegt : als je deze film goed vindt, dan ben je mijn vriend.

Lang gemeden door de vele negatieve reacties maar ik vond 'm toch bijlange niet zo slecht voor een Marvel film. Black Panther heeft sterke ideologische funderingen, de actie is goed gedoseerd --- hoewel misschien te weinig en niet echt imponerend naar Marvel maatstaven --- en het futuristische Wakanda is mooi vormgegeven. Ja, Afrikanen hebben wel degelijk een eigen cultuur in deze film en de strijd die ze voeren is gericht tegen een interne vijand. Racistische ondertonen worden achterwege gelaten (nergens is het blacks versus whites) want het moet vooral ook politiek correct overkomen. Niet dat het allemaal rozengeur en maneschijn is : het Jamaicaans accent (power spreek je uit als paawaa) is soms vreselijk om aan te horen, het verloop is ultra voorspelbaar en de Black Panther superheld spreekt uiteindelijk niet echt tot de verbeelding. Maar als film vond ik dit wel beter dan die Guardians of the Galaxy shit.

Niet meer dan een doordeweekse thriller. Lijkt me bestemd voor een jonger publiek. Zo slecht is het allemaal niet en het is best uit te kijken maar heb de indruk dat ik het allemaal al eens eerder heb gezien. Black Phone lijkt een samenraapsel van andere films gaande van ontvoeringsfilms (Prisoners) tot communicatie met het hiernamaals (Sixth Sense, Stir of Echoes). Derrickson mag er zeker zijn als regisseur en zijn stijl is herkenbaar bvb de wazige en korrelige beelden die flashbacks moeten voorstellen. Na het uitstekende Sinister lijkt hij er niet ten volle voor te gaan. Jammer.

Een film die ik met de jaren toch veel minder vind. Had MM bestaan eind jaren 80 dan had ik de film wellicht 4* gegeven. Maar we zitten nu in een tijd waarin men afwil van stereotiepen en karikaturen. En dat is helemaal hetgeen Black Rain voor staat. Nog steeds een onderhoudende politiefilm waarin de samenwerking tussen Amerikaans pragmatisme en Japans arbeidsethos vonken geeft. Verder ook een wat beschamende vertoning van VS-egocentrisme en anti-cultuur, waarbij Japanners constant belachelijk gemaakt worden en eruit zien alsof ze allemaal een ei in hun broek hebben (die karaoke-scène met Andy Garcia bvb). En net dat werkt niet meer in een tijdperk met de meer open en realistische kijk die men vandaag de dag heeft op de wereld.

Dit was een erg mooie film, een soortgenoot van The Mission, behalve dat het hier om de evangelisatie van de Huron indianen in Canada gaat. De reis van de jezuietenbroeder Laforgue heeft me gefascineerd. De voorwaarde om het geloof bij hen te spreiden is om van hen te houden zoals ze zijn... De film is op enkele momenten best hard, vooral wanneer ze gevangen genomen worden door een Irokezenstam . Daar besef je nog het meest dat de pater in een heel andere goddeloze wereld terecht is gekomen. Het majestueuze en adembenemende landschap levert een idyllisch decor op voor de missie. Wederom moet je bij ARTE zijn om zo'n verloren parels te kunnen aanschouwen... de film wordt eerstdaags nog eens uitgezonden.

Matige duikbootthriller met teveel voorspelbare momenten om goed te zijn. Je weet precies wanneer er iets staat te gebeuren en crewleden die elkaar naar het leven staan voelt heel erg aan als een dom verplicht nummertje in dit soort films. Om het nog meer cliché te maken heb je de Russen versus de Amerikanen. Als moraliserend verhaaltje over gekmakende hebzucht valt het nog mee, en ook de drukkende sfeer in de submarine wil nog wel werken, maar de spanningen tussen de crewleden vond ik ronduit vervelend en verpesten de film.

