Opinions

Het idee achter deze film is goed gevonden en de uitvoering is zeker niet onaardig. Vooral het eerste half uur met Rebecca Lord is zeer de moeite waard. Daarna is het vooral herhaling van zetten en krijgt het hoofdpersonage onbedoeld iets weg van Borat.

Er is een hoop aan te merken op deze film maar het lage budget en de daaruit voortgekomen creativiteit maken een hoop goed.

Redelijk.

Dominic Bogart speelt in deze film zeer overtuigend de rol van de gekwelde muzikant. Vooral de eerste drie kwartier zijn met een aantal scherpe dialogen erg overtuigend. In het tweede deel van het verhaal komt zijn familie om de hoek kijken en zakt sfeer ietsjes in maar door het goede acteerwerk blijft de film wel beklijven.

Samenvattend is dit een erg sfeervolle film met prima muziek. Qua vibe heeft het allemaal wel wat we van Once.

Erg goed.

Vanavond in de bios gezien en het viel me zeker niet tegen. Films met Amy Schumer in de hoofdrol zijn prima vermaak als je haar stijl en aard van comedy kunt waarderen. Is dit niet het geval dan kun je beter niet aan deze film beginnen.

Zelf ben ik wel een fan van haar persoonlijkheid en pittige uitspraken en vind het bijzonder verfrissend om eens niet een Jennifer Lopez of een Anne Hathaway in een romantische komedie te zien. Daarnaast lijkt deze film me voor veel vrouwen erg herkenbaar. Het voortdurend worden beoordeeld op je uiterlijk en de vele onzekerheden die daarbij komen kijken lijken me erg zwaar. Na het zien van deze film besefte ik me dat ik erg blij ben om een man te zijn.

Verder vond ik de bijrol van Michelle Williams wel opvallend. Haar pakweg laatste zes rollen lagen zo zwaar op de maag dat ik ze haast allemaal heb afgezet en ik was dan ook blij om eens een rol van haar te zien met de nodige zelfspot en overacting.

Daarnaast vind ik dat de rol van Rory Scovel als de mannelijke tegenspeler van Schumer niet onvermeld mag blijven. Ik had de man nog nergens in gezien maar vond wel dat hij een sterke rol neer wist te zetten en veel chemie had met Schumer. Een snelle blik op IMDB leerde me dat hij ook in het programma Inside Amy Schummer heeft gezeten.

Alles bij elkaar heb ik me prima vermaakt met deze film.

Boven gemiddeld.

Van de jaren negentig horrorfilms vind ik dit met afstand de sterkste. Een charismatische killer, mooi opgebouwde scenes, een aardig scenario en vooral twee schitterende vrouwen in de hoofdrol.

Wat kan ik nog meer verlangen van een horrorfilm?

Een speciale vermelding verdiend ook Anne Heche die hier een hele overtuigende bijrol neerzet.

Nog steeds is dit een van mijn favoriete films in zijn genre.

Vermakelijk en goed

Nolte en Roberts zijn leuk maar dat maakt nog geen goede film. Heel matig.

Vooraf had ik een erg banale film verwacht maar dat viel mee. Zowel Carrey als McGregor zetten een leuke rol neer en weten te overtuigen. Af en toe sloeg de film wat te ver door maar door het sympathieke karakter blijft de film boeien tot het einde.

Niet geweldig maar wel onderhoudend.

De film heeft een goed begin en daarna nog wat aardige en zelfs sfeervolle momenten. Een groot nadeel is echter dat het scenario nogal doelloos en onbeholpen aandoet. Het acteerwerk was niet goed maar ook niet zo slecht dat het vervelend word. Panettiere vond ik zelfs tegenvallen maar toch straalde de film veel plezier en positiviteit uit en dat compenseerde veel.

Matig.

Verassend leuke film die het vooral moet hebben van de sympathieke hoofdrolspelers. Het is een typische komedie van deze tijd maar daarom niet minder leuk vooral het personage van Segel vond ik erg leuk en niet te vergeten het bijrolletje van Feringo.

Goed

De plotomschrijving vond ik op zijn minst ludiek. Tel daarbij het gortdroge gevoel voor humor dat Scandinaviërs niet vreemd is en dit kon best een leuk stukje cinema worden. Vooraf had ik veel verwacht maar na pakweg 45 minuten werd dit toch iets heel anders als wat ik hadden kunnen bedenken

Met stijgende verbazing heb ik alles aanschouwd en lach af en toe op de grond van het lachen. De zwarte humor was voortdurend raak. De acteurs hadden de juiste toon te pakken en het scenario was zeer creatief. Speciale vermelding verdiend Noomi Rapace die na Män Som Hatar Kvinnor (Film, 2009) - MovieMeter.nl eindelijk weer eens een leuke rol te pakken heeft.

