Opinions

Onsympathieke film die qua scenario als los zand aan elkaar hangt. Het eerste deel van de film is nauwelijks door te komen. Als de belangrijkste personages zich dan ontmoeten begint er iets interessants te ontstaan dat door het stuitende einde dan weer vakkundig de nek om wordt gedraaid.

Nee, dat deed Klapisch met Paris een stuk beter.

Zeer matig.

Machette Kills brengt precies wat je ervan mag verwachten. Wat absurd geweld een hoop droge humor en veel bekende gezichten die de spot met zichzelf drijven. Alles bijelkaar duurt het allemaal wat te lang en blijft het absurdisme niet de hele film boeien maar het is nog altijd vermakelijk genoeg. Amber Heard zag er trouwens prachtig uit en haar acteerwerk ging gepaard met de nodige zelfspot. Boven gemiddeld.

Tot mijn grote verbazing had ik nog niet op deze film gestemd. Ironisch genoeg is het een van de weinige films met Bale waarin ik hem de moeite waard vind. Het scenario zit prima inelkaar, het acteeerwerk is goed en de spanning wordt mooi opgebouwt. In zijn genre een van de betere.

Zeer goed.

Vooraf was ik hier erg benieuwd naar. Deze vierde Mad Max film werd gemaakt door de originele regisseur en Tom Hardy leek mij een meer dan waardige opvolger van Mel Gibson. Na het zien van de film ben ik onder de indruk maar niet om de redenen die ik vooraf had verwacht.

De eerste tien minuten vond ik niet bijzonder en werkte me eerlijk gezegd nogal op mijn zenuwen. Als de reis over Fury Road wordt ingezet stijgt het niveau van de film aanzienlijk. Het tempo is ontzettend hoog en de actiescènes zijn fenomenaal en zelfs kunstzinnig te noemen. De kracht van de film zit hem dan ook in het lange middenstuk wat gelukkig ook het grootste deel van de film is.

Verder viel Charlize Theron nog in positieve zin op. Welke rol zij ook op zich neemt haar niveau is altijd hoog.

Kritiekpunten vond ik dat de sfeer van met name de eerste twee Mad Max films nergens wordt gehaald. De spanning en dreiging die de eerste twee films wel hadden was hier nogal afwezig. Fury Road is meer een kermis dan een dreigende film.

Verder vond ik Tom Hardy minder goed dan Mel Gibson. Hardy is een geweldig acteur maar zijn rol hier was in mijn beleving minder goed uitgewerkt. Fysiek is hij als altijd overtuigend maar hij mist de cynische en zwartgallige uitstraling die Gibson wel had.

Concluderend is dit een waardige vierde Mad Max film met fantastische actiescènes en een ontzettend hoog tempo. Helaas kon de sfeer niet tippen aan de voorgaande delen. Maar vooruit je kunt niet alles hebben.

Goed.

Heel schattig vervolg dat het vooral moet hebben van zijn hoge cuteness factor. Hoogtepunt was voor mij Alec Baldwin als de gemene leeuw en Schwimmer als Giraf. Het is niet allemaal even geweldig maar ik heb me hier toch wel mee vermaakt en af en toe best gelachen.

Op zich best een mooie film maar ik heb betere gezien van Franse bodem. Het begint allemaal wat traag en de personages willen niet echt interessant worden. De nietszeggende vertolking van Lopez helpt natuurlijk ook niet echt.

Maar het plot en de verwikkelingen zijn dan toch weer heel aardig waardoor ik wel geboeid heb zitten kijken. En daarbij kwam ook dat ik Bérénice Bejo erg mooi vond.

La Maison heeft een paar hele mooie melancholische scénes maar alles bijelkaar overtuigt de film toch niet genoeg voor een hoge beoordeling en dat vind ik best jammer.

Deze viel me erg mee. Natuurlijk is het de zoveelste dansfilm maar slechter als Step up 2 kon dit in mijn ogen niet worden.

Make it Happen heeft een rustige en prettige sfeer en is minder schreeuwerig dan alle genregenoten van de laatste jaren. Ik vond het een kruising tussen Coyote Ugly en Flashdance.

Het dansen (met uitzondering van de auditie) was sensueel en stijlvol, de dames waren mooi (vooral Ashley Roberts van The Pussycat Dolls) en het verhaal was natuurlijk ontzettend cliché maar dat werd nergens echt vervelend.