De eerste film (3,5*) was net iets beter door de mens-dier band die dieper uitgewerkt werd. Toch vond ik dit vervolg zeker niet teleurstellend. Het is een pretentieloze avonturenfilm voor de jeugd die bovendien prachtig geschoten is op locatie.. Alecs paard wordt door de rechtmatige eigenaar gestolen uit New York, maar de jongen gaat hem achterna tot Marokko en door de woestijn om "The Black" terug te vinden. Het tempo ligt hoog en met de uitbeelding van de arabieren word het gelukkig nooit belachelijk. Deze film hoort bij de minst gekende Francis Ford Coppola producties maar helemaal niet verkeerd dus.

Mooie familiefilm door Coppola geproduced, die er nog steeds goed uitziet en helaas wat in de vergeethoek geraakt is. Ja, het eerste uur is werkelijk majestueuze dromerige cinema en daarenboven helemaal visueel, met een half uur lang geen woord dialoog.

Black Stallion speelt zich af kort na de oorlog. Alec en zijn vader bevinden zich op een schip in de Middellandse Zee maar lijden schipbreuk tijdens een storm. De vader komt om het leven vernemen we later, maar Alec wordt door een prachtige zwarte Arabische volbloed gered, die hij daarna temt.

Dit is een voorbeeld van een jeugdfilm zoals men ze in het pre-internettijdperk maakte : vol goede gevoelens, zonder geweld, zonder gevloek en met een betekenisvol en spiritueel benaderd onderwerp : de band tussen mens en dier. Misschien moet men terug meer voorbeeld nemen aan dit soort films. Het enige wat ik hinderlijk vond was het gebrek aan wat drama. De dood van de vader komt emotioneel helemaal niet tot uiting in dit verhaal terwijl mij dat wel belangrijk leek. Anderzijds begrijp ik wel dat dit een jeugdfilm is en men het allemaal licht wou houden.

Zeer efficiënte thriller. Van Frankenheimer verwachtte ik niet minder. Een Palestijnse terroriste en een labiele Vietnamveteraan plannen een aanslag op de Superbowl in Miami. De hele film was echt spannend, met een spectaculaire finale waarbij ik licht zwetend op het puntje van mijn stoel zat. De film houdt zich niet bezig met zijplotjes en details; het is een kat-en-muisspel waarbij een aanslag ten allen koste moet gestopt worden. Visueel toch ook heel goed gefilmd, vooral in de finale. De crappy explosies trokken jammer genoeg op niks maar verder zit alles wel goed. Regelrechte aanrader dit.

Zoals de meeste Aronofsky films, zwaar overhyped. Toch is dit één van zijn betere.

Toegegeven, Portman heeft haar Oscar verdiend. Niet moeilijk ook, ze is voortdurend op de voorgrond en acteert hemels. Black Swan vond ik beter werken als psychologisch drama dan als thriller, en het is door de ogen van Nina dat alles verteld wordt. Dat ze mentaal niet stabiel is en aan één of andere vorm van schizofrenie lijdt, wordt al snel duidelijk. De overbezorgde moederfiguur is er om haar te beschermen, in de eerste plaats tegen zichzelf.

Stuurde haar moeder haar naar het ballet als therapie ? Misschien wel. Niet duidelijk. De regisseur slaagt erin om elke beweging met gratie in zijn lens te vangen en brengt de passie en toegewijdheid van balletdansen mooi over. Passionele waanzin voor Nina. Ballet is passie, maar door haar diep opgeborgen seksualiteit en verlangens lukt het niet om die over te brengen. . Het einde komt niet geheel onverwacht en sluit het af als de zwanezang van haar carrière.

Boeiend gefilmd maar zo baanbrekend was het nu ook weer niet. 3,5*

She mates, then she kills.

