Opinions

Controversiële serie die helemaal in deze tijd past en dat is gelijk ook het grootste probleem. Elk slachtoffer verdiend erkenning en overal wordt tot in den treuren over doorgezeurd. Pakweg de eerste 8 afleveringen (en dan neem ik het ruim) is dat nog prima te doen. De goede New Wave muziek van o.a. Joy Division - MusicMeter.nl en The Cure - MusicMeter.nl helpt daarbij en eerlijk is eerlijk het acteerwerk en de opbouw is dan nog heel behoorlijk.

Met het verstrijken van de aflevering neemt de hoeveelheid drama toe en vallen de acteurs langzaam door de mand. Het pathetische gehalte van de serie neemt steeds meer onrealistische vormen aan en tegen het einde begon elk personage me tegen te staan. Omdat je uiteindelijk wil weten hoe het afloopt ploeter je dan nog door tot het einde maar ik kan niet anders dan zeggen dat het allemaal wat veel van het goede is. Natuurlijk deze dingen gebeuren en natuurlijk is het goed dat er een stem is voor het slachtoffer maar op een gegeven moment is mijn empathie wel op .

Neemt niet weg dat het voor de doelgroep tussen pakweg 12 en 20 jaar een bijzonder indrukwekkende serie zal zijn. Voor de iets ervarener kijker blijft er net genoeg over om een krappe voldoende te geven. Voornaamste probleem blijft een totaal gebrek aan relativering en juist dat maakt deze serie bijzonder actueel. Nee, voor mij is dit niet geschikt of ze hadden de jaren 80 invloeden nog verder op moeten schroeven!

Een krappe voldoende.

Schokkend slechte serie.

Het komt niet heel vaak voor maar aan het einde van aflevering 8 betrapte ik mezelf erop dat ik boe geluiden zat te maken tegen mijn tv. De ergernis zat zo diep dat ik het even uit moest schreeuwen van frustratie.

Het is lastig om uit te leggen wat er allemaal zo verschrikkelijk is aan deze serie omdat ik me als kijker stelselmatig zat af te vragen wie er zoveel onzin bij elkaar kon verzinnen. De grootste misser is denk ik wel het scenario en vooral het gebrek daaraan. Geen enkel personage heeft ook maar enige uitdieping en de dialogen zijn niets meer dan wat lege oneliners die werkelijk nergens over gaan. Het absolute dieptepunt is wel de laatste aflevering waar het tegenwoordig zo hippe Woke zijn nog even uit de kast wordt getrokken.

Door het totaal ontbreken van een spanningsboog of diepgang ontstaat er ook nergens enige binding met de personages. Niemand is sympathiek en het zal je als kijker ook een rotzorg zijn wat er met ze gaat gebeuren.

Maar het meest stuitend is nog wel het pretentieuze karakter van deze serie. Er zit geen sprankje relativering in en in al zijn diepe ernst wordt het juist extra lachwekkend en bijzonder stuitend.

Met de acteurs kun je vooral medelijden hebben. Niemand komt uit de verf omdat er nauwelijks personages zijn die er toe doen. Hoofdrolspeelster Jade Olieberg overtuigd in ieder geval niet en is vooral erg vervelend en onsympathiek. Alleen Lisa Smit kon er net mee door maar dat kwam vooral omdat zij de enige was die wat frustratie liet zien over de stompzinnigheid van het scenario.

Begrijp me niet verkeerd ik was bijzonder benieuwd dat de eerste volledig Nederlandse Netflix serie en wilde graag dat het iets goeds zou zijn omdat er in ieder geval een poging wordt gedaan om iets origineels te brengen maar des te pijnlijker wordt het als dit dan gelijk een van de slechtste series is die Nederland ooit heeft voortgebracht.

Oh en Ramses Shaffy draait zich om in zijn graf.

Pijnlijk slecht!

Kleine sympathieke Duitse serie die ergens tussen een drama en een thriller in hangt. De personages zijn sympathiek en het acteerwerk is ok. Bekendste naam is Jessica Schwarz, die ook te zien was in Perfume: The Story of a Murderer (Film, 2006) - MovieMeter.nl en ze heeft ooit Romy Schneider gespeeld in een matige Duitse tvfilm.

