Opinions

Het bovenstaande is een treffende en hilarische omschrijving van dit gedrocht. De enige reden om een halfje meer te geven is de schattigheidsfactor van de hond die halverwege de film ineens ten tonele verschijnt.

Verder moet me van het hart dat Anna Kendrick in deze film laat zien dat ze totaal nog niet geschikt is voor een hoofdrol. Zelden een actrice gezien met een dergelijke migraine verhogende stem. De pluspunten die ze bij mij had opgebouwd in 50/50 (2011) verdwijnen in deze film weer als sneeuw voor de zon.

En tenslotte nog Lisa Kudrow. Dit is toch wel weer het zoveelste bewijs dat ze na Friends beter had kunnen stopen met acteren. Ook wat zij hier brengt voegt helemaal niets toe.

Maar wat zit ik hier eigenlijk ook af te geven op de acteurs. Zij kunnen er ook weinig aan doen dat het scenario en dialogen waardeloos zijn en dat ze een regisseur hebben die duidelijk niet weet wat hij wil.

Erg matig.

Dit is de vierde Steve Austin film die ik in korte tijd zie na Hunt to Kill, Recoil en Damage. Waar de vorige drie titels mij aangenaam wiste te verassen door goede actie, mooie meiden, redelijke scenario's en een charismatische Austin kan Tactical Force helaas niet overtuigen.

Austin doet wat hij altijd doet maar elk ander onderdeel van de film is teleurstellend. Het scenario is slecht tot matig, mooie vrouwen zijn nergens te bekennen en de actie stelt toch lichtelijk teleur.

Nee, Austin komt het beste tot zijn recht als woeste eenling die iedereen in elkaar ramt die hij tegenkomt. Een Tactical Force past net bij de beste man.

Matig.

Een Ang Lee film zoals ik hem graag zie. Het begint allemaal wat traag maar als de film dan eenmaal begint te lopen ontstaat er toch wel iets prachtigs. Heel sfeervol goed geacteerd en zeer subtiel.

Erg mooi. Ik heb hiervan genoten.

Zeer goed.

Matige thriller die bij vlagen weet te boeien maar onvoldoende overtuigd door het geforceerde acteerwerk. Vooral Atsma toont hier weer aan dat hij een bijzonder zwak acteur is. Suzanne Visser is meer geschikt voor komische rollen.

Matig

Vorige week in de bioscoop gezien en heb me kostelijk vermaakt. Vooral het eerste uur is erg onderhoudend en komisch. Ik heb een aantal keren erg hard gelachen en dat komt tegenwoordig niet meer zo vaak voor.

Ted beviel me als personage een stuk beter dan de figuuurtjes uit Family Guy of American Dead. Ted zit nog het meest in het verlenge van een Brian of Stewie uit Family Guy. Het is allemaal heel zachtaardig en sympathiek gebracht en maakt dit echt een feel good movie.

Het acteerwerk is overigens ook prima. Naast de ontroerende Ted doet Mark Wahlberg het erg leuk. De bijrollen zijn ook prima bezet met natuurlijk Mila Kunis als lust voor het oog. Het beste van alles zijn echter de dialogen en de inside jokes. Misschien dat niet alles even goed is maar uit de mond van een koddig beertje kan ik MacFarlane veel vergeven.

Erg leuk

Ouderwets leuke knokfilm die mij af en toe deed denken aan The Best of the Best uit de jaren tachtig. De actie was goed gedaan, de decors waren zeer de moeite waard en het acteerwerk was voor dit genre best ok. Alleen de opperboef viel nogal tegen maar dat is maar een klein smetje op dit filmpje. Speciale vermelding verdiend ook Kelly Overton. Een erg mooie actrice.

Onderhoudend.

Tyler Perry is een man met een missie.

Hij wil graag films maken voor de geëngageerde Afro Amerikaanse samenleving. Waarbij stijl, normen en waarden en vooral het geloof hoog op de agenda staan. Tyler Perry is het soort filmmaker die altijd aan de goede kant wil staan maar het resultaat is vaak een karakterloze en zielloze film die het brandmerk Tyler Perry meekrijgt.