Alles bijelkaar is het geen hoogstaande film maar hij keek lekker weg en voor een inwisselbare dansfilm is dat al heel wat. Zeker een voldoende waard.

In het kader van de grootste pulp uit de filmgeschiedenis heeft de zender Arte deze maand een aantal films geselecteerd die zo slecht zijn dat het weer leuk is. Pakweg de eerste 10 minuten moest ik er even in komen maar zodra de worstelaar verschijnt is het toch wel allemaal erg leuk en vooral onderhoudend.

De charme zit hem erin dat de film met veel plezier is gemaakt en het tempo voor die tijd best hoog ligt. Vooral de actie scenes en een aantal hilarische dialogen zijn erg de moeite waard. Maar alleen al het gegeven om een mummie en een worstelaar in een film te stoppen is geweldig.

La Maldición de la Momia Azteca is gewoon een cultfilm die leuk is om gezien te hebben. Als ik me niet vergis dan wordt die binnenkort ergens diep in de nacht nogmaals herhaald op Arte. Het ding duurt maar een uurtje maar het is zo voorbij.

Boven gemiddeld.

Maleficent is voor mij een bijzondere verassing. Allereerst moet gezegd dat Angelina Jolie haar beste rol neerzet maar dat vooral ook de aankleding van de film schitterend is. Voor Disney begrippen krijgen we een haast Gotische sfeer voorgeschoteld die sterk afwijkt van de gebruikelijke zoete meligheid die Disney normaal opdient.

Het contrast tussen Elle Fanning en Jolie is ook erg goed gedaan en Sam Riley (waarvan ik de hele film dacht dat het Orlando Bloom was) heeft een ontzettend leuke bijrol. Enig kritiekpunt vond ik de zwakke vertolking van de gemene koning. Hij kwam nergens uit de verf en werd volledig overklast door Jolie.

Alles bij elkaar was dit een smaakvolle en gevoelige Gotische vertelling waarvan Disney er nog wel een paar mag maken.

Erg goed!

Erg fijne musical met een leuke cast die valt of staat met de muziek van ABBA. Zelf heb ik er weinig problemen mee en vond het enthausiasme waarmee alles werd gebracht heel aanstekelijk. Streep doet het opvallend goed en vooral de heren geven een leuke parodie op zichzelf. Hoogtepunt blijft echter Amanda Seyfried. Wat is dat toch een prachtige vrouw en goede actrice.

Goed.

Zeer overtuigende film. De cast doet het geweldig, de soundtrack is briljant en de sfeer van de film zeer beklemmend. Vooral de subtiele details maken deze film tot een ware verademing. Voor mij was dit een van de grootste verassingen van de afgelopen tijd.

Zeer goed.

Degelijk en sfeervol drama dat vooral in de herinnering zal blijven door sterke rol van Witherspoon. Hier en daar is het allemaal wat aan de melodramatische kant maar de film ontspoort gelukkig nergens.

Boven gemiddeld.

Tot mijn schande staan de boeken al twee jaar in mijn kast en tot overmaat van ramp ben ik er nu ook nog voor gezwicht om eerst de film te kijken dus ik vrees dat de boeken nog wel even blijven liggen.

De film beviel mij in ieder geval uitstekend. De acteerprestaties waren stuk voor stuk erg goed, de beelden schitterend en de sfeer was helemaal super. Enig kritiekpunt is dat buiten het personage van Rapace waarschijnlijk niets van deze film zal blijven hangen. Maar misschien is dat ook wel goed als ik ooit nog eens aan het boek begin.

Heb me er prima mee vermaakt en ben toch wel erg benieuwd naar de vervolgen.

Langdradige en slaapverwekkende film met een nietszeggend scenario. Het enige dat deze film nog een beetje de moeite waard maakt is het acteerwerk maar ook dat hebben deze acteurs wel eens beter gedaan.

Zeer matig

Sympathieke film met een typische jaren 80 uitstraling. Andrew McCarthy doet het leuk en Kim Cattrall is betoverend. Verder doen James Spader en de actrice van The Golden Girls het prima en maakt de kenmerkende muziek het helemaal af. En oh ja, Rambo en The Terminator mogen natuurlijk niet onvermeld blijven.

