Opinions

Ooit deze DVD voor € 2,50 gekocht in de "afvalbak" van de FRS en gezien de vele "lovende" berichten over deze film op deze site deze film maar eens bekeken.
Wel, ik vond het dus een zeer goede en bijzonder sfeervolle horrorfilm, hoewel ik liever van mysterie dan van horror zou willen spreken. De rollen van de kleine Ikuko en Yoshimi werden uitstekend vertolkt door Rio Kanno en Hitomi Kiroki en de onheilspellende soundtrack zorgde voor de juiste sfeer. De moeder van Ikuko moet volgens mij wel een zeer duister verleden hebben. Speelde datgene wat wij te zien krijgen over het verdwenen meisje en de rode tas niet af in het hoofd van de moeder van Ikuko?
Voor mij stof om verder over na te denken. Hapklare brokken worden je in deze film nu eenmaal niet voorgeschoteld.
En wat de talrijke negatieve reacties betreft; ik heb het idee dat vele users een horrorfilm verwachtten zoals "Saw" of "Haute Tension". Daar is deze film in de verste verte niet mee te vergelijken. Dit is een Japanse horrorfilm en die films zijn nu eenmaal anders, hebben een totaal andere sfeer dan de horrorfilms uit Europa of Amerika.

4,0*

Leuk,

Als komedie zeker geslaagd maar een kritiek op het bij uitstek falende communistische systeem kon ik er niet direct uithalen. Alsof er na de val van de communisme geen falende politieke systemen meer zouden zijn. Kom op zeg, kijk maar eens naar de falende westerse politieke systemen in Europa anno 2015. Ook daar zou je een mooie komedie op kunnen maken. Daarom vind ik deze film zeker niet gedateerd, dit in tegenstelling tot de films die er in de late jaren zestig in het "vrije" Westen gemaakt werden, waarin het communisme en maoïsme bewierookt werden. Ik heb het dan over films van regisseurs zoals Godard en Bertolucci.

Over de film verder;

Deze film bevatte toch tal van grappige scènes, zoals dat met die ladder in het begin, de gestolen etenswaren, de klungelige miss verkiezing en uiteraard het gepruts van die brandweerlieden. Ik moest hierbij af en toe aan de films met Louis de Funes denken. Opvallend is wel dat die meiden net zoals bij Loves of a Blond zo ontzettend truttig gekleed waren. Iets wat wel degelijk een kenmerk was van het communistische systeem, waar iedereen er maar zo beetje hetzelfde uit moest zien.

3,5*

Na vanmorgen een vrolijke komedie bekeken te hebben nu vanavond het absolute tegenovergestelde daarvan bekeken. Deze film was een en al treurnis, deprimerender kan het gewoon niet. Deed mij enigszins denken aan de films van Gandrieux. Het einde van deze behoorlijk slaapverwekkende film met oervervelende afkicksessies voorkwam dat ik deze film het laagste cijfer zou geven, maar meer dan een 2,0* zit er voor mij niet in. Ook het camerawerk vond ik trouwens niks.

Mijn interesse om Pop Skull te gaan bekijken is na deze film behoorlijk gezakt. Ook bij die film zal het wel een en al ellende zijn, iets waarvoor ik de laatste tijd niet meer in de stemming ben.

2,0*

Deze film moet het voor mij vooral hebben van de droomscènes van de zeer aantrekkelijke Jessica die er werkelijk schitterend uitzagen. Ook de zeer mooie soundtrack paste daar uitstekend bij. Het verhaal waaraan ik geen touw vast kon knopen nam ik maar voor lief. Voor mij voor dit horrorsprookje waarbij het toch vooral gaat om de sfeer die wordt gecreëerd eigenlijk helemaal niet zo belangrijk. Als je de lage waardering voor dit filmpje op MM en IMDB ziet, blijken de meeste filmliefhebbers daar anders over te denken. Maar so what, het is Onderhond' s hoge waardering voor deze film die mij uiteindelijk de doorslag gaf dit horrorfilmpje te bekijken en niet het stemgemiddelde op de door mij genoemde sites.

