Opinions

Final Cut

Ik ben nooit echt kapot geweest van Blade Runner. Dit hoogtepunt van de cyberpunk was ver vooruit op zijn tijd maar kende geen groot kassucces bij zijn release. Hiervoor was het wachten tot de verschillende versies heruitgebracht werden op DVD, en waarbij wonder o wonder, Scott plots toegaf dat Deckard een replicant was . Daarmee rees Blade Runner als een fenix uit zijn assen en werd de film door deze plottwist veel beter dan tijdens zijn originele release met in het zog een schare cultfans. Commerciële truc of handige rechtzetting van een initiële montage die Scott wat tegenzat?

Blade Runner is visueel wel erg sterk : de multiculturele mix van arabische souks, japanse foodstalls en futuristisch urbanisme is top, vooal als je bedenkt dat hier nog geen digitale technologie bestond. Ook film noir elementen worden hier toegevoegd. Het verhaal daarentegen vond ik niet zo speciaal; alle scènes met Sean Young vielen me tegen en er gebeurt in heel de film ook niet bijster veel. De achterliggende bedenking over de eindigheid van het bestaan en de daarmee samen gaande angst zijn zeker origineel maar zoveel werd daar uiteindelijk niet mee gedaan. Zeker mooi, visueel is dit zonder meer referentiemateriaal, maar verder zou ik het geen top 250 materiaal willen noemen.

Heel goede sequel. Lang ja, maar dringt binnen. Met drijvende krachten Ridley Scott en Denis Villeneuve lag de lat bij mij erg hoog maar missie geslaagd. Vond hem in sommige opzichten bijna beter zelfs dan het origineel. Er zijn ook voldoende links met de eerste film om sequel-waardig te zijn. Zowel Ford, Olmos en Sean Young zijn nog eventjes te zien, Ford zelfs meer dan eventjes. De combinatie new-age muziek (nochtans niet van Vangelis) en futuristische vormgeving werkten ook hier naar behoren.

Ook het verhaal vond ik boeiend uitgewerkt. Het tempo ligt traag maar dat vind ik hier geslaagd omdat het net zorgt voor een hogere inleving. De eerste film had trouwens ook zo'n momenten. Het personage K vertoont veel gelijkenissen met Rachael uit de eerste film. Ook hij, als replicant droomt er innig van om mens te zijn . Om het mens zijn te kunnen aanvoelen, of toch een poging te doen in die richting, heeft hij zich een hologram-gezellin aangeschaft. Enkele flarden actie maar dat is niet wat imponeert in deze film: het is die sluipende bewustwording en overtuiging van K dat hij misschien een mens zou kunnen zijn . Je voelt het personage bijna.

Replicants are so perfect : more human... than human

De derde en laatste van drie shorts die enkele key events belichten tussen de twee Blade Runner films is een anime. De actie speelt zich af kort na de eerste film, en toont de apocalyptische daad die die tot de val van de Tyrell Corp leidde en de opkomst van Wallace zou inluiden. Echt een gaaf gemaakte anime die verplicht kijkmateriaal is voor elke Blade Runner fan. Een anime versie in het Blade Runner universum was zowat iets waar ik van droomde.

De eerste found footage film en meteen ook de beste... Ik had hem bij zijn release al eens gezien in de bioscoop met een Halloween Night in Gent; dat was eerst The Haunting van Jan De Bont en daarna Blair Witch Project. Ik kan u verzekeren dat de hele zaal de hele voorstelling muisstil was. De makers hadden bovendien met heel wat reclame laten geloven dat dit écht werkelijk gebeurd was. Er waren vrienden die steevast geloofden dat dit echt was... Nu, twintig jaar later, is er geen nieuwe dvd of bluray verschenen maar gaven de makers wel wat interviews en kwamen er een aantal screenings.

Blijft toch een sterk gebrachte film, heel realistisch en legt de maag in de knoop. Verloren lopen in een groot woud zou ik al erg onaangenaam vinden, laat staan dat er bovennatuurlijke dingen gebeuren en je verbeelding doet wel de rest. Kent een geleidelijke opbouw die slim verderwerkt naar de climax. De vrolijke sfeer van het begin wordt alsmaar grimmiger wanneer de kaart verdwijnt en ze rondjes lopen . Ook met deze tweede kijkbeurt blijft het voor mij een film die werkt. Het toont weer eens aan dat hetgeen je niet ziet veel enger is dan al de ranzigheid die men in een horrorfilm zou kunnen tonen. Visueel absoluut niet mooi, maar wat 'n effect!

