Opinions

Zeer zwakke monsterfilm met waardeloos acteerwerk.

Ik vind het rotzooi maar voor de liefhebbers is deze film misschien nog wel leuk.

Sharknado is in de wereld van The Asylum een klein meesterwerkje. De meeste films zijn goedkope aftreksels van blockbusters maar Sharknado is zowaar best origineel te noemen.

Het scenario is natuurlijk onzinnig maar wel ontzettend onderhoudend en leuk gedaan. Het tempo zit er gelijk goed in en de acteurs zijn van een klassieke B garnituur. Het leukste is nog om Steve uit Beverly Hills 90210 als een soort Bruce Cambell uit Evil Dead aan de slag te zien gaan. Daarnaast loopt Tara Reid nog af en toe door het beeld en heeft John Heard nog een leuke bijrol. Ook Cassie Scerbo die ik kende van het vergelijkbare Bering Sea Beast (2013) deed het aardig.

Heb af en toe hard gelachen en kijk al uit naar de vier en vast nog veel meer vervolgen. Als je met de juiste pet op hier naar kijkt is dit prima pulp.

Voor The Asylum een prima film.

Laat ik allereerst schrijven dat ik het een geweldig initiatief van RTL 7 is dat ze alle Sharknado films achterelkaar uitzenden. Op het moment van schrijven heb ik ze alle zes gezien en ik moet zeggen dat was een weekje pulp van de bovenste plank. Deel 1 had ik een half jaar geleden al gezien daarom ben ik nu begonnen met dit hoogst vermakelijke tweede deel.

The Asylum staat natuurlijk bekend om zijn waardeloze effecten maar dat vind ik vaak juist een pluspunt. Veel erger is dat het merendeel van de films die ze maken ontzettend langdradig en saai zijn en dat de acteurs een nieuwe dimensie geven aan het begrip slecht acteren.

Bij Sharknado 2 zijn de vertrouwde stijlelementen weer in overvloed aanwezig maar het tempo is net wat hoger, de haaien net wat lomper en vooral de zelfspot een stuk genietbaarder. Kort gezegd gaat Sharknado 2 rustig verder waar deel 1 ophield alleen is het in dit deel allemaal net wat leuker dan bij zijn voorganger. Vooral bij de nieuwsberichten heb ik af en toe op de grond gelegen van het lachen en ook de structurele lompheid van de rondvliegende haaien maakt dit allemaal erg genietbaar.

Ander belangrijke factor is dat Ian Ziering (Steve uit Beverly Hills 90210) een prima absurde held neerzet en heel goed doorheeft wat hem wordt verwacht. Verder kan Tara Reid totaal niet acteren en is haar uiterlijk waarschijnlijk het schokkendste van de hele film maar het neemt niet weg dat ze prima past in de pulpwereld van de Sharknado films.

Alles bij elkaar vond ik de entertainment waarde erg hoog en heb ik vooral vaak en hard gelachen. Na het zesde en laatste deel vond ik dit deel het leukste uit de serie.

In de categorie erg slechte film, is dit zeker een positieve uitschieter en een van de hoogtepunten uit The Asylum catalogus.

Boven gemiddeld.

Toen ik de trailer van deze film op Netflix zag kreeg ik het vermoeden dat hier te maken hadden met een verfilming van Crush uit de jaren 90 met Alicia Silverstone.

Nu ik deze Shattered heb gezien viel het verhaal toch ietsje anders uit. De opbouw van de film en de sfeer is best goed. De setting is idealistisch. Nieuwkomer Lilly Krug is een overtuigende femme fatale en tegenspeler Cameron Monaghan is overtuigend als de sufferd die overal met open ogen intuint.

De bijrollen van Frank Grillo en John Malkovich worden met een knipoog neergezet en de acteurs hebben er duidelijk plezier in.

Grootste kritiekpunt is echter het scenario. De romance is nog overtuigend maar daarna ontpopt zich een verhaal dat elke ervaren kijker van kilometers ver aan ziet komen. Elke plottwist is voorspelbaar en elk denkbaar cliche komt wel voorbij en doet afbreuk aan de film.

Neemt niet weg dat de film lekker kort is, het acteerwerk niet onverdienstelijk maar het scenario erg matig. In het beste geval is dit een cultfilm in wording.

Alles bij elkaar kijkt deze Crush lekker weg maar er had veel meer ingezeten. Nu is het niet veel meer dan leuke pulp.

Gemiddeld.