In deze Temptation: Confessions of a Marriage Counselor komt alles weer voorbij waar liefhebbers van zullen smullen en haters van naar het toilet zullen rennen.

Voor de duidelijkheid ik val onder de laatste categorie en ben tijdens het zien van deze film vaak naar het toilet gerend. Deze film is weer een grote aaneenschakeling van misselijkmakende correctheid, moralistisch gezever en personage die niet veel meer zijn dan lege hulzen.

Op zijn tijd een film als deze kijken is een goede reminder van hoe verschrikkelijk puriteins geneuzel kan zijn.

Nee, dan zet ik toch liever een Spike Lee film op. Een filmmaker met karakter en talent en een fel tegenstander van Tyler Perry.

Onthutsend slecht, maar heerlijk om op in te hakken bij het schrijven van een recensie.

Voor de masochiste onder ons. Hij staat nog op Netflix

Redelijke misdaadfilm gesitueerd in de jaren 20 van de vorige eeuw in Australië. Jazz is duidelijk hip, net als maatpakken en afschuwelijke kapsels. Diplomatiek zou je kunnen zeggen: Je moet ervan houden.

Erg genoeg is de muziek, de sfeer en vooruit het acteerwerk nog een van de belangrijkste aanbevelingen om deze film te bekijken. Rose Byrne en Hugo Weaving doen het in ieder geval niet verkeerd maar kunnen niet verhullen dat het scenario van cliches aan elkaar hangt.

De verveling ligt eigenlijk de hele film op de loer om in pakweg het laatste kwartier helemaal de overhand te nemen en dat lijkt me toch zeker niet de bedoeling van een misdaadfilm.

De hoofdrolspelers verdienen beter

Matig.

Boeiende film met uitstekend acteerwerk en orginele invalshoek. Enig nadeel is dat het allemaal wat vlak overkomt en daarom geen blijvende indruk zal achterlaten. Zeker niet onaardig maar alles behalve tijdloos.

Redelijk

Niet onaardig geacteerd en bij momenten best sfeervol maar het verhaaltje was zo inwisselbaar als de pest. In vergelijking met de vele Nederlandse wanproducten die ik laatste maanden heb gezien is deze echter nog best genietbaar.

Het origineel van Tobe Hooper uit 1974 was een verontrustende controversiële film die erg belangrijk was voor de geschiedenis van de horrorfilm. De talloze vervolgen die daarna kwamen bleven een cultstatus houden maar echt overtuigend werden ze nergens.

Ook voor de verfilmingen prequels en weet ik veel wat met de naam Texas Chainsaw Massacre liep ik niet echt warm. Naast Jason en Micheal Myers vond ik Leatherface maar een kneus en voor de rest van zijn familie liep ik ook niet bepaald warm.

Nu Netflix aan kwam zetten met een nieuwe versie waren mijn verwachtingen niet bepaalt hoog, maar om de zoveel tijd blijft het leuk om een horrorfilm te kijken en een korte speelduur vind ik dan een extra aanbeveling.

In alle nuchterheid vond ik deze versie lang niet zo slecht als vele recensenten deden vermoeden. De nieuwe Leatherface is lomp, bruut en direct. Er wordt geen tijd verspilt aan stupide gedoe en gelukkig komen een grote hoeveelheid matige acteurs op een creatieve wijze aan hun einde.

Kritiekpunt is dat niets aan deze film zal blijven hangen. De urgentie is weg, de personage boeien te weinig. Het is enkel Leatherface die met creatief figuurzagen de show steelt. Meest schokkende vond ik eigenlijk nog de grote gelijkenis tussen de actrice Sarah Yarkin en de songfestival inzending van Frankrijk Barbara Pravi.

Alles bij elkaar was het een ontspannen slasher met een vleugje humor die de erfenis van Tobe Hooper nog altijd in leven houdt.

