Opinions

Wij in Nederland hebben de familie Flodder, in Vlaanderen hebben ze de familie Strobbe. Wat de families gemeen hebben is dat zij beiden behoren tot de Tokkies ofwel de A-socialen. Nou zijn films waarbij het leven van Tokkies op het doek vertoond worden niet direkt mijn ding en dat zou ook voor deze film gegolden hebben, ware het niet dat ik toch af en toe hard heb moeten lachen. En wel om het volgende Vlaamse zuiplied;

"Het wonder is geschied,

het wonder is geschied,

mijn pruim is nat

en het regent niet"

Dit kunnen natuurlijk alleen de Vlamingen met het eten van patat en het drinken van een flinke pot bier. Verder werden er nog naaktfietswedstrijden gehouden en een zuipwedstrijd in wie de meeste pinten achterover kon slaan.

De film had ook nogal gore scènes, het piespoepkotsgehalte was ruim aanwezig. Normaal zou ik voor deze film daarom ook niet meer dan een 2,0* geven, maar vanwege het zeer vermakelijke zuiplied doe ik er een sterretje bij.

3,0*

Dat hakte er dus af en toe stevig in. Daar is die andere film over de Mexicaanse drugsmaffia "Miss Bala" niks bij. Hoewel...ik "Miss Bala" toch wel beter vind. Niet zo zeer om de heftige martelscènes in Heli, maar omdat deze film van Escalante bijna niets positiefs liet zien. Alsof het in Mexico alleen maar gaat over de "war on drugs". Het enigste opbeurende wat we in deze film te zien kregen waren die beelden van de kermis, voor de rest was het nihilisme in het kwadraat. Niet bepaald om vrolijk van te worden dus. Dat maakt "Heli" zeker niet tot een slechte film. Integendeel zelfs. De scène waarin Beto niet op een bepaald zachtzinnige manier gemarteld werd, dit in het bijzijn van de familieleden van de beul met op de achtergrond op het grote TV scherm de constante beelden van een gladiator mag best wel geloofwaardig genoemd worden. Als we de nieuwsmedia mogen geloven, dan gaat het er in de drugsoorlog in Mexico nu eenmaal gewoon wreed aan toe.

3,5*

Mooie neo-western want zo zie ik deze film toch. Cowboys, indianen, sheriff, achtervolgingen, schietpartijen, bankovervallen, mooie landschappen. En dat speelt zich allemaal af in Texas. Tja, dat kom je in die klassieke westerns toch ook allemaal tegen. Niettemin, prima amusement dat heerlijk wegkijkt. Goed acteerwerk ook, zeker van die Jeff Bridges. Het einde verwachtte ik totaal anders, maar vond ik achteraf toch wel goed. Verder valt er door mij weinig meer over deze film te zeggen die voor mij toch tot de betere films behoort van 2016.

4.0*

Keek het eerste deel voor mij lekker weg, aan dit vervolg leek geen eind te komen. Ik heb mij in ieder geval stierlijk zitten vervelen. Men had na het succes van Hellraiser natuurlijk gedacht; kom laat we hier een vervolg op maken met nog meer gore, een kijkje in de onderwereld etc. Succes verzekerd. Bij mij werkte dit echter niet. De verrassing was compleet weg en blonk het 1e deel nog uit in originaliteit, een goed verhaal en een lekker horrorsfeertje; in dit vervolg was hiervan niets te bespeuren. Ik ga de andere delen daarom ook niet bekijken. Ik vind het wel mooi zo.

1.0*

Normaal zijn dit soort horrorfilmpjes niet direct mijn ding maar deze film vond ik toch veel beter dan ik had verwacht. Lekker sfeertje, de gore bleef gelukkig binnen de perken. Het verhaal blonk ook uit in originaliteit. En dan hebben we nog de zeer aantrekkelijke Kirsty. Ja, mooie dames doen het bij mij altijd goed in films.

Heb mij dus prima vermaakt met dit filmpje wat niet gezegd kan worden van het vervolg dat ik gelijk hierna heb bekeken. Dat vond ik net zoals zo vele sequels een enorme teleurstelling, het aanzien eigenlijk niet waard.