In het begin moest ik even wennen aan de stijl maar als het verhaaltje eenmaal begint te lopen gaan de afleveringen snel voorbij en is het genieten van de mooie beelden van Freiburg. De finale geeft genoeg aanleiding om snel door te gaan met seizoen 2.

Kneuterig, sympathiek en ook boeiend genoeg.

Nu te zien op Netflix.

Het tweede seizoen van Biohackers gaat vrolijk verder waar seizoen 1 ophield. Net als bij seizoen 1 moest ik er even in komen maar gaandeweg raakte ik weer gewend aan de stijl van de serie en heb ik het hele seizoen in een ruk uitgekeken.

Het scenario is misschien niet overal even fantastisch, maar Biohackers heeft iets sympathieks. De acteurs hebben er duidelijk plezier in en er zijn genoeg thriller en soap ontwikkelingen om alle 6 de afleveringen te blijven boeien. In vergelijking met seizoen 1 is dit seizoen over de hele lijn met meer zelfvertrouwen gemaakt en in mijn beleving verdiend deze serie meer aandacht. Speciale vermelding verdiend Thomas Kretschmann die mooi uit de verf komt als de slechterik van het stuk.

Geen meesterwerk maar een sympathieke serie, gedraaid op een mooie locatie met prima muziek. Stiekem hoop ik nog op een seizoen 3.

Nu te zien op Netflix.

Ik heb het Belgische origineel van een jaar eerder nooit gezien en had verder geen voorkennis over deze serie. Pakweg de eerste vijf afleveringen vond ik een ontzettende worsteling. Alles voelde nogal geforceerd en gemaakt en de hoge songdichtheid hielp ook niet mee. Praktisch elke 2 minuten werd een of ander hitje uit de jaren 0 ingezet en op een gegeven moment was ik daar wel klaar mee.

Tot zover het slechte nieuws. Want ergens rond aflevering 6 kwam ik er echt in. Ik ging meevoelen met de personages, kon de verhaallijnen vrij aardig uittekenen maar uiteindelijk pakte de serie me toch voldoende en pakweg de laatste 10 afleveringen kreeg ik echt zin om te kijken.

Het acteerniveau was nogal verschillend maar de hoofdpersonages deden het goed genoeg om te blijven kijken.

Het is Nederlands kneuterig, hier en daar wat soap maar uiteindelijk toch ontzettend verslavend.

Kleine verassing!

Goed

Als de maker van The Big Bang Theory en Two and a half men een serie gaat maken over een coffeeshop met Kathy Bates in de hoofdrol dan kan er toch weinig mis gaan?

In de praktijk valt dit helaas tegen. Bates was erg genietbaar. De stijl en kleding in de serie waren ook erg geslaagd en in het begin leken de personages veelbelovend. De grote misser van deze serie is echter het hyper hysterische duo Dank & Dabby. Twee over the top personages die alle ruimte krijgen om elk wiet cliche uit te vergroten. Helaas worden ze nergens leuk en krijgen ze in elke aflevering teveel ruimte.

Telkens als ik in een verhaallijn begon te komen werd deze onderbroken door de niet leuke bijdrage van dit ronduit debiele duo. Om het allemaal nog wat erger te maken werden met het verstrijken van de afleveringen de overige castleden ook steeds slechter. Alsof ze er zelf niet meer in geloofde en alleen nog maar alle stereotypes konden uitvergroten.

Er zaten zeker momenten in de serie die zeer genietbaar waren en zelfs progressief maar alles wat in theorie heel leuk had kunnen zijn werd vakkundig de nek omgedraaid door flauwigheid en slecht geschreven verhaallijnen.

Kathy Bates was top maar er is meer nodig om een serie te laten slagen.

Ik ben geen voorstander van de cancelcultuur maar deze serie had een kwaliteitsinjectie gekregen als Dank & Dabby eruit waren geknipt.

Alles bij elkaar had er meer ingezeten en is dit een gemiste kans.

Leuk idee, maar de uitvoering viel nogal tegen. Stefano en Eus waren een erg geforceerd duo en de gasten waren uiterst wisselvallig. Ter vergelijking beviel me het interview programma dat Eus eerder had met auteurs me een stuk beter.

Kortom met de opzet was niets mis maar het was het allemaal net niet.

