Opinions

Straight to DVD actiefilm rond street fighting wedstrijden. Ik geloof steevast dat Michael Jai White met zijn indrukwekkende karuur zomaar je kop van je romp zou kunnen afrukken. Zou hem niet graag als vijand hebben. Verder een simpel verhaal met enkele afgezaagde drama-elementen en een hoop stereotiepe figuren. Lachen met die Hammerman (gespeeld door worstelaar Bob Sapp) Het eindgevecht is teleurstellend; dat zou nou net de kers op de taart moeten zijn maar de "kampioen" ^ geeft forfait .
Leuk om 's te zien, meer niet.

Sterke politieke thriller met ruwe personages en zonder veel sentiment. Het onderwerp leent er zich ook niet toe. Een smokkelaar, een journaliste en een local die op de dool is na een rebellenaanval trekken door oorlogsgebied op zoek naar een diamant. De nefaste invloed van de blanken op de Afrikaanse samenleving wordt op cynische wijze aangehaald en hoofdpersonage Danny symboliseert eerst de white man die deelneemt aan de uitbuiting maar krijgt daarna stilaan een geweten wanneer hij direct betrokken is bij het psychisch leed van zijn kompaan. Aan de kant van de Afrikanen ligt de focus dan weer op het gebruik van kindsoldaten.

Zwick is een prima regisseur bewees hij al met Glory en Last Samurai. Hij weet van geschiedkundige topics erg boeiende films te maken waardoor je op een entertainende manier nog iets meepikt. Ook de beelden zijn hier prachtig en de hardheid van het conflict wordt niet uit de weg gegaan. Geweldige rol van DiCaprio met Afrikaner accent

Waarschijnlijk een film die bedoeld was voor de bioscoop maar nooit het emo-TV-film niveau ontstijgt. Hoewel visueel deftig, pakt het verhaal over een racistische moord niet. Het ontbreekt aan kracht en drama om het publiek mee te krijgen. Integendeel, de film gaat de vermoeiende kant op met heel wat speeches, religieuze preken en moraliserende stellingen. De film gaat ook veel te laat uit de startblokken na een intro van 50 minuten, waarin totaal niks werd gedaan. Dit moet één van de slechtste films over racisme zijn die ik heb gezien. Mensen, kijk naar Rosewood, The Color Purple of Mississipi Burning, en vergeet dit slaperig zwak dramaatje. 2*

Fijne actiefilm die ouwe rot Gibson en newbie Erin Moriarty in de hoofdrollen zet. Ik heb me blijkbaar vergist en dacht dat ik John Hurt zag als de "Preacher" maar het bleek ene Michael Parks te zijn. De mooie regie en goede actie verhullen echter een voorspelbaar standaardverhaal van begin tot einde. Gibson mag zelfs nog een paar Mad Max moves doen om zich zijn betere dagen te herinneren (moto en shotgun)... meer dan degelijke film, maar meer dan 3* wil ik er nu ook niet aan geven wegens dertien in een dozijn.

Oudbollig en soms erg slecht gefilmd zoals bvb de laatste 2-3 minuten. Van de climax verwachtte ik meer. Heidense rituele moorden rond een herrezen demon houden een klein dorpje in de ban in de duistere middeleeuwen. Het dorpje is mooi weergegeven en voor een horrorfilm uit 1971 blijft de film niet bij de pakken zitten. Er is voldoende actie om onderhoudend te blijven. Ook de muziek is best memorabel. Als GSM tune zou dit wel werken. Verhaal vond ik vrij zwak en het acteerwerk heel theatraal en goedkoop. Goed voor één keer. Pluspunten : de sfeer van de middle ages, een goed tempo en de muzikale begeleiding. Minpunten : de rest.

Grimmige en duistere film-noir, met personages die zich laten overheersen door verkeerde gedachten en gevoelens, die hen naar het einde toe volledig in de war brengen. Het uit de hand lopende overspelplot is erg klassiek, maar wordt net iets beter uitgewerkt dan het standaardwerk. Spaarzame dialogen en vreemde situaties nemen het voortouw. Ook de pianomuziek valt wel op hier. Goed debuut van Coen.

