Opinions

Een van de vele dorpskluchten uit die jaren. Bijzonder origineel vond ik het niet, maar de Provençaalse joie-de-vivre straalt er van af, en ondanks sommige bewoners enkele bitse kantjes hebben is het allemaal goedlachs opgevat. Hoe kan het ook anders met een Fernandel die koppig beslist om geen brood meer te bakken voor de inwoners en voor de nodige ophef en mini-crisissituaties zorgt?

Leuke actiekomedie. Eigenlijk is dit een soort reboot van de films met het duo Pierre Richard en Gerard Depardieu (La Chèvre, Les Compères) waarin twee tegengestelde karakters een hoop lollige en explosieve situaties beleven. Dit is hier niet anders. De harde gedetineerde Moltès gijzelt zijn schmierende cipier Reggio (geweldig gespeeld door Poelvoorde!) om een winnend lottoticket te gaan halen in Afrika. Actie en humor razen snel voorbij en de scène met het reuzenrad vind ik één van de beste ooit in een Franse actiefilm. De knipoog naar James Bond mag ook vermeld worden in de persoon van de handlanger van de badguy. Heb soms smakelijk gelachen, vooral in de eerste helft. Daarna verliest de film wat aan tempo met het hele gedoe in de woestijn. Zeker een aanrader wat mij betreft. "Le boulet" zou je kunnen vertalen door het "blok aan het been", wat Reggio is voor Moltès.

Deze Franse jeugdklassieker is voor mij amper te harden en komt gedateerd over. Een jonge Sophie Marceau speelt de rol van Vic, een meisje die haar eerste amoureuze gevoelens kent en zich begint af te zetten tegen haar ouders. Rond haar zie je de ouders, die in een relatiecrisis terechtkomen. Het contrast van ontluikende liefde en de gebluste liefde wordt hier eigenlijk best verstandig tegenover elkaar gezet. De relativerende overgrootmoeder moet een imago verkopen van oude dame met een jonge en moderne ingesteldheid en speelt een verbindende rol tussen Vic en de ouders. Ik vond het vanuit mijn persoonlijke kijkervaring een irritante film (bvb ook door dat zeiknummer Reality) die ik met veel moeite heb uitgezeten.

You'll gonna love the next house!

Bloederige thriller waarbij een jonge vrouw haar kidnapper weet te overmeesteren en op stap met hem gaat om andere mishandelde meisjes te bevrijden. Op sommige momenten intens tot vrij spannend, zelfs behoorlijk geacteerd, maar een kut-einde dat absoluut nergens op slaat.

Zeer goede remake

Ik vond dit echt wel een zeer goede film, wat puristen ook mogen beweren. Gibson is Brando niet en hij had op dat moment nog niks bewezen als acteur. Toch zet hij, (net als Hopkins) een sterke en intense prestatie neer, vooral wanneer hij de muiterij inzet. Zijn woede en tweestrijd komen mooi naar voor. Wat Hopkins betreft, die wordt letterlijk rood van woede wanneer hij Fryer vervangt door Christian na het mislukken van over de Cape Horn te varen en daarbij protest van Fryer krijgt. Opmerkelijk vond ik die psychologische evolutie tussen Hopkins en Gibson en hoe de beste vrienden de grootste vijanden worden onder druk van de hardvochtige discipline die Bligh hem wil opleggen. Voeg er dan nog het dromerige camerawerk van Ibbetson erbij en de muziek van Vangelis, en je hebt een topfilm. Merk ook nog een bijrolletje van Liam Neeson op als één van de scheepsjongens. Ik schaam me geen seconde om die film een 4,5 te geven na een vierde kijkbeurt.

Bourne weekje...

