Opinions

Piccoli is charmant en geeft deze film iets speciaals. Een groot nadeel is echter dat de film verder nauwelijks iets te bieden heeft. De absurdistische capriolen met de bewoners van het Vaticaan waren wel koddig maar na verloop van tijd werd vooral Nanni Moretti bloedirritant. Kortom het is een aardig gegeven met een uitstekende Piccoli maar verder heeft de film niets te bieden.

Matig.

Een van de meest ontoerende hondenfilms die ik in tijden heb gezien. Dit was een kleine maar erg mooie film met uitstekend acteerwerk, sobere muziek een prachtige hond. Heb van begin tot het eind genoten. Heb helaas het orgineel nog niet gezien maar in zijn genre vind ik dit een klein meesterwerkje.

Ontroerend mooi.

Erg onsamenhangende en slecht geacteerde film. Totaal overbodige Halloweenfilm.

Het probleem met Rob Zombie is dat hij teveel een liefhebber is en daardoor nooit aan een eigen identiteit toekomt. In zijn muziek leende hij veel van Alice Cooper en zijn films zijn ook niet meer dan tributes aan zijn helden. De slotscene is wel de meest schaamteloze Hitchcock rip-off die ik in jaren heb gezien.

Eerlijkheid gebied te zeggen dat Zombie er ook wel mee weg komt. Hij heeft zijn horrorhart op de juiste plaats maar slaagt er nooit in om iets toe te voegen aan het genre. Myers is natuurlijk wel erg overdonderend en lomp maar helaas nauwelijks dreigend. Waarom een van de grootste horroriconen uit de filmgeschiedenis hier ineens een hond moet opeten is mij werkelijke een raadsel.

Daarnaast zijn net als in de eerste film alle personages vermoeiend, onsympathiek en ordinair. Goede dialogen zijn er nauwelijks en Tyler Mane is in mijn ogen een van de meest waardeloze actrices van de laatste jaren.

Het warrige en nietszeggende scenario helpt natuurlijk ook niet echt mee en dan is het enige wat overblijft het brute geweld en dat is er wel in overvloed. Mensen die hier van houden komen daarom goed aan hun trekken.

Het enige dat voor mij interessant was waren incidenteel wat aardige shots en natuurlijk de muziekkeuze van Zombie want daar zitten Zombie en ik op een lijn.

Hopenlijk dat het volgende product van de beste man mij beter gaat bevallen want deze vond ik erg matig.

Ik heb echt van deze film genoten. Het is nu niet dat deze film bijzonder goed is maar de feel good factor was hier toch net even anders. Creativiteit, nonsence en toch ook hele subtiele humor kwamen erg leuk samen. Waarschijnlijk ben ik een van de weinigen maar dit tweede deel van Hamlet sprak mij zeer aan.

Erg leuke film

Hier kan ik kort over zijn. Het vervolg op The Hangover is meer van hetzelfde alleen dan wat minder leuk en vooral wat smakelozer. De enige die een beetje overtuigd is Bradley Cooper en het aapje. De rest kan niet acteren of is erg flauw.

Zeer matig.

Het eerste half uur van deze film vond ik ronduit geweldig. Alles wordt rustig opgebouwt en je voelt dat het allemaal ontzettend mis zal gaan. Als dan puntje bij paaltje komt valt de film toch wat tegen en is op sommige momenten gewoon niet leuk.

De personages zijn helaas niet goed genoeg uitgewerkt en het enige dat overblijft is een aaneenschakkeling van absurditeiten die op een gegeven moment inwisselbaar worden. De film is echter met veel liefde en plezier gemaakt en dat maakt toch wel een hoop goed.

Speciale vermelding verdiend Sasha Barrese wat een ontzettend mooie vrouw.

Redelijk

De faam van Miley Cyrus was eenn beetje aan mij voorbij gegaan. Hannah Montana kende ik alleen omdat er in Zack and Miri make a porno na verwezen wordt.

Later zag ik eens een clipje van Cyrus maar was niet erg onder de indruk van haar zangtalent. Ze moest het vooral hebben van haar looks en attitude. Toen ik daarna nog eens een interview met haar zag werd dit beeld alleen maar bevestigd.

Maar toch is het meiske momenteel erg hot dus besloot ik maar eens om dit te gaan bekijken en dat viel mee. Hier en daar is het erg flauw en die klungel van Acky Breaky Heart kan nog steeds niet acteren maar het moet gezegd dat Miley bij vlagen toch wel de show steelt. Het blijft een lichtelijk verwend en overaanwezig typje maar ik kan niet ontkennen dat ze toch wel wat in huis heeft. Het is lang niet allemaal even goed maar toch maakt Cyrus meer indruk dan bijvoorbeeld Hillary Duff in Lizzy Mc. Eigenlijk doet Cyrus mij nog het meeste denken aan Lohan toen ze nog leuk was maar ik mag voor haar hopen dat ze niet dezelfde kant op gaat.