De Hitcher sfeer viel me heel goed mee. Niet té veel van verwachten want dit is echt hersenloos vermaak.
Een jonge vrouw wordt gestalkt door een vrouwenhatende sheriff die haar op alle mogelijke manieren lastig valt, tot duidelijk wordt dat hij het op haar leven heeft gemunt.
Het is geen verrassing dat heel wat stukken in deze film voorspelbaar zijn en beïnvloed door eerdere stalk-thrillers. Alsnog vond ik het einde eigenlijk prima. Ook de regie is netjes; de makers en de acteurs deden hier hun uiterste best om een leuke film te brengen en beledigen hun publiek niet... daarom voeg ik me er bij met een 3* , een cijfer dat ik doorgaans geef aan films waar ik weinig van verwacht en die blijken mee te vallen.

De eerste Amerikaanse film van Canet is meer een drama dan een misdaadfilm en gaat over de ambiguë relatie tussen twee broers, de één flik en de ander een onverbeterlijke crimineel. Hoe tegengesteld hun levens ook zijn, het is steeds de familiale band en de broederliefde die het haalt. De film speelt zich af in de seventies en ziet er ook heel erg seventies uit voor de rest. Geen oververzadigde kleuren, een passende soundtrack en veel oldtimers. Het decor is onberispelijk.

Het is allemaal voorspelbaar en het einde leek me een slecht aftreksel van de finale in Carlito's Way. Rennen richting de trein je weet wel . Het moet echter gezegd worden : de film verveelt nergens en vult makkelijk de volle twee uur mede door een sterk opgebouwd script. Maar Clive Owen kan geen kleur geven aan zijn karikaturale personage; als crimineel vind ik hem niet echt overtuigend. Ben ook absoluut geen fan van Owen. De tegenvallend vertolkte personages zijn trouwens symptomatisch aan deze film. Crudup en Zoe Saldanha vond ik dan nog het best zitten in hun rollen.

Sommige nutteloze rolinvullingen ook. Dan heb ik het over Lili Taylor als de zus, die gerust uit de film kon geschrapt worden, over Mila Kunis, die eveneens niet meer meespeelt vanaf een bepaald moment, en Schoenaerts, die gecast is omdat hij zo hard zijn best heeft gedaan om te netwerken in het filmmilieu dat hij dan toch een shit-rolletje heeft gekregen want zijn amper 10 minuten screentime en 4 scènes (waarbij je in twee ervan voortdurend zijn rug ziet) stellen niks voor. Fans van Schoenaerts zullen denk ik nogal ontgoocheld zijn.

Eén van de bekendste uit de Cannon koker. Niet veel zin om me zwaar te concentreren vanavond dus zo'n leeghoofdige actiefilm komt goed van pas. Zogezegd gebaseerd op waargebeurde ervaringen van Frank Dux maar het is intussen algemeen geweten dat die Kumite competitie één van vele sterke verhaaltjes (lees "leugens") was van Dux die nooit hadden plaatsgevonden. De man heeft ook nog JCVD een proces aangedaan voor misgelopen auteursrechten (voor een andere film, The Quest). Bloodsport is in ieder geval 80s cheese met een incapabele acteur die eigenlijk best wat kan op vlak van vechtsporten. Kickboxer vond ik ook beter. 0,5* + 2* voor de cheese.

80s cheese. Moet toegeven dat ik dit toch één van de betere Indiana Jones ripoffs vind, mede omdat de opnames in India zelf gebeurden is er wel sprake van een exotische sfeer. Je zou kunnen stellen dat dit een Bollywood versie is van de 80s avonturenfilm. Natuurlijk spelen alle acteurs als planken, met zelfs een Mr. Bean achtige figuur (de politieagent) die voortdurend "outrageous" zegt. In het begin vond ik dit nog leuk maar op het einde was hij bloedirritant. Ook het verhaal brengt niks origineels en verloopt volgens het boekje. De houten brug boven de canyon is het duidelijk Indy na-aperij.

