Opinions

Onverkwikkelijk waargebeurd verhaal over een politie-apparaat dat, corrupt en politiek gebonden, zonder een greintje eergevoel of vorm van rechtvaardigheid, bekentenissen oplegt, foltert en wie dan ook doodt.

Vele harde scènes en een triestig beeld van de Tamil-arbeiders.

Naar de keel grijpende slotscènes.

De vorige maand overleden Agnès Varda leeft zich uit en amuseert zich in deze charmante documentaire waarin ze samen met fotograaf J.R. doodgewone mensen en eentonige plaatsen op een originele manier letterlijk in de kijker plaatst.

Het merendeel van hun vondsten zijn best geslaagd, maar niet alle en zeker niet de laatste waar een brok nostalgie naar boven kwam maar eigenlijk niet erg duidelijk was.

Daarnaast echter wel geamuseerd gekeken naar het duo in hun uiteenlopende houdingen en hun eenvoudige dialogen met af en toe een levenswijsheidje erbij.

Soms sprankelend, soms dwaas, waarbij dit laatste helaas toeneemt naarmate de film vordert.

Nochtans een thema om er iets echt grappig van te maken en in Frankrijk werd de film ook wel goed onthaald, getuige de Césarappreciaties. (Valérie Lemercier won er ééntje en de rest werd er voor genomineerd). 'k Zag evenwel Christian Clavier (in dergelijke rol gegoten) en Jean Reno het sterkst acteren.

Middelmatig, maar verdient niet volledig te worden afgebroken.

Elia Kazan slaagt er in over de ganse film een thrillerachtige, dreigende sfeer te creëren. Kan daarbij beschikken over acteurs die voor dergelijk werk geschikt zijn, zekerlijk die Steve Railsback.

De dialogen zijn eenvoudig en duidelijk en al is het mogelijks wel wat voorspelbaar, "The Visitors" is een best genietbare film die dan ook nog de verdienste heeft, als bepalende achtergrond, het onwezenlijke en de vaak niet te begrijpen gruwel van de oorlog, aan de kaak te stellen.

Ondanks de vele scènes waaruit de ontgoocheling, wanhoop en pijn van de vrouwen blijkt is dit een poëtisch werk vol licht en kleur, zeker in het eerste gedeelte waar het ongeluk en verdriet nog niet in alle onbehaaglijke scherpte zijn weergegeven.

Knappe openingscène met de klokken. De tijd tikte verder en bracht niet het leven dat werd verhoopt, wat verder in de film meer dan eens tot uiting komt.

Knappe cinema en sterke, intimiderende vertolkingen.

Had er toch wel iets meer van verwacht en zoonlief Edoardo zal nog wel nog wat pasta's moeten eten vooraleer een film te brengen die de kijker werkelijk in de greep houdt.

Vond het een hele tijd aanmodderen, niets nieuws brengend, tot de dans met de twee dames eindelijk een betekenisvol beeld bracht, namelijk dat van Momo, bij wie het plots doordrong (en dat was visueel goed) dat hij ergens beland was waar hij de warmte kon vinden die hij voorheen nooit gekend had.

Helaas, nadien gaat het al te zeer de sentimentele toer op en niet altijd in de juiste plooi.

Positief aan de film is natuurlijk wel de boodschap dat kereltjes als Momo, die zeker nog "a life ahead" hebben, beter dienen opgevolgd en ondersteund door maatschappelijke instanties, dan te worden toevertrouwd aan alleen maar goedmenende (en gelukkig zijn er die) mensen, zoals Rosa.

En van Rosa gesproken, veel waardering van deze dame op hoge leeftijd en nog steeds begaan met hetgeen ze jaren geleden mee schitterde.

In het eerste deel gaat de film met spraakwaterval Benigni de romantische toer op en is het wel sympathiek maar ook wat vervelend, nadien wordt het bittere ernst en kijkt ge verbaasd naar de uitleg die omtrent het gebeuren wordt gegeven en geboeid naar de afhandeling van het verhaal.

Het einde van de film is onthutsend mooi en behoort tot het meest ontroerende dat ik in film ooit zag.

Als experimenteel, grillig en onevenwichtig en wie een aangrijpend oeuvre verwacht als "Les Quatre cents Coups", waar het toch thematisch bij aansluit, komt bedrogen uit.