Dit is een tijdsgebonden product dat ondanks wat slijtage nog steeds de moeite waard is om eens te bekijken.

Gemiddeld.

Ik heb een grote sympathie voor B-films en het lijkt erop dat regisseur Andrew Jones hard op weg is om een cult status te verwerven. Extreem low budget maar wel onderwerpen die prikkelend zijn. Met deze film over Charles Manson en zijn clubje heeft hij echter een voorlopig dieptepunt bereikt.

Het scenario is te belachelijk voor woorden en lastig te volgen voor een film die nauwelijks 75 minuten duurt. Jones heeft duidelijk een voorliefde voor krankzinnige figuren maar hij slaagt er in deze film in om een personage als Charles Manson ongelofelijk saai neer te zetten.

Enig positieve punt is hoofdrolspeelster Brendee Green die erin slaagt om naturel te acteren. De rest is geforceerd, saai en uitgekauwd. Jones heeft met deze Manson Family Massacre, met afstand slechtste film over dit onderwerp gemaakt.

Cult en pulp kan heel leuk zijn. Zoals Jones al eerder heeft bewezen maar hier slaat hij toch een beetje door in onzinnigheid.

Erg slecht

Voor ramptoeristen hij is hij nu te bewonderen op Netflix samen met nog 10 andere titels van deze regisseur.

Redelijke tv film over de capriolen rondom Charles Manson verteld vanuit het perspectief van een van zijn volgers. Nergens vernieuwend of schokkend maar wel oerdegelijk uitgevoerd en nergens vervelend. Het einde kwam redelijk abrupt maar verder keek het allemaal lekker weg.

Gemiddeld.

Vooraf leek me dit best een leuke film. In de praktijk viel dit helaas vies tegen. The Marc Pease Experience is een hele slechte versie van Hamlet 2. Nu was dat al geen briljante film maar deze is toch nog een heel stuk slechter. Het scenario is nergens leuk of interessant, de liedjes zijn tenenkrommend slecht en de personages zijn zo inwisselbaar als de pest.

Op papier zijn het allemaal best leuke acteurs maar na mate de film zijn einde nadert wordt alles alleen maar pijnlijker en vooral slechter. Aan het einde van de film heb je oprecht het gevoel dat alles aan dit gedrocht ondermaats was.

Pijnlijk slecht.

Vermoeiende, deprimerende en verwarrende film die slecht is uitgewerkt en daarom nergens echt aanspreekt. Dankzij het redelijk goede acteerwerk geef ik hiervoor niet de laagste beoordeling.

In hectische en drukke tijden waarin films steeds grootser en meeslepender worden en waarin je als mens de hele dag overladen wordt met prikkels is het wel eens fijn om weer helemaal terug te gaan naar de basis. Een tijd waarin cinema nog in de kinderschoenen stond en alleen een spannend Gotisch verhaal al voldoende was om indruk te maken op de nietsvermoedende kijker.

Op Netflix staan er momenteel aantal films van regisseur George King, die allemaal zijn gemaakt in jaren 30 van de vorige eeuw en niet veel meer doen dan een origineel en spannend verhaal in toneelvorm gieten. Natuurlijk is het allemaal hopeloos verouderd maar toch heeft een film zoals deze op zijn tijd de nodige charme. Ik ben Netflix dan ook zeer dankbaar dat ze ruimte besteden aan zeer oude cinema zoals deze.

The Murder in The Red Barn is zeker geen goede film, hij is hopeloos verouderd, versleten, maar het is goed dat films zoals deze bewaard blijven om te beseffen waar het ooit allemaal begonnen is. Creatieve regisseurs zoals bijvoorbeeld Tim Burton of David Lynch zouden nooit zo goed zijn geweest als er niet ergens een begin was gemaakt.

Laat ik maar daarom beperken tot dankjewel Netflix.

Pakweg het eerste half uur maakte wel indruk. De locaties waren prachtig, de sfeer wordt mooi opgebouwd en alles wordt klaar gezet voor een sfeervolle film. De uitwerking daarna was echter bedroevend. Met het verstrijken van de minuten begon ik steeds meer af te haken en uiteindelijk blijft er niet veel meer over dan ergernis en frustratie.