Maar anyway dit is een heel geschikte film voor de doelgroep en Miley en Walt Disney moet je ook wel kunnen verdragen want anders haal je het einde niet.

Redelijk

Na Autoerotic is dit het tweede gedrocht dat ik te zien krijg van Joe Swanberg. Ik heb niets tegen een minimalistische aanpak maar dit is wel heel droevig. De film heeft niets meer te bieden dan een hoop slechte acteurs die slaapverwekkende dialogen uitkramen.

Het einde van deze film heb ik niet gehaald maar de hoeveelheid die ik heb gezien was voldoende om tot de bovenstaande beoordeling te komen.

Zeer slecht.

Erg matige en vermoeiende documentaire waarin een blik aan bekende artiesten braaf vertellen hoe bijzonder de Hansa Studio was in de jaren 70 en 80. Hier en daar is er wel een aardige anekdote maar over het geheel genomen is het vooral heel veel van hetzelfde. Naarmate de documentaire langer gaat duren lijkt het net of iedereen die aan het woord komt de kijker probeert te overtuigen van de relevantie van de locatie en op een gegeven moment geloof je dat wel.

Enkel de anekdotes van Fish van Marillion. en de zienswijze van Mick Harvey zijn in mijn beleving de moeite waard. Liefhebbers van Bowie, Iggy Pop of Depeche Mode zullen er wel anders over denken maar al het pretentieus geneuzel over hoe speciaal Berlijn was doet eerder afbreuk aan de beleving van de muziek dan dat het iets toevoegt.

Ik heb veel liefde voor muziek en heb zeker interesse voor de achtergrond en de geschiedenis van een studio maar dit was toch wel erg veel vergane glorie en afgaande op de laatste band Supergrass die nog even langs kwam en Lust For Life te verneuken is daar ook een goede reden voor.

In theorie had hier veel ingezeten maar in de praktijk was dit een onthutsend saaie documentaire. Uit respect en interesse voor de muziek heb ik het uitgezeten maar het was een lange zit.

Matig

De eerste vier films van Shyamalan vond ik geweldig maar Lady in the Water was voor mij een misser van de bovenste plank. Ik hoopte dat The Happening weer wat beter zou zijn en dit was voor een deel ook wel zo.

Pluspunten vind ik de pima muzikale score en sommige erg mooi opgebouwde scénes die mij doen denken aan The Birds van Hitchcock maar dan zonder de vogels.

Meerdere malen laat Shamalan zien wat hij allemaal in huis heeft en dat stemt me gelukkig.

Kritiekpunten zijn echter dat de film niet beklemmend is. Het thema is heel interessant en geeft voldoende mogelijkheden om spanning en een beklemmende sfeer op te roepen maar dit lukt slechts sporadisch. Erg suffe en weinig subtiele dialogen maken dat de film er niet beter op wordt en geven de acteurs ook weinig ruimte om er iets van te maken. Wahlberg en Deschanel stoorden niet maar ze bakte er ook weinig van en dat is erg jammer.

Want in de voorgaande films was het prima acteerwerk juist een van de pluspunten. Het meest storende van alles en dat ergerde me al bij Lady in the Water is dat Shyamalan een veel te groot ego heeft en zijn eigen kwaliteiten mateloos overschat. De man heeft zeker talent maar wil teveel in een film en haalt de laatste twee films vrijwel niets uit zijn acteurs. Het enige wat overblijft zijn een paar sfeervolle beelden en een hoop misplaatste pretensies.

Stiekem hoop ik echter toch de volgende van Shyamalan weer een meesterwerk word.

Verassend aardige film met een prima Parker Posey en een uitstekende Demi Moore. In de laatste twintig minuten laat het scenario een beetje te wensen over maar toch weet de film wel te overtuigen. De nogal absurde bijrol van Ellen Barkin zullen we maar snel vergeten.

Boven gemiddeld.

Als liefhebber van cultfilms en slechte cinema werd het hoog tijd dat ik me ging wagen aan een film van regisseur Andy Sidaris. Gekscherend noemde Sidaris deze film de beste B film allertijden. Nieuwsgierig en naïef als ik ben wordt ik dan toch benieuwd.

Hard Ticket to Hawaii is zeker vermakelijk en origineel te noemen. Het scenario is ruk, maar verzin het maar bij elkaar. Ten eerste nemen we Ridge Forrester uit The Bold and the Beautiful . We vullen dat aan met een lading dames die allemaal in de Playboy & Penthouse hebben gestaan en geen last hebben van enig acteertalent. En tenslotte lenen we een slang (lees knuffel) uit The Muppet Show en doen net alsof het een Anaconda van 10 meter is. Voor de sfeer zetten we een aantal ultra slechte jaren 80 nummers in en focussen we op het soort humor dat in de tegenwoordige tijd veroordeeld zou worden.