Toch merkwaardig en hoogst origineel de scènes waarbij een twaalfjarige snaak, zelfbewust, rustig op een stoel gezeten op een druk kruispunt in stad - hij heeft lak aan alles en iedereen - overtuigd uiteen zet welk regels te volgen zijn als ge als crimineel succesvol wilt zijn.

"Zelfs de oorlog is mooi...".

Een satire op de politicus, de holheid van zijn woordenvloed, het gemak waarmee hij het wapen van de mimiek hanteert en hoe handig hij zich uit een moeilijk of vervelend moment wentelt.

Ook de goedgelovigheid en de manipuleerbaarheid van de massa wordt op de korrel genomen.

Toni Servillo zet zonder meer een formidabele act neer en de (eventuele) genietbaarheid van de film ligt dan ook grotendeels bij hem.

Daarnaast is Valerio Mastandrea als de als in een keurslijf gevangen medewerker goed gecast en is Valeria Bruni Tedeschi, als altijd, graag gezien.

Jeanne Moreau, destijds een vertolkster van karakterrollen, doorgaans in zwoele, "kinderen niet toegelaten"-films (cfr "Jules et Jim", "Les Liaisons dangereuses"...), Brigitte Bardot, sympathiek en bewonderd sekssterretje, waarvan de afgekorte naam "BB" een begrip werd.

Louis Malle had het goede, zeker commercieel, idee beiden samen te brengen in een voor hem ongewone avonturenkomedie, met show, romantiek en een stevige portie actie.

Het is een genietbaar ontspanningsfilmpje geworden, zonder veel pretentie en niet altijd zorgvuldig, dat logischerwijze gered wordt door het charisma en de charme van onze twee meisjes. Jeannne Moreau hield er zelfs een Bafta aan over en Brigitte bijna.

Alle respect voor Ginger Rogers maar het is veruit James Stewart die de show steelt in een komedie die erg plezierig en vlot verloopt met prima, gevatte dialogen.

Geen mens die deze film ziet gaat hem in de jaren 80 citueren. Truffaut maakte een zwart-wit film die recht uit begin jaren 60 stamt.

Ook het intrigue is typisch voor die jaren, een misdaadgegeven, hier doorspect met nonchalant-komische scènes waarvan beide hoofdacteurs de geknipte uitvoerders zijn en die bijwijlen doen denken aan Hitchcockfilms uit een nog vroegere periode.

Achteraf las ik dat deze film bedoeld was als een hommage aan Hitchcock. In dat opzicht is hij zekerlijk geslaagd en interessant, zoals de meeste Truffautfilms, trouwens.

Beste film die ik zag van Godard ("A bout de souffle", "Alphaville,..." en "Pierrot le Fou" waren voor mij, tegen de stroom in, niet zo best genietbare werken), al is het ook nu aanvankelijk wennen aan de speciale filmstijl van Godard en het camerawerk dat je aanvankelijk verbergt van wat ge eigenlijk direct wilt zien maar je daarmee precies in de ban houdt. Misschien moet ik "A bout de souffle" enz... nog eens bekijken.

Anna Karina is de hoofdbrok in deze film waarin naast het geschetste beeld van het leven en vooral het lot van de prostituee, toch veel aandacht gaat naar de dialogen en daarbij vind ik de scène met de filosoof effenaf schitterend (Anna kijkt dan secondenlang vlak in de camera en is dan mooier dan ooit).

Nouvelle-vague dus, met originele en geslaagde opdeling van het verhaal.

In het begin vermeldt de film het gezegde "Men mag zich lenen aan anderen, zich geven aan zich zelf".....

Film uit de tijd dat een vlaamse film alleen maar kon gaan over het dorps- en plattelandsleven van vele jaren terug.

De waarde van de Vlaschaard (niet te vergeten de verfilming van een literair werk) ligt dan ook in de mooie tekening van dit boerenbestaan alsook in de mooie fotografie.

Het gebrek aan spankracht en een echte story moet men er maar bijnemen.

Toch een knap werk.

Gezapige Vlaamse film, die, ondanks het eerder droevig slot, toch overkomt als een komedie met enkele grappige situaties met de 2 oudere tuinmannen, helaas, allemaal nogal stereotiep.

Toch af en toe gevoelig en gevat.

Middelmatige film. Steekt wat stereotype in elkaar en is ook inzake thema niet echt nieuw.

Jeroen Krabbé en enkele van zijn "bijna" veroveringen acteren wel gevat grappig.

Onthutsende film over de ellende van een burgeroorlog.

Realistische beelden die tot nadenken stemmen.