4.0*

Ik kan me wel in grote lijnen vinden met de niet al te positieve berichten, althans wat het verhaal en zeker de soundtrack betreft. Op de animaties valt overigens weinig aan te merken. Zeker de eerste helft van de film oogde ontzettend mooi, maar na een uur begon mijn aandacht toch behoorlijk te verslappen en dat ligt helemaal aan het weinig boeiende verhaal en de veel te lange speeltijd. Negentig minuten zou meer dan genoeg geweest zijn voor dit filmpje dat absoluut niet in de schaduw kan staan van het uitstekende "5 Centimeters per Second" waarvan vooral het mooie verhaal en de prachtige sfeervolle soundtrack het verschil maken.

Waardering: nog net een 3,5*

Moeilijk te beoordelen western waarbi de openingsscène mij enigszins deed denken aan een soortgelijke scène in de westernklassieker The Searchers (1956) van John ford. Ook in die film werd een blanke familie door de Comanchen uitgemoord. Verder houdt elke vergelijking op. Daar werden de indianen nog als de bad guys gezien en de blanken als de good guys. In Hostiles zijn er noch goede noch slechte guys. De blanke kolonisten toonden hun wreedheid tegen de native Americans maar die laatsten konden er ook wat van. Tja, in tijden van oorlog houdt nu eenmaal de mensheid op. Voorbeelden ten over. Behalve de openingsscène vond ik ook de slotscène zeer sterk waarbij we een blik kregen van het normale burgerlijke leventje van de Amerikanen die duidelijk het einde van het wilde westen markeerde. De enige overlevende van de indianenfamilie werd geen strobreed in de weg gelegd. Verder valt deze film op door de schitterende fotografie. Het landschap in een western heb ik nog nooit zo mooi in beeld gezien.
In het kort samengevat: een zeer geslaagde western dus dit Hostiles die je wel even tot nadenken zet en duidelijk niet thuis hoort in het rijtje van vaak inhoudsloze pief paf poef westerns waarmee we in de jaren vijftig van de vorige eeuw werden doodgegooid. Van mij mogen er nog meer van dit soort westerns gemaakt worden.

4.0*

Het bekijken van deze animatiefilm heb ik jarenlang uitgesteld omdat ik hier helemaal niets van verwachtte. Nu eindelijk bekeken en wat ik er van verwacht had klopte precies. De animaties konden mij absoluut niet bekoren en als het zeer sentimentele verhaalje je ook nog eens niet kan raken; wat houd je dan nog over? Niet veel eigenlijk. Alleen de soundtrack die vond ik net zoals bij zo vele Japanse anime erg mooi. Die wilde deze film af en toe nog wat sfeer geven maar die momenten waren wel erg schaars.

Kort samengevat; deze film was het dus niet voor mij, dit ondanks het zeer hoge gemiddelde op Moviemeter. Van alle Japanse anime die ik gezien heb vond ik deze zonder meer de minste.

2,0*

Meestal scoren films met extreem geweld bij mij niet hoog. Dat deze film hierop een uitzondering is komt uiteraard omdat het verhaal op feiten gebaseerd is. En als de werkelijkheid is dat destijds in 2008 zo'n 178 mensen in koele bloede zijn afgeslacht dan dien je als je hierover een film maakt dat geweld ook in al zijn meedogenloosheid te tonen. Daar is de regisseur best goed in geslaagd lijkt me hoewel ik bij sommige niet gewelddadige scènes wel vraagtekens zet wat betreft geloofwaardigheid. De dame met de krijsende baby bij voorbeeld en de ober die toevallig die dag zijn schoen verloor. De scène met de executie van de gijzelaars klopt trouwens wel. Dat gebeurde ook in werkelijkheid. Zeker niet overdreven dus die scène.

In het kort samengevat vond ik dat de werkelijkheid van die dramatische novemberdagen zo'n 10 jaar geleden in deze film toch wel goed werd weergegeven. Kort en krachtig laat ik het zo maar zeggen. Film bleef ook nog lange tijd bij me na sudderen en dan is ie voor mij uiteraard geslaagd.

