Opinions

Ondenkbaar en ongeloofwaardig verhaal maar boeiend en filmisch op alle vlakken zeer acceptabel om niet te zeggen prachtig.

Is vooral een recit over liefde en genegenheid, misschien ook een bewustmaking over de broosheid van een veroordeling tot de dood.

Binoche en Auteuil zijn sterren en knappen ook deze keer hun niet zo diep uitgetekende rollen met veel klasse op.

Typisch Italiaanse komedie over vluchtige liefjes, leugentjes, avontuurlijke voorvalletjes maar eigenlijk met een gebrek aan ideeën voor echt grappige momenten. Het slot is zelfs wat wrang voor een echte komedie.

Twee topsterren in een psychologisch huwelijksconflict omwille van totaal verschillende interesses en vervlakking.

Echte diepgang zat er eigenlijk niet in, zodat ik het toch wel behoorlijk monotoon vond.

De ongewone, grillige montage, valt meteen op evenals de verrassend luchtige, vaak spottende toon in deze film die later niet zal nalaten de bijtende bitterheid van de kwesties waarin Dick Cheenay betrokken was en zich beslissingsrecht toe-eigende.

Scherpe schets van de complexe politieke top van de States met enkele figuren die perfect zijn weergegeven, natuurlijk dank zij een zeer sterk acterende cast.

Aan de hand van een beproefde liefde tussen twee jonge mensen en de archiefbeelden in de aftiteling met de mededeling dat de grootmoeder van regisseuse Gurinder Ghadha het drama heeft meegemaakt, wordt de nadruk gelegd op de droeve tijden die wel de onafhankelijkheid van India inluidden maar tevens een opsplitsing van de bevolking brachten en catostrofaal geweld.

Ons niet onbekend ondertussen en nog steeds voelbaar.

De rol van de onderkoning - die uiteindelijk de pech had in die woelige tijden te worden aangesteld - is eerder minimaal : van goede wil maar onmachtig tegenover de complexe toestand die zich had ontwikkeld.

Niet zo sterk als andere films die dit gegeven behandelen.

Mooie decors en behoorlijk acteerwerk.

Grappige situatie en daardoor meerdere plezierige momenten. Film valt eerder te lang uit.

Is ook een musical zodat toch een heel stuk naar de shows gaat, waarin er een paar best geslaagd zijn. Spijtig van de al te knokkige scènes.

Las ik daar niet dat die Sturla Brandth Grovlen voor het camerawerk een Zilveren Beer won in Berlijn ? Wel, dan is dat dik verdiend, want deze "Victoria" is volledig met handcamera gemaakt en dan nog op een zeer aanschouwelijke manier.

Knap, sfeervol, van natuurlijkheid druipende acts en een stevig script dat gestadig de spanning opvoert. Lang scènes die je in de ban houden.

Frederick Lau was al een bekend figuur maar die Laia Costa, een mij totaal onbekende actrice, die hier erg spontaan en overtuigend haar rol waarneemt, beschikt m.i. over voldoende expressief talent om nog meerdere keren indruk te maken.

Zeer goede misdaadfilm, geloofwaardig en met prima karaktertekening.

"Based on real events....mostly", het zet de toon voor een fris en grappig begin : de voorstelling van duivel-doet-al Abdul, in dienst van de Britse heerser in India, zijn bijzondere missie, zijn kennismaking met het stijve Britse Hof en entourage en vooral de verbazing, ongeloof en woede van deze laatste als het tussen hem en de koningin gewoon en ongezien klikt. Het is het beste gedeelte van de film, want nadien krijgen we toch wat gelijkaardige toestandjes rond Victoria, Abdul en zijn "oppositie" waardoor het wat eenzijdig "langgerekt" wordt.

Nietemin is dit m.i. een goede, genietbare en merkwaardige film, die ons toch o.a. voorhoudt hoe onwetend de koningin was over haar onderdanen in India en verder ook het visuele heel wat gunt : meerdere mooie beeldcomposities, oog voor detail, costumering, decor...