Ik heb dit nooit een slechte film gevonden. Let wel, een hoogvlieger is het ook niet bepaald. De DVD ooit gekocht een tiental jaar terug en intussen voor de vierde keer bekeken. Hoewel het nogal conventioneel is en lef mist, vond ik dit verhaal over een onderzoekster die een vrouwelijke serial killer op het spoor is, vrij onderhuids zitten. De modus operandi van Russell is de volgende : Ze trouwt met rijke mannen, vergiftigt hen dan om een erfenis of verzekeringsgeld op te strijken. .

Maar tja, Rafelson vergeet dat zo'n films ook leven op spanning, en maakt de beeldmooie Russell weinig dreigend. De dreiging komt er wel in een duikscène maar dat was de enige keer dat die dreiging rond Alex echt voelbaar was. De plotse gevoelens tussen Barnes en Paul vond ik zowel hopeloos als een nutteloze zijweg. Wel heeft deze film een troef die vele andere in dit genre missen : een goed einde. Mijn score klokt af ergens tussen 3 en 3,5.

Op Dirty Harry regisseur Don Siegel mag je altijd rekenen voor een goede thriller met alles erop en eraan, dus ook met enkele sterke actiescènes. De zoon van een special agent, Tarrant wordt ontvoerd door een groep terroristen die geen losgeld, maar diamanten eisen voor zijn vrijlating. Op basis van bewijsmateriaal denkt Tarrants baas Harper, dat de ontvoering door Tarrant zelf geënsceneerd is om zich te verrijken. En om het zaakje helemaal stinkend te maken is er ook sprake van een mol bij de geheime diensten . Een goede spionagethriller die ook sterk geacteerd is door Michael Caine en Donald Pleasance. De tweede helft was non-stop spannend tot het eind. Wat moet je nog meer hebben op een vrijdagavond?

Echt een op en top Michael Mann film. Naar mijn aanvoelen zelfs niet eens zo ver van een film als Heat verwijderd. Verschillende fases uit deze film komen hier opnieuw aan bod : nachtelijke opnames, spectaculaire schietpartijen, een face-to-face ontmoeting tussen de held en de villain . Waar Blackhat dan weer minder sterk op scoort dan Heat zijn de minder goed afgetekende personages. Ze zijn niet zo interessant; een scène waarin de zwarte agente vertelt dat ze haar man verloor in de 9/11 terreuraanslagen was een flauwe poging om daar iets aan te doen. En natuurlijk kan Hemsworth nooit tippen aan namen als Cruise, Pacino, Caan, waarmee Mann al samenwerkte dat weet iedereen wel.

Een super-hacker valt een kerncentrale aan en maakt zich kort daarna steenrijk door de beurs te manipuleren. Zo'n grove cybermisdaden zijn te grootschalig om genegeerd te worden. Een internationaal onderzoeksteam maakt daarna gebruik van een veroordeelde cybercrimineel die hen moet helpen de super-hacker op te sporen naar de bron. Weinig negatiefs over de film te zeggen : spannende intrige waarbij je je afvraagt wat nu het motief is van die hacker en dat leidt tot een orchestraal opgevoerde finale. Ook de manier waarop ze hem proberen te traceren kon me uitermate boeien.

Het mag een box office bomb zijn, ik vond het een strakke cyberthriller die inspeelt op actuele trends en gevaren. Een goede vijand hoeft niet altijd een gespierde of tot de tanden gewapende moordmachine te zijn, het kan ook gewoon een lepe computer geek zijn. Toch zalig wanneer het geld van de crimineel van zijn rekeningen gejat werd?