Na afloop kwam ik erachter dat deze regisseur verantwoordelijk is voor mijn favoriete zombiefilm allertijden Død Snø (Film, 2009) - MovieMeter.nl. Qua humor en effecten wijkt deze film er niet veel vanaf en was bijzonder onderhoudend.

In tijden van misselijkmakende correctheid waarbij we als kijker doodgegooid worden met een enorm aanbod van inwisselbare en politiek correcte films is het heerlijk om dit bijzonder lompe en humoristische werkje te ondergaan.

Mensen met een zwart gevoel voor humor en enig relativeringsvermogen zouden dit gerust eens kunnen proberen. Voor mij vloog de tijd in ieder geval voorbij.

Nu te zien op Netflix.

Aardig drama met een verrassende rol van Sarah Silverman. Qua scenario en dialogen begint het allemaal heel behoorlijk maar langzaam aan dut het allemaal een beetje in om uiteindelijk als en nachtkaars te doven.

Niet onaardig maar er had veel meer ingezeten.

Ik heb deze in mijn puberende jaren in de bioscoop gezien en was toen zwaar onder de indruk. Later zag ik de film nog eens op tv en toen zakte hij toch wel geweldig door de mand.

Met name het scenario was werkelijk om te janken en het acteerwerk was zwaar ondermaats.

Alleen Hewitt waar ik toen erg verliefd op was maakt deze film nog een beetje de moeite waard maar ik vrees dat hij bij een volgende kijkbeurt alleen maar verder naar beneden zal gaan.

Matig

Sfeervolle en creatieve horrorfilm die ik nog niet kende maar zeker gezien mag worden. In een aantal scenes zitten mooie verwijzingen naar Nosferatu, Rear Window, Vertigo en The Phantom of The Opera. Lang niet alles is even goed gemaakt maar voor het beperkte budget viel deze zeker niet tegen. Een aantal scenes zijn erg sterk opgebouwd.

Kleine cultklassieker die nu te zien is op AMC.

Boven gemiddeld.

Leuke verfilming van het klassieke verhaal van Robert Louis Stevenson. Christopher Lee en Peter Cushing doen waar ze goed in zijn en de aankleding van de film ziet er sfeervol en verzorgt uit. De metamorfe van Lee wordt met minimale middelen gedaan maar is wel effectief.

Dit soort romantische horror is geschikt voor de nostalgische horrorliefhebber die met een goed glas rode wijn zich 75 minuten lang in andere tijden wil wanen. Er zijn zeker betere films in het genre maar nu 50 jaar later is deze nog altijd leuk genoeg.

Voor de liefhebbers is hij nu te zien op Netflix

Boven gemiddeld.

Onderhoudende thriller met een actueel thema, lekker korte speelduur en een hoog tempo. Verder helpt de goede cast erg mee. Vooral de bijrollen zijn sterk bezet.

Halverwege de film zijn er wat wendingen die in mijn beleving niet helemaal lekker lopen maar het gaat nergens ten koste van het vermaak en het tempo.

Boven gemiddeld.

Het orginele eerste deel vind ik nog altijd een van de beste horrorfilms in zijn genre. De opvolger was een zware teleurstelling en dit derde deel was nog niet eens zoveel slechter.

Groot pluspunt vond ik Brooke Nevin. Een genot om naar te kijken en haar acteerwerk was voor dit soort pulp ok.

De rest van de film was echter zwaar ondermaats. De grootste ergernis zat hem in een totaal gebrek aan creativiteit. Het scenerio is haast een replica van deel 1 alleen dan veel slechter uitgevoerd.

De personages zijn slecht uitgewerkt, de kills erg suf en spanning is nergens te bekennen.

De grootste teleurstelling vond ik echter de killer. In mijn ogen was hij op basis van de eerste film een van de meest charismatische figuren uit de horrorgeschiedenis en in dit deel blijft niets van zijn charme over.

Helaas zeer matig

Geen onaardige film. Helaas wist Angela Schijf nauwelijks te overtuigen. Maar wel een mooie rol van Kamerling. Jammer dat we hem nooit meer zullen zien schitteren.

Kristen Scott Thomas speelde inderdaad een prima rol en draagde daarmee de hele film. De rest was ontzettend sober en behoorlijk traag. Normaal gesproken vind ik dat geen probleem maar bij deze film ging het me een beetje tegenstaan. Toch heb ik met veel interesse zitten kijken. Maar een tweede keer zal ik hier niet naar kijken.