Krysten Ritter was hier inderdaad schitterend en zette een erg leuk personage neer. Ik had haar ook al langs zien komen in Confessions of a Shopaholic maar daar maakte ze toch minder indruk.

Naast Ritter en een paar leuke dialogen heeft deze film helaas niet veel te bieden. Daarvoor zijn Alice Eve en vooral Baruchel niet boeiend genoeg. De opbloeiende romance tussen Ritter en die Stainer vond ik eigenlijk een stuk interessanter.

Incidenteel best aardig maar over de hele linie toch erg flauw.

Doorsnee

Ik had me hier vooraf niets van voorgesteld en alles bijelkaar viel het me eigenlijk nog mee. De beelden zijn schitterend. De acteurs doen het heel aardig maar het scenario loopt voor geen meter en ik kan het niet helpen maar Ritchie is gewoon niet mijn regisseur en slaagt er zoals wel vaker niet in om met zijn kunstjes de volledige speelduur te blijven boeien.

Ritchie fans zullen het vast prachtig vinden maar voor mij is deze film niet geschikt.

Godzilla is altijd vertederend. Het loopje, de kleine armpjes die blik en dan ook nog af en toe een astma aanval wat wil je nog meer. Vooral de oude Japanse films vond ik bijzonder leuk met als absoluut hoogtepunt Kaijûtô no Kessen: Gojira no Musuko (1967).

Hoewel gelijk duidelijk is dat deze moderne Godzilla redelijk authentiek blijft en niet heeft gespiekt bij zijn Amerikaanse neefje is de charme van vroeger toch een beetje weg. Alleen op het moment dat Godzilla het gebruikelijke vuurwerk moet incasseren en dan zijn toorn over de Japanners loslaat is er weer even een moment van ongebreideld charisma. Neem daarbij de muziek die bij elke Godzilla film hoort en je hebt toch even een kippenvel moment te pakken.

Ander nadeel is dat je toch minstens 50 minuten zit te kijken na inwisselbare Japanners die het hebben over politiek en een grote ramp. Eigenlijk sluit het allemaal wel aardig aan op de Corona actualiteit maar dan is Godzilla toch een stukje leuker.

Als Godzilla meer tijd had gekregen en de matige acteurs minder dan had ik een hoger punt gegeven maar nu is het toch ook wel de verveling die op de loer licht en is dit zeker niet de sterkste film uit de Godzilla Catalogus.

Voor de paar mooie momenten die de film telt en omdat Godzilla toch wel een waanzinnig icoon is geef ik deze film een kleine voldoende.

Nu te zien op Film1

Erg leuke film die zichzelf niet al te serieus neemt maar wel zeer kundig is gemaakt. Het acteerwerk is meer dan behoorlijk en het tempo zit er goed in. De actiescenes zijn mooi uitgewerkt en de dialogen en absurde situaties zijn heel creatief gevonden. Alleen het verhaaltje is wat minder maar ik heb toch af en toe dubbel gelegen van het lachen om de scenes met de baby die zijn nu en dan werkelijk hilarisch. Deze film gaat in een sneltreinvaart voorbij en voordat je het weet is hij alweer afgelopen en komt de zeer leuke aftiteling in beeld. Een aanrader in zijn genre.

Degelijke kinderfilm met een aantal leuke momenten maar over het geheel genomen boeit de film toch te weinig. Het manneke dat de hoofdrol had overtuigde voor geen meter en het enige dat dan overblijft zijn een paar leuke bijrollen en De wandelende krokodillen. .

Matig

Zwakke prul met erg slechte acteurs en nog slechtere effecten. Werkelijk alles is ondermaats. Ik heb te doen met Jason Londen. In Mallrats vond ik hem lang geleden nog best de moeite waard, maar nu is hij afgezakt naar een heel bedenkelijk niveau.

Zeer slecht.

Viel een klein beetje tegen. Spacey zet een wereldrol neer maar het scenario en dan vooral de overige personages zijn niet goed genoeg uitgewerkt om echt interessant te worden. Als de helft van de personages was weggelaten en er meer focus was gelegd op Spacey dan was deze film een stuk sterker geweest. Neemt niet weg dat er toch wel een aantal schitterende dialogen in zitten.

Redelijk

Hele prettige film. Enig kritiekpunt is het wat voorspelbare scenario maar dankzij een aantal mooie scénes en heel aardig acteerwerk bleef ik toch geboeid kijken. Hoogtepunt voor mij was Rachael Tayler een mooie verschijning die de film volledig draagt.