3,5*

Bij de eerste 5 minuten had ik het idee dat ik naar een aflevering van "Meiden van Holland" zat te kijken. Neuken, kut, poep, "Jorisje" enz enz. Ook het wegscheren van het schaamhaar moest weer duidelijk in beeld gebracht worden. Weer een typische platvloerse Hollandse film dacht ik waar alles gezegd en getoond moet worden en waar ze niet het verschil weten tussen erotiek en porno. Ik dacht; lieve Hemel waar gaat dit heen! Maar goed, gaandeweg werd de film beter, Hemel was een dusdanig verward meisje dat in een enorme identiteitscrisis zat wat haar ongepast taalverbruik verklaarde. Dus, de eerste vijf minuten pasten wel in de context van het verhaal. Onaantrekkelijk was Hemel, zeer goed geacteerd door Hannah Hoekstra zeker niet, althans zo lang ze haar kleren aan had. Naakt zag ze er niet uit. Het is vanwege het zeer goede spel van deze actrice en het toch ook wel zeer goede einde dat deze film van mij een voldoende krijgt, hoewel op visueel vlak deze film mij absoluut niet kon bekoren. Maar 'soit', ik heb aanzienlijk slechtere Nederlandse films gezien. Dus laat ik eens een keer gul zijn.

3,0*

Henry V is en blijft voor mij de best Shakespeare verfilming die ooit gemaakt is en dat is mede ook te danken aan Kenneth Branagh die behalve dat hij de regie op zich nam van deze boeiende bewerking van het gelijknamige historische stuk van Shakespeare ook nog eens met verve de rol van Henry V vertolkte.

Deze film, die niet altijd even boeiend was en nogal lang duurde, moest het voor mij vooral hebben van de oorlogshandelen, zoals de belegering van Harfleur en de slag van Azincourt, voor mij de mooiste verfilming van een veldslag die zich afspeelde in de Middeleeuwen. Mooiste scène vond ik toen de Engelsen na de overwinning op de Fransen door het slagveld trokken die bezaaid was met gesneuvelde soldaten en waar de plassen ontstaan door overvloedige regenval gekleurd waren van het bloed. Dit alles onder het horen van het zeer mooie "Non Nobis, Domine..".

Het zou niet bij deze ene mooie Shakespeare verfilming blijven van Kenneth Branagh. Een paar jaar laten zou hij ook een eveneens mooie verfilming maken van Shakespeare's blijspel "Much Ado about Nothing".

4,5*

Keihard filmpje over een meedogenloze seriemoordenaar waarvan ik vooral het einde als zeer schokkend ervoer. Niet voor tere zieltjes dus. Duidelijk of misschien toch ook weer niet dat Henry tot zijn daden kwam omdat hij gedreven werd door een enorme haat tegen vrouwen, waarschijnlijk omdat hij zijn moeder die hij verachtte en daarom vermoordde en waarschijnlijk op elke vrouw projecteerde . Maar misschien had Henry niet meer dan een ziekelijke drang tot moorden. Moorden om het moorden. Niet meer dan dat. Dan kan niet gezegd worden van Otis die zich door Henry liet meeslepen en moordde om zich tegenover Henry te bewijzen. Zo zie ik het althans.

3.5*

Vreselijke film waarbij het toch wel goede camerawerk en de sympathieke dames mij er van weerhouden deze film het laagste cijfer te geven. Dat vreselijke slaat dus op de hoofdpersoon met zijn zielige gedrag. Iemand die een relatie aangaat met een Operation System? Waar slaat dat nu op? Moet ik voor zo'n weirdo sympathie opbrengen? In de verste verte niet. Film deed mij enigszins denken aan de eveneens vreselijke film "Lars and the Real Girl", waar ook een zelfde soort geflipte figuur een relatie aanging met een pop. Dit soort losers wekken bij mij alleen maar weerzin op, maar ja ik was natuurlijk gewaarschuwd. Normaal gesproken zou ik dit soort films ook links laten liggen, maar omdat over deze film veel gesproken werd heb ik hem uit nieuwsgierigheid toch maar bekeken. Ik verwachtte er helemaal niks van en ik kreeg uiteindelijk ook helemaal niks, nou ja, met uitzondering van het dan toch wel fraaie camerawerk.