Niet te vergeten natuurlijk de, zoals altijd, imponerende vertolking van Judi Dench. Twintig jaar voorheen speelde ze reeds Queen Victoria in "Mrs. Brown".

Schitterende acteerprestaties in deze integere film met een pakkend slot. Deed me denken aan een populair liedje van enige jaren terug "Wat ben ik blij dat ik je niet vergeten ben", maar dan "...met andere mensen in ons hart en in ons huis...".

Mensen leven onder elkaar en maken keuzes, krijgen misschien spijt, koesteren zich met herinneringen maar de realiteit is meestal sterker.

En hoe verklaar je de titel van de film ? Ook vissen leven ondereen, zoeken hun eigen weg, maar hun grenzen zijn ook beperkt. Is het dat ?

Goede film.

Het slot maakt wel een heel grote sprong in de tijd tov wat vooraf ging, maar het is het gedeelte dat ontroering en emotie brengt en dat komt de film zeker ten goede.

Het melodramatisch verhaal toont ons het leven van twee zussen die in het Rio de Janeiro van de jaren 50 door een al te strict-stugge gezagspatroon van elkaar gescheiden bleven, hoezeer ze dat ook niet wilden, en een totaal verschillend leven leidden.

Een mooie film, vaak realistisch, rauw en hard en slechts uitzonderlijk zijn er momenten van enig geluk bij de personages te beleven. Duidelijk is hier ook hoezeer de vrouw toch weer een mindere positie in gezin en maatschappij inneemt.

Braziliaanse film. Een beetje overacting moet ge er soms bijnemen maar erg is dat niet. Acteurs voldoen in hun rol.

Lucien voelt zich als bejaarde er niet mee bijhoren tot een ontmoeting zijn leven wat meer elan geeft.

Het is het beste gedeelte van de film want nadien blijft de film toch eerder bij oppervlakkigheden.

Gelukkig zijn er Nand Buyl en Marijke Pinoy, anders ging de film nog meer de dieperik in.

Een komedie over Alzheimer ? Moet kunnen, temeer daar in deze "La Vie à l'envers" het zwaartepunt ligt op de tribulaties van de drie dochters die plots voor een verrassende en ongewone toestand komen te staan. Toch ware een "drama-komedie" beter op zijn plaats, want naargelang de ziekte van de moeder toeneemt moeten er toch meerdere practische en vooral pijnlijke beslissingen worden genomen die in de grond voor de betrokkenen inderdaad "het leven op zijn kop zetten", waarnaar de titel van de film verwijst.

Niettemin houdt regisseuse Anne Giafferi het luchtig en hoopvol en bezorgt ons zelfs een heel vertederende slotscène.

Marthe Keller, toch altijd - en nog - een graag geziene actrice zit goed in haar rol, maar dat kan eigenlijk van de ganse cast worden gezegd.

Eén thema in deze film : uitgebluste huwelijken, scheiding en de vele gevolgen ervan.
Op die ene scène tussen Dominique en zijn vrouw in het restaurant na lijkt het allemaal te kunnen : de twijfels, de moed, de pijn, de kinderen...
Mede door het overtuigend acteren van toch enkele klasse-acteurs anderhalfuur geboeid gekeken naar de geschetste gevoelens bij dergelijke ervaringen.
Het Vlaamse Frans van Wim Willaert is weer pittig, maar zingen doet hij in het Engels...

Toch merkwaardig dat een eerder banale, niet zo uitzonderlijke historie je zo aan je stoel gekluisterd houdt.

De reden : het eblouissante spel van de twee hoofdactrices. Beiden getuigen inderdaad van een uitzonderlijke klasse in meer dan één markante scène.

Is de film wellicht een twintigtal minuten te lang en brengt hij in het slot nog eens wat we al wisten, de film, terecht overladen met prijzen, munt ook uit door zijn goede, niet zo strict tijdsduidelijke, opbouw, en een puik, alert camerawerk dat aan alle acteurs kansen laat bijzonder expressief te acteren. Emotie en realiteit, hand in hand.