Inderdaad, weinig stemmen, nochtans veel waardevoller dan vele platgelopen, hoogscorende, nutteloze geweldfilms.

Mooi, dit filmpje over "tevreden zijn met" en "gelukkig zijn met".

Goed camerawerk, soundtrack en best deze bijzondere man in bijzondere omstandigheden het volgen waard.

Freek de Jonge doet dat puik.

Geen meesterwerk misschien maar toch weer een uitstekende film van Julien Duvivier, regisseur waarvan ik reeds een 10-tal films zag, zowel vooroorlogse als na-oorlogse, en waarbij geen enkele teleurstelde.
Het is een droevig verhaal, een film noir (alhoewel het eerste halfuur dit amper verraadde), stevig opgebouwd, met romantiek maar ook met rauwe realiteit en haat en vooral het intrige dat rond de figuur van het jonge meisje, schitterend vertolkt door Danièle Delorme, wordt geschapen is knap verfilmd.
Ook Gabin is goed. Soms vind ik hem zo zelfbewust zijn rol vertolken, maar hier is hij perfect als de vijftiger (wat is hij echt als keukenchef) die zich laat bedotten tot de waarheid tot hem doordringt.
Enig minpunt in deze film, waarvan ook Duvivier meehielp aan het scenario, is de slotfaze met de hond. Dit leek me toch wel wat ongeloofwaardig en eigenlijk had deze boeiende film beter verdiend.

Filmpje dat zei richt op emotie.

Niet alleen de verschrikkelijke ervaringen van de zoon, maar vooral het gebeuren gezien door de verwonderde, amper iets begrijpende ogen van het kind, dit met de meest sprekende beelden van de film ten gevolge.

Een oorlogsweduwe die in het kraambed haar baby verliest en zich haar ganse leven wijdt aan het verzorgen en opvoeden van kinderen, het moet de gevoelige snaar geraakt hebben.

Gaby Morleau is goed gecast en doet haar uiterste best om het liefdevol te doen overkomen maar het is allemaal wat stijfjes en "gemaakt", ook voor de cinema uit die periode.

Jean Stelli maakte heel wat films. Eéntje die in je geheugen blijft hangen was er blijkbaar niet bij. Ook deze "Le Voile Bleu" niet.

Verfilming van een boek van Simenon en heel wat anders dan wat de man aan Maigret en co-materiaal maakte als voer voor vele cineasten, mogelijks ook van Jacques Becker, papa van regisseur Jean Becker die instond voor deze "Les Volets Verts".

Eigenlijk een psychologische film, zegge een karakterstudie van een beroemd acteur op zijn retour.

Een hoogvlieger is de film niet maar het blijft luchtig doorheen het drama dat zich voltrekt en is het, hoe dan ook ,genieten van die oude vetzak, die Gérard Depardieu is geworden, met zijn filmvrienden Fanny Ardant en Benoît Poelvoorde, niet voor het eerst met hem in een film, de van tijd grappige tot gevatte dialogen, de oneliners ook en ook af en toe van wat warmte en emotie die er van uitstraalt.

Eerder middelmatig en oppervlakkige - weinig diepgang, geen climaxen - franse film.

Jean-Paul Belmondo in de rol van gentleman-inbreker-bedrieger.

Heel wat personages en bekende acteurs met kleinere rol : Charles Denner, Marlène Joubert, Bernadette Lafont, Françoise Fabian, Jean-Luc Bideau, e.a.

Maar goed dat acteurs als Auteul en Deneuve van de partij zijn, want deze film met zijn grillige constructie, veel onderwerpen aansnijdend, heeft toch wel steun nodig uit die hoek.

Blijft evenwel boeiend genoeg om te blijven volgen al had ik geen boodschap aan het soms saai dialoogwerk en de rol van het jongetje - toch nog een kind - dat zich verstandelijk meet met volwassenen.

Knappe diefstalscène in het rangeerstation.

Aan de films van Téchiné heb ik tot nu toe alleen maar een "matig tot goed" kunnen toekennen.

Een psychologisch drama die rond adoptie draait in zuivere nouvelle-vague stijl à la Godard, zwart-wit, met koele decors en ogenschijnlijk koele personages, klassevol vertolkt door Michel Piccoli en Romy Schneider.

De structuur van de film, met zijn eerder korte scènes en zijn personages die van nergens lijken te komen, de nare sfeer maken het werk van Chapot niet bepaald aantrekkelijk, maar, zoals gezegd, Piccoli en Schneider redden het wel van een zekere saaiheid.