2,0*

Herzien maar niet omdat ik 'm destijds in de bioscoop zo goed vond maar omdat ik mij destijds zo stoorde aan de etensgeluiden van het publiek dat ik dacht dat ik de film daarom op het einde niet begrepen had. Maar ... om eerlijk te zeggen leverde de herziening voor mij weinig op. Ik ben na afloop in ieder geval niets wijzer geworden. Goede acteerprestaties van die geflipte familieleden dat wel maar oh wat oogden die gasten lelijk. Op visueel vlak had deze film verder voor mij ook niets bijzonders. Ondanks dat de film mij wel de nodige schrikmomenten bezorgde is dit een film die ik toch heel snel vergeten zal zijn. Een derde kijkbeurt zal er voor mij daarom ook verder niet inzitten.

Waardering: 2,0* na herziening

Deze film vandaag maar eens bekeken. Ik vond het leuke erotische filmpjes, hoewel de verhaaltjes niet zo veel voorstelden. De erotiek en de jonge dames waren daarentegen erg mooi. De heren kwamen er in dit drieluik zeer slecht van af en met het Vaticaan en de paus werd er in het eerste verhaal - voor mij de beste uit het drieluik - flink de spot gedreven.

Het verbaast mij dat er maar 1 keer op deze film is gestemd, hoewel deze DVD toch al een tijdje uit is. Of zou dat komen omdat de MM users niet van bloot houden?

Het is onderhand bij mij een gewoonte geworden Onderhond's stemmen- en berichtenlijstje te raadplegen om mij op de hoogte te houden van de nieuwste Aziatische films. De 5 sterren van Onderhond voor deze nieuwste film van Ninagawa was voor mij dan ook de belangrijkste reden deze film te gaan bekijken. Daar heb ik dus geen spijt van gehad want deze film was het bekijken meer dan waard, niet alleen vanwege de uiterst verzorgde cinematografie maar toch ook omdat deze film wel degelijk een verhaal had. Deze film maakt eigenlijk korte metten met de schoonheidsindustrie, het voor eigen gewin uitbuiten van al die jonge naïeve dames die er voor de buitenwereld zo mooi mogelijk uit willen zien en daarvoor onvermijdelijk later een hoge prijs betalen. De hoofdpersoon Lilico deed mij trouwens sterk denken aan die kloon uit de film Cloud Atlas, zo fake zag ze er uit. Ik vond ze bovendien oerlelijk - een en al plastic - en de scènes met haar hadden ook iets kitscherig maar in de context van het verhaal klopte dat ook wel want zij stond gewoon symbool voor kitsch.
Helter skelter had trouwens wel een lange aanloop nodig. Het eerste uur gebeurde er eigenlijk niet zo veel en kregen we alleen maar mooie plaatjes te zien van Lilico, maar in het uitstekende tweede uur werden met die mooie plaatjes van Llilico dus korte metten gemaakt en kreeg de film een dramatische wending. Het zeer verrassende einde vond ik fenominaal en deed mij sterk denken aan - als ik me niet vergis - Strange Circus van Sono. De soundtrack vond ik zonder meer goed en "Ode an die Freude" vond ik in de betreffende scène waarbij Lilico een hysterische aanval kreeg goed gekozen, want van "Freude" was bij Liliko niets meer te merken, integendeel zelfs. De aanslag - waar Lilico opdracht voor gaf - op een van haar concurrenten, de zeer mooi ogende Kozue, die gelukkig mislukte zei mij genoeg.
Al met al dus een zeer geslaagde film van Ninagawa die vanwege de visuele pracht en vooral het zeer sterke laatste uur en einde van mij de maximale score krijgt.

5,0*

Helemaal eens met de positieve reacties voor dit prachtige filmpje uit Taiwan.

Hoewel ik er niet in slaagde deze film te bekijken met Engelse ondertitels - die waren waarschijnlijk niet voor handen - vond ik dat achteraf geen gemis. De dialogen waren zowiezo schaars en de beelden spraken immers voor zichzelf. Visueel vond ik het in ieder geval allemaal zeer mooi en daar komt ook nog bij de prachtige rustige soundtrack die deze film een bijzonder sfeertje gaf, die inderdaad zoals in bovenstaande berichten geopperd werd sterk aan de films van Kim Ki-duk deed denken.

Wel een enorm verschil deze film met die dik aangezette westerse relatiedrama's waar zo veel mogelijk gezegd moet worden en dat nog vergezeld met de meest vreselijke muziek. Geef mij dit soort films maar. Ik ga snel nog maar eens meer bekijken.