Want deze films heb ik nog niet gezien en iedereen is er erg positief over. Mijn eerste kennismaking met Jason Bourne was niet bepaald wat ik ervan verwachtte. Ik dacht een spionagefilm te zien maar het blijkt een soms Bond-achtige actiefilm te zijn. Niet erg : actiefilms zijn ook wel mijn ding. En zeker de eerste helft was erg spannend. Daarentegen de tweede helft viel me redelijk tegen : de film blijft veel te lang hangen in eindeloze chases en verwachtte ik al vlugger een inzetting van de finale. Zeker het stuk waar Damon en Potente bij de vriend Eamon gaan onderduiken kreeg ik een bijna fatale dip. Het einde was dan weer verrassend goed. Zelfs al hadden de makers geen sequels meer voor ogen, was deze remake van Bourne Identity een goede one-shot gebleven. Een 3,5 voor Matt Damon, voor de goede actiescènes en dito soundtrack, maar toch op de valreep.

Het begint steeds meer op MI en James Bond te lijken, en toch vind ik deze beter dan de twee vorige Bournes samen. De regie is een stuk beheerster en vooral het eerste uur vond ik de mix van thriller en actiefilm goed werken. Sommige scènes springen er zo uit : de laborant die iedereen neerknalt wordt ijzingwekkend gebracht, de CIA-killers die dr Shearer willen ombrengen kwamen vrij onverwacht uit de hoek en de eindscène in Manila is een Bondfilm waardig en is één van de fijnste actiescènes die ik in lange tijd heb gezien. Van mij mag Renner aanblijven als alternatieve hoofdfiguur in de Bourne films.

De film speelt zich gelijktijdig af als Bourne Ultimatum, getuige enkele TV-fragmenten over de losgeslagen Bourne, en de geest van Bourne dwaalt nu en dan eens door de film (bvb in de blokhut, waar hij ook zijn naam in het hout kerfde). De huidige film geeft dus een iets bredere kijk op de verschillende duistere operaties die de CIA in de doofpot wil stoppen.

Bourne Identity : 3,5*
Bourne Supremacy : 2,5*
Bourne Ultimatum : 3*
Bourne Legacy : 3,5*

Ongeïnspireerd vervolg op een goed origineel. Ik heb al B-films gezien die veel beter uit de hoek kwamen dan Bourne Supremacy. Slechte actiescènes om scheel van te worden, op het einde een pathetisch serietje "apologies" bij de Neski dochter en Landy , en een basisidee -de CIA man met geheugenverlies- dat al niet zoveel meer te bieden heeft als in Bourne Identity. Je weet al behoorlijk wat er op je afkomt, maar de manier waarop dan... Het begin sloot nochtans in het begin naadloos aan op de eerste film en zelfs het achterliggende plot leek aanvankelijk nog een meevaller, maar daarna verzandt het in een weinig indrukwekkend rommeltje van slordige actiescènes. De ontmoeting Bourne en Abbott moest vond ik wel een climax worden, en ook hier bakt Greengrass er niks van. Het gemiddelde is onbegrijpelijk. Ik verheug me desondanks wel op het derde deel.

Een stuk beter dan Supremacy maar haalt het niveau van Identity niet. Alle open vragen rond de CIA killer Bourne krijgen hier een antwoord en maken de reeks af. Het plot boeit nog wel, maar net als zijn voorganger lijdt Ultimatum aan dezelfde kwaal : schokkerig camerawerk van B-filmniveau die de actiescènes naar de kloten helpen. Soms vroeg ik me af waar ik zat naar te kijken. Wel knap is hoe de film teruggrijpt naar de twee voorgaande delen : eerst met operatie Blackbriar, en daarna met de scène in New York waar hij Landy contacteert en waarmee Supremacy eindigde. Hierdoor hangt de trilogie wel goed aan elkaar.

Uiteindelijk vond ik de Bourne reeks allemaal heel veel van hetzelfde : CIA geeks bestuderen elke beweging van Bourne, Bourne raakt er middenin en ontsnapt telkens, al dan niet na een vijandige agent te hebben neergeknald en na een wilde achtervolging. Of het nu in Parijs, Londen, Tanger, Madrid is... het is dezelfde koek twee films lang tot de indigestie volgt. Bij momenten vermakelijk, maar vooral bijzonder stijlloos formulewerk.