Verassende film die wat tijd nodig heeft maar uiteindelijk wist te overtuigen. Groot pluspunt is de charismatische acteerprestatie van Mickey Rourke. Hij is dreigend en domineert elke scene. Tel daarbij nog wat spectaculaire actie momenten en een sterke donkere sfeer en een overtuigende kijkervaring is compleets. Stukken beter dan het kitcherige 300.

Goed

Jean Reno tilt deze film naar een hoger niveau. Hij is zeer charismatisch en overdonderend en verdiend eigenlijk beter dan deze nogal absurde en veel te geweldagdige film.

Hulde aan Reno en de rest snel vergeten.

Ik had me hier vooraf niets van voorgesteld en keek er alleen naar vanwege de locatie waar ik eens op vakantie ben geweest. Was vooral onder de indruk van de eerste drie kwartier. De sombere sfeer, mooie beelden, sterke dialogen en leuke humor maakte veel indruk. Als de actie dan gaat beginnen verlies ik wat van mijn interesse omdat het verhaaltje eigenlijk maar heel mager is. Door de sterke dialogen, mooie beelden en de goede acteerprestaties bleef ik echter toch heel geboeid kijken en kan ik zeggen dat ik dit een van de beste misdaadfilms vind van de laatste jaren. O en laat ik vooral niet vergeten dat onze eigen Thekla Reuten het ook prima deed.

Erg suffe film en het zoveelste bewijs dat Bullock een groot talent heeft voor het kiezen van de verkeerde rollen. O'Donnel heb ik altijd al een matig acteur gevonden en hier is dat niet anders.

Matig

Rustige film, met mooie beelden en prima acteerwerk. Jenna Malone had ik niet meer gezien sinds Donnie Darko en ook hier zet ze een uitstekende rol neer. Weinig op aan te merken. Goed.

Standaard thriller met prima acteerwerk maar een nietszeggend scenario.

Redelijk.

Erg mooi geschoten film uit Ierland over een versleten huurmoordenaar die eigenlijk met pensioen wil gaan maar noodgedwongen toch nog aan de slag moet. Dit uitgangspunt schreeuwt natuurlijk om een acteur als Liam Neeson en het moet gezegd hij doet het uitstekend.

Vanaf het eerste moment dat Neeson in beeld komt weet je als kijker dat je geconfronteerd gaat worden met een getroebleerd maar integer personage dat voortdurend in stilte worstelt met zichzelf. Er wordt grondig de tijd genomen om alle personages te introduren en er wordt gretig gebruik gemaakt van het mooie Ierse landschap om de juiste sfeer te creëren.

Als kijker heb je voortdurend het gevoel dat je de koude Ierse zeewind kunt voelen en als in de laatste 10 minuten ook nog prachtige melancholische muziek wordt ingezet kan deze film voor mij niets meer fout doen.

Het verhaaltje is verder nogal dun, maar omdat het merendeel van de personages erg sterk wordt neergezet en het totaalplaatje qua sfeer helemaal klopt, heb ik erg genoten van deze film.

Goede film met wederom een uitstekende Liam Neeson.

Dit derde deel van In The Name of The King is helemaal gemaakt volgens het recept van Uwe Boll. Men neme een nors kijkende held. Een scheutje feminisme middels wat Girlpower, een creatief maar ook absurd scenario, een leuk draakje en niet te vergeten een totaal gebrek aan budget.

Het resultaat is vrijwel altijd hetzelfde, een hoop chaos, wat subtiele humor en acteurs die zich wel vermaken met de pulp die ze aan het creëren zijn. Mocht je als kijker in staat zijn om het positieve van al deze tekortkomingen in te zien dan heb je best een leuke film. Kun je dit niet verdragen dan kun je beter nog eens een deel van Lord of the Rings op zetten.

Ik heb me er weer kostelijk mee vermaakt en kan het daarom niet over mijn hart verkrijgen om er een slechte beoordeling aan toe te kennen.

Gemiddeld.

In Time viel me erg mee. Vooraf ergerde ik me groen en geel dat Justin Timberlake de hoofdrol had maar ik wilde de film toch graag zien vanwege het cocept en Amanda Seyfried.

Groot minpunt aan de film blijft Justin Timberlake hij is een matige tot slechte acteur waar de dommigheid vanaf straalt. Hij heeft de uitstraling van een verwend kereltje en is daarom niet geloofwaardig als actieheld of mysterieuze figuur. Vooral zijn huilscene was tenenkrommend slecht.