Het eerste seizoen van Glow kijkt lekker weg en werkt op meerdere manieren uitstekend. De humor en de cynische toon maken de serie bijzonder aangenaam. Vooral de rol van Marc Maron als de regisseur maakt dat ik af en toe hard heb gelachen.

Verder is het moeilijk voor te stellen dat de tengere Alison Brie een worstelaar kan spelen maar zo doet het met overtuiging. Hier en daar is de serie wat kaal en komen niet alle verhaallijnen even goed uit de verf maar er gebeuren genoeg leuke dingen om de aandacht er voortdurend bij te houden. Het helpt ook dat elke aflevering maar een half uur duurt dat maakt dat het allemaal wat makkelijker weg kijkt.

Sympathieke serie die uit doet kijken naar het volgende seizoen.

Gelijk na seizoen 1 doorgekeken en ik moet zeggen dat alles consistent doorloopt. De sfeer, de personages de humor. Alle vertrouwde elementen zijn er alleen wordt het met net wat meer zelfvertrouwen neergezet. Enige reden dat mijn cijfer niet hoger uitvalt is dat ik niet elke aflevering even sterk vond.

Alles bij elkaar blijft het een ontspannen serie voor tussendoor. Erg leuk.

Op naar seizoen 3!

Het derde seizoen van Glow was best gedurfd en zeker de moeite waard maar in vergelijking met de voorgaande twee seizoenen sprak deze mij iets minder aan.

Het acteerwerk en vooral de setting waren uitstekend. De personages worden meer uitgediept en het dramagehalte iets opgevoerd maar dit gaat ten koste van de cynische humor en niet onbelangrijk het worstelen. Waar in de eerste twee seizoenen het bedenken en uitvoeren van de gevechten erg belangrijk waren geeft seizoen 3 juist het beeld van een ingedutte club waarbij de onderliggende spanningen rustig voort sluimeren.

Het gevaar hiervan is dat hier en daar een aflevering wat power mist wat in de eerste twee seizoenen meer naar voren kwam. De combinatie tussen drama, humor en het worstelen maken deze serie best wel uniek en in seizoen 3 raakt dat unieke karakter een beetje op de achtergrond en voelt het hier en daar als een standaard dramaserie.

Het neemt echter niet weg dat de uitvoering nog steeds uitstekend is en ook dit seizoen een aantal sterke afleveringen bevat. De slotaflevering doet dan toch weer verlangen naar een vierde seizoen.

Gedurfd en enigszins afwijkend seizoen dat hier en daar wat pit mist maar toch de moeite waard blijft.

Boven gemiddeld.

P.s. Speciale vermelding voor de leuke bijrol van Geena Davis

Originele serie met een typische Scandinavische sfeer en prima acteerwerk door de twee hoofdrolspelers. Helaas waren niet alle bijrollen even sterk bezet en liet het scenario wel eens wat te wensen over maar alles bij elkaar vond ik het een prima kijkervaring die zo weer voorbij is.

Typisch een serie die de meerwaarde van Netflix nog eens onderstreept, Ben benieuwd of er een tweede seizoen in zit.

Boven gemiddeld.

De jaarwisseling is net voorbij. Ik ga op zoek naar een nieuwe serie op Netflix en kom terecht bij deze Duitse serie die overladen wordt met sneeuw en mooie landschappen. Na de positieve ervaring van Biohackers (Serie, 2020 - 2021) - MovieMeter.nl verwachte ik iets vergelijkbaars en dat kwam in grote lijnen ook wel uit.

Een jonge enthousiaste cast maakt het beste van een niet altijd even goed scenario maar uiteindelijk is het toch de moeite waard door de mooie plaatjes, redelijk tempo en een paar aardige plotwendingen. Biohackers beviel me een stukje beter maar voor pretentieloos vermaak en een hoop mooie beelden ben je bij deze serie aan het juiste adres.

Toegegeven de serie is bedoeld voor een jongere doelgroep maar als beginnend veertiger kreeg ik er een aangenaam vakantiegevoel van en dat is ook wat waard.

Gemiddeld.

Bijzonder ontspannen serie met een uitstekende Tom Ellis in de titelrol als de narcistische Lucifer. Telkens viel ik met deze serie van de ene verbazing in de andere. De dialogen zijn scherp. De humor is geweldig en de serie bevat op alle fronten voldoende spanning. Daarnaast mag de uitstekende soundtrack niet onvermeld blijven.