De rauwe rebelse roots van Scorsese, luidde het in een vrij recent verhelderend krantenartikel over deze film, die veel toonaangevender was dan men zou denken.

‘Boxcar Bertha’: De rauwe, rebelse roots van Martin Scorsese - DeWereldMorgen.beDeWereldMorgen.be

De omzwervingen van een groepje rovers tijdens de Grote Depressie; daarbij horen Bertha natuurlijk die het bandietenleven een leuk spelletje vindt, maar ook haar vriend Bill Shelby die van vakbondsbetoger verandert in een soort Robin Hood. Ze worden verder ook vergezeld door een schurk in mooie kleren, en een zwarte die met hen uit de gevangenis vlucht.

Scorsese was hier nog aan zijn proefstuk toe en dat merk je natuurlijk ook; het voelt niet bepaald aan als een robuust geheel. Voorts kan je niet ontsnappen aan de vergelijking met Bonnie & Clyde. Het harde einde was naar verwachting en is gekruid met symboliek. Los van de cinematografische waarde die in het artikel toegeschreven wordt aan Boxcar Bertha ervaarde ik het zelf als een vrij matige film..

Eigenzinnige tragikomedie over de relatie van een Maori jongen, Boy, met zijn waardeloze vader Alamein, die hem na de dood van de moeder achterliet en een kleine boef is geworden. Alamein keert terug naar huis met zijn twee sullige vrienden, maar eigenlijk is het niet om met zijn zoon te herenigen maar om een pak geld op te halen die hij ergens verborgen heeft in een wei, al weet hij totaal niet meer waar precies.

Wat erg mooi is aan de film, is dat je soms in de verbeeldingswereld van het kind meegenomen wordt, met korte animaties en dromerige sequenties waarin Boy geïdealiseerde versies van zijn vader ziet. De vroeg overleden moeder van de jongen werpt een wat somberder schaduw over alles maar dat vond ik zeker welkom. Achter de gekheid zit een beetje tragiek verborgen zonder dat het teveel impact krijgt.

De film speelt zich ergens midden jaren '80 af. Er wordt gerefereerd naar Michael Jackson en E.T., en de Maori's lijken een eenvoudig, wat verveeld bestaan te ondergaan in hun gammele kustdorpje. Ik denk dat Waititi ook wil duidelijk maken dat dromen en verbeelding een middel waren in deze moeilijker tijden om de armoede en precariteit te verzachten. Fris gebracht, kijkt gezapig. Een film die ook veel meer vertelt dan je zou vermoeden.

Achtervolgd door het verleden

De Britten komen nu en dan met sterke drama's. De rehabilitatie van Jack Burridge lijkt eerst goed te verlopen, maar in de tweede helft van de film wordt het duidelijk dat er geen maatschappelijke aanvaarding is voor het laten loslopen van jeugdcriminelen in de samenleving. Dat de jongen van goede wil is en terecht een eerlijk leven wil opnemen haalt het niet. Hij bouwt een relatie op, gaat aan het werk en redt zelfs een meisje uit een auto-ongeval. Tot zijn verleden hem ten slotte inhaalt.

Evenwijdig aan de rehabilitatie zie je in flashbacks hoe het zover gekomen is via een vriendschap tussen twee jongens : hemzelf en een jongen, die voortbestemd is voor de criminaliteit

De film eindigt tragisch en ongeloofwaardig Het is waar dat zijn rehabilitatie mislukt. Dat wil nog niet zeggen dat al zijn kansen op zijn en hij zelfmoord moet plegen zoals gesuggereerd wordt. . Slecht aangepakt en enige groot minpunt van deze film, die met veel oprechte emotie gespeeld wordt.

PS: Wat heeft die Peter Mullan die Terry speelt een zalig accent. Een genot om naar te luisteren !