Ach ja, ik vond het niet verkeerd. Een oudere man heeft een affaire met de dochter van zijn vriend tijdens een trip naar Rio... Een beetje ondeugend en fout maar wordt nergens platvloers; de gevoelens worden niet al te gecompliceerd gemaakt want uiteindelijk moet het komische spelletje van "ik wil niet dat mijn vriend het te weten komt' in stand gehouden worden. Caine leuker dan ik verwachtte, en de film ook eigenlijk. Dankzij een late twist eindigt de film op een positieve noot. Remake van de Franse film "Un moment d'égarement". Demi Moore zag er ook best fruitig uit toen ze nog niet opgepompt was met allerlei "substance"

Trekt op niks. Grove taal en toespelingen op seks zijn de hoofdbestanddelen van deze "onofficiële" sequel op Sneeuwwitje. En dan de humor
Op zich stoorde dit mij niet. Nee, wat me tegenviel was dat er niks werd gedaan om een leuk verhaal te brengen waarin de humor tot haar recht komt. Het enige flauwe puberale grapje volgt het andere op. Wat valt nu te lachen met zeven rukkende dwergen, met bambi's moeder die doodgeschoten wordt, met een bloedgeile prins, een nimfomane fee en wat vuile woordjes (oeps, ik ben vergeten te giechelen)? Niet inderdaad.

Cherchez la femme!

Nee, dit kreeg me niet mee. Paul Newman zet een irritante figuur neer als de gouverneur van Louisiana Earl Kemp Long, die een affaire heeft met stripteaseuse Blaze Starr. Hierdoor, en ook vooral door zijn progressieve ideeën verliest hij heel wat steun bij het volk in de aanloop naar een herverkiezing. Romantiek en politiek lopen onhandig door elkaar in Blaze, en het resultaat is daardoor ondermaats, met vooral de boertige bullebak Long die te onsympathiek overkomt voor de film. Blaze toont dat ze heel wat meer in haar mars heeft dan haar prachtige lichaam en is de drijfveer achter enkele succesvolle politieke keuzes...

Viel me nog redelijk mee. Als romantisch duo stellen Willis & Basinger niks voor: zeker dat eind was zo voor de hand liggend , gelukkig kon ik de humor nog redelijk smaken. Zeker het hele gedoe rond het huis van de rechter met zijn hond Rambo . Ook een straalbezopen Basinger die een chique restaurant in uiterste verlegenheid brengt was een goede mise en scène. Bruce Willis was pas 30 toen hij in deze komedie speelde maar zijn prestatie ging niet onopgemerkt voorbij.

Plezante actiekomedie, een Amerikaanse Zatoichi variant. Veel actiekomedies slagen tegenwoordig niet meer om van begin tot eind plezant te zijn. Hoewel Blind Fury niet vrij is van fronsopwekkende momenten, liet ik me makkelijk meeslepen door de zeer aanwezige actie, de stereotiepe baddies en de typische eighties humor. Een film die meevalt als je je verwachtingen niet te hoog stelt. Eén van Hauers zeldzame komedies ook en nee, eigenlijk is het niet echt iets voor hem. Blijft allemaal braaf: meer dan enkele spatjes bloed krijg je niet te zien maar waarom zou het altijd een bloederige bedoening moeten zijn? Een 12+ film dus.

Best okee deze aanklacht tegen het materialisme en de egotripperij van de jongeren. De fascinatie voor dure spullen en voor de lifestyle van hun idolen zetten een groep vrienden aan om hen te bestelen. Kan geen kwaad, ze hebben toch stuff genoeg.

Heeft veel mee van het recente "Spring Breakers" met betrekking tot de thematiek. Visueel niet zo flashy, maar dat hoefde niet. Ik weet niet goed waarom die kerel Marc voortdurend met meiden op stap was... dat leek me niet echt geloofwaardig. Kon trouwens ook moeilijk geloven dat het zo makkelijk is om in huizen van celebrities binnen te glippen.