Pretentieuze en vermoeiende film en Thekla Reuten overtuigd te weinig om een hele film te blijven boeien.

Matig.

Hele herkenbare en mooie film. Het is natuurlijk allemaal erg sentimenteel maar als je daar gevoelig voor bent dan is dit een prachtige film. Ook mogen de prima acteerprestaties niet onvermeld blijven.

Goed en ontroerend.

Erg leuke film met schattige hondjes en een koddig scenario. Emma Stone, Owen Wilson, Sam Elliot, Fergie en Kiefer Sutherland zijn stuk voor stuk erg overtuigend.

Ik heb genoten.

Boven gemiddeld.

Qua acteerwerk en dialogen is dit een erg knappe film. De lof die de film heeft gekregen is dan ook zeer begrijpelijk. De individuele prestaties van de hoofdrolspelers en de belangrijkste bijrollen maken zeker indruk maar de grote vraag is natuurlijk: Is het ook een goede film?

Om eerlijk te zijn vond ik het allemaal een beetje tegen vallen. Alles leunt erg op de stijl van Woody Allen maar net als bij de meeste van zijn films duurt ook deze net wat te lang en voelt alles nogal geforceerd aan. Natuurlijk kent de film bijzonder knappe momenten maar die worden vakkundig de nek omgedraaid door laat ik eens wat noemen een zingende Adam Driver. Er zal vast een fantastisch idee achter hebben gezeten maar wat mij betreft komt dit totaal niet uit de verf.

Qua evenwichtigheid en ook vertelling vond ik Baumbach zijn vorige film The Meyerowitz Stories (New and Selected) (2017) een stuk sterker.

Kortom, knap acteerwerk en bij vlagen indrukwekkende dialogen maar in zijn geheel te lang en ook wel vermoeiend.

Boven gemiddeld.

Marry Me at Christmas is zo zoet dat je na afloop direct een afspraak bij de tandarts moet maken in de hoop dat er nog restje glazuur op je tanden overblijft.

Voornaamste pluspunt is echter dat de aankleding van de film bijzonder sfeervol is en echt zorgt voor een kerstsfeer. De acteurs zijn dan weer zo over gestyled dat het eerder karikaturen zijn maar omwille van het kerstgevoel is dat niet erg. Goed is het acteerwerk echter ook niet. Met name het laatste half uur wordt het niveau van een willekeurige soap met moeite gehaald.

Desondanks was dit voor mij een aangenaam begin van het Kerst seizoen.

Gemiddeld (voor een kerstfilm)

Hele sterke film met prima acteerwerk en een mooie duistere sfeer die recht doet aan het verhaal. Zeer ondergewaardeerde film die zeker een tweede kans verdiend.

Erg mooie film met een sterke Vincent Price. Het was wel opvallend dat een groot deel van zijn dialogen ook in een song van Theater of Tragedy zitten.

Goed.

Het is jeugdsentiment. Maar het is wel een van de weinige films die het stripgevoel over weet te brengen. toen ik n jaar of 10 was vond ik deze film waanzinnig en zelfs nu nog kan ik hem zeer waarderen wegens het sympatieke karakter van de film.

Ik heb deze 100 keer liever dan alle strip verfilmingen van de laatste jaren

Ben niet bekend met de game waarop dit gebaseerd is. Maar ik heb me hier zeker mee vermaakt. Wahlberg vond ik erg overtuigend en de film was best sfeervol. Naar mate de film zijn einde nadert wordt het allemaal wat minder en wordt vooral duidelijk dat het scenario niet veel voorstelt. Behalve dit euvel wil ik ook nog kwijt dat Kunis in deze rol totaal niet op haar plaats is en afbreuk doet aan de sfeer van de film. Desondanks heb ik me hier best wel mee vermaakt. Voor een gameverfilming was deze goed te doen.

Nogal suf vervolg op Mean Girls die totaal niet kan tippen aan zijn voorganger. Het voornaamste probleem is dat The Plastics erg zwak worden bezet. Ik mis Rachel Mcadems en Amanda Seyfried.

Wat ik echter nog veel meer mis zijn de creatieve en scherpe dialogen en vooral humor.

Het enige grote pluspunt aan deze film is Jennifer Stone. Ze ziet er leuk uit en doet het best koddig maar daarmee is Mean Girls 2 nog geen goede film.

Matig.