Post apocalyptische cultfilm met een nog jonge Don Johnson. De toon sloeg bij mij niet goed aan en bijster veel gebeurt er niet in de film. Vond het wat te bizar, eerst met die conversaties tussen de Boy en zijn telepatische hond, dan die onderwereld waar een leidinggevend comité een gedwongen orde handhaaft en de Boy die als spermadonor gebruikt wordt. De zwarte humor valt niet te ontkennen maar het is meteen ook een film die eigenlijk niet zoveel te vertellen heeft. Je kan toch amper spreken van grote visionaire ideeën. Alles moet komen van de interactie mens-hond en de vreemde situaties. Niet echt mijn ding.

Jared, die zich out als homo, wordt door zijn ouders naar een conversietherapie gestuurd om te "genezen" van zijn homoseksualiteit. Een achterlijke praktijk die ergens tussen kwakzalverij en sektepraktijken in zit als je het mij vraagt. Niet te geloven dat zoiets massaal getolereerd wordt binnen de Amerikaanse maatschappij. Het religieuze conservatisme staat er nog steeds sterk en dicteert een te volgen morele lijn waar je beter niet vanaf wijkt wil je niet door de gemeenschap verstoten worden.

Door de hele LGBTQ-beweging worden films als Boy Erased warm verwelkomd, maar heel dit verhaal is eigenlijk al veel ouder dan vandaag, alleen moeten we vaststellen dat anti-gay gevoelens eveneens nog steeds sterk staan. Het verhaal greep me, maar niet bij de keel en daarom dus een 3*

Ik sluit me bij gauke aan voor deze film. Heeft verder een stroperig gehalte en bij vlagen wordt de film zelfs absurd. Deze tienerfantasy die soms Disney allures heeft is niet helemaal een misser doordat de mix van jeugdfilm en drama best tot zijn recht komt. Deze "Birdy" voor kinderen zou ik echter niet als een must-see beschouwen. Goed voor een keertje dus.

Uit het leven gegrepen. Het is ook leuk om eens mee te leven in een klein landbouwersdorpje in Malawi, met hun dagelijkse routines en erger, met de klimaatcalamiteiten en hongersnood; soms komt redding uit een onverwachte hoek. Zonder veel sentiment opgevoerd en een klein beetje maatschappijkritisch (met het oude dorpshoofd die een rammeling krijgt na een té kritische speech ), maar toch vooral een realistisch voorbeeld van een Afrika dat zich nog steeds moet redden met weinig middelen en gezond boerenverstand. Dat Ejiofor zich interesseert voor zijn verre roots wordt aangevoeld. Een geslaagd regiedebuut.

Dit is in feite niet meer dan een soap die in filmvorm samengeperst is. Zou ook kunnen werken in tien seizoenen. Wel mooi gedaan van Linklater : het idee mag ambitieus blijven, de makers komen niet pretentieus over en het resultaat is een vrij bescheiden opeenvolging van herkenbare taferelen over opgroeien en volwassen worden. Ieder van ons zal wel iets herkennen uit zijn/haar eigen jeugd.

Arquette en Ethan Hawke horen tot mijn favoriete acteurs. Erg onderschatte fijne acteurs. De coole daddy die Hawke neerzet zou iedereen toch wel willen en met Arquette als moeder zou ik nooit het huis uit gegaan zijn. Ook de jonge acteurs vielen goed mee : ik vond het alleen jammer dat de zuster van Mason heel de film op een zijspoor blijft. Een parallel plot over Sam zou het voor mij nog wat meer afgemaakt hebben. Ik begrijp wel dat het dan misschien teveel "hooi op de vork" geweest zou zijn. Moeilijk.