Goed maar zonder meer. De nieuwste Spike Lee joint verwerkt gekende thema's die de man blijven bezighouden. En daar gaan we dan weer voor een rondje rassenhaat, ku klux klan en blanke slechterikken. De boodschap is totaal niet vernieuwend en zelfs een beetje zeurderig. Spike Lee komt altijd hard op voor de rechten van de zwarten, maar helaas altijd te beschuldigend en te weinig verzoenend.... De schokkende footage op het einde toont dat in het USA van Trump, geweld en racisme terug heropflakkeren maar ook dat wisten we eigenlijk al. Allemaal niks nieuws onder de zon, tenzij je op de maan hebt geleefd. Rest nog een best boeiend verhaal over een riskante infiltratieopdracht in de middens van de KKK die eindelijk nog het best zou werken zonder al die racistische propaganda ("Birth of a Nation") en polarisatie. Ik kan negatief klinken maar heb me wel vermaakt met deze film, al schonk ik niet teveel aandacht aan de boodschap.Kleine 3,5*

Deze film wordt niet gesmaakt op MM en bij het nalezen van de kritiek kan ik hier enig begrip voor opbrengen. Ik vond het nog best een meevaller al zal ik Blacklight zeker geen twee keer bekijken. Het is een clichématige film waarbij je het hele verhaal al na tien minuten volledig kan raden. Wie de bad guy was lag er direct dik op. Vond wel dat er moeite werd gestoken in deftige dialogen al zitten actiefilmliefhebbers hier eigenlijk niet echt op te wachten. En een twee-tegen-één-tot-de-dood standoff vind ik altijd gaaf. Niet Neesons beste, en dat komt vooral door gebrek aan meer actie.

Final Cut

Ik ben nooit echt kapot geweest van Blade Runner. Dit hoogtepunt van de cyberpunk was ver vooruit op zijn tijd maar kende geen groot kassucces bij zijn release. Hiervoor was het wachten tot de verschillende versies heruitgebracht werden op DVD, en waarbij wonder o wonder, Scott plots toegaf dat Deckard een replicant was . Daarmee rees Blade Runner als een fenix uit zijn assen en werd de film door deze plottwist veel beter dan tijdens zijn originele release met in het zog een schare cultfans. Commerciële truc of handige rechtzetting van een initiële montage die Scott wat tegenzat?

Blade Runner is visueel wel erg sterk : de multiculturele mix van arabische souks, japanse foodstalls en futuristisch urbanisme is top, vooal als je bedenkt dat hier nog geen digitale technologie bestond. Ook film noir elementen worden hier toegevoegd. Het verhaal daarentegen vond ik niet zo speciaal; alle scènes met Sean Young vielen me tegen en er gebeurt in heel de film ook niet bijster veel. De achterliggende bedenking over de eindigheid van het bestaan en de daarmee samen gaande angst zijn zeker origineel maar zoveel werd daar uiteindelijk niet mee gedaan. Zeker mooi, visueel is dit zonder meer referentiemateriaal, maar verder zou ik het geen top 250 materiaal willen noemen.

Heel goede sequel. Lang ja, maar dringt binnen. Met drijvende krachten Ridley Scott en Denis Villeneuve lag de lat bij mij erg hoog maar missie geslaagd. Vond hem in sommige opzichten bijna beter zelfs dan het origineel. Er zijn ook voldoende links met de eerste film om sequel-waardig te zijn. Zowel Ford, Olmos en Sean Young zijn nog eventjes te zien, Ford zelfs meer dan eventjes. De combinatie new-age muziek (nochtans niet van Vangelis) en futuristische vormgeving werkten ook hier naar behoren.

Ook het verhaal vond ik boeiend uitgewerkt. Het tempo ligt traag maar dat vind ik hier geslaagd omdat het net zorgt voor een hogere inleving. De eerste film had trouwens ook zo'n momenten. Het personage K vertoont veel gelijkenissen met Rachael uit de eerste film. Ook hij, als replicant droomt er innig van om mens te zijn . Om het mens zijn te kunnen aanvoelen, of toch een poging te doen in die richting, heeft hij zich een hologram-gezellin aangeschaft. Enkele flarden actie maar dat is niet wat imponeert in deze film: het is die sluipende bewustwording en overtuiging van K dat hij misschien een mens zou kunnen zijn . Je voelt het personage bijna.

