Opinions

Wat jammer dat deze film nog zo weinig aandacht krijgt, hier, en aan IMDB te zien wereldwijd.

Want dit is echt een van de gaafste animes die ik gezien heb. Ik dacht dat dit een liefdesverhaaltje zou worden zoals je er wel meer hebt, ietwat gezapig met wellicht wat tijdreis-elementen zoals een film als Your Name, maar dit bleek een hoofdzakelijk sci-fi film te zijn.

En nee, ik heb helemaal niet veel feeling met dit soort materie, en ik wist persoonlijk niet altijd waar ik nu precies naar zat te kijken, maar eigenlijk maakte dat nergens echt uit omdat de kijkervaring zo gaaf is. Het wordt, ondanks dat er best veel theorie voorbijkomt nooit saai omdat het eigenlijk heel de speelduur lang tof om te zien is en er toch altijd wel een stevig tempo in blijft zitten. Alleen tegen het einde gaat het misschien net wat te lang door en qua theorie was ik toen al een beetje uitgecheckt, maar het blijft gewoon erg mooi en leuk om te zien allemaal.

Je bent vrij druk met opletten waar het precies over gaat (en dan natuurlijk nog het lezen van de ondertitels) waardoor je de visuals en details bijna zou missen. Er wordt naar mijn idee minder expliciet de aandacht op gevestigd als in bijvoorbeeld de films van Shinkai waardoor je je bijna niet zou realiseren dat deze eigenlijk minstens zo mooi is (ik zag bijvoorbeeld een shot van bloemen die wiegen in de wind dat ik nog nooit zo mooi ergens had gezien als in deze film). Gave opzwepende soundtrack ook trouwens.

Hoop dat meer mensen deze gaan kijken als hij hopelijk ooit breder uitgebracht wordt, want dit verdient echt meer aandacht dan dit.

ruime 4*

Tja, een mengeling van gedateerd 80's en overtuigend eng, maar ik vind alles eng, dus dat is eigenlijk geen goede graadmeter. Vooral de effecten van Frank in het begin zijn knap gedaan, net als sommige andere make-up en gore-dingen, maar andere scènes zijn dan toch weer onbedoeld lachwekkend.

Overigens vraagt het wel echt om een sequel, want heel die kubus komt uberhaupt pas na een uur aan bod, laat staan dat het ook maar enigszins uitgediept is. Het einde spant daarin echt de kroon. Jammer, want ikzelf bijvoorbeeld ben nu niet meteen van plan om de andere delen ook te kijken, en eigenlijk ben ik nu dus gewoon opgezadeld met een half product. Dat gevoel kreeg in in ieder geval.

Maar goed, afgezien daarvan is het op momenten best een aardige horror, een echte topper is het nu ook weer niet.

3* - 3,5*

Ontroerende film, over een onderwerp waar ik eigenlijk nog nooit wat over had gezien, maar dat zich wel perfect leent voor een boeiend verhaal. Zeker in combinatie met het goede tijds- en sfeerbeeld wat neergezet is.

Ik had wel liever wat dingen anders gezien. Ik vind het prima dat de speelduur langer is dan gemiddeld, dat heeft deze film nodig om echt iets invoelends te kunnen neerzetten, maar de verhaallijn met Celia Foote had wat mij betreft weggelaten kunnen worden, en ook vond ik het na het uitkomen van het boek wat inzakken. Ik begrijp dat het niet meteen allemaal 100% happy end kan zijn, maar de consequenties voor iedereen en de awareness (of juist gebrek daaraan) had op een of andere manier scherper en puntiger neergezet kunnen worden. Nu bleef een climax, afgezien van een goedbedoeld applausje in de kerk, toch wat teveel uit.

Maar verder 2,5 uur van genoten, ook erg kleurrijk en zonnig geschoten. Naast het boeiende en ontroerende verhaal kan je je ogen uitkijken wat betreft garderobe, haardracht, interieurs en settings.

ruime 4* met groeipotentieel

Pff, wat een overdaad aan gevoelens, gemijmer en geëmmer.

Grootste obstakel is eigenlijk meteen dat ik er niet goed in kan geloven. Het is moeilijk om het als een besturingssysteem te zien, aangezien het gewoon een vrouw van vlees en bloed lijkt die terugpraat, ook buiten de context van de computer, met eigen gedachten, eigen gevoelens. In die zin is het niet eens zo vreemd dat hij een relatie krijgt, sterker nog, in de wereld anno dan zijn er meer mensen zoals hij, en lijkt het een normaal maatschappelijk ding te zijn geworden.

Het had misschien een interessantere film opgeleverd als hij daadwerkelijk een outcast zou zijn, en als de OS niet zo uber-menselijk was geweest.

Wat wél een groot pluspunt is zijn de visuals. Het kleurenpalet is dikwijls oogstrelend. Veel oranje, veel rustige tinten, het oogt allemaal clean en fris maar toch heel stylish. Eigenlijk is er heel de film geen lelijkheid te bekennen.