4,0*

Dit soort filmpjes waarin eigenlijk niets gebeurt staan of vallen bij mij met de hoofdrolspeler. Ligt die mij niet, dan laat ik dit soort filmpjes meestal aan mij voorbijgaan. Maar, nu is een van de hoofdrolspelers niemand minder dan Fumi Nikaido, voor mij een van de meest aantrekkelijke Japanse actrices. Ik heb ze ook zien acteren in enkele Sono films zoals Himizu en Why Don't You Play in Hell. Voor mij dus alle reden om dit filmpje te bekijken. En ja, zij stak toch echt boven de anderen uit. Verder ervoer ik Hotori no Sakuko als een leuk rustig filmpje die mij een lekker vakantiegevoel gaf. Heel iets anders dan die zeer drukke en schreeuwerige yakuza films van Sono en Mikii die ik deze week gezien heb.

3.5*

Eigenlijk weinig toe te voegen aan de recensie van Black Math. Het wereldje op "Oblivion Island" ziet er inderdaad grandioos mooi uit. Zo'n film moet het van mij ook helemaal van het animatiewereldje hebben waarbij het verhaaltje voor mij ondergeschikt is. Animatie is voor mij kunst. Die komen het mooist in een film tot uitdrukking als die niet ondertiteld is. Ondertiteling leidt alleen maar af van al die visuele pracht die oa dit kunstwerk te bieden heeft. Het verhaaltje verzin ik er desnoods zelf wel bij in deze Japanse variant van Alice in Wonderland. Zo zie ik hem althans.

Toch wel vreemd eigenlijk dat van alle Japanse animatiefilmpjes die ik gezien heb ik de filmpjes uit de Ghibli studio het minste vind. Meer dan 4,0* hebben ze bij mij nooit gehaald.

4,5*

Tja, wat moet ik hier nu van zeggen. De spanningsopbouw was zonder meer goed, dat wel, maar de laatste 20 minuten wat het hoogtepunt had moeten zijn vond ik toch enigszins een teleurstelling. Ik heb dat trouwens allemaal al vaker gezien én beter. Neen, voor mij was het hoogtepunt van deze film de moord op Maggie, de vriendin van Samantha . Ook de enigste scène die mij echt een schrikmoment bezorgde. De scènes waarin Samantha het huis verkende, al dansend met haar walkman vond ik best wel mooi en de de plotselinge overgang naar het horror gedeelte vond ik zeer geslaagd. Dat moet gezegd worden. Wat daarna kwam....tja, dat was helaas toch een beetje te voorspelbaar. Misschien was het beter geweest dat Samantha gewoon geofferd werd op die davidster in die offerruimte. Zo iets zou nog enigszins verrassends geweest zijn omdat je dit van te voren nu niet bepaald zou verwachten.
Oh ja, dan nog Greta Garwig. Ik houd van haar stijl van acteren. In Frances Ha deed ze dat ook zo goed. Jammer dat ze hier zo vroegtijdig er tussenuit piepte