Ik heb het een uur volgehouden. Daarna was ik het beu om te ....lezen, of, hoe een vertaler het kijkgenot can boycotten door ieder gesproken woord letterlijk te gaan vertalen. Een film is om naar te kijken en de onderschriften moeten zich beperken tot de essentie. Indien de persoon die instaat voor die onderschriften de film niet begrijpt dan komt ge inderdaad tot toestanden zoals hier bij Volver. Spijtig. Wat ik er wel van meegedragen heb is dat de film toch niet het niveau haalt die ik er van verwachtte en zeker niet de charme van bijvoorbeeld een Cria Cuervos.

2,5*

Zeer goede film van Jan Verheyen.

De vraag die zich met deze film opdringt is "In hoever kunnen procedurefouten die met de grond van de zaak niets te maken hebben worden ingeroepen om beslissingen, zoals het vrijlaten van betichten, te nemen".

Meerdere gevallen hebben zich de jongste jaren voorgedaan en Jan speelt aldus kundig in op de actualiteit.

Wellicht is er iets te doen met de omschrijving van het begrip "procedurefout" maar in afwachting, blijft de mogelijkheid dat elke advocaat zich op procedurefouten zal beroepen, als hij hiermee zijn client vrij kan krijgen, hoe groot de waarschijnlijkheid van "fout" ook is.

Hoe dan ook een interessante film, goed en spannend opgebouwd, met stevige dialogen en pleidooien, inzonderheid van Johan Leysen.

Goede vertolkingen, ook van Veerle Baetens, die toch best haar Antwerpse "i" en "u" zou achterwege laten. Dit terzijde.

Sterker dan "The Father". Pijnlijker ook.

"Ik wil naar huis", zegt de vrouw, terwijl zij zich in huis bevindt. Even later herkent ze haar man niet meer.
Film is opgedragen aan "Voor hen wier brein eerder verloren gaat dan het hart", maar er had evengoed mogen bijstaan " en voor hen die er nauw bij betrokken zijn".

De aftakeling van de vrouw, hoe erg dit ook voor haar is, is tevens een ondraaglijke situatie voor haar man, hier wel geen toonbeeld van hulpvaardigheid (Hij maakt zich zorgen om haar toestand, maar doet er in feite weinig aan en is ook weinig daadwerkelijk bij haar).
Toch is hij een zwakke schakel die eigenlijk op weinig hulp moet rekenen voor hemzelf.

Film is een voorbeeld van het drama dat bij veroudering kan opduiken, een variante op een pijnlijke gezinstoestand die veel even pijnlijke aspecten kan vertonen.

Een aanbevolen film, alleszins.

En wat met de cinema ? Aan die splitscreening moest ik wel even wennen, maar dat ging vlug over en was het genieten, zodanig zelfs dat toen er een vak wegviel ook dat pijnlijk overkwam.
Wanneer beide vakken wegvielen had ik een trieste, maar mooie film gezien die in het slot dan nog zeer de gevoelige snaar bespeelde.

Partizanen- en ook burgerleed tijdens WO II.
Een film, prachtig van expressie, over moed, zelfopoffering, verraad, collaboratie en... dood. De terechtstellingsscène naar het einde toe is een onvergetelijk en enig stukje film en de scotscène moet daar amper voor onder doen.
Heel mooie beeldcomposities en massa's close-ups die menselijke gevoelens weergaloos mooi weergeven (het jongetje dat de terechtstelling gaande slaat en de doodsangst bij het meisje dat zich duidelijk afvraagt "waarom, ik ben nog zo jong" zijn maar een paar voorbeelden) waarbij meteen de uitermate knappe vertolkingen mag onderlijnd, waarbij toch de collaborant-ondervrager Portnov erg opvalt.
Subtiele soundtrack in dit rauw, aandoenlijk werk.

Mooie Brigitte Bardot erg actief en charmant als onderzoekster naar de moordenaar in een film die ge zeker niet kunt klasseren als "drama" of "misdaad" daarvoor is de toon te luchtig en zorgt vooral BB voor een sympathieke sfeer.

Het verhaal, dat inderdaad even goed had kunnen dienen voor het ernstiger werk met Gabin en Signoret of zo, is wel goed gebracht en niet vergeten dat er toch heel wat talent stak in de acteurs (Vidal, Frankeur, Moreno, Roquevert...).