De familiale biotoop vond ik goed gekozen : geen perfect gezin, met de moeder die de eindjes aan elkaar probeert te knopen en wiens relaties stukopen. Het is echter soms ook iets te opgepoetst allemaal : negatieve ervaringen en gevoelens worden zonder meer uit de weg gegaan en zelfs de breakup tussen Mason en Sheena was erg braaf . De feelgood wil te nadrukkelijk aanwezig zijn, maar het blijft een bijzondere film die je als een magneet aan het scherm kluistert. Het zou me zelfs niet tegenvallen moet er een Boyhood 2 komen over de volgende 20 jaar uit het leven met Mason.

Bah ja, goed om een keertje te zien meer niet. Maakte niet zoveel indruk als ik had gehoopt. Amerika leeft nog steeds verder met haar complexen, en hebben het nog steeds moeilijk met alles wat "anders" is. Wat een onderontwikkeld volkje die amerikanen.

Het zag er wat ongeloofwaardig uit dat zelfs Lana in een intiem moment niet doorhad dat Brandon een vrouw was. De scènes op het einde zijn erg hard en lieten me met medelijden en woede achter. Swank is onherkenbaar en speelt een heel sterke en ook gedurfde rol in deze bio-pic. Hoed af om zo'n rol te kunnen neerzetten echt waar. Ze was toen ook nog niet zo bekend en hoefde zich geen zorgen om haar imago te maken.

Ondanks de hype, ondanks het specifieke onderwerp en de pakkende acteerprestaties vond ik het voor de rest een doorsnee-film.

Wat een verhaal man. Je moet er maar opkomen. Een Nazi jager is een vreemd komplot op het spoor, waarbij 94 mannen van 65 jaar moeten vermoord worden over de hele wereld en waar Mengele de spilfiguur van is. Omdat alles een reden heeft, is dat natuurlijk ook de hele film de hamvraag waarom zoiets moet gebeuren. Leuke rollen van enkele Hollywoodkalibers op leeftijd. Vooral Peck staat scherp als de bekende sadistische Auschwitz dokter Mengele maar ook Olivier met zijn yiddish accentje is een sterk tegengewicht. Vooral het einde stond nogal bol van de toevalligheden. Zeker een goede onderhoudende thriller met een plot waar je even stil blijft bij staan. Grappig om weten dat de echte Mengele in 1978 nog leefde en wie weet, misschien zag hij ooit The Boys from Brazil. In ieder geval zal hij er geen grote fan van geweest zijn

Twee asociale en buitengesloten achttienjarigen gaan naar LA om hun woede af te reageren. Een jaren 80 cultfilm waarin Sheen en Caulfield onsympathieke en agressieve jongeren neerzetten, zeg maar gerust serial killers in wording. De opvallende intro wees ook al in die richting maar dit was allesbehalve een psychologisch uitgediepte film, want uiteindelijk blijft het een gemakkelijk "fuck the world, i hate them all" motief. Maar het heeft wel een onweerstaanbaar jaren 80 charme.

Mooie Whoopie flick over vriendschap, met eigenlijk allemaal sympathieke personages. De film begint als roadmovie met twee vrouwen die met elkaar willen carpoolen naar L.A. en onderweg in Pittsburgh nog de vriendin van één van hen oppikken. Ze stranden in een stadje in Arizona waar ze zich vestigen. Dan wordt de film hoog van kwaliteit hoewel het feminisme soms het kopje 's bovensteekt (is dan ook meer een meidenfilm). Toch heeft Boys on the Side een groot hart en voelde ik mee met de personages en in dat opzicht vond ik dit een meer dan geslaagde film. Het traantje borrelde op het einde wel op in de ooghoek. Ook een heel vroege rol weggelegd hier voor McConaughey als lokale agent "Abe Lincoln" en tevens het vriendje van Holly. Ik treed BlueJudaskiss bij : aangeraden, tenminste voor wie van dit soort films houdt.

Niet veel meer aan toe te voegen. Ik vond het bij vlagen een spannende rampenfilm, maar het daaropvolgende drama barst van de clichés. De Geirangerfjord is een prachtige setting maar dat het gevaar van een steenlawine zo reëel was wist ik niet. Indrukwekkende beelden van die tsunami , maar het vervolg mist toch enkele overzichtelijke sfeerbeelden van na de ramp.