Bloodstone heeft de looks maar helaas niet de thrills.

Pakkende reconstructie van de noodlottige 30 januari 1972 in Derry, toen een vreedzame betoging voor gelijke burgerrechten ontaardde in een chaotische schietpartij waarbij 13 vooral jonge mensen om het leven kwamen door de kogels van de protestantse Unionisten. De rauwe docu-stijl, waaruit alle kleur weggezogen lijkt om een 70s beeldkwaliteit te geven, maakt dat de clash en de nasleep in het hospitaal erg aangrijpend overkwamen. Dit is één van die films waarbij ik soms even vergat dat het een film was.

De fout voor dit drama lag in het kamp van de Britten en dat wordt mooi getoond. Al van het begin heerste er een sfeer van ophitsing bij de soldaten met woorden als "we zullen er op losrammen". De gebeurtenis werd aangestoken door de afsplitsing van de betoging door een groep jonge heethoofden die de Britten gingen bestoken. Er werd overgegaan tot actie, waarbij de Britten vanuit een irrationele paniekreactie met scherp zijn beginnen schieten, overtuigd dat ze belaagd werden door IRA terroristen. Dat was onzin natuurlijk, maar in een context waarbij er de weken of maanden ervoor heel wat Britse ordehandhavers werden gedood was de situatie tussen beide gemeenschappen uiterst ontvlambaar. Ook het beeld van dat mooie Britse meisje, die in het donker tevergeefs wacht op haar Ierse vriendje met wie ze zou trouwen en die gedood werd, illustreert symbolisch de niet te dichten kloof tussen de gemeenschappen.

De eindbeschouwing dat de Britse militairen er zonder tuchtmaatregel vanaf kwamen (de officieren kregen zelfs medailles opgespeld voor hun aanpak! ) klopt niet helemaal. Soldier F, één van de para's, werd voor de dood van minstens drie slachtoffers vervolgd, al kan het wel zijn dat dit na 2002 was, toen de film uitkwam. Op de eindaftiteling klonk U2's hit nog nooit zo doordringend.

My ambition far exceeded my talent

Mooie film deze biopic van George Jung. Indrukwekkend leven heeft die man gehad. Jammer dat het zo is moeten gaan voor hem en dat hij een deel van zijn leven aan gevangenis heeft vergooid. Hij had moeten quitten toen het nog mogelijk was. De film lijkt van Jung een soort antiheld te willen maken en dat zorgt voor een dubbel gevoel bij mij, en dat zorgt er voor dat je bijna medelijden krijgt voor deze crimineel.

Als rise and fall verhaal staat deze film veel dichter bij de werkelijkheid dan geromanceerde films als Scarface. De vraag is nu of ik enige sympathie moet opbrengen voor een man die Amerika aan de drugs zette en onrechtstreeks allerhande problemen importeerde zoals het vele leed dat zijn cocaine waarschijnlijk teweegbracht. maar de waarheid is dat zijn grenzeloze ambitie hem straight to jail heeft geleid ... waar hij thuishoort. Als film over de drugswereld vind ik deze wel één van de betere.

Een originele knipoog naar Hitchcock films zo lijkt het inderdaad. Alleen al de opname van die douche scène in het begin verwijst duidelijk naar Psycho. Een geluidstechnicus voor B-films is 's nachts getuige van een dodelijk auto-ongeluk, waarbij een presidentiële kandidaat om het leven komt. Ongeluk? Of moord? Jack heeft stevig bewijsmateriaal. Hij ondergaat een doofpotoperatie, corruptie bij de politie e.d, maar is er toch op gebrand om de waarheid aan het licht te brengen. De intrede van een lugubere figuur maakt alles nog wat pittiger. Travolta en Allen vinden aansluiting bij elkaar en de opbouw leidt naar een finale, waarin ook de kracht van een "scream" (de doodskreet, de ultieme roep om hulp, waarin de hele film door naar verwezen wordt) en de deskundigheid van de geluidstechnicus van pas komen. De Palma werkt met split screens en sterke camerashots, heeft zin voor detail (tijdens de ongeluk-scène zie je duidelijk een figuur ontkomen) en weet heel wat sfeer neer te zetten mede door de muzikale score. Verrassende film, ook van mij een 4*

