Opinions

Het eerste seizoen van The Path was voor mij een erg aangename kijkervaring. In tien aflevering volg je het wel een wee van een familie die zich aan een heeft gesloten bij een idyllische beweging die ergens het midden houdt tussen een hippie commune en een mildere versie van de Scientology beweging.

De kracht van de serie zit hem in de vele mooie idyllische beelden die je als kijker het gevoel geven dat je even in een andere wereld bent. Hoe raar sommige gebruiken ook zijn. Het wordt allemaal met een vanzelfsprekendheid gebracht die je als kijker als logisch gaat ervaren omdat het nu eenmaal fijn is om samen in harmonie te kunnen leven.

Vanzelfsprekend gaat niet alles van een leien dakje en is er binnen de gemeenschap genoeg spanning voor 10 boeiende aflevering maar daar wil ik verder niet teveel over vertellen.

Wel is het belangrijk om te vertellen dat The Path een uitstekende cast heeft en dat Aaron Paul (Breaking Bad) en Michelle Monaghan vooral bekend van reguliere Hollywoodfilms, een geloofwaardig stel vormen waar soms de vonken vanaf vliegen.

Daarnaast is Hugh Dancy ( bekend van Hannibal) erg sterk als sekteleider en zijn nieuwkomers Kyle Allen en Amy Forsyth een bijzonder vertederend stel.

Het belangrijkste aan dit eerste seizoen was echter de sfeer. In de eerste afleveringen moest ik nog wat wennen aan het langzame tempo maar uiteindelijk wordt dat de kracht van de serie. Alle Dillema's worden met zorg uitgewerkt en als kijker wordt je voortdurend van de ene naar andere uiterste emotie gedreven.

Het vinden van een ideale wereld is voor ieder mens een grote opgave en in deze serie leef je met personages mee die de moed hebben om dit na te jagen. Ondanks alle goede bedoelingen zijn er genoeg keerzijdes en problemen waar je als kijker van kunt smullen.

Tien aflevering lang raakte ik steeds meer verstrengeld in de wereld van Meyeristen en om zo nu en dan het gevoel van de serie terug te halen zet ik nog eens wat songs op uit de serie. Op het einde van een aantal afleveringen zat een sterke folksong die voor mij meer zeggingskracht gaf aan het geheel. De sfeer van de nummers zorgt voor relevantie en een tijdloos gevoel. Voor mij is dat het belangrijkste wat dit eerste seizoen me heeft opgeleverd.

Bijzonder en ook wel uniek eerste seizoen.

P.s. Hier zijn de belangrijkste songs

Matthew Mayfield - Quiet Lies [Official Audio] - YouTube

Daniel Spaleniak - Why (Official Audio) - YouTube

BELLA FIGURA - Better Man - YouTube

Seizoen 2 van The Path was in mijn beleving een kleine teleurstelling. Pakweg de eerste paar afleveringen heb ik nog met interesse zitten kijken maar langzaam begon ik te merken dat het steeds lastiger werd om mijn aandacht erbij te houden.

Een belangrijk pluspunt is zeker dat de volledige cast uit het eerste seizoen weer terug keert maar helaas betekent dit niet dat de kwaliteit van de serie gehandhaafd blijft. Voornaamste storende factor vond ik dat vrijwel alle sterke punten van het eerste seizoen verdwijnen. De paradijselijke locaties worden minder gebruikt, de interessantste personages maken allemaal keuzes die ze niet bepaald sympathieker maken en wat overblijft is een langzaam voortkabbelend serie zonder enige relativering.

De rust en het langzame tempo in combinatie met de mooie beelden waren juist de kracht van het eerste seizoen maar hier zijn de verhaallijnen een stuk minder goed uitgewerkt waardoor de acteurs ook veel krampachtiger overkomen. Alleen Rockmond Dunbar in de rol van de undercover agent met een gewetensconflict was de positieve uitzondering. Zijn acteerwerk was indrukwekkend en hij krijgt hier meer ruimte dan in het eerste seizoen.

Wat daarnaast ook niet helpt is dat de nieuwe personages weinig tot niets toevoegen en de serie alleen maar zwakker maken. Ik heb dit seizoen uitgezeten omdat ik hoopte dat er nog iets van een climax zou komen en omdat ik simpelweg wilde weten hoe het verder zou gaan maar na het zien van de laatste aflevering bleef ik toch met een gevoel van teleurstelling achter.

Incidenteel zit er nog wel een goed nummer op de soundtrack maar ook dat is in vergelijking met seizoen 1 een stuk minder.

Ik ben nu begonnen aan seizoen 3 maar mijn verwachtingen zijn niet al te hoog.

Sinds Revenge - Seizoen 1 (2011-2012) heb ik een zwak ontwikkeld voor de series van ABC. In het geval van Pretty Little Liars had ik wat vooroordelen die vooral hype gerelateerd waren maar uiteindelijk moest het er dan toch eens van komen en ik heb er verdomme geen spijt van!

Pretty Little Liars doet ontzettend veel erg goed. De cast is uitstekend en de karakters mooi uitgewerkt. De alledaagse beslommeringen zijn eigenlijk sterker dan het mysterie dat centraal staat. Verder maken de makers sympathieke keuzes en blijf je als kijker op het puntje van je stoel zitten omdat je wil weten hoe het verder gaat en telkens weer genoeg ruimte krijgt om met de personages te sympathiseren.

Kort gezegd is het een heerlijke serie die ontzettend verslavend werkt en uitstekend is uitgevoerd. Alleen dat is al erg knap. Dat het mysterie wellicht ergens een beetje tegen gaat vallen neem ik maar voor lief. De positieve kijkervaring en het plezier maakt veel goed.

Aanrader!

Seizoen 2 gaat vrolijk verder waar seizoen 1 ophield. De sfeer, het tempo, de plottwist en vooral de intriges zijn er weer in overvloed. Hier en daar is het iets geforceerder dan seizoen 1 maar de hoge entertainment waarde blijft en de uiteindelijk slotaflevering is zeer de moeite waard.

Mode, humor, spanning en een hoog tempo in een serie. Wat wil ik nog meer!

Op naar seizoen 3!

Vooraf waren mijn verwachtingen niet al te hoog maar The Punisher was een behoorlijke verassing. De serie bevat veel harde en brute actie maar weet ook met zijn personages behoorlijk te overtuigen. Het acteerwerk van met name Jon Bernthal in de titelrol was erg sterk.

Naast veel bruutheid en geweld was er ook voldoende ruimte voor empathie en menselijkheid en dat maakte dat de serie nergens voelde als inwisselbare actieserie maar juist als een serie die op meerde niveaus wat te bieden heeft.

De sterke vrouwelijke bijrollen van Deborah Ann Woll en Jaime Ray Newman droegen daar zeker aan bij. Het leukste personage was echter weggelegd voor Ebon Moss-Bachrach als Micro.

Ook de boeven waren overtuigend hoewel aflevering 12 voor mij te lang duurde en uiteindelijk

iets afbreuk doet aan mijn beoordeling. Hier slaat het geweld te ver door en raken juist de voor mij sterkste elementen van de serie wat meer op de achtergrond.

Al met al was dit een bijzonder overtuigende actieserie die veel meer te bieden heeft dan je in eerste instantie zou verwachten.

Op naar seizoen 2!