In ieder geval zorgt het ervoor dat de film in het begin nog wel de aandacht weet te trekken, samen met het aparte uitgangspunt. Richting de helft van de film is daar echter nog maar weinig van over. Alle overdenkingen van Samantha alsmede al het gedoe en gezeur van de echte personen konden me maar zeer weinig boeien. Ik zie best mogelijkheden in dit thema, ook (juist) filosofisch van aard, maar om het dan zo ontzettend wollig uit te werken, toch wel een gemiste kans.

Eigenlijk zijn de visuals en het aparte uitgangspunt alléén niet genoeg om dit op te trekken tot 3*, maar laat ik met mijn hart over mijn hart strijken een een héél krappe uitdelen.

2,75*

Een van de wat 'oudere' Disneys die ik nog nooit gezien had, ook niet in mijn jeugd. En nu ik hem keek viel het me pas op hoe anders Disney eigenlijk geworden is vanaf die periode, met Hercules als dieptepunt. Ik zou bijna willen zeggen, ome Walt zou zich omdraaien in zijn graf als hij het zou zien.

De ingetogen onschuldige (sprookjes)wereld is er eigenlijk helemaal niet meer. En dan heb ik het nog niet eens over de Sneeuwwitjes en de Pinokkio's, maar zelfs als je het vergelijkt met The Little Mermaid, Aladdin, Beauty and the Beast... het heeft minder klasse en minder hart.

De onschuldige en soms zoete lieve wereld heeft volledig plaatsgemaakt voor de wat hippere elementen uit bijvoorbeeld Aladdin, waar het nog wél gedoseerd was. Een hele hoop grapjes die verwijzen naar het heden, gospelkoortjes en vooral een hele hoop drukte, allemaal volledig gespeend van enige subtiliteit. Het is best grappig en leuk hoor, maar ergens wel heel onDisney. Weet niet of dat te maken heeft met de modernere tijd, of met het feit dat met een nieuwe ploeg mensen en het succes van de DisneyRenaissance de oorspronkelijke Disneyfeeling een beetje uit het oog verloren is.

Animatie van de personages is bovendien wel érg druk en beweeglijk. Kan me niet herinneren me daar eerder aan gestoord te hebben bij een Disney. Het kan liggen aan het feit dat ik de film keek toen ik nog wat brakjes was van gisteren, maar het was soms behoorlijk vermoeiend en iets teveel van het goeie.

Het zit ook bijna belachelijk simpel en voorspelbaar in elkaar, inclusief het 'ik heb een droom'liedje van de protagonist, de sidekick, de schurk met zijn hulpjes... weet alleen niet of ik een Disney daar op af kan rekenen, aangezien ze eigenlijk allemaal volgens die formule in elkaar zijn gezet.

Het computergeanimeerde stukje met de draak was, net als de meeste computerpogingen uit die tijd, weer erg lelijk. Niet zozeer als op zichzelf staand element, want het was best knap gedaan, maar het viel volledig uit de toon bij de rest van de handgetekende look. Aladdin en The Hunchback kampten ook met dat euvel.

Liedjes vond ik ook niet zo sterk als bij andere Disneys, bij lange na niet zelfs.

Pluspuntjes zijn de casting van James Woods die de rol van de schurk met verve neerzet, de soms mooie achtergronden en de leuke vondsten.

Verder vind ik het maar een klein dieptepuntje van de jaren 90 Disney-plank. Tarzan en Mulan, die hierna kwamen, hadden gelukkig weer iets meer hart en subtiliteit.

3*, hoewel voor een Disney matig nog steeds kijkbaar.

Vooral het bekijken waard door Hugh Grant in een voor hem heel atypische rol (voor mij ook de reden om te gaan kijken), iets dat hij heel goed doet.

Voor de rest qua horror is het niet echt heel eng of heel opzienbarend. Ik had de uiteindelijke 'reveal' ook al best snel geraden, ik dacht in het begin al dat hij waarschijnlijk allemaal vrouwen ergens had zitten of iets wat daarop leek, en dat bleek ook zo te zijn.
Verder soms best spannend en qua onderwerp op zich wel interessant soms, maar verder ook weer niet heel diepgravend.

3,5*

Ik kijk zelden Japanse films, dus als ik er eens eentje zie vind ik ze meestal wel bijzonder en mooi (en 'raar' naar westerse maatstaven, maar daar ben ik inmiddels wel op ingesteld).

Zo ook deze. Had al begrepen dat de cinematografie en met name het kleurgebruik de moeite waard was, dus daar was ik wel benieuwd naar. En inderdaad was dat het geval, alleen jammer dat de inhoud er een beetje bij achterblijft. Het verhaal, en vooral de boodschap, is niet iets waar we anno nu nog stijl van achterover slaan. Het gaat dan ook veel te repetitief door allemaal, er had toch zeker wel 20 minuten van de speelduur afgekund. Het is ook een wat vreemde mix tussen mainstream verhaal (het deel met het proberen aanklagen van de beautykliniek) en allemaal semi-abstract gedoe met Lilico en haar aftakeling, zeker naar het einde toe.