Redelijk

Het spijt mij maar ik vond dit een slaapverwekkend en uiterst irritant vervolg op deel 1 dat mij zeer kon bekoren met een aantal intense en beklemmende scenes. Deze creeps zijn niet eng, niet leuk en vooral heel erg vervelend. De film verveelt verschrikkelijk en ik had na 20 minuten al moeite om mijn aandacht erbij te houden. Nee, doe mij maar het orgineel

Verassend leuke film. Waarbij ik af en toe op de grond heb gelegen van het lachen. Zowel Short als Nolte zijn werkeljk hilarisch.

Erg leuke film

Goed

Ondergewaardeerde versie. Heel leuk geacteerd. Het is gewoon een prima versie met Tim Curry als hoogtepunt.

Nietszeggende thriller die ik vlak na hem te hebben gezien weer was vergeten. De acteurs doen het wel aardig maar daar is ook alles mee gezegd.

To the Bone is een knappe film die erin slaagt om een voorzichtige inkijk te geven in het leven van iemand met Anorexia Nervosa. De kracht van de film zit hem vooral in de contrasten tussen bijvoorbeeld haar familie en haar psycholoog. Het mooist komt dit tot uitdrukking in de groepstherapiesessie met haar familie. Het is een scene die pijnlijk laat zien wat de voedingsbodem is voor het ontwikkelen van de ziekte. Ook de therapie sessies tussen Lilly Collins en Keanu Reeves maken veel indruk. De ziekte maar ook vooral het toekomstbeeld en het zoeken naar motivatie om door te gaan worden daar heel menselijk neergezet.

Het is prettig dat er in deze film minder nadruk wordt gelegd op het willen hebben van een bepaald uiterlijk maar meer wordt ingegaan op de complexiteit van de psyche.

Terwijl ik dit schrijf besef ik, dat ik niet moet overdrijven, maar ik ben al blij met de aanzet tot een ander perspectief over deze ziekte. Alleen daarom al wil ik hiervoor een goede beoordeling geven.

Tel daarbij ook de uitstekende acteerprestaties van Lilly Collins en vooral ook Keanu Reeves die beide met veel bezieling en empathie hun rollen neerzetten.

Kritiekpunten zijn er echter ook:

Allereerst moet ik toch kwijt over hoofdrolspeelster Lilly Collins dat ik het nogal twijfelachtig vind dat ze gezien haar Anorexia verleden ervoor heeft gekozen om flink af te vallen voor deze film. Als je The Long Hard Road out of Hell hebt gehad en dan weer bewust de route terug neemt dat is in mijn ogen toch stof voor discussie. Maar goed, het neemt niet weg dat ze een uitstekende rol weet neer te zetten en in haar acteren dicht bij zichzelf is gebleven.

Een ander punt van kritiek is dat de film toch wel wat instort doordat de makers het blijkbaar nodig vonden om er een paar tenenkrommende scenes in te duwen. Vooral de scene met haar moeder op het einde voelde bijzonder fout en deed afbreuk aan het geheel. Daarnaast vond ik de Britse tegenspeler van Collins erg geforceerd en tenenkrommend. Hier en daar moest hij zorgen voor wat relativering maar in mijn ogen was het vooral pijnlijk.

Voor het eerste deel van de film en de prima prestaties van Collins en Reeves verdiend deze film echter toch een hoge beoordeling. Als de makers erin waren geslaagd om zich te beperken tot de complexiteit van de ziekte en het gevecht om dagelijks weer opnieuw te beginnen, dan was dit in mijn ogen, een meesterwerk geweest. Nu voelt het toch als een gemiste kans door een aantal verkeerde keuzes.

Voor mijn eerste Netflix film viel me dit echter zeker niet tegen.

Goed.

Onderhoudend horrorfilmpje dat veel haalt uit de beperkte middelen die het heeft. Vooral April Pearson valt positief op. Ze deed me nogal denken aan Amber Heart.

Redelijk

Verassend leuke film. Het slaat natuurlijk allemaal nergens op maar ik heb me er 84 minuten kostelijk mee vermaakt en soms mijn ogen uit gekeken bij het zien van de bizarre stunts.