Op het eerste oog lijkt het misschien formulewerk maar door de uitstekende uitvoering en een ernstige onderlaag is dit een bijzonder sterk eerste seizoen.

Ik heb dit eerste seizoen er in een recordtempo doorheen gejaagd en ben dan ook zeer benieuwd hoe het verder gaat!

Genoten!

Originele en spannende serie met een vleugje humor en iets teveel geweld. Het bevalt me ook wel dat het voor de verandering eens een Canadese serie is. Het voelt minder cliché dan menig Amerikaans broertje en het is fijn om eens wat andere gezichten te zien.

Hoofdrolspeelster Tatiana Maslany zet een indrukwekkende acteerprestatie neer maar ook de bijrollen zijn goed bezet.

Kortom de serie doet veel goed en ik ben benieuwd hoe seizoen 2 verder zal gaan.

Dit tweede seizoen gaat vrolijk verder waar seizoen 1 ophield. De verwikkelingen zijn nog altijd boeiend genoeg. Tatiana Maslany zet weer een prima prestatie neer en ook nieuwe toevoeging Michiel Huisman doet het zeker niet verkeerd.

Naar mate het seizoen vordert wordt het toch allemaal een stukje minder. Het geweld neemt toe en de spanning neemt af. Lang niet alle verhaallijnen zijn nog even boeiend en het SF element in de serie is voor mij niet interessant genoeg.

Omdat ik seizoen 1 in een ruk heb uitgekeken heb ik toch doorgezet. De humor en de bij vlagen interessante verwikkelingen zijn er nog steeds maar het wordt allemaal steeds meer gekunsteld en geforceerd.

Omdat de uitvoering nog steeds goed is, toch nog een ruime voldoende, maar tegen het einde vreesde ik het ergste voor seizoen 3 en dat is helaas ook uitgekomen.

Het eerste seizoen van The Path was voor mij een erg aangename kijkervaring. In tien aflevering volg je het wel een wee van een familie die zich aan een heeft gesloten bij een idyllische beweging die ergens het midden houdt tussen een hippie commune en een mildere versie van de Scientology beweging.

De kracht van de serie zit hem in de vele mooie idyllische beelden die je als kijker het gevoel geven dat je even in een andere wereld bent. Hoe raar sommige gebruiken ook zijn. Het wordt allemaal met een vanzelfsprekendheid gebracht die je als kijker als logisch gaat ervaren omdat het nu eenmaal fijn is om samen in harmonie te kunnen leven.

Vanzelfsprekend gaat niet alles van een leien dakje en is er binnen de gemeenschap genoeg spanning voor 10 boeiende aflevering maar daar wil ik verder niet teveel over vertellen.

Wel is het belangrijk om te vertellen dat The Path een uitstekende cast heeft en dat Aaron Paul (Breaking Bad) en Michelle Monaghan vooral bekend van reguliere Hollywoodfilms, een geloofwaardig stel vormen waar soms de vonken vanaf vliegen.

Daarnaast is Hugh Dancy ( bekend van Hannibal) erg sterk als sekteleider en zijn nieuwkomers Kyle Allen en Amy Forsyth een bijzonder vertederend stel.

Het belangrijkste aan dit eerste seizoen was echter de sfeer. In de eerste afleveringen moest ik nog wat wennen aan het langzame tempo maar uiteindelijk wordt dat de kracht van de serie. Alle Dillema's worden met zorg uitgewerkt en als kijker wordt je voortdurend van de ene naar andere uiterste emotie gedreven.

Het vinden van een ideale wereld is voor ieder mens een grote opgave en in deze serie leef je met personages mee die de moed hebben om dit na te jagen. Ondanks alle goede bedoelingen zijn er genoeg keerzijdes en problemen waar je als kijker van kunt smullen.

Tien aflevering lang raakte ik steeds meer verstrengeld in de wereld van Meyeristen en om zo nu en dan het gevoel van de serie terug te halen zet ik nog eens wat songs op uit de serie. Op het einde van een aantal afleveringen zat een sterke folksong die voor mij meer zeggingskracht gaf aan het geheel. De sfeer van de nummers zorgt voor relevantie en een tijdloos gevoel. Voor mij is dat het belangrijkste wat dit eerste seizoen me heeft opgeleverd.

Bijzonder en ook wel uniek eerste seizoen.