Daar tegenover staat dan Amanda Seyfried. Een groter contrast is nauwelijks denkbaar. Al is een film nog zo slecht je kunt er altijd vanuit gaan dat zij een overtuigende rol neerzet. En ook hier is ze weer erg goed als rebelerende vrouw die de longen uit haar lijf rent op hoge hakken.

Het was alleen zeer ergelijk dat er nauwelijks chemie was tussen Seyfried en Timberlake. Afgaande op de intervieuws die ze samen hebben gegeven voor deze film was dat ook wel te verwachten. Als naast de sexy Seyfried een acteur met een beetje charisma had gestaan dan was deze film waarschijnlijk een stuk beter geweest.

De bijrollen waren dan weer wel erg goed bezet. Olivia Wilde is vooral mooi maar acteerde best redelijk. Cillian Murphy was zoals altijd erg goed en ook Matt Bomer was verassend overtuigend.

Dan is er nog het aardige concept van de film. In mijn ogen werd er te weinig mee gedaan. De makers hebben ervoor gekozen om er een vlotte actiefilm van te maken terwijl er veel meer diepgang in had kunnen zitten en dat is wel jammer.

Alles bijelkaar geef ik de film toch een hoge beoordeling omdat ik me prima heb vermaakt. Ik heb genoten van Amanda Seyfried, erg gelachen om Justin Timberlake en voortdurend geboeid zitten kijken naar de film en dat is ook wat waard. Bezwaren zijn er te over maar ik heb een leuke avond gehad.

Goed, maar er had meer in gezeten.

Het eerste uur van deze film vond ik bijzonder indrukwekkend. Michelle Williams maakte veel indruk en ook Mcgregor deed het heel aardig. Tel daarbij een hele beklemmende maar tegelijkertijd ook rustgevende sfeer en je krijgt een hele aangename kijkervaring.

In het laatste half uur word dan alles nog maar heel even aangestipt en blijft het wel interessant maar tegelijkertijd ook onbevredigend. Eigenlijk is het niets meer dan zwelgen en sentimenteel gedoe wat nogal pretentieus aandoet en dat is toch wel jammer

Maar al met al vond ik dit een hele fijne film.

Geweldige film waar alles aan klopt. Cast, scenario, muziek, sfeer het is allemaal top. Maar vooral Tobey Jones als Truman Capote is geweldig.

Zeer goed.

Zeer overtuigende film die de toon van de romans van Bret Easton Ellis heel goed benaderd. De acterprestaties waren erg goed, de jaren tachtig sfeer wordt uitmuntend neergezet en het beste van alles is de schitterende muziek die een aantal zeer beklemmende scenes prima ondersteund. En ja dan hebben we natuurlijk nog Amber Heard

Goed, en bij deze uitgeroepen tot de meest ondergewaardeerde film op moviemeter.

Een doorsnee Tarantino film is een ware kermisatractie voor filmliefhebbers. Om de haverklap is er wel ergens een leuke verwijzing naar het verleden en dat maakt dat je al zijn films altijd weer met nieuwsgierigheid bekijkt. Tarantino kan zeker filmen en een mooie of zelfs schitterende scéne opbouwen. Denk bijvoorbeeld aan de openingscéne van deze prent.

Het grote nadeel van Tarantino is dat hij zichzelf in elke film overschreeuwt en lang niet alles even leuk is als hijzelf denkt. Misschien ben ik een pacifistische moralist maar in mijn ogen is dit niets meer dan helende wonden open rijten van Duitsers. Natuurlijk moet je overal grappen over kunnen maken en een aantal kan ik ook zeer waarderen maar toch geeft deze film een erg naar gevoel en vooral de eindscéne is wat dat betreft wel het toppunt.

Veel belangrijker zijn echter de positieve dingen aan deze film en dan komen we vooral uit bij het acteerwerk. Het een en ander is natuurlijk flink Over the top maar blijft zeker genietbaar. Waltz deed het erg goed en Pitt op een bepaalde manier ook nog wel maar voor mij was het hoogtepunt Melanie Laurent. Ik had haar al gezien in Paris en La Concert maar ook hier is ze weer prachtig en zet een zeer overtuigende rol neer. De scéne met haar en Waltz in het cafe maakte op mij veel indruk en zo waren er nog wel een aantal momenten die deze film zeker memoriabel maken. Door de onnodige lengte van de film en de vervelende nasmaak geef ik toch een kleine onvoldoende.