Verder was het acteerwerk verre van geweldig en dan met name de bijrollen maar Martin Henderson en Ice Cube waren overtuigend genoeg. Ook een speciale vermelding verdiend Monet Mazur. Wat een babe

Boven gemiddeld door de hoge entertainment waarde.

Langdradige en absurde pulp.

Het filmpje voldoet aan alle regels van zijn genre maar

is zeer clichematig en voorzien van tenenkrommend slecht acteerwerk dat bij de liefhebbers vast in goede aarde zal vallen.

Matig

Verassend leuke en sympathieke film met een sterrencast die de laatste jaren niet echt uitblinken in goede films. Maar het moet gezegd dat in Tower Heist iedereen erg goed uit de verf komt. Zelfs de stoffige Matthew Brodderick had een leuke rol. Waar ik Ocean Eleven serie erg vermoeiend en kunstmatig vond was dit oprecht en met plezier gemaakt. En het laatste half uur heb ik met grote ogen van verbazing zitten kijken.

Goed.

Verassend mooie kinderfilm met een aantal zeer creatieve vondsten. Had me hier vooraf niets van voorgesteld maar zelf de grootste animatiehater zal zich hiermee kunnen vermaken. Een aantal dialogen waren geweldig en het hele avontuur van het op hol geslagen speelgoed is vermakkelijk genoeg om de volle speeltijd te boeien.

Verplichte kost voor jong en oud.

Zeer goed.

Rosie Huntington-Whiteley vat voor mij deze film perfect samen. Het is mooi, maar het is leeg. De personages zijn karikaturen, het verhaal gaat helemaal nergens over en alleen de aangename verschijning van Rosie Huntington-Whiteley maakt nog iets goed.

Bij mijn eerste kijkpoging ben ik naar drie kwartier in slaap gevallen en bij poging twee ging het al niet veel beter. Als je het geduld hebt om op de spectaculaire actie te wachten dan valt er nog wat te genieten maar voordat het zover is moet er nog flink geploeterd worden. Met name de toon die Bay aanslaat en de zwaar overacterende LaBeouf vergroten het kijkplezier niet bepaald.

Enig pluspuntje is de leuke bijrol van John Malkovitsch.

Verder was ik er wel een voorstander van geweest als LaBeouf plat was getrapt door een of andere Transformer en dat ze voor dit derde deel verder waren gegaan met Megan Fox. Zij had dan gerust een relatie mogen hebben met Rosie Huntington-Whiteley en dan hadden ze al deze onzin nog eens over kunnen doen met als aanvulling een paar aansprekende scenes natuurlijk.

Nee, ik wist dat ik niet veel moest verwachten maar dat deze film zo leeg en langdradig zou zijn had ik niet verwacht. Op naar deel 4 dan maar.................

Zeer matig.

Erg matig vervolg op een alleraardigst eerste deel. Meer dan een uur van de film was overbodig en eigenlijk werd ik pas wakker toen Fox ten tonele verscheen. Zij is totaal niet mijn type maar ik moet die Bay nageven hij weet hoe hij vrouwen in beeld moet brengen (zie bijvoorbeeld Scarlett Johanssen in The Island).

Verder was het niets meer dan een aaneenschakeling van slecht acteerwerk, veel explosies en waardeloze humor die maar heel af en toe werkt. Dit tweede deel is zo ontzettend kitcherig dat het grappig word, maar een voldoende kan ik hier niet voor geven. Bay blijft in zijn genre echter wel grensverleggend. Helaas is dit geen garantie voor een goede film.

Matig.

Eerste twee delen nooit gezien maar zonder enige voorkennis kan ik zeggen dat dit best een onderhoudende film was. Dit was vooral te danken aan een aantal spectaculaire actiescenes en een uitstekende Statham. Over de rest zullen we het maar niet hebben.

Redelijk.

Het eerste deel van de film was best de moeite waard. Er wordt genoeg spanning opgebouwd en de personages worden degelijk neer gezet. Maar daarna kan de film nauwelijks overtuigen. De verwikkelingen zijn erg onwaarschijnlijk en na mate de film langer duurt blijkt dat er niet echt goed is nagedacht over het scenario.