4,5*

Moeilijk te beoordelen film. De gewetensbezwaarde Franz weigert om de Hitler eed af te leggen en te vechten voor de nazi's. Een zeer moedige keuze maar of die ook zo verstandig was, daar zit ik nog over na te denken. Waar kies je voor; voor je principes of voor je familie, hier je vrouw en drie dochters dus. Franz had dus heel wat te verliezen. Hij had zijn leed en ook van zijn familie kunnen verlichten door gewoon water bij de wijn te doen en zich niet zo rotsvast laten vastklampen aan zijn principes die voor mij toch behoorlijk fundamentalistische trekjes vertoonden. Wat betekent nu zo'n eed aan die geflipte idioot Adolf Hitler toen de Duitsers in 1943 de oorlog al zo goed als wel verloren hadden. Het zijn niet meer dan woorden zei dacht ik zijn advocaat. De Duitsers hadden immers in de winter van dat jaar een verpletterende nederlaag geleden in Stalingrad. Maar ja, het is de keuze van Franz die ik als ik zijn plaats zou hebben gestaan denk ik niet genomen zou hebben. Ik had vast en zeker voor mijn vrouw en drie kinderen gekozen. Tja, ik ben in dit soort situaties nu eenmaal geen held. Wie wel trouwens?
Op audiovisueel vlak vind ik A Hidde Life zonder meer een zeer mooie film die voor mijn gevoel ondanks zijn drie uur toch echt niet te lang duurde. Wij werden getrakteerd op zeer mooie beelden van het boerenland van Oostenrijk en zeker ook op een zeer mooie score, die wel iets mystieks in zich had. Maar dat zijn we van Malick onderhand wel gewend. De beelden in de gevangenis waren soms keihard. Wat mij nog steeds bijstaat zijn de beelden waar een van de sadistische bewakers die Franz tot twee maal toe sommeerde om te gaan zitten en vervolgens tot twee keer toe de stoel wegschopte zodat Franz op de grond viel. De laatste beelden van net voor zijn executie deden mij trouwens denken aan de film Sophie Scholl waarbij de hoofdpersoon Sophie dus hetzelfde lot onderging als Franz Jägerstätter. Ook daar was de beul een net in het pak gestoken man met hoge hoed.

3,5*

Niet veel bijzonders. Onmogelijk mij in te leven in het door drugs verslaafde vriendenclubje van Lucy. Niet meer dan een stelletje losers, dat waren ze voor mij. Neem nou die Lucy waar het in deze film toch vooral over gaat, die was toch duidelijk getekend door haar drugsverslaving. Ik zou daar zeker niet zoals Syd verliefd op kunnen worden denk ik. Het einde was ook niet bepaald verrassend en verder oogde de film super lelijk. Neen, als het over lesbische liefdes gaat, geef mij dan maar een film zoals La Vie d'Adèle. Tig keer beter én mooier.

2.0*

Deze film wist aanvankelijk met moeite mijn aandacht vast te houden en dat ligt vooral omdat de scène in het begin waarbij we een hele tijd Monte en zijn ukkie moesten aanschouwen mij veel te lang duurde en mij ook danig de keel begon uit te hangen. Vanaf het moment dat de titel van de film op het witte doek verscheen en wij teruggingen in de tijd en kennismaakten met de overige bemanningsleden werd het gelukkig een stuk interessanter. Ook op visueel vlak viel er bovendien genoeg te genieten. Het einde - wij kregen een hele tijd Monte te zien met zijn inmiddels volwassen dochter - vond ik trouwens erg mooi.

3,5*

Het is zeker zo'n vijftig jaar geleden dat ik deze klassieker voor het eerst gezien heb. Nu vanavond weer eens herzien want ik was toch wel benieuwd of mijn waardering voor deze western nog hetzelfde is gebleven. Het antwoord is positief maar dat is niet alleen vanwege Gary Cooper, de spanningsopbouw en de shoot-out waar deze film aanvankelijk mijn hoge waardering aan te danken had, maar zoals BBarbie uitstekend verwoordde ook als maatschappijkritische film. Als het er op aan komt kiest iedereen voor zijn eigen hachie. Jouw beste vrienden blijken dan achteraf helemaal geen vrienden te zijn maar ordinaire lafaards. In geloofwaardigheid heeft deze film daarom absoluut niet in kracht ingeboet. Dit soort vergelijkbare situaties kom je in onze huidige westerse maatschappij in overvloed tegen, vooral in tijden van crises. Mijn eerdere waardering van 4,5* blijft daarom ook gewoon staan.