Oorlogskomedie die het heeft over bezetters, weerstanders, invasies... net als in "La Grande Vadrouille", uit diezelfde periode, maar lang niet met dezelfde funwaarde.

Zoveel uitbundige, dolkomische of fijnhumoristische scènes vond ik er niet in, al was een korte Franse versie van "We're going to hang out our washing on the Siegfried Line" best gevat.

Nochtans is een Catherine Deneuve, in haar "Parapluies de Cherbourg"-periode, heel charmant en dynamisch en is Philippe Noiret, wat een klassebak was die toch, weer perfect in zijn rol. Als hij even zijn geweer neemt, is het onwillekeurig denken aan "Le Vieux Fusil", maar dat is een nevenbedenking. Hier, deze "La Vie de Château", niet om kwaad op te zijn, maar in zijn geheel : net niet.

Toch wel gedurfd om een film over dementie een lichtere toets te geven, zeker aanvankelijk, als men doorheen het dramatische wat zich aan het afspelen is, toch moest glimlachen om de fratsen van de moeder.

Stilaan wordt het ernstiger en is er ook terecht veel aandacht voor de onhoudbare positie waarin de naastbestaanden zich gaan bevinden.

Het slot heeft een verrassende toets. Aanvaarding en aanpassing en ook geluk lijken de bovenhand te krijgen...Toch wat vreemd.

Jo Deseure is sterk in haar rol.

Madame Rosa slaagt er in twee, drie werelden vreedzaam te verenigen.
Haar recept: liefde.
Verbluffend mooie film waarin zo veel herkenbaar is in ondergebracht en die in feite bij wat zich momenteel in de wereld afspeelt, nu best te bekijken valt, al is hij bijna een halve eeuw oud.
Een drama, maar die via komische, tot hilarisch grappige en gevatte scènes de joods/arabische problematiek zeer scherp stelt.
Bovendien een perfecte schets van het Parijse vreemdelingenkwartier met volkse figuren, zoals buiten haarzelf, als ex prostituée, ex oorlogsgedeporteerde, de oude wijkdokter, nog geëmotioneerd tov zijn patiënten, de op een afgrond levende vader, Lola de gewezen bokser die zich nu weert in het Bois de Boulogne en zich behulpzamer opstelt dan welke instantie ook, het groepje zwarten, actief als noodhulpbrigade...
Vaak uiterst eenvoudige tot spetterende, overtuigende dialogen (of monologen), realistisch en de waarheid niet verbloemend en ook wel eens cynisch: "Als joden en arabieren op elkaars gezicht slaan, bewijst het alleen maar dat ze niet beter zijn dan de anderen..."
Mag ook niet vergeten dat het probleem van euthanasie in die tijd aan bod komt en wat vooral niet te vergeten valt is de prachtige vertolking van Simone Signoret en eigenlijk valt niemand van de cast uit de toon.
De film won een Oscar voor beste niet-engelstalige film in 1978. De Amerikanen hadden smaak.

Film over probleemjongeren in de betonblokken van de Parijse voorstad. Hun sociaaal-familiale positie is ver van rooskleurig en wanneer de (illegale) kans zich voordoet om deze te verbeteren, dan gaan ze ervoor, niet bewust van de gevaren. Ze zijn echter handig, slaan zich er meestal doorheen en het is eigenlijk doodeng te zien hoe ze met leugens zelfs hun goedmenende naaste om de tuin leiden tot het omkopen van een valse vader toe.
Merkwaardig ook dat de film in het slot wel positieve dingen ziet maar zich helemaal onttrekken van het criminele wordt niet bepaald verzekerd.
Niet de eerste film natuurlijk over deze problematiek, ook niet de beste, maar toch een goed doorleefde vertolking van de jonge Balamine Guirassy als de jongen waar het allemaal om te doen is.

Zag de film voor een tweede keer. Het was al wat geleden dat ik nog eens Sabine Azéma aan het werk zag, deze keer als bekoorlijke tegenspeelster van een meesterlijke Philippe Noiret, bijna niet te evenaren als dergelijke rollen, waarin hij werkelijk de film draagt, hem te beurt vielen. ("Coup de Torchon", "Le Vieux Fusil"...)