3,0*

Lars von Trier toont lef, heeft lak aan alle kritiek en daarom is hij ook in staat om intrigerende films te maken zoals deze laatste zeer controversiële film. Ik houd er wel van. Zijn films zijn niet voor iedereen weggelegd en ze vereisen geduld van de kijker. Zo ook bij mij. Ik had gisteravond zelfs overwogen de zaal voortijdig te verlaten, omdat ik gewoon niet wist wat ik met die zinloze moorden aan moest. Maar gaandeweg ging de film mij steeds meer fascineren en het laatste half uur vond ik zelfs fenomenaal en dat zeker ook op visueel vlak.
Deze film kende wel enkele zeer heftige scènes Het eendje waarvan door de jonge Jack een poot werd afgeknipt, de vrouw waarvan de borsten werden afgesneden en dan natturlijk het huis dat door Jack gebouwd werd met de resten van de slachtoffers die door Jack om zeep geholpen waren. Ik vind daarom ook dat deze film zonder meer ook onder het genre horror gezet mag worden.
De recensies die ik gelezen heb uit de dagbladen waren nu niet allemaal bepaald positief met als dieptepunt de recensie van Ab Zagt in het AD. Voor hem was de film een ondraaglijk lange zit en hij vermelde ook dat verwijzing naar archiefbeelden van Nazi Duitsland als een tang op een varken sloeg. Iets waar ik totaal niet mee eens ben. Ook de nazi's toonden geen geweten net als seriemoordenaar Jack. Moorden om het moorden. Ik denk overigens wel dat Lars von Trier enigszins gefascineerd is in die nazi ideologie, dit gezien zijn uitspraken over Adolf Hitler op de persconferentie van Melancholia.
Bijzonder interessant is zijn interview in de Volkskrant van 9 januari j.l. Von Trier over The House that Jack Built waarin hij uiteenzet waarom hij deze schokkende film ge maakt heeft. Hij zegt o.a. "Want als we niet meer provoceren, niet meer uit de bocht vliegen, geen fouten meer maken, dan houdt het op. Dan komen we tot stilstand; dan is de evolutie voorbij.". m.a.v. De oorlog is de vader van alle dingen. Er moet voortdurend strijd zijn. Ik moet hierbij denken aan de filosofie van de pre-socratische Griekse filosoof Hiracleitus en de Duitse filosoof met de hamer Friedrich Nietzsche.
Tot zover mij reactie op deze fascinerende film. Ik ben reuze benieuwd wat Von Trier na deze film nog uit zijn hoed gaat toveren. Ik kan niet bekijken dat het nog provocerender zal zijn maar bij Von Trier weet je dat overigens nooit.

4,5*

Gisteren de eerste helft bekeken, vanmorgen de rest en dat is natuurlijk geen goed teken. De film wilde maar niet boeien en dat ligt niet aan de acteurs; die deden het best wel aardig. Waarom boeide deze film mij niet. Wel, ik heb het al eens een keer eerder gezegd; een horrorfilm waarvan het verhaal zich grotendeels op één locatie afspeelt verliest al snel mijn interesse of ze moeten met heel iets nieuws komen. Dat laatste is bij deze film duidelijk niet het geval. Ik heb het allemaal al zo vaak eerder gezien. De eerste helft vond ik echt boring, moeilijk doorheen te komen. De tweede helft af en toe best wel komisch maar dat is dan ook alles. Weinig genoten van deze Nieuw Zeelandse horrorfilm dus. Het zij zo.

2.0*

Ja, zoals Onderhond al zegt, het verhaaltje is compleet los zand en dat doet deze film de das om. Aan Elle Fenning in de rol van Zan ligt het zeker niet. De scenes met haar waren het aanzien zeker waard maar die scènes met die andere buitenaardse gasten waren niet om aan te zien. Complete kitsch. Het sloeg totaal nergens op. Soms kende deze film op visueel vlak - het duet van Zan en Enn bij voorbeeld - best wel aardige scènes, aan die punkmuziek stoorde ik mij zeker niet maar deze film gaat nogmaals compleet ten onder aan het totaal onzinnige script. Stompzinniger kan het gewoon niet.

2.0*

Mooi!

Vanaf het begin werd ik gefascineerd door het betoverende IJslandse landschap, waar die paarden en die bewoners uitstekend in pasten. De tijd vloog daarom ook voorbij bij het zien van dit filmpje uit IJsland dat voor mij best langer dan 81 minuten had mogen duren. De verhaaltjes waren trouwens best aardig, hoewel ik ze nu niet bepaald altijd komisch wilde noemen. Nou ja, die scène met die 'fucking horses' werkte natuurlijk wel op de lachspieren. Grappig ook die scène met die IJslander die met het paard naar dat Russische schip zwom voor alcoholische drank. Waarschijnlijk zal hij niet verstaan hebben dat de inhoud van die vaten voor 96% bestond uit alcohol, want hij zoop zich kort daarna letterlijk dood. En zoals Black Math al berichtte, die beelden op de achtergrond bij die boot-episode zijn werkelijk magistraal.
Behalve een filmpje dat over mannen, vrouwen en paarden gaat - de titel had trouwens moeten luiden "Of Horses, Women and Men" - is dit natuurlijk een mooi reclamefilmpje om wie van avontuur houdt uit te nodigen de vakantiedagen eens een keer op IJsland te besteden. Ik heb er eigenlijk best wel zin in.