Weinig interessante film die in de nasleep van "Speed" ligt. Explosief entertainment maar voor een origineel verhaal en hoogstaande dialogen moet je niet bekijken. Erg voorspelbaar ook. Je raadt makkelijk welke bommen hij zal ontmantelen en welke niet. Wel deftig in beeld gebracht daarom krijgt 'm nog de helft van de punten.

Het gekende verhaal uit die jaren. Bazen en vakbonden die onder één hoedje spelen tot iedereen tevreden is ... Detroit, in een assemblagefabriek voor auto's ... Het trio in financiële problemen dat beslist om het vakbondskantoor te beroven is naief genoeg om te geloven dat ze de vakbond kunnen chanteren maar dat keert zich tegen hen. Ik kan wel makkelijk geloven dat zo'n situaties ooit hebben bestaan. Mijn oom die zelf in die tijd in een fabriek werkte, hoorde ik toch ook wel meer dan eens klagen over hoe weinig de vakbond deed voor de arbeiders. De 70s waren een mega-corrupt decennium.

Heerlijke sfeer verder met bowlingzalen, ruig uitziende bars, aftandse fabrieksruimtes, die té gekke wagens. Ik krijg hier haast nostalgie naar al heb ik die jaren alleen als kleuter gekend. Geen slecht debuut van Schrader maar de film had precies wat moeite om de juiste toon te vinden. Op enkele momenten neigde het meer naar komedie; gelukkig draaide het roer daarna opnieuw naar sociale satire.

Psychologische en occulte thriller over een psychiater, die zelf persoonlijke trauma's te verwerken heeft en zich over een wel heel bizarre patiënt ontfermt. Ondanks de veelbelovende inhoud kwam het allemaal reeds bekend over bij mij. Schizofrenie, de dunne lijn tussen fantasie en werkelijkheid en tussen geestelijke gezondheid en krankzinnigheid, en alle tricks die daarmee gepaard gaan... klinkt niet nieuw. Deze Egyptische film, gebaseerd op een boek, is met 2,5 uur erg lang en langdradig, zakt regelmatig in en komt warrig over. Matigheid troef dus, al bleef nieuwsgierigheid me aan het scherm houden tot de niet zo fantastische ontknoping.

Het gemiddelde van 8,4 op Imdb is heel hoog omdat het alleen egyptenaren zijn die een post hebben geplaatst. De thriller was een kassucces daar, en werd dit jaar in Brussel voorgesteld op het BIFFF.

Zeer sterk. Misschien wel Allen's beste die ik heb gezien. Vreselijk mens die Jasmine... tegen het einde nam ik duivels genoegen in alle narigheid die haar overviel. Zij is een vrouw uit een van oorsprong bescheiden milieu maar die verslaafd is geworden aan een mondaine levensstijl door haar huwelijk met een rijke businessman. Haar materialistische leventje valt echter aan diggelen wanneer blijkt dat haar man haar al jaren bedriegt (en bovendien een oplichter blijkt te zijn).

Berooid zoekt ze haar zuster op die haar onderdak aanbiedt om haar te steunen. De manier waarop ze over haar veel bescheidener zus en diens "looser" van een vriend praat getuigt dat ze op hen neerkijkt. Al snel begrijp je ook dat Jasmine in feite een oppervlakkige vrouw zonder talent is die afhankelijk was van het rijkeluisbestaan om zich in stand te houden. De slimme zet van Woody Allen vond ik dat ze Jasmine opnieuw verliefd laat worden op weeral een rijke man die haar uit de "miserabele" sociale toestand kan redden.