Replicants are so perfect : more human... than human

De derde en laatste van drie shorts die enkele key events belichten tussen de twee Blade Runner films is een anime. De actie speelt zich af kort na de eerste film, en toont de apocalyptische daad die die tot de val van de Tyrell Corp leidde en de opkomst van Wallace zou inluiden. Echt een gaaf gemaakte anime die verplicht kijkmateriaal is voor elke Blade Runner fan. Een anime versie in het Blade Runner universum was zowat iets waar ik van droomde.

De eerste found footage film en meteen ook de beste... Ik had hem bij zijn release al eens gezien in de bioscoop met een Halloween Night in Gent; dat was eerst The Haunting van Jan De Bont en daarna Blair Witch Project. Ik kan u verzekeren dat de hele zaal de hele voorstelling muisstil was. De makers hadden bovendien met heel wat reclame laten geloven dat dit écht werkelijk gebeurd was. Er waren vrienden die steevast geloofden dat dit echt was... Nu, twintig jaar later, is er geen nieuwe dvd of bluray verschenen maar gaven de makers wel wat interviews en kwamen er een aantal screenings.

Blijft toch een sterk gebrachte film, heel realistisch en legt de maag in de knoop. Verloren lopen in een groot woud zou ik al erg onaangenaam vinden, laat staan dat er bovennatuurlijke dingen gebeuren en je verbeelding doet wel de rest. Kent een geleidelijke opbouw die slim verderwerkt naar de climax. De vrolijke sfeer van het begin wordt alsmaar grimmiger wanneer de kaart verdwijnt en ze rondjes lopen . Ook met deze tweede kijkbeurt blijft het voor mij een film die werkt. Het toont weer eens aan dat hetgeen je niet ziet veel enger is dan al de ranzigheid die men in een horrorfilm zou kunnen tonen. Visueel absoluut niet mooi, maar wat 'n effect!

Ach ja, ik vond het niet verkeerd. Een oudere man heeft een affaire met de dochter van zijn vriend tijdens een trip naar Rio... Een beetje ondeugend en fout maar wordt nergens platvloers; de gevoelens worden niet al te gecompliceerd gemaakt want uiteindelijk moet het komische spelletje van "ik wil niet dat mijn vriend het te weten komt' in stand gehouden worden. Caine leuker dan ik verwachtte, en de film ook eigenlijk. Dankzij een late twist eindigt de film op een positieve noot. Remake van de Franse film "Un moment d'égarement". Demi Moore zag er ook best fruitig uit toen ze nog niet opgepompt was met allerlei "substance"

Trekt op niks. Grove taal en toespelingen op seks zijn de hoofdbestanddelen van deze "onofficiële" sequel op Sneeuwwitje. En dan de humor
Op zich stoorde dit mij niet. Nee, wat me tegenviel was dat er niks werd gedaan om een leuk verhaal te brengen waarin de humor tot haar recht komt. Het enige flauwe puberale grapje volgt het andere op. Wat valt nu te lachen met zeven rukkende dwergen, met bambi's moeder die doodgeschoten wordt, met een bloedgeile prins, een nimfomane fee en wat vuile woordjes (oeps, ik ben vergeten te giechelen)? Niet inderdaad.

Cherchez la femme!

Nee, dit kreeg me niet mee. Paul Newman zet een irritante figuur neer als de gouverneur van Louisiana Earl Kemp Long, die een affaire heeft met stripteaseuse Blaze Starr. Hierdoor, en ook vooral door zijn progressieve ideeën verliest hij heel wat steun bij het volk in de aanloop naar een herverkiezing. Romantiek en politiek lopen onhandig door elkaar in Blaze, en het resultaat is daardoor ondermaats, met vooral de boertige bullebak Long die te onsympathiek overkomt voor de film. Blaze toont dat ze heel wat meer in haar mars heeft dan haar prachtige lichaam en is de drijfveer achter enkele succesvolle politieke keuzes...