4,0*

Ik moest bij deze film gelijk denken aan "Of Horses and Men". Daar ging het over paarden, hier in "Rams" over schapen. Helemaal enthousiast was ik niet over deze film die ik gewoon een stuk minder vond dan de eerstgenoemde, maar de beelden van de betoverende IJslandse landschappen staan als een huis. Er is trouwens ook niets mis met de beelden van de schapen en uiteraard de trouwe viervoeter Woef. De scènes waarin Woef de broer van Gummi brieven bezorgde behoren voor mij tot de mooiste van deze IJslandse film.

3,0*

Een film die gaat over lesbische liefde. Ik moest dus onmiddellijk denken aan "La Vie d' Adèle" die ik vorige week heb gezien. Of deze film "Hu Die" zich ook kan meten met die film? Neen, in de verste verte niet. In alles is "Hu Die" de mindere met die winnaar van de Gouden Palm. Meer een Adèle 'Light' dus. Wat mij het meest stoorde waren de telkens herhalende vrij scènes, die zo preuts waren dat je ze nauwelijks erotisch kan noemen. Als bloot taboe is, toon die scènes dan niet. Op deze manier komt de film alleen maar ongeloofwaardig over. Pure hartstocht dient open en bloot getoond te worden. Dat is mijn mening. Is deze film nu dan slecht? Neen, op visueel vlak zag het er verder allemaal mooi uit en de dames waren best wel sympathiek. Het poëtische einde van deze film - die scène met die slippers - is zelfs zeer mooi.

3,0*

Gisteravond deze film van Scorsese in 3D gaan bekijken zonder ook maar enige positieve verwachting te hebben omdat ik er van uit ging dat Hugo iets van een jeugdfilm zou zijn waarbij het hoofdzakelijk alleen om de mooie 3D plaatjes zou gaan en niet zo zeer om het verhaal. Het eerste uur kwamen mijn verwachtingen ook uit en wist de film nauwelijks mijn interesse te wekken, behalve wanneer Woef de Dobermann Hugo achterna zat en mij soms recht aankeek - ik zat gelukkig midden in de zaal - wat een zeer komisch gezicht opleverde. De Dobermann deed het zowiezo voortreffelijk en ook Chloe Moretz. Ik heb nu eenmaal een zwak voor deze aantrekkelijke jonge dame. Van Asa Butterfield in de rol van Hugo was ik minder enthousiast.
Na het niet bijzondere eerste uur begon de film tegen mijn verwachting in pas echt interessant te worden. Het werd een ode aan de beginjaren van de film en een hommage aan de meester-illusionist George Méliès, de schepper van "Le Voyage dans le Lune", een filmpje dat ik niet zo lang geleden nog gezien heb. Behalve de mooie beelden uit de studio van Meliès was er een droomscène van Hugo die mij bijzonder opviel. De trein die over het stootblok reed, voorts over het perron en vervolgens door de glazen wand van het station vloog en toen naar beneden viel. Dit bleek ook echt gebeurd te zijn Treinongeval op Gare Montparnasse Met dat verschil uiteraard dat er toen geen Hugo aan te pas kwam.

Waardering; 1e uur 3,0*, 2e uur 5,00*.

4,0*

Dit schreef ik aanvankelijk:

Pfff, het zit erop. Neen, dit was niet leuk meer. Wat een ziek filmpje. Hoe kom je erop om zoiets te verzinnen. Voor mij is dit in ieder geval de meest weerzinwekkende horrorfilm die ik ooit gezien heb. Het moge iedereen duidelijk zijn dat ik voor deel II en III ga passen. Één zo'n afschuwelijk schouwspel is voor mij meer dan genoeg.