4,5*

Films van Naomi Kawase zijn voor mij moeilijk te beschrijven waarom ik ze meestal zo mooi vind en dat geldt zeker voor deze film. Het gaat bij haar films puur om het gevoel wat zo'n film bij je te weeg brengt. Je moet haar films gewoon ondergaan. Er zit ook duidelijk een stukje Zen filosofie in haar films. Ook bij deze maar ondanks dat het er allemaal mooi uit ziet haalt deze film het voor mij toch bij lange na niet bij haar vorige films Mogari no Mori (2007) en Futatsume no Mado (2014) die ik zelf twee poëtische meesterwerken vind. De soundtrack van Hikari van Ibrahim Malouf vind ik niettemin schitterend.

3.5*

Al weer de zevende film van Sono die ik gezien heb en die ik wel tot zijn mindere vind behoren. Waar ik namelijk op af begin te knappen en dat geldt niet alleen voor de films van Sono maar voor alle Aziatische films is het extreme doelloze geweld. Ook in deze film had dat over de top geweld begeleid met dat over de top geschreeuw imo geen enkele funktie, of zou Sono het om te doen zijn om liefhebbers van "Asia Extreme" te behagen. Je zou het haast wel zeggen. Ik ben er eerlijk gezegd helemaal op uitgekeken. Alleen als satire kan ik het nog wel waarderen. Tot zover het negatieve.

Deze film had natuurlijk ook iets positiefs. In de eerste plaats het heerlijke spel van de zeer aantrekkelijke Fumi Nikaido en niet te vergeten de indrukwekkende beelden van de verwoestende uitwerking van de 2011 tsunami. De muziek uit Mozart's Requiem die je hierbij hoorde had niet beter gekozen kunnen zijn. een absolute voltreffer. Het einde van de film vond ik ook erg mooi, met het geschreeuw van Sumida en Keiko uiteraard als lichte smet.

3,5*

Deze film vandaag maar eens bekeken. Wat mij het meest opviel is de schitterende zwart-wit fotografie van Henri Alekan van de oerlelijke stad Berlijn. Dan heb ik het natuurlijk over het Berlijn van voor de Wende.

De film oogde ontzettend depri. Betonblokken, open plekken, graffiti, mensen die zelfmoord pleegden, flashbacks Berlijn 1945 etc. De film kreeg pas kleur - letterlijk!! - nadat de circusartiesten met oa Solveig Dommartin in beeld kwamen. Kan haast geen toeval zijn dat zwart-wit voor pessimisme en kleur voor optimisme staan. Wenders moet er toch een bedoeling mee gehad hebben om af en toe in kleur, vooral aan het eind, over te schakelen.

Het gedicht waar de film mee begint vind ik zelf zeer goed. Hier is duidelijk de existentialist aan het woord.

Warum bin ich ich und warum nicht du?

Warum bin ich hier und warum nicht dort?

De vragen die in deze dichtregels hierboven staan heb ik mij al vaak zelf gesteld.

Wat de film verder betreft; dit is geen gemakkelijke film, zeker niet voor iemand die niet filosofisch is aangelegd. Ik vond deze film erg goed met een geweldig mooi einde. De muziek van Nick Cave vond ik nogal storend. Paste toch niet helemaal in deze eigenlijk zeer bijzondere film.

4,0*

Van het verhaal moet deze Argentijnse film het voor mij zeker niet hebben en dat einde waarbij zo nodig de moraal van het verhaal uit de doeken moest worden gedaan en dat k*t liedje had voor mij best weggelaten mogen worden. Horror is horror. Geef je fantasie de ruimte. Wat het allemaal betekent, dat vul ik zelf wel in.

De scène in de doucheruimte met al die naakte dames was mooi, dat wel en die Milena was best wel een mooie dame. Aan sfeer ontbrak het niet, zeker niet in de 1e helft en wat die ene martelscène betreft met die "Leatherface", dat is toch niets vergeleken met die weerzinwekkende scènes in de film Trauma (2017) van Lucio Rojas uit Argentinië 's buurland Chili.