Toch op zich wel de moeite waard om eens te hebben gezien, maar dan vooral om je te vergapen aan de kleurenpracht en de Japanse popcultuur-gekte.

3,5*

Een van de vele cynische relatiekomedies, maar gelukkig heeft het een prettig muzieksausje dat het toch wat specialer maakt.

Zonder dat extraatje was er weinig aan geweest, want het hele Rob/Laura-plot wil maar niet echt boeien. Persoonlijk had ik verwacht dat zij al snel uit beeld zou verdwijnen, en niet de main issue zou worden. Heel de film lang is het me eigenlijk niet duidelijk geworden waarom hij haar zo nodig terug wilde, en ook het punt van de hele film blijft te vaag. De laatste 20 minuten gaan uiteindelijk nergens meer echt naartoe.

Het begint fris en veelbelovend, maar het verzandt uiteindelijk toch in saaiigheid. Pluspuntjes voor Jack Black en de andere platenzaakcollega. Leuk gespeeld. Had eigenlijk wel meer scenes met hen willen zien, in plaats van al dat gezeur met Laura.

Mja, leuk tussendoortje, maar maakte helaas niet zijn volle potentieel waar.

3,5*

Waar ik het tot voor kort nog slecht maar erg vermakelijk vond, vind ik het nu slecht en vrij vervelend. Alleen Ryan en Sharpay en hun liedjes zijn nog wel aardig. Ashley Tisdale is een vrij goede actrice voor dit genre.

Verder.... mwa. Vanessa Hudgens kan ik wel schieten zo vervelend, en Zac Efron is gewoon de ultieme gaylord, sorry. Die LOOKS. Verschrikkelijk.

Fijn om te merken dat ik enigszins opgegroeid ben.

2,5*

De film verdient wellicht niet zo'n hoge beoordeling, maar mij persoonlijk sprak hij wel aan. In het begin dacht ik, dit heeft een B-film feeling over zich, wat moet het worden, maar wat de personages meemaken met elkaar en in hun relaties is uiteindelijk best realistisch en invoelbaar gedaan, zeker als je er ervaring mee hebt. Helpt ook mee dat beide acteurs super hot zijn, dus dat alleen al is fijn om te kijken.

Kleine 4*

Geen idee waarom hier een remake van is gemaakt, want het is ook nog eens vrijwel één op één hetzelfde als de film uit 2016, El Hilo Rojo (Film, 2016) - MovieMeter.nl

Het zal ook wel zijn omdat ik die eerder zag, maar ik vond deze toch minder. De chemie tussen de twee vond ik wat minder geloofwaardig overkomen. Verder is het dus allemaal hetzelfde. Wel prima en uit te kijken, maar als remake erg overbodig (het enige wat anders is is het einde, waarin ze elkaar na één jaar weer zien. Vond eigenijk het meer open einde van de vorige film sterker).

3*

Prima kerstfilm, met een van mijn favoriete acteurs, Paul Giamatti. Ik weet niet wat het is met die man, maar ik vind hem ontzettend leuk. Deze rol is ook weer op zijn lijf geschreven.

Het jaren '70 sfeertje werkt heel goed (ook de hele stijl, zoals de scèneovergangen die je nu eigenlijk niet meer zo ziet), en het is een mooie mix tussen (vooral) drama en grappige momenten. Tot vrij ver in de film dacht ik, hoe ga ik nog echt geven om deze personages en dan vooral om Paul Hunham maar op het einde voel je toch sympathie. Mooie film over mensen met hun kwetsbaarheden en verdriet.

Kleine 4*

Jaren geleden was ik eens aan deze film begonnen, maar heb 'm voortijdig afgezet. Nu snap ik weer waarom, want het is gewoon helemaal niks. Met name Cameron Diaz is echt next level irritant, en haar hele arc met Jude Law is niet te harden. Ongemakkelijke, oninteressante scenes die maar aanslepen, zwak geschreven, met gedrag van Diaz dat gewoon te ergerlijk is. Ze mocht dan in haar dagen een populaire actrice zijn, mij is het eigenlijk altijd een raadsel waarom. Jude Law doet het goed als eyecandy, maar is als extreem perfecte en zielige huisvader natuurlijk eigenlijk ook te saai en te gezapig voor woorden. Die scene met die meisjes in die tent, wat een ellende.