WO I eindigde op 11 november 1918, het leed zinderde nog lang na. "Men waant zich nog in de oorlog", zegt Irène als ze ziet dat ze lang niet alleen is om haar verdwenen echtgenoot op te sporen, twee jaar na de oorlog, en ook hoe ze ziet hoe een gemotiveerde majoor en zijn manschappen nog elke dag miserie en gevaar trotseren.

Bertrand Tavernier laat niet na een kritisch blik te werpen op het verloop van de oorlog, de massale slachtingen, de afstandelijke houding van overheden, het kapitaal dat tegenwerkende keuzes maakte en de hypocrisie na de feiten. Dat één en ander uit de mond van Noiret komt is niet verwonderlijk en mist zeker geen trefkracht.

De chaotische sfeer is knap, cinematografisch weergegeven en het slot houdt de menselijke hunkering in van mensen naar een leven ver van het rauwe.

Heel mooie film waarvan de kijker wellicht in het slot een verdere afhandeling van het verhaal had verwacht, maar die daarvoor toch op vele vlakke voldoening schonk.

Film toont hoe een weinig voorbereid opstarten van een zaak desastreuze gevolgen kan hebben, zekerlijk op financieel vlak, waar een keiharde, onbewogen zakenwereld heerst, maar ook een relatie gevoelsmatig en fysiek de grond inboort.

Guillaume Canet zet een verbluffende en vooral natuurlijke vertolking neer. Ook die kleine Slimane is zeer goed en dit in een film die emotionele momenten kent en bij mij een stevige indruk naliet.

Eerste film die ik zag van die Cédric Kahn. De man zit nochtans reeds een kwart eeuw in de business en werd ook reeds enkele malen gelauwerd.

Dergelijke Franse films bereiken ons doorgaans veel te weinig.

Stany Coppet, die we toch weinig of niet te zien krijgen in langspeelfilms, maakt indruk als de gedreven ontdekkingsreiziger, die fysiek en mentaal fel ondermijnd geraakt, maar toch de moed vindt een dagboek bij te houden en achter te laten waarop deze film dan is gesteund.

Film werd in 4 weken tijd opgenomen in Frans Guyana. Coppet zelf is van Guyaanse origine.

Avontuurlijk relaas met uiteraard sterke beelden van natuur, maar zoals gezegd, het acteren van Coppet houdt u het meest geboeid.

Cédri Kahn maakte, net als met "Une Vie Meilleure" een heel degelijke film, een onthutsend en in het slot aangrijpend verhaal.

Op ware gebeurtenissen gebaseerde film die ons onthoudt van hoe het verder met de betrokkenen is gegaan.

Boeiende opbouw en een uitstekende Matthieu Kassovitz.

Het allure van pechvogel, die bovendien in zijn ijver om zich nuttig te maken én ooit eens te slagen, ook niet bepaald als "aantrekkelijk" overkomt, achtervolgt onze François Sim.

Grappig is het bij momenten zeker, als François bedenkt hoe het allemaal vroeger is misgelopen en ook als hij nieuwe ontdekkingen doet, toch moet toegegeven dat naarmate de film opschiet er wel vondsten zijn maar de eigenlijke amusementswaarde zeker afneemt.

Om het even echter wat het acteren van hoofdpersonage Jean-Pierre Bacri betreft. De man zit, zoasl zo dikwijls in zijn films, perfect in zijn rol en bekwaam om de ganse prent te dragen. Niveau van de film is dan ook voor het grootste gedeelte aan Bacri's invulling te danken.

Zoveelste novelle van Guy de Maupassant waar cineasten brood in zagen (en nog zien). Heel dikwijls van het melodramatische type en in dit geval van "Une Vie" uit 1958 leverde de casting uitstekend werk door een actrice als Maria Schell in de rol van het ongelukkig hoofdpersonage te stoppen. Maria Schell was een actrice die een lieve glimlach, gelukzaligheid en diepe ontgoocheling afwisselend en vliegensvlug op haar gelaat kon toveren en bij het cinemapubliek echt geliefd was (cfr "Gervaise").