Rijkdom, status en succes zijn niks om te benijden, lijkt de regisseur te willen zeggen, deze mensen zijn vaak ongelukkiger dan mensen die veel minder hebben in dit leven. Tegen het einde is Jasmine goed voor het gekkenhuis Alle acteurs doen het echt goed en met veel goesting; uiteraard met Blanchett die eruit springt

Viel wel mee. Een nichefilm bedoeld voor een doelpubliek 14-18 jarigen en al degenen die later nostalgie hebben naar deze film. Beetje een Robinson Crusoë verhaal, maar dan met een meisje erbij. Best schattig en het paradijselijke decor draagt daaraan bij. Er klonk best een hoop gezever over naakt en incest destijds over deze film. Als je daar niet met de ogen der onschuld kunt naar kijken, dan is deze film niet voor jou bedoeld. Het is gewoon de natuurlijke gang van zaken dat je ziet, maar dan zonder invloed van beschavingsregels. Dit gezegd zijnde is dit geen film die ik nog eens zou herbekijken.

Hoogmoed komt voor de val.

Dit is de bijna letterlijke weergave van het beroemde spreekwoord. Heel origineel is dat de film vanuit het perspectief van de Duitsers verteld wordt (wellicht te maken met de reputatie van Von Richthofen), en dat Stachel een anti-held is. Hij is bij de luchtmacht de arrivist bij uitstek, die over lijken zou lopen om de hoogste onderscheiding te krijgen.. The Blue Max. Eerst had ik nog enige sympathie voor de underdog die hij was, een gewone man tussen aristocratenzonen. Dat veranderde snel. Is het door de klassenverschillen waardoor hij arrogant wordt en zich voortdurend als de beste wil bewijzen? In ieder geval laat hij zijn minachting voor zijn kompanen in één scène tegenover zijn minnares uitschijnen. Wanneer hij ook een loopje neemt met de oorlogsethiek gaat hij één stap te ver.

In dit genre sprak Aces High (1976) - MovieMeter.nl mij meer aan, maar de luchtgevechten mogen hier wel gezien worden. Maar let op, dit is geen hardcore oorlogsfilm voor wie dit zou verwachten.

Geen slaap gisterenavond, heb dus maar nog een horrorfilm bekeken. Zoals te verwachten, was dit een hele slechte. Zeker de pogingen tot humor met die twee oude vrouwen, dat Baker koppel met de zwangere echtgenote en die kinderen vond ik amper te luchten. Het reuzen-insect is een man in een pak en de dialogen zijn belachelijk. Het doet wat denken aan die pulpfilms uit de jaren '50, maar dan met de typische slijmerige jaren '80 effecten. Deze film zal misschien de enkele users hier kunnen bekoren die niks anders doen dan horrorfilms bekijken. De anderen zullen een minachtende lach niet kunnen onderdrukken bij dit amateurwerk. Enige positieve : na afloop was ik wel moe want dit was een saaie horrorfilm.

Harde wraakfilm die me goed is bevallen. positief is dat de wraakengel hier een gewone Jan Modaal is, een in verval geraakte kerel die uit is op de moordenaar van zijn ouders, zo zal blijken. Dat maakt dat je als kijker makkelijk meeleeft met Dwight. Dat moet ook wel, aangezien de camera bijna 100% op zijn huid zit.

Het tempo is traag, de dialogen minimaal maar vond het hier helemaal niet storend. Het zorgt voor een gevoel van onbehagen en een onderhuidse spanning. Er gebeurt ook voldoende in dit anderhalf uur om de aandacht er bij te houden. En wat een rauwe sfeer wordt hier ook neergezet : genieten geblazen. Weer jammer dat zo'n film de bioscopen bij ons niet bereikt heeft. Kan me toch niet herinneren dat ik deze op een affiche in België zag (?). Wraakfilms zijn er in alle geuren en kleuren, maar deze is een aanrader in zijn genre vind ik.