De verhaallijn van Winslet is dan iets beter te doen- zij kan weinig fout doen- maar ook dat verdient allemaal geen schoonheidsprijs. Het verhaallijntje met de oude baas Arthur is dan ergens nog wel amusant, maar is als je erover nadenkt nauwelijks van belang en dient slechts als een soort filler. Het is me trouwens een raadsel waarom Jack Black gecast is in deze ubergezapige rol. Als je hem cast, gebruik hem dan ook. Slechts 2 korte scenes waarin hij eventjes kort wat gek doet en zingt, maar laten we eerlijk zijn, dat had iedereen wel gekund.

En dan dat einde. One big happy end, en hoe ze het gaan doen met de long distance relaties? Ach, aan die vraag wagen ze zich maar niet, roll the credits maar.

Man man man. Zonde van je tijd dit.

2*

Was er al niet erg gerust op voordat ik ging kijken. Iemand die blind wordt, en dat verborgen probeert te houden; klinkt als het ingredient voor een kluchterige misverstandkomedie, en als ik ergens niet van hou.

Het komt irritant langzaam op gang. Al het gedoe van het eerste half uur had ook in 10 minuten gekund.

En waar ik Woody's gedrag normaal wel te pruimen vind (wat zeg ik, het is een van de redenen dat ik zijn films leuk vind) is het in deze film voor het grootste deel alleen irritant. Waarschijnlijk omdat het een hoop gedoe en weinig wol is. Ik heb in ieder geval een stuk minder intelligente en grappige teksten voorbij horen komen dan in zijn oudere films.

En inderdaad, zodra het hele blindzijn begon voelde ik een ontzettende weerzin om nog verder te kijken. Het uitgangspunt is van zichzelf al niet grappig of leuk, en dan ook nog die intens flauwe repetitive grappen die eruit gepeurd worden. Ik verwacht ook een stuk meer van Allen dan een plotelement als dit. En dan moet je nog een uur.

Ik snap geen drol van de nog milde beoordelingen hier. Slechtste Woody die ik ooit gezien heb.

1,5*

Ik kan me niet herinneren deze film in mijn jeugd ooit (helemaal) te hebben gezien, en daarna ook nooit meer. Werd dus hoog tijd.

Best vermakelijk, Kevin is een aandoenlijk ventje en vooral zijn zelfstandigheid is leuk om te zien. De twee domme dieven vond ik persoonlijk teveel slapstick, dat is waarschijnlijk vooral leuk voor kinderen. Alle slimmigheidjes van Kevin in het huis waren dan wel weer leuk, de film heeft daarbij toch ook een behoorlijke status opgebouwd. Als er in een andere film een boobytrap wordt gemaakt is het toch al snel 'hee, Home Alone'.

Ook een mooi plotje met de oude 'enge' man.

3,5*

'Meer is beter', moeten de makers hebben gedacht, maar zelf vond ik dat niet echt opgaan. New York is leuk om te zien, maar voor de rest is dit veel te lang, langdradig, en waar het hele boobytrap-gebeuren in het huis uit deel 1 nog best aardig was om te zien gaat het hier veel te lang door en zijn de boeven zo stompzinnig dat het echt niet leuk meer is (zelfs de slechteriken uit Bassie en Adriaan zijn nog betere en geloofwaardigere personages). Echt alleen leuk voor de allerkleinsten die nog kunnen lachen om infantiele valpartijen x 100.

Ook de rest sleept allemaal wat. Kevin die net in New York aankomt en het ervan neemt in het hotel is nog best leuk, maar alles daarna duurt gewoon te lang, ook dat bijvoorbeeld met die duivenvrouw.

2,5*

Op zich aardig om te zien wat voor meisjes dit zijn en hoe het ze zo'n beetje vergaat tijdens hun (korte) tijd in deze industrie, maar ik vond het wel wat kleinschalig en oppervlakkig blijven allemaal.

Zeker tot ongeveer de helft is het allemaal vrij tam en gezapig, je ziet ze een beetje leven en hangen met elkaar in dat huis. Opvallend vond ik dat de meeste meisjes het maar 3 maanden volhouden, erg kort zou je denken. Maar triest is dat ze eigenlijk alleen levensduur hebben als ze zich inlaten met meer extremere vorm van porno en misbruik.

Terloops en bijna tussen neus en lippen door krijgen we op een gegeven moment toch een glimp van de excessen en nare dingen; een meisje dat de morning after pil haalt alsof het niets is, nadat er tijdens een shoot in haar is klaargekomen, bijvoorbeeld. Meiden die aangeven het toch allemaal maar niks te vinden, en eigenlijk gewoon ronduit misbruikt worden. Erg schrijnend allemaal. Juist daarom had er wat meer ingezeten. Hoewel dit waarschijnlijk ook wel weer een soort niche is van de porno-industrie en niet exemplarisch voor per se alle onderdelen van de business (hoop ik dan toch).

2,5*

Ik heb nooit aan deze film willen beginnen wegens zielig, en dat had ik beter zo kunnen laten. Want het is het zieligste dat ik ooit heb gezien, wou eigenlijk dat ik hem niet had gekeken.