Hier kom ik toch enigszins op terug:

Ik heb deel II ook zojuist bekeken maar die vond ik minder shockerend. Kijk, je kan van deel I zeggen wat je wilt maar het had wel een goed en vooral origineel verhaal. De eerste drie kwartier oogde echt als een thriller. Daar is in deel II absoluut geen sprake van. Het is gewoon smerige martelporno. Ranzigheid om de ranzigheid. Het verhaal is totaal van ondergeschikt belang. Het is om die reden dat ik genoodzaakt ben mijn waardering voor deze 1e Centipede film toch enigszins naar boven bij te stellen.

Wat schreef ik over The Human Centipede I

Pfff, het zit erop. Neen, dit was niet leuk meer. Wat een ziek filmpje. Hoe kom je erop om zoiets te verzinnen. Voor mij is dit in ieder geval de meest weerzinwekkende horrorfilm die ik ooit gezien heb. Het moge iedereen duidelijk zijn dat ik voor deel II en III ga passen. Één zo'n afschuwelijk schouwspel is voor mij meer dan genoeg.

Toch het vervolg bekeken want ik wilde graag de 500e stem plaatsen.

Had de 1e film nog een goed en origineel verhaal hoe ziek het allemaal ook mag zijn, dit was gewoon ranzige martelporno waarbij het verhaal totaal van ondergeschikt belang is. Shockeren deed het mij eigenlijk amper. Ik kon mij in de personen niet in het minst inleven, dit in tegenstelling tot de twee dames in deel I. Het liet mij allemaal Siberisch koud.

In het interview met Tom Six over zijn nieuwste film The Onania Club zei de regisseur dat hij eigenlijk helemaal niet van horrorfilms houdt m.u.v. Saló van Pasolini dan. Waarom, dat lijkt me duidelijk. Ook in die film moest stront gegeten worden.

1,0*

Prima horrorvermaak ondanks dat nogal wat scènes abominabel overkwamen. Neem nou die knokpartij in het begin. Dat leek echt nergens op. En dan het acteerwerk, ook niet om over naar huis te schreven. De scènes van die vismonsters die achter die (half)naakte vrouwen aanzaten vond ik niettemin zeer vermakelijk. Van preutsheid was gelukkig niets te bespeuren. Ook de ontploffingen van die vissersboten waren best gaaf. Dan kan ook gezegd worden van de scène van die monsters die de in paniek geraakte kermisbezoekers te grazen namen. Best wel vermakelijk allemaal maar de kers op de taart kregen we voorgeschoteld in de uitstekende laatste scène die mij onmiddellijk aan de film Aliens deed denken.

3,5*

De link wordt gelegd naar Forrest Gump. Voor mij was dat de reden om de lat niet al te hoog te leggen voor deze film, want Forrest Gump vond ik een van de meest vreselijke films die ik ooit gezien heb.
Maar goed, deze film afgelopen avond gezien en hij bracht datgene wat ik er van verwacht had. Niet veel dus. Sommige grappen waren best wel leuk maar ik kon mij onvoldoende plaatsen in het wereldje van de hoofdrolspelers. Het liet mij allemaal nogal koud. Ik had zoiets allemaal al eerder gezien. Niettemin. mooi amusement voor diegenen die van dit soort humor houden. Mij deed het allemaal dus niet zo veel. Het opblazen van een brug oogt natuurlijk best wel mooi, maar als dat zo´n tien keer wordt herhaald, nou dan gaat de lol er voor mij ook gauw vanaf.
In het kort gezegd; als komedie had deze film voor mij niet veel bijzonders te bieden. Mijn lachbuien waren trouwens zeer schaars. De enigste acteur die op mijn lachspieren werkte was Alan Ford met zijn rauwe Engelse accent.
Verder blijkt ook telkens weer dat boekverfilmingen bij mij nooit hoog scoren. Waarom? Tja, ik zou het niet weten. Misschien lenen de meeste boeken i.m.o. zich niet voor verfilming.