3,0*

Mooie beelden, mooie soundtrack maar te veel en bovendien nogal oninteressante dialogen. Ook de personages konden mij niet helemaal bekoren. De beelden van Hiroshima van 1945 maar ook die van 1959 daarentegen zijn indrukwekkend en interessant. De totaal verwoeste stad na de atoombomaanval had men toch weer snel opgebouwd hoewel van het Hiroshima van 1959 ook niet veel meer overgebleven is als we dat moeten vergelijken met de beelden van nu. De depressief aandoende soundtrack paste trouwens wel goed in deze nu niet bepaald vrolijke film.

Kort samengevat:

Zeker geen slechte film dit debuut van Resnais maar het komt in de verste verte niet in de buurt van zijn tweede film, het schitterende "L' Année Dernière a Marienbad", voor mij nog altijd een van de mooiste films in de geschiedenis van de cinema.

3,5* na herziening

Geen vrolijk filmpje maar wel zeer mooi. Aardig gespeeld ook door die twee knullen en vooral door die plagerige meisjes die mij aanvankelijk een vrolijk gevoel bezorgden. Maar... soms oogde de film behoorlijk wreed zoals in het begin het doodtrappen van de vissen en dan werden die vissen nog niet eens opgegeten maar stonden ze buiten te rotten. Tja, het leven is hard in IJsland dat ook uitstekend werd weergegeven door het mistroosterige maar oh zo fraaie landschap dat mij trouwens sterk deed denken aan die andere IJslandse film Hross í Oss (2013) hoewel die film minder tragisch was. Die scène van Thor hangend aan het touw in die klif deed mij trouwens de nodige rillingen bezorgen. Naar het einde toe werd het mij wel af en toe te dramatisch maar niettemin is dit toch een van de betere films die ik dit jaar gezien heb.

4.0*

Neen, neen, neen. Dit is duidelijk een geval van overdaad schaadt. Het geweld deed mij op een gegeven moment op een paar zeer discussiabele scènes na niks meer, ik raakte er zelfs compleet immuum door. Nu vond ik dat Rutger Hauer het best wel goed deed, maar toch komt deze film in de verste verte niet in de buurt van gelijkbare films zoals Planet Terror en Machete. Nu is dat ook niet wat ik direkt bij deze pulpfilm zou verwachten maar in sommige scènes ging de regisseur toch echt te ver. Die scène waarin de geflipte zonen van de eveneens zwaar geflipte Drake met een vlammenwerper de kinderen in een schoolbus levend roosterden kan imo toch echt niet. Hier kan ik absoluut niet de humor van inzien. Dat je van een volwassen man of vrouw de kop aftrekt of de arm afzaagt, daar kan ik nog wel om lachen - dit is ten slotte een komedie - maar zo gauw je dit soort sadistische handelingen toepast op kinderen is voor mij de lol er gauw van af. Daarom kan ik voor deze film hoewel ik in het begin best wel gelachen heb geen voldoende geven.

2,0*

Zeer vermakelijke en spannende thriller met als hoogtepunt de hond die aan die uitsteeksels van de tractor geregen werd . De film kende trouwens wel meer van dit soort komische scènes. Of het allemaal geloofwaardig is zal mij verder een worst wezen. Bij deze film ging het bij mij puur om het vermaak en vermaakt heb ik me. Dat is heel wat anders dan met al die arthouse bagger met al die relatie-ellende en nog meer van dat waarmee ik afgelopen jaar werd doodgegooid. Die blonde vrouw zag er trouwens best wel lekker uit .

4,0*

Het bekijken van dit filmpje heb ik lang uitgesteld omdat de afbeelding op de poster mij de indruk gaf dat ik hier niet bepaald met een film voor volwassenen te doen zou krijgen. Bovendien leken mij ook de animaties niet bepaald interessant. Achteraf viel het gelukkig allemaal nogal mee, maar echt enthousiast kon ik niet worden bij het kijken naar deze film van Takahata. Ik vond de animaties van de mensen gewoon lelijk. Hadden ook een veel te grote mond, letterlijk wel te verstaan. De animaties van de huizen, de straten etc waren niettemin zeer mooi.