De film geeft ook geen sprankje hoop, alsof de makers je eigenlijk alleen maar zo down mogelijk willen krijgen. Het plot heeft ook verder niet meer om het lijf dan de twee kinderen en hun beslommeringen. Op zich niks mis mee natuurlijk (er zitten ook hartverwarmende en vermakelijke scènes bij) maar het krijgt op deze manier, en met dit einde, wel bijna iets van effectbejag, zeker nog met die flashbacks en die 'schimmen' van Satsuko die je er nog even aan herinneren hoe lief en speels ze was. Tja.

Maar afgezien daarvan is het wel gewoon goed. Misschien soms iets 'kaler' en simpeler dan andere Ghibli's, hoewel er ook wel genoeg mooie sfeervolle scènes inzitten. De personages, en dan met name het meisje is spot on neergezet, maar dat geldt eigenlijk altijd wel voor kleine kinderen in dit soort animaties. Extra wrang dat ze zo schattig en realistisch is, gezien het lot dat haar wacht.

Misschien dat het 'ronder' was geweest als we de de beginscène nog eens zouden zien aan het einde, dat had ik zelf wel verwacht, het eindigt misschien net wat abrupt, maar het tranendal was zonder dat eigenlijk ook wel compleet.

Hoef hem nooit meer te zien.

4*

Leuk, en fijn om eens iets te kijken dat lekker kort is. Zorgt er wel voor dat het niet een écht hoge beoordeling kan krijgen, want hoewel het fijn wegkijkt en best leuk gemaakt is mist het wel wat om echte indruk te maken. Een twist of een dubbele laag of iets wat het net meer inhoud had gegeven had het misschien goed gedaan.

3,5*

Ik dacht dat dit wel iets kon worden. Ik ben een vrij makkelijke als het gaat om animatiefilms, maar in het eerste half uur zat ik al te zuchten om de cliché sfeer. Op een of andere manier tappen dit soort films toch iets te vaak uit hetzelfde soort humor- en stijlvaatje. Ook al kunnen de films qua onderwerp verschillen, ze voelen wel erg hetzelfde aan. Het lijkt met name erg op Despicable Me (hoewel die wel leuk was). Dracula lijkt in alles echt heel erg op Gru.

Wat een ADHD is het vooral. Karakters kunnen nooit eens normaal bewegen, maar moeten altijd alle kanten op vliegen en achterlijke capriolen uithalen. Net als de camera die nooit eens normaal kan registreren maar altijd in sneltreinvaart heen en weer moet zoeven. En al die tientallen karakters, het is gewoon overkill.

Ik kan me herinneren dat ik dat bij Cloudy With a Chance of Meatballs ook storend vond, en die is - waarschijnlijk niet toevallig- ook van Sony Pictures. Zou trouwens dus ook zweren dat Despicable Me van dezelfde club is, maar blijkbaar niet.

Misschien is dit meer voor kinderen, misschien heb ik er eindelijk genoeg gezien, maar ik had er in ieder geval heel snel genoeg van. Door de stroom aan grapjes zitten er heus wel wat leuke dingen tussen, en het ziet er ook zeker niet slecht uit allemaal, maar door de enorme drukte en voorspelbare verhaal en thema is het gewoon irritant om te kijken.

kleine 2,5*

Ik weet het niet helemaal.

Over het geheel genomen is het een mooie film, maar er zaten ook stukjes in waar ik niet zoveel mee kon of die ik niet helemaal begreep. En met name in het begin had ik even verwarring over de chronologie.

Wat de film mooi laat zien is hoe zwaar het leven in China is als je naar de grote stad gaat 'om het te maken'. Vooral die kleine vieze kamertjes waarin ze leven is 'leuk' om te zien. Het liefdesverhaal is daarnaast ook best aandoenlijk en leuk gedaan, vooral bepaalde scenes springen eruit, maar ik vond het ook een beetje lang uitgesponnen en op den duur wat al te dramatisch worden. Vooral alles in het zwartwitte heden vond ik daarin wat stroef. Het is echt zo'n film waarin je het onderlinge sentiment moet begrijpen, en dat had ik niet altijd, en dan zit je dus naar huilende of ruziënde mensen te kijken zonder dat je 100% begrijpt wat er nu precies is. Deed me ergens een beetje denken aan bepaalde Japanse animaties, waarin er ook reuze gewichtig en dramatisch wordt gedaan over verloren jeugdliefdes en dat soort dingen.

Maar verder zeker niet slecht, regelmatig ook mooi geschoten en een interessant inkijkje in China, eigenlijk nog zelden films in/uit dat land gezien.