Het acteerwerk is prima, de beelden zijn prachtig, maar dat scenario overtuigde helaas voor geen meter. Nee, dan was The Machinist toch een stuk overtuigender.

Soms is iets zo mooi dat het lelijk wordt. Voor mij is The Tree of Life daar een goed voorbeeld van. De muziek is prachtig, de natuurbeelden zijn schitterend en de effecten zijn ook zeer kunstig gedaan. Als geheel is het echter zwaar over the top. Na twintig minuten zat ik nog geboeid te kijken maar op een gegeven moment komen de visuele prikkels me de strot uit en neemt de ergernis de overhand.

Daarbij kwam ook nog het religieuze sausje en de belerende toon die mij erg tegen stond. Een subtiel moment kent de film niet en het einde is verschrikkelijk zalvend. Helaas kan ik hierdoor ook nauwelijks genieten van het redelijk goede spel van Brat Pitt.

Ik kan begrijpen dat veel mensen dit erg mooi vinden en misschien zelfs tot de beste/mooiste films uit de geschiedenis zullen rekenen maar in mijn ogen is het pretentieuze kitch.

Het heeft er waarschijnlijk niets mee te maken maar een tijdje terug werd ik geconfronteerd met een film van Wayne Dyer met als titel The Shift. Voor de liefhebbers kijk maar eens op You Tube. Ik weet niet waarom maar daar kreeg ik dezelfde plaatsvervangende schaamte als bij deze film.

The Tree of Life is denk ik een typisch love it or hate it geval. En voor alle duidelijkheid ik val in de laatste groep.

Teleurstellend.

Trespass is een hele matige en oppervlakkige film. Het scenario en de dialogen zijn werkelijk om te huilen maar door het belachelijke acteerwerk heb ik me zo nu en dan best vermaakt. Nicolas Cage staat erom bekend dat hij geen enkele rol kan weigeren en ook hier laat hij zich weer van zijn slechtste kant zien maar ik vergeef het hem graag.

Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Nicole Kidman. Zij heeft een aantal erg goede films gemaakt en dan is dit wel een groot contrast maar toch vond ik dit qua amusementswaarde zeker niet haar slechtste film.

Het ergste zijn echter de boefjes. Vooral Cam Gigandet kan absoluut niet acteren. In Twilight en Never Back Down was hij nog net te pruimen maar als hij echt moet actereren zoals hier dan valt hij genadeloos door de mand.

De absolute troef van de film was voor mij Liana Liberato als de dochter van Cage en Kidman. Zij was al erg overtuigend in Trust en wat ze hier laat zien is weer heel behoorlijk. Ben benieuwd wat zij in de toekomst nog meer gaat brengen.

Korton Schumacher doet wat hij altijd doet. Een onderhoudende film maken die niet altijd garant staat voor kwaliteit.

Matig.

Aardige suspence film die ouderwets suggestief is en niet al te goor. Heb genoten van het onheilspellende sfeertje en de hele film geboeid zitten kijken. Natuurlijk zijn er betere in het genre maar deze was zeker genietbaar.

Boven gemiddeld.

Deze prent had zeker zijn creatieve momenten maar overtuigde als geheel voor geen meter en kon de aandacht ook nauwelijks vasthouden.

Matig

Triple Dog is een aardige film die het vooral moet hebben van het acteerwerk en de sfeer. Het een en ander voelt geforceerd maar de film heeft voldoende te bieden om dit euvel te compenseren.

Brittany Robertson zet een goede rol neer en ook Scout Taylor-Compton overtuigd een stuk meer dan in de Halloween versie van Rob Zombie.

Enig nadeel is dat de film niet goed weet waar hij naar toe wil. Om de echte tienermeisjes te behagen heeft de film iets zoetsappigs wat nogal misplaats aanvoelt maar tegelijkertijd zit er ook voldoende in voor sensatieseekers maar voor deze kijkers gaat de film niet ver genoeg.

Alleen al voor het acteerwerk en het idee verdiend deze film een voldoende.

Redelijk.