Coppola weet het nochtans goed over te brengen al brengt de film geen spectaculaire boodschappen of statements. Er is wellicht heel wat aan te merken, toch is het duidelijk wat mij betreft welk punt de film wil maken.

Sfeervol. De film kent vele mooie scènes. Het voelt uiteindelijk niet helemaal afgewerkt aan, en je geeft net te weinig om de personages, maar dit was op visueel vlak geen ontgoocheling. Wat ongewone film voor Steve McQueen, want een jeugdfilm hebben we hem nog niet zien doen. Het is een oorlogsdrama dat wegkijkt van wreedheid en lijden en zich focust op de omzwervingen van George door een Londen dat onophoudelijk gebombardeerd wordt door Duitse luchtaanvallen. Daartegenover worden de personages wel geconfronteerd met racisme, een motief dat je wel mag verwachten in McQueens films en dat ik hier eigenlijk niet helemaal op zijn plaats vond. Verwacht geen groots spektakel en realisme, want het gaat in hoofdzaak om de avontuurlijke terugkeer naar huis van een zoon naar zijn moeder. Krappe 3,5

Ruimteblubber

Aardige en zeer vermakelijke horrorfilm met behoorlijke special effects over een dodelijk organisme (die de vorm aanneemt van een bewegende pudding) dat alsmaar groter wordt naarmate het mensen verslindt. Een remake van een B-film uit de jaren 50. Ik vond ook de twist die eraan werd gegeven vrij goed ( biologisch wapen ). De scènes in de bioscoop en met de serveerster in de telefooncabine waren top.

Kon er weinig mee. Het blijft allemaal maar ter plekke trappelen en er zit weinig progressie in het "er gebeuren vreemde dingen op het eiland"- verhaal. Zelfs een liefhebber van slow burners wil wat meer. Ook niet echt griezelig of pakkend. Deze psychologische variant over alien abductions is gewoon saai en futloos.

Ik vond meer fun aan Sisu (3,5*), hoewel Blood&Gold met de western stijlkenmerken inderdaad wat Tarantinesk overkomt en er wat meer inhoud is dan in Sisu met dat goud zoeken. Maar verder is dit een erg gelijkaardige man tegen Nazi actiefilm met een overdaad aan brutale scènes, ook al gericht tegen priesters en mentaal gehandicapten. Soms wat aan de wansmakelijke kant. Een bescheiden 3*

Straight to DVD actiefilm rond street fighting wedstrijden. Ik geloof steevast dat Michael Jai White met zijn indrukwekkende karuur zomaar je kop van je romp zou kunnen afrukken. Zou hem niet graag als vijand hebben. Verder een simpel verhaal met enkele afgezaagde drama-elementen en een hoop stereotiepe figuren. Lachen met die Hammerman (gespeeld door worstelaar Bob Sapp) Het eindgevecht is teleurstellend; dat zou nou net de kers op de taart moeten zijn maar de "kampioen" ^ geeft forfait .
Leuk om 's te zien, meer niet.

Sterke politieke thriller met ruwe personages en zonder veel sentiment. Het onderwerp leent er zich ook niet toe. Een smokkelaar, een journaliste en een local die op de dool is na een rebellenaanval trekken door oorlogsgebied op zoek naar een diamant. De nefaste invloed van de blanken op de Afrikaanse samenleving wordt op cynische wijze aangehaald en hoofdpersonage Danny symboliseert eerst de white man die deelneemt aan de uitbuiting maar krijgt daarna stilaan een geweten wanneer hij direct betrokken is bij het psychisch leed van zijn kompaan. Aan de kant van de Afrikanen ligt de focus dan weer op het gebruik van kindsoldaten.

Zwick is een prima regisseur bewees hij al met Glory en Last Samurai. Hij weet van geschiedkundige topics erg boeiende films te maken waardoor je op een entertainende manier nog iets meepikt. Ook de beelden zijn hier prachtig en de hardheid van het conflict wordt niet uit de weg gegaan. Geweldige rol van DiCaprio met Afrikaner accent