P.s. Hier zijn de belangrijkste songs

Matthew Mayfield - Quiet Lies [Official Audio] - YouTube

Daniel Spaleniak - Why (Official Audio) - YouTube

BELLA FIGURA - Better Man - YouTube

Seizoen 2 van The Path was in mijn beleving een kleine teleurstelling. Pakweg de eerste paar afleveringen heb ik nog met interesse zitten kijken maar langzaam begon ik te merken dat het steeds lastiger werd om mijn aandacht erbij te houden.

Een belangrijk pluspunt is zeker dat de volledige cast uit het eerste seizoen weer terug keert maar helaas betekent dit niet dat de kwaliteit van de serie gehandhaafd blijft. Voornaamste storende factor vond ik dat vrijwel alle sterke punten van het eerste seizoen verdwijnen. De paradijselijke locaties worden minder gebruikt, de interessantste personages maken allemaal keuzes die ze niet bepaald sympathieker maken en wat overblijft is een langzaam voortkabbelend serie zonder enige relativering.

De rust en het langzame tempo in combinatie met de mooie beelden waren juist de kracht van het eerste seizoen maar hier zijn de verhaallijnen een stuk minder goed uitgewerkt waardoor de acteurs ook veel krampachtiger overkomen. Alleen Rockmond Dunbar in de rol van de undercover agent met een gewetensconflict was de positieve uitzondering. Zijn acteerwerk was indrukwekkend en hij krijgt hier meer ruimte dan in het eerste seizoen.

Wat daarnaast ook niet helpt is dat de nieuwe personages weinig tot niets toevoegen en de serie alleen maar zwakker maken. Ik heb dit seizoen uitgezeten omdat ik hoopte dat er nog iets van een climax zou komen en omdat ik simpelweg wilde weten hoe het verder zou gaan maar na het zien van de laatste aflevering bleef ik toch met een gevoel van teleurstelling achter.

Incidenteel zit er nog wel een goed nummer op de soundtrack maar ook dat is in vergelijking met seizoen 1 een stuk minder.

Ik ben nu begonnen aan seizoen 3 maar mijn verwachtingen zijn niet al te hoog.

Sinds Revenge - Seizoen 1 (2011-2012) heb ik een zwak ontwikkeld voor de series van ABC. In het geval van Pretty Little Liars had ik wat vooroordelen die vooral hype gerelateerd waren maar uiteindelijk moest het er dan toch eens van komen en ik heb er verdomme geen spijt van!

Pretty Little Liars doet ontzettend veel erg goed. De cast is uitstekend en de karakters mooi uitgewerkt. De alledaagse beslommeringen zijn eigenlijk sterker dan het mysterie dat centraal staat. Verder maken de makers sympathieke keuzes en blijf je als kijker op het puntje van je stoel zitten omdat je wil weten hoe het verder gaat en telkens weer genoeg ruimte krijgt om met de personages te sympathiseren.

Kort gezegd is het een heerlijke serie die ontzettend verslavend werkt en uitstekend is uitgevoerd. Alleen dat is al erg knap. Dat het mysterie wellicht ergens een beetje tegen gaat vallen neem ik maar voor lief. De positieve kijkervaring en het plezier maakt veel goed.

Aanrader!

Seizoen 2 gaat vrolijk verder waar seizoen 1 ophield. De sfeer, het tempo, de plottwist en vooral de intriges zijn er weer in overvloed. Hier en daar is het iets geforceerder dan seizoen 1 maar de hoge entertainment waarde blijft en de uiteindelijk slotaflevering is zeer de moeite waard.

Mode, humor, spanning en een hoog tempo in een serie. Wat wil ik nog meer!

Op naar seizoen 3!

Vooraf waren mijn verwachtingen niet al te hoog maar The Punisher was een behoorlijke verassing. De serie bevat veel harde en brute actie maar weet ook met zijn personages behoorlijk te overtuigen. Het acteerwerk van met name Jon Bernthal in de titelrol was erg sterk.

Naast veel bruutheid en geweld was er ook voldoende ruimte voor empathie en menselijkheid en dat maakte dat de serie nergens voelde als inwisselbare actieserie maar juist als een serie die op meerde niveaus wat te bieden heeft.