Leuke thriller die bij herziening zelfs beter uitvalt. Wanneer de kersverse New Yorkse agente Turner een overvaller neerschiet in een winkel, ontfutselt één van de gijzelaars het wapen onder haar neus om het voor zijn eigen wandaden te gebruiken. De bad guy in de film houdt zich niet verborgen (geen whodunnit) maar kiest voor frontaal contact, wat de film vrij intens maakte omdat hij overal kan opduiken. Silver zet bijgevolg overtuigend een memorabele psychopaat neer die de agente stalkt. Heb me wederom vermaakt. Velen spreken van ongeloofwaardig maar ik heb toch ook enkele erg geloofwaardige zaken gezien bvb hoe de single agente de relatie aanknoopt met de boef die haar benadert. Nee, weinig mis met deze film.

Het verhaal mag dan losjes in elkaar zitten, de actie is uitstekend voor die tijd. Vooral het laatste half uur is “Blue Thunder” een film waarbij je letterlijk de adem ophoudt. Ik kan me niet herinneren dat er een langere achtervolging is dan in deze film. Scheider is gedwongen om in de lucht te blijven hangen voor een duel tegen diegenen die hem willen uitschakelen . Dit is een film met heel wat schoonheidsfoutjes, maar uitstekend entertainment met een thema die de Amerikaanse Hollywoodmachine heel graag uitbuit. De talrijke luchtshots zijn een plezier voor het oog.

Geweldige en (voor die tijd) vooruitstrevende neo-noir van Lynch. Mijn aandacht had hij volledig. Nauwelijks iets op aan te merken van de eerste tot de laatste minuut. Op zich een vrij banaal misdaadverhaal maar de sfeer, macaber, sensueel en vol lonkend gevaar, doorspekt met symbolisme, is werkelijk enorm. Hier wordt je diep in meegezogen. Beaumont is aangetrokken door risico en voert op eigen houtje een onderzoek naar een mensenoor die hij vond, bijgestaan door de lieflijke Sandy (Dern). De scènes met Dennis Hopper als Frank Booth zijn om van te smullen. Wat een gestoorde gek man. Ergens is het niet logisch dat Beaumont zijn gijzeling overleeft maar goed, we nemen het er maar bij. Rossellini vond ik ook minder; ze was toen de vrouw van Lynch en hij zag er op artistiek vlak zijn muze in, maar echt een aantrekkelijke femme fatale vond ik haar niet. Blue Velvet is ook wat mij betreft warm aanbevolen.

Zo slecht vond ik het nu ook weer niet. Vooral de muziek maakt veel goed. Deze sequel is een eerbetoon aan de overledene Belushi, Calloway en Candy die de dienst uitmaakten in de eerste film. Landis behoudt dezelfde format, maar dan met een minder resultaat dan het origineel (4,5*). Alles uit de eerste film komt weer aan bod : de non, Goodman die Belushi vervangt (niet met succes), de achtervolgingen door de politie en uiteraard een hoop indrukwekkende namen uit de muziekwereld.

Ik miste de aanstekelijke sfeer van het origineel en dat heeft veel te maken met de afwezigheid van John Belushi maar ook met de toevoeging van enkele dwaze elementen. Zo is de scène met James Brown in die tent, waarin de sheriff plots in een blues brother verandert een pijnlijk "oh my god" moment. Maar met artiesten als Clapton, Erykah Badu, Aretha Franklin en B.B. King worden muziekliefhebbers in de watten gelegd en is veel van de pijn vergeten.