Waarschijnlijk een film die bedoeld was voor de bioscoop maar nooit het emo-TV-film niveau ontstijgt. Hoewel visueel deftig, pakt het verhaal over een racistische moord niet. Het ontbreekt aan kracht en drama om het publiek mee te krijgen. Integendeel, de film gaat de vermoeiende kant op met heel wat speeches, religieuze preken en moraliserende stellingen. De film gaat ook veel te laat uit de startblokken na een intro van 50 minuten, waarin totaal niks werd gedaan. Dit moet één van de slechtste films over racisme zijn die ik heb gezien. Mensen, kijk naar Rosewood, The Color Purple of Mississipi Burning, en vergeet dit slaperig zwak dramaatje. 2*

Fijne actiefilm die ouwe rot Gibson en newbie Erin Moriarty in de hoofdrollen zet. Ik heb me blijkbaar vergist en dacht dat ik John Hurt zag als de "Preacher" maar het bleek ene Michael Parks te zijn. De mooie regie en goede actie verhullen echter een voorspelbaar standaardverhaal van begin tot einde. Gibson mag zelfs nog een paar Mad Max moves doen om zich zijn betere dagen te herinneren (moto en shotgun)... meer dan degelijke film, maar meer dan 3* wil ik er nu ook niet aan geven wegens dertien in een dozijn.

Oudbollig en soms erg slecht gefilmd zoals bvb de laatste 2-3 minuten. Van de climax verwachtte ik meer. Heidense rituele moorden rond een herrezen demon houden een klein dorpje in de ban in de duistere middeleeuwen. Het dorpje is mooi weergegeven en voor een horrorfilm uit 1971 blijft de film niet bij de pakken zitten. Er is voldoende actie om onderhoudend te blijven. Ook de muziek is best memorabel. Als GSM tune zou dit wel werken. Verhaal vond ik vrij zwak en het acteerwerk heel theatraal en goedkoop. Goed voor één keer. Pluspunten : de sfeer van de middle ages, een goed tempo en de muzikale begeleiding. Minpunten : de rest.

Grimmige en duistere film-noir, met personages die zich laten overheersen door verkeerde gedachten en gevoelens, die hen naar het einde toe volledig in de war brengen. Het uit de hand lopende overspelplot is erg klassiek, maar wordt net iets beter uitgewerkt dan het standaardwerk. Spaarzame dialogen en vreemde situaties nemen het voortouw. Ook de pianomuziek valt wel op hier. Goed debuut van Coen.

De Hitcher sfeer viel me heel goed mee. Niet té veel van verwachten want dit is echt hersenloos vermaak.
Een jonge vrouw wordt gestalkt door een vrouwenhatende sheriff die haar op alle mogelijke manieren lastig valt, tot duidelijk wordt dat hij het op haar leven heeft gemunt.
Het is geen verrassing dat heel wat stukken in deze film voorspelbaar zijn en beïnvloed door eerdere stalk-thrillers. Alsnog vond ik het einde eigenlijk prima. Ook de regie is netjes; de makers en de acteurs deden hier hun uiterste best om een leuke film te brengen en beledigen hun publiek niet... daarom voeg ik me er bij met een 3* , een cijfer dat ik doorgaans geef aan films waar ik weinig van verwacht en die blijken mee te vallen.

De eerste Amerikaanse film van Canet is meer een drama dan een misdaadfilm en gaat over de ambiguë relatie tussen twee broers, de één flik en de ander een onverbeterlijke crimineel. Hoe tegengesteld hun levens ook zijn, het is steeds de familiale band en de broederliefde die het haalt. De film speelt zich af in de seventies en ziet er ook heel erg seventies uit voor de rest. Geen oververzadigde kleuren, een passende soundtrack en veel oldtimers. Het decor is onberispelijk.

Het is allemaal voorspelbaar en het einde leek me een slecht aftreksel van de finale in Carlito's Way. Rennen richting de trein je weet wel . Het moet echter gezegd worden : de film verveelt nergens en vult makkelijk de volle twee uur mede door een sterk opgebouwd script. Maar Clive Owen kan geen kleur geven aan zijn karikaturale personage; als crimineel vind ik hem niet echt overtuigend. Ben ook absoluut geen fan van Owen. De tegenvallend vertolkte personages zijn trouwens symptomatisch aan deze film. Crudup en Zoe Saldanha vond ik dan nog het best zitten in hun rollen.