De sterke vrouwelijke bijrollen van Deborah Ann Woll en Jaime Ray Newman droegen daar zeker aan bij. Het leukste personage was echter weggelegd voor Ebon Moss-Bachrach als Micro.

Ook de boeven waren overtuigend hoewel aflevering 12 voor mij te lang duurde en uiteindelijk

iets afbreuk doet aan mijn beoordeling. Hier slaat het geweld te ver door en raken juist de voor mij sterkste elementen van de serie wat meer op de achtergrond.

Al met al was dit een bijzonder overtuigende actieserie die veel meer te bieden heeft dan je in eerste instantie zou verwachten.

Op naar seizoen 2!

Ik heb het met Riverdale tot seizoen 3 gered en ben toen afgehaakt wegens Glee achtige taferelen. Dit eerste seizoen viel mij in eerste instantie mee. Ik vond de sfeer wel apart en kreeg de feel van een sprookje. Nadat ik het eerste seizoen ging herbekijken met mijn vrouw kwam ik erachter dat het toch een stuk zoetsappiger was dan in mijn herinnering.

Het scenario laat best wel te wensen over en het soap gehalte is niet overal even overtuigend. Verder vind ik K.J. Apa als Archie een verschrikking maar kan de rest er prima meer door.

Bij een tweede kijkbeurt ben ik echter tot de conclusie gekomen dat het allemaal wat tegen valt.

Typische ABC serie. Het tempo is hoog, de actie uitstekend en de acteurs sympathiek voor zover dat mogelijk is in een politieserie. De afleveringen vliegen voorbij en het niveau is redelijk constant.

Geen topper maar wel lekker popcorn vermaak.

Op naar seizoen 2!

Sexify is een Poolse Netflix serie die duidelijk is geïnspireerd door het succes van Sex Education. Behoudens dat het prikkelende woord sex in de titel zit stopt de vergelijking daarna vrij abrupt.

Sexify is een komisch bedoelde serie waarin drie meiden op zoek gaan naar een wetenschappelijke verklaring voor het vrouwelijk orgasme. Een super interessant en boeiend thema maar tegen de achtergrond van een troosteloos Pools decor krijg je vooral met de vrouwen te doen en krijg je als kijker vrij snel door hoe erg het nodig is, dat conservatisme en dogmas in de prullenbak worden gesmeten.

Sexify had in theorie een hele leuke serie kunnen zijn maar de praktijk wijst uit dat de serie vooral geschikt is voor de Poolse kijker. Daarbij hielp het ook niet dat de Nederlandse ondertiteling zwaar te wensen overliet. Het gebodene is zeker interessant maar de uitwerking is veel te traag en hangt aan elkaar van frustraties en pijnlijkheden.

In de laatste twee afleveringen komt het geheel dan eindelijk een beetje los en omwille van het boeiende onderwerp en de acteurs, die echt wel hun best doen, blijf je hangen maar het is te hopen dat seizoen 2 wat meer energie en leven krijgt want dit eerste seizoen was bij vlagen erg traag en kwam niet lekker uit de verf.

Positieve vermelding verdiend Sandra Drzymalska, die als ondeugendste van de drie meiden de serie nog wat kleur gaf.

Redelijk

Verassend leuke horrorsoap die op een aantal fronten tekort schiet maar onderhoudend genoeg blijft om te blijven volgen. Ergens rond aflevering 2 deed ik een gok wie de killer zou zijn en dit bleek ook te kloppen. Kortom aan elk cliche wordt voldaan maar dat vergeef ik ze graag omdat de serie met veel plezier gemaakt is.

Het acteerwerk is redelijk, net als het verhaaltje en de kills zijn nog best creatief gevonden. Heerlijk pulpvermaak na een lange werkdag.

Leuk!

En op naar seizoen 2

Nu te zien op Netflix

Het tweede seizoen van Slasher is een nieuw verhaal waarin een aantal acteurs van seizoen 1 in een nieuwe rol terug komen.

Inhoudelijk is de toon een stuk ernstiger, het verhaal wat beter uitgewerkt en het acteerwerk iets overtuigender. Waar seizoen 1 een hommage was aan de jaren 80 slashers moest ik hier qua opzet regelmatig aan The Thing (1982) denken.

De voornaamste reden om dit seizoen toch dezelfde beoordeling te geven is dat ik de killer een stuk minder leuk vond. The Executioner uit seizoen 1 paste naadloos in de traditie van Jason, Micheal Myers en nog vele andere horroriconen uit de jaren 80.