Helemaal niet slecht. Heb de "uncut" version gezien, die twee minuten langer is dan het origineel, en wat uitgeknipte smerigheid terug op zijn plaats zet.

"Brain Damage" doet zijn best om goor, grappig en origineel te zijn, en slaagt er ook in. Het ziet er wat "old fashioned" uit, met de animatie van Aylmer en de goedkope effecten. Bvb : in het begin zitten Brians handen onder het bloed. Merk op dat wat hij ook aanraakt, er nergens bloed aan blijft plakken. Toch is er een "special touch" die van deze film een buitenbeentje maakt. Je ziet de film en vergeet hem niet. Beter nog : je kan hem gewoon niet met andere horrorfilms verwarren. Zo apart is ie !

Het einde kon wel beter afgewerkt worden. Ik had me aan nog een goede spannende scène verwacht na de overdosis en dan... rolden de credits over het scherm. Dat kost natuurlijk punten. Al met al geeft ik deze een 3*

Speciale film. Lijkt een tryout om de nieuwste optische snufjes in filmland te testen. Je krijgt hier drie verschillende beeldformaten verwerkt in één film. Iedere filmkenner kent ook deze film met betrekking tot Nathalie Woods dood. De film zelf is een thriller, waarbij wetenschappers een machine uitvinden die zintuiglijke ervaringen op band zet, en eens afgespeeld, de sensorische prikkels overbrengt aan andere mensen. Gevaar voor blijvede hersenschade. Het cliché van de militaire doeleinden van dergelijke uitvindingen wordt hier breed gebruikt wat de film nogal voorspelbaar maakt. Het is ook niet Walkens beste rol. Visueel is de film op sommige momenten indrukwekkend maar je bekijkt dit best op een groot scherm en niet op PC

Verrassend goed met echte personages goede dialogen en een vertederende sfeer. "Ik vind het niet leuk dat papa triestig is," zegt Phils zoon, "maar ik zie hem liever triestig dan helemaal niet." Kijk, zo'n dialogen zorgen bij mij echt voor kippenvel want dit is zo authentiek mooi als je de situatie in beschouwing neemt.

Het is de zoveelste film over de verarming van Britten door de sluiting van mijnen; Loach en andere sociaal geëngageerde regisseurs hebben het thema al bewerkt. Deze film heeft net dat ietsje meer. Het is al gezegd geweest : de cocktail van humor en tragiek werkt wonderwel...en Tompkinson die Phil speelt doet het schitterend!!!! Inderdaad echt wel zielig hoe die clownsfiguur de deurwaarders te lijf gaat. Je weet niet of je daar nu moet mee gaan lachen of niet . Zeer sterke scène. Ook Phils natte ogen wanneer hij met zijn makkers een nummertje speelt voor de kliniek waar zijn vader ligt getuigt van grote klasse. Het wat emotionele en voor de hand liggende einde is een kleine domper op een anders meer dan geslaagde film die het vooral heeft van prachtig acteerwerk en ook een bedenking is over de begeesterende kracht van muziek. Ik ga toch voor een 4*

Mooi en eenvoudig sprookje geïnspireerd door Schotse legenden. Niks met Braveheart te maken... Van de animaties sta ik echt te gapen... de expressies, de synchronisatie van beeld en dialoog... een waar staaltje vakmanschap wederom. De emoties komen er wel goed door, zeker van die moeder-beer . Ik zou deze film zeker meer gegeven hebben maar het kon me op sommige momenten niet helemaal meesleuren of overdonderen. Daarvoor was het allemaal teveel gericht op kleine kinderen en bleef de humor meestal uit. Maar een kwaliteitsvolle Pixar is het wel, dat zeker