Kortom wat is pulp uit de jaren 80 toch leuk! Veel zelfspot, foute humor, spectaculaire sterfscenes en scenes die in een ander decennium nooit het witte doek zouden halen. Of het de beste B film ooit is, waag ik te betwijfelen maar het valt zeker onder de categorie, zo slecht dat het leuk wordt .

Niet goed maar wel boven gemiddeld leuk. Zeker niet mijn laatste Sidaris film.

Hardcore never dies begint met een ergerlijke monoloog van de hoofdpersoon die doet vermoeden dat dit een lange en vervelende zit gaat worden. Vrij snel daarna wordt het gelukkig beter en slaagt de film erin om een typische jaren 90 sfeer neer te zetten. Alle details zijn keurig verzorgd en ook het acteerwerk van beide hoofdrolspelers is uitstekend.

Zelf ging in de jaren 90 door het leven als alto en had nagenoeg niets met de gabbercultuur. Nu 30 jaar later had ik gehoopt, dat deze film me wat meer inzage zou bieden over een subcultuur waar ik in alle eerlijkheid weinig van begrijp. De eerste drie kwartier van de film voldoen volledig aan mijn verwachtingen maar helaas maakt de film daarna een draai naar een inwisselbaar misdaadverhaaltje dat weinig tot niets weet te boeien.

Liever had ik meer karakteruitdieping gehad en achtergrond over de Gabbercultuur. In plaats daarvan krijg je een hele matige uitvoering van een willekeurige aflevering van Undercover.

Onder de streep voelt deze film vooral als een gemiste kans om een mooi sfeerbeeld over de jaren 90 in Nederland neer te zetten. De acteurs waren uitstekend, het idee was deels zeer de moeite waard maar uiteindelijk blijf je toch met een teleurgesteld gevoel achter omdat hier zoveel meer had ingezeten.

Gemiddeld omdat het acteerwerk bijzonder goed was.

Prachtige film waarbij ik zo nu en dan onder de tafel heb gelegen van het lachen maar gelukkig word ook de bittere ernst nergens uit het oog verloren. Mooi acteerwerk

Zeer goed

Onderhoudend misdaaddrama dat volledig draait op het charisma van Michael Caine. Hij speelt zijn rol heel innemend en met veel klasse. Vooral het contrast tussen Caine en het straattuig wordt erg goed neergezet. Enig nadeel is dat het scenario soms wat warrig is en dat naast de overtuigende prestatie van Caine deze film nauwelijks iets te bieden heeft.

Redelijk.

Film zojuist gezien. Op zich zit er veel potentie in maar het grote probleem vind ik dat alles zo verschrikkelijk overdreven is. Ik kreeg heel erg het gevoel van een karikatuur. Allemaal zo ontzettend macho en opgefokt dat ik er op een gegeven moment wel op uit gekeken was. Rodriquez speelt wel aardig maar Bale kan mij hier weer niet bekoren.

Weer een typisch voorbeeld van een goede Nederlandse romantische komedie. De cast is uitstekend en de romantische sfeer is alom aanwezig. Er is veel chemie tussen beide hoofdrolspelers en de bijrollen boeien voldoende om alles gedurende anderhalf uur zeer genietbaar te maken.

Goed

Slecht geacteerde film die in mijn beleving zelfs te zoet is voor de kerstdagen.

Slecht

Geweldige documentaire over de geschiedenis van het Hava Nagila lied.

De makers begeleiden ons door de decennia's heen en laten zien wat de culturele impact is geweest. Van Danny Kaye tot The Simpsons het komt allemaal voorbij.

Het meest prettige aan deze docu is de positieve sfeer die het lied met zich meebrengt. De Joden hebben het als volk niet bepaald makkelijk gehad maar in deze docu komt vooral de kracht van het volk en dan met name Hava Nagila naar voren.

Een week later had ik nog steeds het deuntje in mijn hoofd

Zeer goed

Haywire is een zwakke prent met een sterrrencast en een regisseur die veel beter kan dan dit. Het grootste probleem is het lege scenario en de totaal oninteressante verwikkelingen en personages.

Het enige waar deze film het van moet hebben zijn de charmes van de acteurs en een paar aardige actiescenes. Waar het verder over gaat is totaal niet relevant.

Erg matig.

Een mooi uitgewerkt drama zoals je het van Bier mag verwachten. De cast was uitstekend en de sfeer en het scenario waren prima. Enig nadeel is dat de film wat te lang duurt en hier en daar niet al te subtiel is. Door de goede uitvoering komen de sleutelscenes in deze film erg sterk over en dat maakt veel goed. Dit is niet de beste film van Bier maar nog altijd zeer de moeite waard.