Deze killer voelde nogal inwisselbaar en miste het nodige charisma. Verder was het scenario een heel stuk beter en had ik meer tijd nodig om erachter te komen wie de killer was. Sommige plottwist waren voorspelbaar al moet gezegd dat het uiteindelijk wel een keurig afgerond geheel is en dat is in menig horrorfilm of serie toch wel eens anders.

Weer met veel plezier en liefde voor het genre gemaakt en de doelgroep zal hier een paar onderhoudende uurtjes aan beleven.

Boven gemiddeld.

Het derde en voorlopig laatste seizoen van Slasher is onderhoudend en interessant verteld en past prima in de traditie van de vorige twee seizoenen. Wat ik hier wel sterk aan vond is dat er net als in seizoen 1 weer wat meer ruimte is voor luchtigheid en ontspanning. Dat maakt het toch allemaal wat aangenamer om naar te kijken.

De killer was in tegenstelling tot seizoen 2 weer een stuk overtuigender hoewel ik de laatste aflevering net als in seizoen 1 niet geweldig vond. Neemt niet weg dat Slasher toch een unieke serie is in zijn soort. Natuurlijk er is veel op aan te merken maar het is ook wel eens lekker om naar een serie te kijken, die gemaakt is door en voor liefhebbers van het genre.

Alles bij elkaar vond ik dat alle drie de seizoen wel iets speciaals hadden en alle drie een ruime voldoende verdienen.

Leuk voor de liefhebbers!

Mijn voornaamste reden om hier naar te kijken was de naam van Harlan Coben. Zijn romans lezen als een trein en zijn uitermate geschikt om te verfilmen. Qua tempo en plotontwikkelingen voldoet deze serie zeker aan mijn verwachtingen.

Voornaamste kritiekpunt is echter dat lang niet alle personages even boeiend of interessant zijn. Uitdieping wordt hier en daar toch wel gemist en sommige figuren zijn in mijn beleving volstrekt overbodig. Toch ben ik wel tot het eind geboeid blijven kijken maar eerlijk is eerlijk er zijn zeker betere series in het genre.

Uiteindelijk is het misschien toch beter om het boek erbij te pakken: The Stranger - Harlan Coben (2015) - BoekMeter.nl

Boven gemiddeld

Aardige documentaire serie over de dagelijkse beslommering van fundamentalistische mormonen in de staat Utah.

Zonder al teveel voorkennis of verwachtingen begon ik hieraan en wat ik te zien kreeg vond ik bij vlagen wonderbaarlijk. Er wordt een beeld geschetst van een haast hippieachtige commune die in reinheid en harmonie met elkaar proberen te leven.

De opzet van de documentaire legt heel sterk de nadruk op de menselijke kant van het verhaal. Er wordt duidelijk gestreefd naar erkenning voor deze levensstijl maar het laat ook zien hoe lastig het is voor zowel man als vrouwen om te leven in een constructie van Polygamie.

Op menselijk vlak is deze documentaire serie ruimschoots geslaagd. Als kijker kon ik echt meevoelen met de levensstijl en de problemen waar ze mee te maken krijgen maar aan de andere kant blijft er voortdurend iets knagen.

Het voornaamste probleem is dat de documentairemakers er vooral voor kiezen om te observeren en nergens met kritische vragen op de proppen kwamen.

Vragen zoals:

- Is het niet een beetje absurd om er vanuit te gaan dat er gehamsterd moet worden voor het naderende einde der tijden?

-Hoe krijg je het financieel gebolwerkt om zoveel kinderen en drie vrouwen te onderhouden?

-Komt de kinderbescherming wel eens langs?

-Waarom kiezen de vrouwen voor Polygamie? En waarom mogen zij niet meerdere mannen hebben?

-Hebben ze ooit groepsseks?

- En Last but not Least. Waarom wil de staat Polygamie verbieden? Wat is er mis mee?

Kort samengevat, ik miste nogal wat uitdieping en een soort van Louis Theroux achtige figuur, die kritische vragen stelt.

Maar eerlijk is eerlijk dit is toch wel een uniek inkijkje in een wereld waar ik vrij weinig vanaf wist en ik heb alle vier de aflevering met veel interesse en verbazing zitten kijken.