3,5*

Ik vond er eigenlijk niet zoveel aan. De setting en stijl is wel eventjes leuk en Lady Gaga als Patrizia is makkelijk het beste personage van de film, maar de rest? Adam Driver is normaal gesproken een erg goed acteur maar weet het in deze film wat mij betreft niet waar te maken. Hij had merkbaar wat moeite met het accent, en werd voor mij geen geloofwaardige Italiaan (voor zover ze dat überhaupt waren dan). Ook verder is hij niet echt een interessant personage. Het personage Paolo vond ik dan weer behoorlijk ge-overact, maar ik was echt flabbergasted toen ik erachter kwam dat dat Jared Leto was. Toch wel weer goed als je het zo bekijkt.

Dat dit verfilmd is door het moordverhaal snap ik dan nog wel, maar dat beslaat misschien maar 10 minuten van de film. Voor de rest zit je vooral naar scènes te kijken die stiekem eigenlijk helemaal niet zo boeiend of interessant zijn. Een lange film waarvan ik me nu al nauwelijks meer kan herinneren waar het nu eigenlijk over ging. Maakt, zoals sommigen hier ook al terecht opmerkten, door hoe het verfilmd is echt te weinig impact.

2,5*

Niet supereng. Ik kon het merendeel gewoon kijken, en dat zegt wat. Daarmee dus ook niet zo supergoed of opzienbarend. Het is net allemaal wat te lafjes, en het wordt ook net wat vaak onderbroken.

Het uitgangspunt is wel creepy natuurlijk, en het ook het einde is best naar.

Geen hoogvlieger, maar ook geen slecht bordkartonnen wandelend cliché.

3*

De film ziet er heel mooi uit, en zeker de vliegscenes zijn geweldig, dat moet gezegd.

Maar verder... ik weet dat het flauw is om deze film te vergelijken met Pixar (waar ik groot fan van ben) maar toch ga ik het doen. Deze film mist, in tegenstelling tot de meeste Pixars, hart en ziel. De makers hebben erg hun best gedaan om (vooral de dialogen) hip en snel en grappig te maken, maar heel het gegeven pakte me gewoon niet. Het is een omhulsel, dat er vrij mooi uitziet, zonder hart.

En dan de karakters en stemmen. De gezichtsuitdrukkingen zijn erg sterk, en meestal raak, dat wel, maar ik had vooral veel moeite met de stem van Hiccup. Ten eerste veel en veel te volwassen voor zijn leeftijd, ik keek telkens naar een ventje met een volwassen stem, dat overtuigt geen moment, daarnaast was hij veel te irritant Amerikaans, naast alle Schotse stemmen. Niet om aan te horen soms.

De rest van de 'spraakanimatie' was ook niet altijd even sterk, ik geloofde het soms gewoon niet. Ik hoorde de stemmen, en zag de monden, maar het mengde niet altijd.

Misschien heb ik teveel van dit soort animatie gezien, maar het wist me gewoon nauwelijks te boeien, omdat je al weet hoe de meeste dingen gaan lopen. Misschien dat het onderwerp ook te avontuurlijk en te 'jongensachtig' voor me was. Ook de sarcastische grappen en quirky oneliners gingen me op de zenuwen werken.

Maar goed, ondanks alles blijven de graphics en de animatie wel een vrij groot pluspunt, dus erg laag zal ik deze film niet beoordelen.

Door dit soort films weet ik wel weer waarom ik Pixar zo waardeer. Een animatiefilm met hart en ziel maken, zonder het idee dat ik naar formulewerk zit te kijken, is zo makkelijk nog niet.

3*

Eerst dacht ik dat dit alleen een allegorie was op de mensheid of de samenleving zelf, en dat het daarmee min of meer pleitte voor een vorm van communisme, of dan toch in ieder geval verwees naar de uitspraak van Ghandi; ‘er is genoeg voor ieders behoefte, maar niet genoeg voor ieders hebzucht’. Ik vond dit best aardig uitgewerkt zo. Tot ik met ‘the girl is the message’ en het redelijk duidelijk verwijzen naar een messias weer een beetje de draad en de feeling kwijtraakte. Voor mij had dat niet gehoeven en was de film eigenlijk beter geweest zonder die vorm van christelijke symboliek.

De eigen sfeer die de film heeft door de beperkte setting en het vaak brute geweld maakt dit wel een vrij unieke kijkervaring, maar ook niet altijd even prettig, met name door de smerigheid en alle onaangename personages.

Conceptueel interessant gedaan, ook om nog wat verder over na te denken, maar qua kijkervaring zelf wat gemengde gevoelens.

3,5*

Vooral visueel een erg mooie film. De achtergronden van Parijs zien er vrij nep uit, maar eigenlijk vind ik die stijl juist wel bijdragen aan de sprookjesachtige sfeer.

Over het geheel genomen is het gewoon een heel mooie film om te zien, de interieurs, hoe scenes geschoten zijn, de sfeer en het kleurgebruik.