Goed.

Redelijk onderhoudend met een leuke cast. Het is allemaal wel sympathiek en ideaal voor samen met de vriendin op de bank maar wereldschokkend wordt het nergens. Standaard feelgood movie die doet waarvoor hij gemaakt is maar ook niet meer.

Erg leuke film waarin vooral de casting goed is. Harvey Keitel, Billy Zane en Cameron Diaz (erg sexy) maken deze film hilarisch. Ik heb af en toe onder de tafel gelegen van het lachen.

Werd er voor een tweede keer mee geconfronteerd en ik vind dit echt een compleet waardeloze film. Het eerste kwartier is nog te doen maar daarna is het een aaneenschakeling van misselijkmakende grappen die nergens leuk zijn. Hele irritante en vervelende film.

Ik was vandaag erg in de stemming voor dit type film en ben er daarom maar eens lekker voor gaan zitten. Bovendien zie ik Malin Akerman graag. Tel daarbij wat leuke hondjes en een sufferd en je hebt een leuk sympathiek filmpje. De dialogen waren niet altijd even goed. Het acteerwerk was ook niet geweldig. Vaak had ik zelfs het idee dat de cruciale chemie tussen de hoofdpersonen volledig ontbrak maar desondanks slaagt de film er wel in om je met een feelgood gevoel achter te laten en daar was ik deze avond net naar op zoek. Dus daarom een kleine voldoende.

Leunt erg op The Rocky Horror Picture Show maar heeft desondanks toch genoeg eige smoelwerk om te kunen overtuigen. Het nummer Angry Inch is overigens later gecoverd door Type o negative op de cd Life is Killing me. Toch een behoorlijke aanrader en zeer geschikt voor de tip 100 ofzo

Zonder enige voorkennis begon ik aan deze film en heb de volledige speelduur zeer geboeid zitten kijken. De film opent vrij sereen en heeft een bepaalde sfeer die ik associeer met de nacht. Nergens bekruipt je het gevoel van onheil. Rust overheerst en er wordt uitgebreid de tijd genomen om de personages te leren kennen.

Hierin wist de film mij zeer aangenaam te verassen. Het grootste deel van de film bestaat uit nachtelijke gesprekken waarover ik verder niet al teveel zal verraden. Daarnaast sluimert er op de achtergrond een thrillerverhaallijntje, dat zeker boeiend genoeg is, maar de waren kracht van de film zit hem in het uitstekende acteerwerk van met name beide hoofdrolspelers Luise Heyer en Sabin Tambrea.

Beide slagen erin om zeer innemende personages neer te zetten waardoor je als kijker echt in verhaal wordt meegezogen..

Daarnaast verdiend de film veel lof voor de thematiek die wordt aangesneden. Vrij zware onderwerpen worden met zorg en empathie behandeld zonder dat het kitscherig wordt.

Uiteraard zijn er ook kritiekpunten en zitten er hier en daar wat dingen in die beter hadden gekund maar eerlijk is eerlijk. Het is lang geleden dat een film me zo heeft weten te boeien. Het is waarschijnlijk volledig subjectief maar voor mij is dit echt een aanrader.

Erg goed!

Hele aardige film waarin vooral het tweede deel veel indruk maakte. De leegte van de familie komt heel mooi uit de verf en vooral de muziek zorgt voor veel sfeer en maakt dat de film niet ontaard in flauwe onderbroeken lol. De balans tussen humor en bittere ernst word nergens uit het oog verloren en dat is heel erg knap.

Dit is een zeer waardige verfilming van het boek van Verhulst.

Ik ben erg blij met de Sundance zender die Film1 aanbied maar soms zitten er toch wel onthutsend zwakke films tussen. Helena from the Wedding is er zoeen.

In deze film volgen we een aantal yuppie stellen die elkaar ontmoeten in een vakantiehuis en elkaar werkelijk niets te melden hebben. In de traditie van Bret Easton Ellis kan ik dit soort films best waarderen maar dan moet de uitvoering wel goed zijn.

De dialogen hebben nauwelijks iets om het lijf maar er zit ook totaal geen spanning in. De acties die de personages ondernemen zijn nergens boeiend of interessant. Het is een zouteloze en pretensieuze onderneming. Elke willekeurige Deense film overtuigd een stuk meer dan deze troep.

Het meest treurige is nog dat de leuke Gillian Jacobs (bekend als Britta uit Community) totaal niet geschikt is als een soort vamp die alle mannen het hoofd op hol brengt. Maar naast de andere waardeloze acteurs doet zij het zeker niet veel slechter.

Het enige positieve aan deze film is de spaarzame muziek, de mooie besneeuwde landschappen en het romantische huis. Inhoudelijk is dit een lege en nietszeggende kijkervaring.

Zwak.