Op bijna alle fronten een geweldige film. Dat is wat een musical moet zijn : geestig en vrolijk. En met de twee droge maar ook cartooneske Blues brothers die op goddelijke missie zijn, kan het niet stuk. Veel van de humor kwam voort uit verschillende cameo's, waarvan vooral Ray Charles en Aretha Franklin me geamuseerd hebben. Ook Spielberg kwam op het einde even langs als belastingsambtenaar. De aanstekelijke muziek is universeel bekend en vind ik ook een betere soundtrack dan Fame uit hetzelfde jaar. Enkel Cab Calloway met zijn vreselijke Minnie the Moocher vond ik een misser. Hoe dan ook vind ik deze Blues Brothers superieur aan Fame op zowat alle vlak. Ik denk dat ik zelden zoveel blikschade heb aanschouwd als in deze film tijdens twee monsterlijke car chases. Wat een chaos! Op het einde lijkt het alsof de helft van de States achter hen aan zitten. Een knappe film!

De bedoeling van de makers was duidelijk om een vrolijke en knotsgekke sixties sfeer te scheppen waarin een vrijgevochten jeugd in contrast gesteld wordt met de stijve conservatieve elite. Dit wordt hier wel erg karikaturaal uitgevoerd. De personages zijn zo extreem voorgesteld dat er van realisme geen sprake meer is. Dat stijve kerstfeestje bij die minister, de vrouwen die wekelijks naar de boot gebracht worden om met de radiopiraten te wippen (want de enige vrouw aan boord is 100% lesbisch), die Simon die huwt en 17 uur later terug scheidt, die stunt waarin Gavin en de Count op de mast gaan klimmen en zich dan in het water laten vallen... Voor het overige moet je ook de muziek laten inspelen; er komt een hele cargo aan hits voorbij. Typisch Britse feelgood en humor maar te overdreven neergezet voor mij. PS/Bleekscheetje Talulah Riley (ooit mvr Elon Musk) zag er wel mjam uit.

Tegenvallende film van Melville (mijn zesde toch al). Franse film noir met een vermoeiend cliché verhaaltje rond een lokale gokker die het in zijn hoofd krijgt om de casino van Deauville te beroven. Al bij al vrij gewoontjes voor een film van Melville... ik was bang dat het daarna een banale heist zou worden maar de film krijgt dan toch zijn eigen twist waarmee de conventies achterwege worden gelaten... maar om te zeggen dat dit een opmerkelijke film was. Nee hoor. De "sfeer van de tijd" is heus zo briljant niet trouwens... Vind zijn jaren '60 films veel beter.

Prima documentaire over wereldkampioen schaken Bobby Fischer. Een mysterieuze persoonlijkheid die zich op een onnatuurlijke wijze ontwikkelde tot een schaakgenie, die egoistisch en mensenschuw was. Het duel Spassky-Fischer in 1972 krijgt een belangrijke plaats in de docu, mede omdat het onrechtstreeks en op een sportieve manier ook deel uitmaakte van de Koude Oorlog. Het meest fascinerende is de complexe persoonlijkheid van Fischer, werkelijk voer voor psychanalisten. Fischer had zich mentaal opgesloten in zijn geest om het gebrek aan familiale affectie te compenseren. Na de piek van zijn carrière werd hij antisemiet, paranoide en, als je de beelden uit IJsland bekijkt, geeft hij de indruk niet meer rationeel te zijn. En als je in de ogen van de kleine Bobby Fischer kijkt, zie je ergens al een kleine glimp van die gekte.

Finse slasher die best sterk en sfeervol geregisseerd is, en enkele twists in petto heeft, maar inhoudelijk ook steken laat vallen met enkele indrukwekkende dwaasheden. Dat van die nude pics die eigenlijk niet bestonden vond ik echt niet werken. Dan verder in de film... als het de bedoeling is dat we het spannend vinden omdat de meisjes in levensgevaar zijn, dan slaan ze de plank mis, want met wat die meiden daarvoor deden heeft niemand sympathie voor hen . Het einde was er ook snel aan gebreid.
Het is okay om een wat afwijkende slasher in gedachten te hebben, maar het moet dan ook nog allemaal wat steek houden. En als slasher zelf mocht het wat stouter.