Ik wist tijdens het kijken niet zeker of dit een boekverfilming was, maar ik vermoedde het wel. Je voelt gewoon aan dat er een boek achter zit, en dat het er in filmvorm niet 100% uitkomt. Zo komt de (hoewel interessante) ommezwaai naar het onderwerp film vrij plotseling. Het plot blijft dan voor mijn gevoel ineens iets teveel in open eindjes hangen, maar misschien lag dat puur aan mezelf.

Verder wel gewoon een prima verhaal, dat zich zeer leent voor verfilming. Sommige dingen zijn erg mooi gedaan.

Jammer zijn de vele slordige montagefoutjes, van continuiteit en vooral geluid. Soms zo opvallend dat je niet snapt dat ze erin zitten. Het heeft me niet zo gestoord dat ik het meteen een waardeloze film vind, maar ik vind dat ik er wel een halve punt aftrek voor moet geven, helaas.

ruime 3,5*

Heel goede Disney. De eerste keer dat ik hem zie, maar toch bevalt hij nog uitstekend. Eigenlijk juist omdat hij veel serieuzer en wreder is dan ik van de meeste Disneys gewend ben. Had af en toe zelfs niet het idee naar een kinderfilm te kijken. Niet al te veel schattige grappige diertjes en lieve liedjes, en ook de humor is niet al te flauw, maar werkt best goed.

Misschien dat de personages iets te vaak in zingen uitbarsten (het bijna geheel gezongen intro van de film had ook niet per se gehoeven), maar de liedjes waren dan wel weer mooi en ook weer vrij serieus van aard. Zoals het nummer in de kerk van Esmeralda.
Geslaagde schurk, hij is erg goed en vloeiend geanimeerd, en ook de stad en de Notre Dame zelf zagen er prachtig uit. De computereffecten waren wel, zoals wel vaker bij Disneys uit die tijd, iets teveel out of place in vergelijking met de look van de rest van de film.

De boodschap is simpel en wellicht cliché, maar het werkt wel erg goed. Had zelf eigenlijk gedacht dat Esmeralda en Quasi met elkaar zouden eindigen. Nu is het toch weer het mooie meisje en de knappe man, maar ach. Daar valt mee te leven.
Een van de beste Disneys die ik gezien heb in mijn terugkijk-project!

4*-4,5*

Ik heb altijd moeite met een film kijken en beoordelen als ik het boek gelezen heb. Ik ga altijd veel te veel vergelijken, en als dingen niet naar mijn zin verfilmd zijn is dat een teleurstelling en een (waarschijnlijk onterechte) reden om de film lager te beoordelen.

Ik moet zeggen dat ze uiteindelijk erg trouw gebleven zijn aan het boek, voor zover dat mogelijk is uiteraard. Het jammere is wel dat het tweede gedeelte, vanaf de echte Hunger Games, erg gehaast en fragmentarisch aanvoelt. Bijna plichtmatig passeren alle hoogte- en dieptepunten de revue, zonder ooit het idee te krijgen van het verstrijken van ruim een week. Zien we ooit dorst, honger? Vermoeidheid? Eenzaamheid, angst? Het moet in zo'n anderhalf uur verteld worden, en dat is vrij kort, maar daar zijn toch genoeg filmische trucjes voor te bedenken. Ook het hoe en waarom van de romance is wat onderbelicht gebleven, en het einde is, ondanks dat er een vervolgdeel komt, erg raar abrupt.

Maar ik wil niet al te negatief overkomen, het is natuurlijk an sich een prima verhaal, dat in bepaalde opzichten in filmvorm zelfs leuker is. Sommige dingen komen visueel een stuk beter tot zijn recht, met name de besturing van de Gamemakers en het hele tv-show idee - wat ik een erg leuk element vond. Maar ook de stijl van de mensen in the Capitol, en in zekere zin de actie en het avontuur.

Ik zeg in zekere zin, want het camerawerk was af en toe wel minder. Zeker tijdens de scenes met meer actie was het gewoon té chaotisch gefilmd. Natuurlijk om het (vrij opzichtig) niet al te bloederig te maken, maar dat had ook anders gekund. Ook (en dat besefte ik pas na het lezen van een recensie hier) een groot gebrek aan overzichtsshots. Had wel meer een gevoel van ruimte en desolaatheid willen ervaren, en af en toe gewoon even rust, maar dat ontbrak eigenlijk totaal. De visuele effecten konden ook beter. Het vuur van Katniss en de Mutilanten op het einde, nah, daar verwacht ik anno 2012 toch meer van.

Maar ondanks deze mindere punten heb ik er best van genoten, met name natuurlijk door het het filmgenieke spannende verhaal en de uitwerking van een voor ons onbekende wereld. Prima rol ook van Jennifer Lawrence. Sommige dingen konden beter of uitgebreider, andere dingen sprongen er weer echt uit, zoals het stukje 'District 11', wat me toch wel kippenvel bezorgde.