"Une Vie" is een verhaal waarvan er dertien in een dozijn zijn maar die eigenlijk wel goed verfilmd is.

De story wordt duidelijk en klaar gebracht met een geslaagd evenwicht tussen de scènes, een goede enscenering en keurig acteerwerk.

Typerend voor de film is wel hoe belangrijke gebeurtenissen in het verhaal heel vlug de revue passeren - ze zijn daarom niet minder duidelijk, integendeel - en dat de camera veel meer oog heeft voor de dromerige, peinzende, maar vooral lijdende Jeanne.
Mooie film met een overtuigende, innemende Judith Chemia met haar enerzijds kinderlijke, naïeve glimlach, anderzijds met die diep ongelukkige aanblik.
Opgemerkt ook hoe Kerk en geloof in die 19de eeuw een dikke en doorgaans beslissende vinger in de pap hadden bij het nemen van beslissingen van welke aard ook, stricte privékwesties inbegrepen.
Die slotzin : "Het Leven is nooit zo mooi of zo slecht als men denkt" spreekt voor zich en kan alleen maar duiden op dat Jeanne met dezelfde verbetenheid en moed verder zal moeten.
Na "Je ne suis pas là pour être aimé", "Entre Adultes", "Mademoiselle Chambon", "Quelques Heures de Printemps" en "La Loi de Marché", die me allen erg bevielen, stelt ook nu Stéphane Brizé niet teleur. Uitkijken nu naar "En Guerre".

Michel Simon, in 1967 reeds een hele carrière achter de rug, is nog altijd even uitbundig en overtuigend als in bijvoorbeeld "Boudu sauvé des eaux" (1932 !) in een tedere film over de vriendschap tussen een oude man en een kind.

Sober en vooral heel natuurlijk verfilmd. Vooral de scènes op het platteland lijken echt.

Film begint gevat met de sneer op de Amerikaanse cultuur en eetgewoonten. Deed me denken aan Mark Twain's "Innocents Abroad" en de film "If it's Tuesday, this most be Belgium"...

Daarna gaat het grappig verder met de slecht betaalde staatsambtenaar en de goedgeefse dame maar er duiken ook ook wat bedenkingen op.

Als niets komt tot iets... wat blijft er dan over van tevredenheid en dankbaarheid ? En is alles wel groothartig bedoeld ?

Het geeft het filmpje ook inhoud, naast het puike tekenwerk, de humor natuurlijk (Een dikke gendarme op de aanwervingsaffiche...) en het lekker, voelbaar Parijs' sfeertje.

Wat vaartloos en ook wel voorspelbare komedie (eigenlijk valt er weinig te lachen) waarin Annie Girardot haar uiterste best doet om haar rol van introverte vrouw te spelen. Onze Annie heeft echter zoveel gedecideerdheid in haar ogen...en op haar tong dat ze amper als een bedeesde verschijning kan doorgaan.

Naar het einde toe wordt het wat diepzinniger en gevoeliger en bewijzen beide hoofdacteurs beslist hun dramatisch talent.

Heb mijn uiterste best gedaan om mij in de adel van de eerste helft van de negentiende eeuw in te werken, maar het heeft weinig gebaat : vond het maar een vervelende film.

Heb de indruk dat het gegeven in de handen van een Britse cineast beter ware uitgevallen, al is het verhaal erg dunnetjes en dan nog irriterend in twee stukken opgediend.

Michel Blanc schittert in zijn rol van gedreven deugniet, plantrekker, profiteur en niet vies van vrouwelijk in een geslaagde, grappige Franse komedie die ge in een adem uitkijkt omdat zij zo vlot, charmant en herkenbaar is.

Michel Blanc speelde in vele films een kleine bijrol, maar bijt hier toch onweerstaanbaar de spits af.

Drijft zijn nietige gestalte hem vaak in specifieke rollen, hij mag toch bij de bijzondere Franse filmtalenten worden gerekend.