3,0*

Boring. En dat komt vooral doordat er in dit SF drama te veel niets zeggende scènes zaten, waardoor de film veel te lang duurde. Bovendien werd het naar het einde toe ook nog eens te sentimenteel. Daar komt ook nog bij de afgrijselijke soundtrack. Echt Hollywood drama muziek. Misschien kun je dit soort films beter aan de Japanners (zie Battle Royale) over laten. Jennifer Lawrence deed het goed, dat wel. Haar acteren voorkomt dat ik deze film met het door mij laagst gehanteerde cijfer (1,0*) afserveer.

2,0*

Een sterk begin met zeer bloederige taferelen maar daarna werd het allemaal wat minder amusant. De vechtpartij tussen de dames werd best wel mooi in beeld gebracht, dat wel, maar de hoofdprijs gaat voor mij toch naar het varken. De scène in het begin toen ie uit die box te voorschijn kwam alvorens we daaruit een heel wapenarsenaal te zien kregen was bijzonder komisch. Wel jammer dat al vroegtijdig die best aantrekkelijke blonde dame op niet al te fraaie wijze aan haar einde kwam. Het verhaal had verder weinig om het lijf.

In het kort samengevat; The Hunt ervoer ik als hoewel niet bijzonder maar toch best wel vermakelijk amusement, uitermate geschikt voor een noodgedwongen kroegvrije avond.

3,0*

Deze film vanavond in de sneak gezien. Toen ik hoorde dat het om een Nederlandse film ging verwachtte ik er niet veel van. Mijn verwachtingen kwamen echter niet uit want ik kreeg helemaal niks. Het eerste uur vond ik vreselijk saai en het laatste half uur was zo ongeloofwaardig dat het bij mij en menigeen in de zaal de lachlust opwekte. Ook het acteren vond ik ver beneden de maat. Hunting & Zn - zeg maar gerust Bagger & zn - is de zoveelste Nederlandse film die het bij mij moest bekopen met de laagste waardering. Zou het dan toch liggen aan het feit dat de Nederlandse film niet aan mij besteed is? Misschien wel. De volgende keer als ik weer naar de sneak ga vraag ik eerst of het om een Nederlandse film gaat. Indien ja, dan sla ik de sneak maar gewoon over. Dat voorkomt dat ik weer het laagste cijfer - voor mij een 1,0* - moet uitdelen en dan zijn bovendien de bewonderaars van de Nederlandse film ook weer tevreden gesteld.

Redelijk

De gevechten zagen er zeer mooi uit hoewel martial arts nu ook niet direkt mijn ding is. Ook over de fotografie, vooral van het Chinese stadsleven - mooie architectuur - en ook van het platteland viel niets op aan te merken. Wat mij er echter van weerhoudt deze film een ruime voldoende te geven is dat het melodramatische mij erg tegenstond. Af en toe vond het allemaal te veel drama, maar dan wel op zijn Hollywoods, sentimenteel dus en de muziek vond ik gewoon vreselijk. Dat de VS deze film mede geproduceerd hebben was dus duidelijk te zien.

3,0*

Het derde horrorfilmpje van Mike Flanagan die ik gezien heb en ja in tegenstelling tot Absentia en Oculus die mij behoorlijk tegenvielen was deze film wel een schot in de roos. 3 x is scheepsrecht zullen we maar zeggen. Deze film kende een uitstekende spanningsopbouw, de horrorsfeer die werd neergezet was meer dan geweldig. Had overigens niet verwacht dat de perverse moordenaar zo snel zijn masker af zou zetten. Een van de heftigste scènes vond ik die van na ruim 10 minuten toen Sarah op de vlucht voor de psychopaat tevergeefs tegen het raam bonkte omdat de doofstomme Maddy nu eenmaal niets hoorde. Ik hoorde mij nog zeggen: "Doe die deur toch g.v.d. open stomme trut". Ook die scène dat die creep de dode Sarah tegen het raam aan drukte om Maddy de stuipen op het lijf te jagen vond ik zeer schokkend. Daarna volgde een kat en muis spelletje waarvan je natuurlijk kon weten hoe dat af zou lopen. Maar so what, ik heb mij zeer vermaakt met deze uiterst spannende thriller. Of het plot nu allemaal geloofwaardig was of niet, dat zal mij een worst wezen. Een horrorfilm is voor mij geslaagd als hij mij voortdurend in zijn greep houdt ofwel een horrorfilm moet je gewoon voelen.
Dan nog iets over de lage waarderingen:
Het begint mij steeds meer op te vallen dat als een film op Netflix te zien is de waarderingen naar beneden vliegen en dat geldt vooral voor horrorfilms. Het is om die reden dat het gemiddelde van een film mij steeds meer Siberisch koud laat. Ik raadpleeg wel de recensies van bekende users of ik films wil bekijken of niet. Daar heb ik veel meer aan.