Onderhoudende thriller met goed acteerwerk en een mooie setting. Groot nadeel vond ik echter het scenario. Waarschijnlijk is het boek briljant maar in deze verfilming zag ik de ontknoping al mijlen ver aankomen en dat zuigt je niet echt mee in de film.

Desondanks staan de kwaliteiten van de regisseur en de cast buiten kijf.

Gemiddeld.

Grote meevaller. Ik heb van begin tot het eind geboeid zitten kijken. Hoewel sommige twists wat voorspelbaar waren en het nergens echt spannend wordt vond ik de uiteindelijke clue heel aardig en het einde iets te lang getrokken maar heel mooi gevonden. Prettig om te zien dat met nagenoeg geen budget toch een hele onderhounde film gemaakt kan worden. Zeker de moeite waard.

Smaakvolle en sterke thriller met een interessant thema. De hele cast met uitzondering van Catherine Zeta Jones doet het uitstekend. Het scenario zit knap inelkaar en blijft over de hele film boeien. Het is lang geleden dat ik een hele film op het puntje van mijn stoel heb gezeten. Knap werk van Soderbergh.

Zeer goed.

Op zich is het idee achter deze film best aardig en het eerste half uur overtuigt best wel maar daarna wordt het allemaal een beetje onzinnig en stuurloos. Hierdoor verslapt de aandacht en wordt het allemaal te langdradig. Alleen de ode aan Joy Division vond ik wel aardig.

Zo te lezen ben ik de enige maar ik vond dit een prachtige film. Prachtige beelden, schitterende muziek en een hele rustgevende sfeer. Ik zie Pitt en Knightley allebei graag en ook Molina zet een leuke rol neer. Het is lastig om precies te benoemen wat het was maar de film raakte me enorm en dat zijn er tegenwoordig niet meer zoveel. Daarom dus de maximale score.

Deze tweede telefilm van dit jaar viel me behoorlijk mee. Ik ben absoluut geen fan van Mark de Cloe maar deze film vond ik behoorlijk te doen. Het gegeven is interessant genoeg en als kijker wil je toch weten hoe het afloopt. Jammer is alleen dat het allemaal net niet pakkend genoeg is en hier en daar ongeloofwaardig overkomt.

Het acteren vond ik redelijk en ik heb de film met interesse uitgekeken. Het einde vond ik dan toch een lichte teleurstelling.

Toch boven gemiddeld

Een van mijn lievelingsfilms toen ik klein was. Het is natuurlijk een prul van jewelste maar ik heb zo vaak genoten van deze film dat ik hem gewoon niet af kan kraken. Hulde aan Lou Ferrigno

Erg mooie film met uitstekend acteerwerk van Firth, Moore en Goode. De dialogen zijn fantastisch het camerawerk erg mooi en de emoties worden heel smaakvol en subtiel gebracht. Vooral de laatste 10 minuten waren zeer indrukwekkend.

Een beklemmende en krachtige film die ik iedereen aan kan raden.

Zeer goed.

Ik heb deel 1 niet gezien maar in zijn soort vond ik dit een hele leuke film. Het acteerwerk is leuk, de verhaallijntjes wat cliché maar nergens is het echt vervelend. Ideaal voor een romantische avond.

Qua structuur heeft deze film veel weg van een western maar dan met weerwolven. Bijzonder was het allemaal niet maar ik heb me er in ieder geval niet mee verveeld. Het opperhoofd van de weerwolven was behoorlijk charismatisch. De vrouwen zagen er mooi uit en het tempo was redelijk hoog. Enig nadeel was dat sommige acteurs zo dramatisch slecht waren dat het grappig werd. Zie bijvoorbeeld de scenes in de bus met Sarah Carter. Ik kreeg er plaatsvervangende schaamte van. Carter is een mooie verschijning maar haar dialogen zouden tot het minimale moeten worden beperkt.

Slaughterhouse Rulez is een leuke Britse horrorkomedie in dezelfde stijl zoals de films die Edgar Wright samen met Simon Pegg gemaakt heeft. Het uitgangspunt is sympathiek de acteurs zijn komisch, waarbij opvalt dat Asa Butterfield en Ncuti Gatwa (in een hele kleine bijrol) voor het eerst samen te zien zijn. Beide zijn vooral bekend als Otis en Eric uit de Netflix serie Sex Education.