Viel me nog redelijk mee. Als romantisch duo stellen Willis & Basinger niks voor: zeker dat eind was zo voor de hand liggend , gelukkig kon ik de humor nog redelijk smaken. Zeker het hele gedoe rond het huis van de rechter met zijn hond Rambo . Ook een straalbezopen Basinger die een chique restaurant in uiterste verlegenheid brengt was een goede mise en scène. Bruce Willis was pas 30 toen hij in deze komedie speelde maar zijn prestatie ging niet onopgemerkt voorbij.

Plezante actiekomedie, een Amerikaanse Zatoichi variant. Veel actiekomedies slagen tegenwoordig niet meer om van begin tot eind plezant te zijn. Hoewel Blind Fury niet vrij is van fronsopwekkende momenten, liet ik me makkelijk meeslepen door de zeer aanwezige actie, de stereotiepe baddies en de typische eighties humor. Een film die meevalt als je je verwachtingen niet te hoog stelt. Eén van Hauers zeldzame komedies ook en nee, eigenlijk is het niet echt iets voor hem. Blijft allemaal braaf: meer dan enkele spatjes bloed krijg je niet te zien maar waarom zou het altijd een bloederige bedoening moeten zijn? Een 12+ film dus.

Best okee deze aanklacht tegen het materialisme en de egotripperij van de jongeren. De fascinatie voor dure spullen en voor de lifestyle van hun idolen zetten een groep vrienden aan om hen te bestelen. Kan geen kwaad, ze hebben toch stuff genoeg.

Heeft veel mee van het recente "Spring Breakers" met betrekking tot de thematiek. Visueel niet zo flashy, maar dat hoefde niet. Ik weet niet goed waarom die kerel Marc voortdurend met meiden op stap was... dat leek me niet echt geloofwaardig. Kon trouwens ook moeilijk geloven dat het zo makkelijk is om in huizen van celebrities binnen te glippen.

Coppola weet het nochtans goed over te brengen al brengt de film geen spectaculaire boodschappen of statements. Er is wellicht heel wat aan te merken, toch is het duidelijk wat mij betreft welk punt de film wil maken.

Sfeervol. De film kent vele mooie scènes. Het voelt uiteindelijk niet helemaal afgewerkt aan, en je geeft net te weinig om de personages, maar dit was op visueel vlak geen ontgoocheling. Wat ongewone film voor Steve McQueen, want een jeugdfilm hebben we hem nog niet zien doen. Het is een oorlogsdrama dat wegkijkt van wreedheid en lijden en zich focust op de omzwervingen van George door een Londen dat onophoudelijk gebombardeerd wordt door Duitse luchtaanvallen. Daartegenover worden de personages wel geconfronteerd met racisme, een motief dat je wel mag verwachten in McQueens films en dat ik hier eigenlijk niet helemaal op zijn plaats vond. Verwacht geen groots spektakel en realisme, want het gaat in hoofdzaak om de avontuurlijke terugkeer naar huis van een zoon naar zijn moeder. Krappe 3,5

Ruimteblubber

Aardige en zeer vermakelijke horrorfilm met behoorlijke special effects over een dodelijk organisme (die de vorm aanneemt van een bewegende pudding) dat alsmaar groter wordt naarmate het mensen verslindt. Een remake van een B-film uit de jaren 50. Ik vond ook de twist die eraan werd gegeven vrij goed ( biologisch wapen ). De scènes in de bioscoop en met de serveerster in de telefooncabine waren top.

Ik vond meer fun aan Sisu (3,5*), hoewel Blood&Gold met de western stijlkenmerken inderdaad wat Tarantinesk overkomt en er wat meer inhoud is dan in Sisu met dat goud zoeken. Maar verder is dit een erg gelijkaardige man tegen Nazi actiefilm met een overdaad aan brutale scènes, ook al gericht tegen priesters en mentaal gehandicapten. Soms wat aan de wansmakelijke kant. Een bescheiden 3*