Sommige nutteloze rolinvullingen ook. Dan heb ik het over Lili Taylor als de zus, die gerust uit de film kon geschrapt worden, over Mila Kunis, die eveneens niet meer meespeelt vanaf een bepaald moment, en Schoenaerts, die gecast is omdat hij zo hard zijn best heeft gedaan om te netwerken in het filmmilieu dat hij dan toch een shit-rolletje heeft gekregen want zijn amper 10 minuten screentime en 4 scènes (waarbij je in twee ervan voortdurend zijn rug ziet) stellen niks voor. Fans van Schoenaerts zullen denk ik nogal ontgoocheld zijn.

Eén van de bekendste uit de Cannon koker. Niet veel zin om me zwaar te concentreren vanavond dus zo'n leeghoofdige actiefilm komt goed van pas. Zogezegd gebaseerd op waargebeurde ervaringen van Frank Dux maar het is intussen algemeen geweten dat die Kumite competitie één van vele sterke verhaaltjes (lees "leugens") was van Dux die nooit hadden plaatsgevonden. De man heeft ook nog JCVD een proces aangedaan voor misgelopen auteursrechten (voor een andere film, The Quest). Bloodsport is in ieder geval 80s cheese met een incapabele acteur die eigenlijk best wat kan op vlak van vechtsporten. Kickboxer vond ik ook beter. 0,5* + 2* voor de cheese.

80s cheese. Moet toegeven dat ik dit toch één van de betere Indiana Jones ripoffs vind, mede omdat de opnames in India zelf gebeurden is er wel sprake van een exotische sfeer. Je zou kunnen stellen dat dit een Bollywood versie is van de 80s avonturenfilm. Natuurlijk spelen alle acteurs als planken, met zelfs een Mr. Bean achtige figuur (de politieagent) die voortdurend "outrageous" zegt. In het begin vond ik dit nog leuk maar op het einde was hij bloedirritant. Ook het verhaal brengt niks origineels en verloopt volgens het boekje. De houten brug boven de canyon is het duidelijk Indy na-aperij.

Bloodstone heeft de looks maar helaas niet de thrills.

Pakkende reconstructie van de noodlottige 30 januari 1972 in Derry, toen een vreedzame betoging voor gelijke burgerrechten ontaardde in een chaotische schietpartij waarbij 13 vooral jonge mensen om het leven kwamen door de kogels van de protestantse Unionisten. De rauwe docu-stijl, waaruit alle kleur weggezogen lijkt om een 70s beeldkwaliteit te geven, maakt dat de clash en de nasleep in het hospitaal erg aangrijpend overkwamen. Dit is één van die films waarbij ik soms even vergat dat het een film was.

De fout voor dit drama lag in het kamp van de Britten en dat wordt mooi getoond. Al van het begin heerste er een sfeer van ophitsing bij de soldaten met woorden als "we zullen er op losrammen". De gebeurtenis werd aangestoken door de afsplitsing van de betoging door een groep jonge heethoofden die de Britten gingen bestoken. Er werd overgegaan tot actie, waarbij de Britten vanuit een irrationele paniekreactie met scherp zijn beginnen schieten, overtuigd dat ze belaagd werden door IRA terroristen. Dat was onzin natuurlijk, maar in een context waarbij er de weken of maanden ervoor heel wat Britse ordehandhavers werden gedood was de situatie tussen beide gemeenschappen uiterst ontvlambaar. Ook het beeld van dat mooie Britse meisje, die in het donker tevergeefs wacht op haar Ierse vriendje met wie ze zou trouwen en die gedood werd, illustreert symbolisch de niet te dichten kloof tussen de gemeenschappen.

De eindbeschouwing dat de Britse militairen er zonder tuchtmaatregel vanaf kwamen (de officieren kregen zelfs medailles opgespeld voor hun aanpak! ) klopt niet helemaal. Soldier F, één van de para's, werd voor de dood van minstens drie slachtoffers vervolgd, al kan het wel zijn dat dit na 2002 was, toen de film uitkwam. Op de eindaftiteling klonk U2's hit nog nooit zo doordringend.

My ambition far exceeded my talent

Mooie film deze biopic van George Jung. Indrukwekkend leven heeft die man gehad. Jammer dat het zo is moeten gaan voor hem en dat hij een deel van zijn leven aan gevangenis heeft vergooid. Hij had moeten quitten toen het nog mogelijk was. De film lijkt van Jung een soort antiheld te willen maken en dat zorgt voor een dubbel gevoel bij mij, en dat zorgt er voor dat je bijna medelijden krijgt voor deze crimineel.