Verder heeft Margot Robbie nog een leuk bijrolletje maar is het zoals wel vaker Simon Pegg die toch verre weg het leukste is. Het scenario geeft alles wat je ervan mag verwachten. Heb me de volledige speelduur prima vermaakt maar het nieuwtje is er wel een beetje af.

Door de leuke cast en een paar originele vondsten heb ik me geen moment verveeld.

Niet de beste in zijn soort maar nog altijd boven gemiddeld.

Alison Brie en Jason Sudeikis doen het allebei verdienstelijk in deze cynische romantische komedie. Het eerste uur vliegt voorbij. De dialogen zijn scherp en de chemie tussen de twee acteurs is ruimschoots aanwezig.

In het laatste deel van de film wordt het trucje te vaak herhaalt en duurt het allemaal wat te lang. Doordat je als kijker wel mee blijft leven met de beide acteurs is het uitzitten van de film geen al te grote opgave.

Alles bij elkaar hoort deze Sleep with other People wel bij de betere uit het genre.

Boven gemiddeld.

Overtuigende Indiefilm over een dertiger met weinig zelfvertrouwen die niet goed weet wat hij met zijn leven aan moet. Bij vlagen was het allemaal erg pijnlijk om naar te kijken maar nergens wordt echt storend of onsympathiek.

De ontwikkeling van het hoofdpersonage blijft boeien en ik moet toch zeggen dat ik regelmatig met hem te doen had en best wel met hem mee kon leven. Verder zorgen de slaapwandel momenten voor wat grappige beelden.

Verrassend goede film.

Was erg onder de indruk van deze film vooral het acteerwerk was bijzonder goed. Stahl ken ik vooral van de serie Carnivale en Robb is wat mij betreft het grootste talent van de laatste jaren. Dit is nu de derde film die ik van haar zie en ik vind dat ze het telkens weer erg overtuigend doet. Daarnaast waren ook de bijrollen prima bezet. Als je voor dit soort film in de stemming bent dan is dit een van de betere in zijn soort.

Tsja wat zal ik hier over zeggen. Technisch zit het allemaal prima in elkaar en het concept is wel leuk gevonden maar verder vond ik dit een verschrikkelijke film.

De personage wisten me geen moment te boeien en het ronduit absurde verhaal nog minder. Eigenlijk weet ik niet goed wat het is maar deze film roept bij mij een ontzettende afkeer op. Ondanks alle lovende recensies kon ik hier gewoon niets mee.

Verassend sterke film met overtuigend acteerwerk en een beklemmende sfeer. Na afloop wist ik niet wat ik van de inhoud moest vinden maar het hield mij bezig en raakte mij zeer. Indrukwekkend stukje film vanuit Belgie.

Goed

Smiley Face Killers wekte mijn interesse omdat het scenario is geschreven door Bret Easton Ellis. Ik heb al zijn boeken met plezier gelezen maar vooralsnog is Ellis als scenarioschrijver minder gelukkig. Zijn erotische thriller The Canyons (Film, 2013) was aan de saaie kant maar nog wel genietbaar. Deze Smiley Face Killers heeft in de figuurlijke zin weinig om het lijf. De openingsscene was in mijn beleving te walgelijk voor woorden en voegde niets toe aan het verloop van de film. Daarna krijgen we een film die qua stijl ergens tussen de coming of age films van Gus van Sant en het eerder genoemde The Canyons zit.

De beelden zijn grauw onscherp en traag. De sfeer van een gemiddeld Bret Easton Ellis boek wordt daarmee goed getroffen maar wat in een roman prima kan werken mislukt op film volledig. De personages zijn bordkarton en leeg. Het komt allemaal niet lekker uit de verf en sleept zich voort als een geconstipeerde slak. Het bij vlagen excessieve geweld is dan misschien nog leuk voor de liefhebbers maar is niet veel meer dan een lege huls omdat er nauwelijks relevante context wordt gegeven.

Toch was het niet allemaal slecht. De muziek zorgt wel voor een aangename sfeer en de mij onbekende actrice Mia Serafino speelde een verdienstelijke bijrol. Verder is het opvallend dat je aan alles merkt dat Bret Easton Ellis het scenario heeft geschreven maar dat deze film in tegenstelling tot zijn romans maar weinig weet te boeien.

Onder de streep is dit een zeer onsympathieke en langdradige film die alle negatieve recensies meer dan verdiend heeft.

Heel matig.

Matig vervolg vol met bizarre personages die niets om het lijf hebben. De muziek en sommige dialogen zijn echter wel de moeite waard maar over het geheel genomen is dit een onbevredigende film.

Matig.