Als menselijke documentaire zeer geslaagd maar als educatieve of kritische documentaire nogal ondermaats. Voor de entertainmentwaarde en het unieke onderwerp toch nog:

Boven gemiddeld.

Nu te zien op Netflix

Bijzonder sympathieke en leuk uitgevoerde kerstserie die zich afspeelt in de Eifel. Het is een mooie mix van cynisme, zoetigheid en creativiteit. De belangrijkste acteurs doen het erg leuk en geven een frisse draai aan een niet bijster origineel scenario.

Ideaal voor de komende winterse dagen

Nu te zien op Netflix

Soms heb je van die momenten dat je niet weet welke serie je op Netflix wilt gaan kijken. Een onding van 7 seizoenen is gelijk weer een beproeving en alles wat de moeite waard lijkt heb je al gezien. Op goed geluk maak je dan een keuze en hoop je dat het meevalt.

Vooraf wist ik hier vrij weinig van. Ik heb niets met Spanje of Ibiza en La Casa de Papel is compleet aan me voorbij gegaan. Toch moet ik zeggen dat White Lines me vrij snel aansprak. De afwisseling tussen het Brits en het Spaans was erg aangenaam en door de mooie locaties kreeg ik er een licht vakantie gevoel van.

Wat ik inhoudelijk te zien kreeg wist me ook wel aangenaam te verassen. Er zit een mysterie in, wat onwaarschijnlijke humor en genoeg personages die interessant genoeg zijn om te willen blijven kijken. Het enige wat me nogal tegenstond was het absurdistische geweld dat pakweg in de eerste drie afleveringen voorbij komt.

Daarna was ik aangenaam verrast door deze stijlvolle serie. Het is eigenlijk een misdaadsoap met komische elementen die bij vlagen erg sfeervol is.

De uiteindelijke ontknoping was bevredigend maar ik moet eerlijk bekennen dat ik sommige personages tegen het einde van de serie nogal beu was. Het voornaamste probleem was dat ze vrij eendimensionaal waren maar gelukkig werd het een en ander telkens weer gecompenseerd door een aantal mooie momenten.

Alles elkaar vond ik het een bijzondere serie die voor mijn smaak iets te gewelddadig was maar dankzij een boeiend mysterie, goed acteerwerk en een aantal leuke verhaallijnen zeker het bekijken waard was.

Boven gemiddeld.

Intrigerende serie die ik 2x met veel interesse heb gekeken. De sfeer, de romantiek en de spanning zijn sterk neergezet en ook het acteerwerk is prima.

De uitdieping van de personages is hier en daar nogal vlak maar de serie, zet vol in op tempo en sfeer. De boekwinkel, de talloze verwijzingen naar literatuur en daar overheen is de spanning tussen hoofdrolspelers, Penn Badgley en Elizabeth Lail duidelijk voelbaar.

Verder zijn er sterke bijrollen van Shay Mitchell, die hier stukken beter uit de verf komt dan in Pretty Little Liars en ook niet te vergeten John Stamos als de psycholoog, die hier eens wat anders laat zien dan zijn Full House rol. De overige bijrollen zorgen voor de nodige humor maar sowieso is dit een vileine en goed geschreven serie die voelt als een afgerond geheel. Wellicht komt dit ook omdat de serie is gebaseerd op een roman You - Caroline Kepnes (2014) - BoekMeter.nl

Alles bij elkaar een spannende en sensuele serie die extra leuk is als je hem samen met je partner kijkt.

Op naar seizoen 2!

Na een valse start heb ik dit tweede seizoen van You als bijzonder aangenaam ervaren. De formule van seizoen 1 wordt nog eens dunnetjes over gedaan maar is qua verhaal net iets minder overtuigend en origineel.

Toch blijft alles net onderhoudend en genietbaar genoeg. Voornaamste pluspunt is het overwegend overtuigende acteerwerk, het hoge tempo en vooruit de nodige humor. Qua romantiek viel het nogal tegen. Het voornaamste probleem hierbij was dat nieuwe toevoeging Victoria Pedretti niet overtuigend genoeg was en qua acteerwerk eigenlijk de enige zwakke schakel van dit seizoen is.

Uiteraard zit seizoen 3 er weer aan te komen en voorlopig ben ik nog niet afgehaakt.