De fel gele Engelse ondertiteling kwam de in zachte kleuren weergegeven animaties bepaald niet ten goede. Ik heb daarom in het begin de in het Engels gesproken versie zonder ondertiteling bekeken en ben daarna toch weer overgegaan op de originele versie met Engelse ondertiteling. Ik hecht nu eenmaal bij het kijken naar films veel waarde aan de originele taal.

3,0*

Afgrijselijke film. En er kwam maar geen einde aan. Wat moet dit nu in godsnaam voorstellen? De hoofdpersoon bv die als een weirdo over een kerkhof rent en van de bloemen van rouwboeketten loopt te vreten. Ik ging bijna over mijn nek . In zijn absurditeit en lelijkheid doet deze film mij denken aan die Japanse film 964 Pinocchio, dat ik ook al zo'n afgrijselijke film vond waarbij ik bijna moest kokhalzen.

De hoofdpersoon was gedesillusioneerd, moet ik het zo stellen. Wel, na afloop was ik ook gedesillusioneerd en ik heb die desillusies maar even weg gespoeld in de kroeg met twee kaboutertjes of te wel twee La Chouffe's. Smaakten uitstekend, dat wel .

Kort samengevat; Holy Motors is de meest waardeloze film die ik dit jaar in de bioscoop gezien heb en die bij mij zeker zal eindigen op de eerste plaats van de Flop 10.

1,0* omdat ik niet minder geef.

Absurdisme ten top waarbij ik, toen ik die file zag met al die mensen die zich aan het vergapen waren naar de zeer aantrekkelijke Judith in bikini, gelijk moest denken aan de film Week End (1967) van Godard. Toevallig heette de "directrice de la photographie" Agnès Godard. Soms familie van Jean-Luc?

Filmliefhebbers die het van een realistisch verhaal moeten hebben kunnen deze film beter links laten liggen. Ze zullen al snel het woord ongeloofwaardig in de mond nemen. Qua absurditeit is deze film enigszins vergelijkbaar met de films van Yorgos Lanthimos die het ook niet moeten hebben van een realistische story. Prima acteerwerk trouwens van de hele cast. Heb ook vaak moeten lachen trouwens. Een mooie ontdekking dus deze voor mij tot voor kort totaal onbekende Zwitserse film, waarbij een fragment uit een MM contest voor mij de onmiddellijke aanleiding was deze film te bekijken.

4.0*

Schitterend!

"Un Homme qui Dort" heb ik ervaren als een op visueel vlak bijzonder mooie film waarbij ik onmiddellijk moest denken aan Resnais' meesterwerk "L' Année Dernière a Marienbad". Ik heb deze film met opzet bekeken zonder ondertiteling omdat die subtitles wel eens inbreuk zouden kunnen maken op de kracht van de visuele pracht die de regisseur ons gedurende de 77 minuten voorschotelde. Een goede keuze bleek achteraf.

Tot voor kort had ik nog nooit van deze film gehoord, maar bij het doorspitten van Finisterra's filmlijstjes dit i.v.m. zijn door hem georganiseerde filmcontest stuitte ik op deze titel.

4,5*

De 6e film alweer die ik van deze regisseur gezien heb en ook deze viel mij niet tegen. Integendeel zelfs. Robbe-Grillet heeft lak aan de realiteit en hij gooit de oorlogsjaren veertig en eind jaren zestig schitterend door elkaar. Het begint al gelijk als Duitse soldaten in jaren veertig uitrusting Trintignant in zijn jaren zestig kostuum achtervolgden. Daarna krijgen we drie mooie dames te zien die gekleed waren in mooie jurkjes en met een kapsel dat typerend is voor de eind jaren zestig. Natuurlijk mocht de blinddoek ook niet ontbreken. Die zagen we ook al in "L'Eden et Après". Het verhaal, tja waar gaat het allemaal over? Zit er eigenlijk wel verhaal in de films van Robbe-Grillet? Ach, voor mij is dat eigenlijk van ondergeschikt belang. Ik kan me wel amuseren met dat surrealistische wereldje van deze regisseur die ik heb pas leren kennen van het door mij eerder genoemde "L'Eden et Après", die ik pas twee jaar geleden voor het eerst zag en die ik ook nog steeds zijn beste film vind.

4,0*