4,0*

Van het verhaal moet deze film het van mij niet bepaald hebben. Daarvoor vond ik het niet geloofwaardig genoeg. En dat geldt niet alleen voor het einde maar ook voor enkele handelingen door Nisha die ik als uiterst naïef beschouw. Als je pa elke avond op bedinspectie gaat, dan ga je toch niet stiekem een knul toelaten in jouw slaapkamer.. Nisha had toch moeten weten dat daar grote moeilijkheden van konden komen. En dan nog maar te zwijgen over het avond- of nachtelijke uitstapje in Pakistan met een knul waarbij zij helaas door drie zeer "vriendelijke" politieagenten betrapt werden. Nisha had toch ook moeten weten dat zo'n uitstapje in het zeer conservatieve Pakistan niet kan. Dat is vragen om moeilijkheden met alle gevolgen van dien.
Interessant is het thema dat gaat over integratie natuurlijk wel, waarbij ik mij de vraag stel of zo'n integratie van niet-westerse migranten ooit wel heeft plaats gevonden. Ik denk dat iedereen van niet westerse afkomst zeer sterk aan zijn cultuur verbonden is en die ook wil beschermen. Je kunt die ouders van Nisha dus eigenlijk niets kwalijk nemen. Zij voelen dat nu eenmaal zo. Het is nu eenmaal cultureel bepaald. Je zou des te meer de naïevelingen meestal van linkse huize die denken dat de wereld maakbaar is aan moeten spreken op het mislukken van de integratie. Een immigrant - hier de Pakistaan dus - blijft in zijn hart altijd een bewoner van het land waar zijn wortels liggen en dat geldt in Nederland zeker ook voor de Turk en de Marokkaan. Daar is niets mis mee. Gewoon elkaar in zijn waarde laten. Let wel! dat geldt uiteraard voor beide kanten.
Positief van deze film vond ik wel dat er over de islam niet gesproken werd. Daar gaat het hier niet over. Dit soort cultuurverschillen vind je ook in niet-islamitische landen.

3.0*

Het verhaal van de Finse bokser Olli Mäki die zich voorbereidt op het grote gevecht tegen de Amerikaanse wereldkampioen vedergewicht. Maar er is een probleem. Olli wordt verliefd op Raija en dan wordt het natuurlijk moeilijk om je op dat gevecht te concentreren. Je hoofd staat dan naar iets heel anders. Hoe het gevecht afloopt, dat laat zich natuurlijk raden. Olli gaat in de 2e ronde neer. Tja, zegt Olli tegen zijn trainer. Ik zag ‘m niet aankomen. Neen, natuurlijk zag hij zijn tegenstander niet aankomen. In zijn gedachte zag hij alleen zijn liefje. Oh voor mij zo herkenbaar, ik had zelfs die bokser kunnen zijn. Daarom is dit ook gewoon een mooi filmpje. De liefde wint het van de mogelijke roem die Olli te wachten stond als hij het titelgevecht zou winnen. Geen Hollywood cliché einde dus waarin het liefje zijn geliefde aanspoort te winnen en Olli uiteindelijk de regerend wereldkampioen verslaat. Niets van dat alles. En dat maakt deze film juist zo mooi. Minpunt is wel het zwart/wit camerawerk. Dat was niet bepaald om over naar huis te schrijven. Het leek wel of dat hier een amateur bezig was geweest. Maar so what, deze film moest het voor mij helemaal hebben van het verhaal en dat was meer dan OK.

3.5*