Als rise and fall verhaal staat deze film veel dichter bij de werkelijkheid dan geromanceerde films als Scarface. De vraag is nu of ik enige sympathie moet opbrengen voor een man die Amerika aan de drugs zette en onrechtstreeks allerhande problemen importeerde zoals het vele leed dat zijn cocaine waarschijnlijk teweegbracht. maar de waarheid is dat zijn grenzeloze ambitie hem straight to jail heeft geleid ... waar hij thuishoort. Als film over de drugswereld vind ik deze wel één van de betere.

Een originele knipoog naar Hitchcock films zo lijkt het inderdaad. Alleen al de opname van die douche scène in het begin verwijst duidelijk naar Psycho. Een geluidstechnicus voor B-films is 's nachts getuige van een dodelijk auto-ongeluk, waarbij een presidentiële kandidaat om het leven komt. Ongeluk? Of moord? Jack heeft stevig bewijsmateriaal. Hij ondergaat een doofpotoperatie, corruptie bij de politie e.d, maar is er toch op gebrand om de waarheid aan het licht te brengen. De intrede van een lugubere figuur maakt alles nog wat pittiger. Travolta en Allen vinden aansluiting bij elkaar en de opbouw leidt naar een finale, waarin ook de kracht van een "scream" (de doodskreet, de ultieme roep om hulp, waarin de hele film door naar verwezen wordt) en de deskundigheid van de geluidstechnicus van pas komen. De Palma werkt met split screens en sterke camerashots, heeft zin voor detail (tijdens de ongeluk-scène zie je duidelijk een figuur ontkomen) en weet heel wat sfeer neer te zetten mede door de muzikale score. Verrassende film, ook van mij een 4*

Weinig interessante film die in de nasleep van "Speed" ligt. Explosief entertainment maar voor een origineel verhaal en hoogstaande dialogen moet je niet bekijken. Erg voorspelbaar ook. Je raadt makkelijk welke bommen hij zal ontmantelen en welke niet. Wel deftig in beeld gebracht daarom krijgt 'm nog de helft van de punten.

Het gekende verhaal uit die jaren. Bazen en vakbonden die onder één hoedje spelen tot iedereen tevreden is ... Detroit, in een assemblagefabriek voor auto's ... Het trio in financiële problemen dat beslist om het vakbondskantoor te beroven is naief genoeg om te geloven dat ze de vakbond kunnen chanteren maar dat keert zich tegen hen. Ik kan wel makkelijk geloven dat zo'n situaties ooit hebben bestaan. Mijn oom die zelf in die tijd in een fabriek werkte, hoorde ik toch ook wel meer dan eens klagen over hoe weinig de vakbond deed voor de arbeiders. De 70s waren een mega-corrupt decennium.

Heerlijke sfeer verder met bowlingzalen, ruig uitziende bars, aftandse fabrieksruimtes, die té gekke wagens. Ik krijg hier haast nostalgie naar al heb ik die jaren alleen als kleuter gekend. Geen slecht debuut van Schrader maar de film had precies wat moeite om de juiste toon te vinden. Op enkele momenten neigde het meer naar komedie; gelukkig draaide het roer daarna opnieuw naar sociale satire.

Psychologische en occulte thriller over een psychiater, die zelf persoonlijke trauma's te verwerken heeft en zich over een wel heel bizarre patiënt ontfermt. Ondanks de veelbelovende inhoud kwam het allemaal reeds bekend over bij mij. Schizofrenie, de dunne lijn tussen fantasie en werkelijkheid en tussen geestelijke gezondheid en krankzinnigheid, en alle tricks die daarmee gepaard gaan... klinkt niet nieuw. Deze Egyptische film, gebaseerd op een boek, is met 2,5 uur erg lang en langdradig, zakt regelmatig in en komt warrig over. Matigheid troef dus, al bleef nieuwsgierigheid me aan het scherm houden tot de niet zo fantastische ontknoping.

Het gemiddelde van 8,4 op Imdb is heel hoog omdat het alleen egyptenaren zijn die een post hebben geplaatst. De thriller was een kassucces daar, en werd dit jaar in Brussel voorgesteld op het BIFFF.