3,5* 7/10

Bij verfilmingen van een boek is het vaak zo dat het boek uiteindelijk toch beter is. Door de uitgebreidere achtergrondinformatie, maar vooral door de uitdaging een boek in 2 uur film te vangen - kijk maar naar de soms gemankeerde Harry Potter-films.

Bij The Hunger Games vind ik het andersom, de films zijn beter. Of laat het ik het zo zeggen: het komt allemaal veel beter tot zijn recht als film, zeker dit deel.

Ik dacht tijdens het lezen al vaak aan hoe het er in de film uit ging zien, omdat het door middel van geschreven taal af en toe best lastig is om je een voorstelling te maken van bijvoorbeeld de arena. Maar ook los daarvan zijn een hoop dingen als film sterker. De sfeer, de actie, de stijl van de mensen in The Capitol, en vooral de tv-uitzendingen met de superrol van Stanley Tucci. In het boek krijg je zoiets nooit zo vermakelijk en treffend zoals nu in de film.

Maar het belangrijkst is denk ik de hele sfeer in Panem, van nog ingehouden opstand en rebellie, die ik verrassend sterk verfilmd vond. Het is in dat opzicht best een volwassen film, met regelmatig ook best heftige momenten. Fijn dat het allemaal niet te kinderachtig is. De acteerprestaties dragen daar ook aan bij, ze zijn van iedereen erg goed, maar vooral Jennifer Lawrence zet een sterke rol neer.

De eerste anderhalf uur, als de Spelen nog niet eens begonnen zijn, waren eigenlijk het boeiendst. Ik had persoonlijk niet eens meer echt zin in al het spektakel dat nog moest komen. Mensen die deze film gaan kijken om al het battelen komen dus eigenlijk ietwat bedrogen uit, want eigenlijk gaat het vooral om de politieke achtergrond, en de langzame opstand van Panem. Wat mij betreft een stuk boeiender dan de actie, maar ik ben sowieso niet van de actie. Saaiste moment was voor mij dan ook de scène met die lelijke CGI-apen. De scene met de vogels vond ik overigens wel weer top gedaan.

Effecten hadden dus af en toe beter gekund, maar los daarvan ziet heel de film er prima uit. Volwassen, en op zijn eigen grauwe manier best sfeervol met een eigen feel en stijl.

Ben al met al dus best aangenaam verrast. De vorige film was vermakelijk maar niet bijster goed, deze is gewoon goed. Ga het derde boek niet meer lezen, maar wacht gewoon meteen op de films.

4*

Toch een heel sterke reeks aan het worden dit. Natuurlijk ook door het bronmateriaal, maar ik moet zeggen, ik ben afgehaakt na het tweede boek. Zeker niet omdat ze slecht zijn, maar het verhaal komt wat mij betreft beter tot zijn recht als film, en dan laat ik me liever verrassen in plaats van dat ik al weet wat er gaat gebeuren. Op zich best een prestatie van Francis Lawrence en de makers, maar het is ook door het simpele feit dat het hele gegeven wat mij betreft leuker (en soms ook makkelijker) is om echt te zien dan om over te lezen.

Ik vind het vanaf het eerste deel al heel sterk gedaan hoe die wereld is vertaald naar film. Waar het in de eerste film nog vooral amusant is, door de weergave van The Capitol en de Arena met de spelmakers, wist de vorige film, en deze nog meer, heel goed de urgentie en de sfeer van opstand in Panem over te brengen. Vrij volwassen ook, gelukkig ademt het bijna nergens (meer) echt de sfeer van een jeugdboek, en zitten er wat serieus heftige dingen tussen die niet meer echt voor het jongere publiek zijn.

Dit deel heeft kort wat opstartproblemen, maar eigenlijk gaat het daarna van hoogtepunt naar hoogtepunt. Oprecht spannend, mooi geschoten (de aanval op de dam, het bombardement op het ziekenhuis), en ik vind het aspect van de propaganda, en de rol die beeldvorming en media spelen in Panem heel modern, maar toch met een heel eigen gevoel. Nergens is het overdone, zoals je wellicht in sommige films over de toekomst, of over een andere wereld dan de onze, kan tegenkomen. Deze reeks heeft wat details (dat fluitriedeltje bijvoorbeeld, en dat mockingjay gebaar) die mooi subtiel zijn en bij mij telkens wel de juiste snaar raken.

Scheelt ook dat er voor dit deel een blik topacteurs is opengetrokken, met uiteraard voorop Philip Seymour Hoffman en Julianne Moore. Ook Jennifer Lawrence is weer uitstekend.

Ben benieuwd naar het volgende deel, hoop dat dat niet al te zeer over de top gaat, maar de kenmerkende, wat understated, sfeer kan vasthouden.

Vind eigenlijk dat de film ietwat wordt onderschat. Ga me een beetje afvragen of ik iets over het hoofd zie dat zo slecht zou zijn. Maar goed, los van discussies over kwaliteit; ik kan gewoon wel genieten van deze reeks.

4,5*