Goede film, die een heel stuk verder gaat dan "Death Wish" of "Punisher", en voor personages met diepgang zorgt. Erica knalt niet zomaar de lowlifes neer. Ze voelt er zich ook slecht bij, ze is veranderd en leeft met een ondraaglijk gevoel van onrechtvaardigheid. Een sterk moment vond ik wanneer ze bij een radio-uitzending het woord laat aan sprekers over de moorden, waardoor de mensen rechtstreeks tot haar geweten lijken te praten. De indruk die dat op haar nalaat is ongelooflijk tastbaar. Ook de halfromantische band met de intelligente politie-agent Mercer vond ik leuk.

Flagrant vond ik dan misschien het gemak waarmee de enquête vordert... de cops zitten heel de film voortdurend op het goede spoor en nemen telkens de goede beslissingen, hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt.

Brave One loopt niettemin met een Brave Four weg. 4* dus.

101 clichés op een rij maar ik moet toegeven dat het wel een vermakelijke film is met ruim voldoende actie. De niet al te snuggere truckchauffeur van houthakker Braven verbergt een lading drugs in diens blokhut in de bossen, net een dag voor Braven en zijn zieke vader daar eventjes tussenuit knijpen. De drugdealers komen hun lading halen maar zijn niet van plan om de getuigen in leven te laten. De oorlog kan beginnen. Momoa vind ik nog best genietbaar in zo'n rollen... Ook Dillahunt is niet aan zijn proefstuk toe : een heel fijne acteur die al eventjes meegaat.

Bradley Thomas' afdaling naar de hel begint wanneer een drugsklus misloopt en hij voor zeven jaar de bak in moet. Daar krijgt hij na twee dagen te maken met een misselijkmakend ultimatum. Het eerste uur verloopt vrij traag en het is dan ook pas na het stellen van het ultimatum dat de film volledig naar een hardcore actiefilm draait. Je kan misschien klagen over een vlak personage met onwerkelijke kracht. Dat is een wat loos verwijt. Brawl tapt als gevangenisfilm bewust uit het vaatje van de exploitation en grindhouse cinema, zij het niet zo gestileerd als Tarantino maar met rauw en krakend realistisch geweld in de plaats. Ernstig moet je dit niet nemen en dat wordt duidelijk gemaakt met enkele humoristische quotes. Vooralsnog : tere zielen opgepast. Thomas wordt een echte killer al zit er een gerechtvaardigd doel achter zijn daden. Bone Tomahawk vond ik troep maar gevangenisfilms hebben nu éénmaal altijd veel beter in mijn straatje gepast dan horror-westerns.

Kafkaiaanse toestanden in een Orwelliaanse wereld.

Ik dacht dat deze film vergeten was maar het aantal stemmen spreekt dat tegen. Ik vond hem zeker goed. Brazil is een overduidelijke satire op de bureaucratie en ambtenarij in een autoritair regime. Je denkt al vlug aan Nazi Duitsland. Achter elke (overheids)handeling schuilt wel één of ander onbeduidend formuliertje en bureaucraten worden evenzeer als tirannen van hun eigen wereldje geschetst. Vrijheid wordt beperkt door rompslomp met papieren en allerlei regeltjes. In Brazil is vooral de visie erg sterk. Met vrij eenvoudige middelen schept Gilliam een maatschappij die zowel intimiderend, kleurloos en overgecontroleerd aanvoelt. Een openluchtgevangenis. Ik heb veel sterke scènes gezien.

Het is niet zo simpel om de rode draad van de film te volgen laat staan dat er één is : het begint met een administratieve blunder maar al gauw gaat het over een ambtenaar die op zoek gaat naar een vrouw die hij in zijn dromen ziet, en gelinkt wordt met terroristische acties tegen het regime, om te eindigen met ... hmm, laat ik dat maar verzwijgen. Een drukke film, niet iedereen houdt van Gilliams stijl. Zeker het kijken waard wat mij betreft voor wie eens wat extravaganters wil.