Opinions

Bohdan Slama haalt niet het niveau van het prachtige "Stêsti" ( Something like Happiness) - eveneens met Pavel Liska - maar blijft in nagenoeg dezelfde thema's hangen : het zoeken naar zelfvertrouwen en geluk, het leven ervaren en het ook ondergaan en het aantonen dat het leven geen wiskundige formule is maar gewoon een geheel van aspecten die er nu eenmaal zijn en van mensen die zo verschillen.

Goede film, zonder hoogtepunten - zal ook de bedoeling niet geweest zijn - maar gewoon de camera nemen en een stukje uit het leven knippen.

Tjechishe films ontgoochelen zelden of nooit.

De tegenwind waartegen het hoofpersonage moet opboksen bestaat uit de verdwijning van zijn echtgenote en de zware taak van verdere opvoeding van zijn kinderen die op hem rust.
Wat er aan wordt toevoegd (de perikelen met zijn broer over een ver verleden, het vreemd gaan van zijn schoonzus, de nieuwe verdachtmakingen die hij moet ondergaan en ongegrond zijn en dan nog door een totaal andere politiedienst dan een jaar terug, de pech van het omgaan met een man, labiel en met scheidingsproblemen, het onopgeklaard stalken, de onbegrijpelijke flirt...) lijkt alleen maar opvulling en maakt geen indruk.
Jammer dat het tegenvalt want met een Isabelle Carré (toch ook niet zo'n beste rol), Audrey Tautou en Benoît Magimel lag de verwachting toch redelijk hoog.

Good old Peter O'Toole schittert in zijn rol van oude man die niet onverschillig gebleven is voor jong vrouwelijk schoon, in een film die een wat absurde situatie schetst maar waarin de dialogen, druipend van ironie en cynisme, vooral in het eerste gedeelte, om van te snoepen zijn. Nadien wordt de film veel tederder en al is het slot wel voorspelbaar, de film straalt toch warmte uit.

Mathieu Amalric, met Polanski looks, en vooral Emmanuelle Seignier overtuigen zonder twijfel in deze toneelfilm die in de beginne, wanneer het meisje Vandra aandringt op een auditie, bekoort, maar nadien, wanneer toneelteksten en dispuuts daarnaast verstrengelen, het de kijker die het zonder voorkennis van het gegeven moet stellen, toch wel moeilijk maakt.

Daarom weinig toegankelijk en matig genietbaar tenzij absoluut voorstaander van en vertrouwd met het genre.

Melodramatiek, maar toch mooi, deze film van Abel Gance (Zag van deze regisseur alleen nog maar "J'Accuse" en die film dateert van...1919) die bij mij, inzake filmische stijl, de indruk naliet van een stuk ouder te zijn dan van 1941.
Van pech tot fatalisme was wel een terugkerend fenomeen in de sociaal geëngageerde Franse films uit de jaren 30 en de film vermeldt wel, vrij vertaald, "Als er niets meer om te verhopen valt, is er ook niets meer om over te wanhopen" wat wel inkadert in het sprookjesachtig slot.
Sfeervolle scènes in het havencafé met puike, volkse chansons. "Je vous déteste, les hommes", zingt Viviane Romance, maar haar kunt ge alleen maar bewonderen en die Georges Flamant zit ook passend in zijn rol.
Moet destijds, met dit intrige, toch een succes geweest zijn, alhoewel, de oorlogsjaren...

Goedheid en behulpzaamheid hebben hun grenzen en onbaatzuchtige goede wil wordt meestal uitgebuit en ook bestraft, terecht maar hard, als het in strijd is met de wet. We schrijven 1950..

Van Mike Leigh zag ik reeds uitstekende werken als "Naked" en "Happy go-lucky" en ook nu is deze "Vera Drake" van goede makelij en met een sterke (Britse) sociale inslag. In de beginne iets te lang uitgesponnen, misschien, met nogal personages maar ook met veel sterke, emotionele momenten. Van de acteurs niets dan goed en dat geldt niet alleen voor hoofdvertolkster Imelda Stauton maar nagenoeg voor allen die haar omringen. Vind die Daniel Mays, reeds gezien in "The Bank Job" heel bijzonder.

Het geluid is slecht, er zijn passages van belachelijke overacting en sommige, niet belangrijke scènes, duren veel te lang, en toch kan deze film bekoren omwille van de schets van deze stumperige mensen, onbekwaam om zich zelf in de hand te houden of iets degelijks in hun leven op te bouwen, zodat ik even dacht aan een 3,5...maar 3 is al goed.

Een tikkeltje te lang misschien maar zoveel mooie passages in deze relatie-film dat ik me al beklaag dit euveltje te hebben aangehaald.
Trier - zo kennen we hem - durft brutaal zijn (de plasscène, bijvoorbeeld) maar charmeert en warmt ook, want is het niet zo dat de wereld plots stilstaat en er niet meer is ,wanneer verliefdheid je te pakken krijgt ?
Scènes evenwel die mijn voorkeur wegdragen zijn deze met de dialogen tussen Julie en Aksel. Romantisch, concreet en echt.
Renate Reinste werd beste actrice in Cannes maar tegenspeler Anders Danielsen Lie laat eveneens een uitstekende, natuurlijke indruk.
Een boeiende regisseur die Joachim Trier. Erg vindingrijk en gevat zoals wanner de camera zich fixeert op de rug van Aksel en "het uitgekeken zijn op een relatie" perfect wordt gesuggereerd.
Een pluim ook voor de soundtrack. Volgt knap de actie en de openingsscène met de jazzy uitgevoerde "Just the way you look to night" - een Woody Allen-tintje - zette mij direct in de goede stemming.
Inhoudelijk en bekoorlijk. All right with me.

Sterke rechtbankfilm, deze keer over een medische nalatigheid.
Opvallend toch hoe in al die rechtspraakfilms de impact van macht en de daaruit voortvloeiend oneerlijke practijken in het daglicht komen te staan en opvallend ook hoe vaak een jury de letter van de wet negeert en het hart doet spreken.
Boeiend en een zekere voorspelbaarheid heeft me niet gestoord en het lijdt geen twijfel dat de film sterk ondersteund wordt door klassebakken als Paul Newman en James Mason.
Ook Charlotte Rampling zit goed in haar rol. Van haar zag ik meestal films vanaf de jaren 2000. Moet zeggen dat ze heel knap en wat mysterieus overkomt. Deed me af en toe denken aan Lauren Bacall.

Sobere maar harde tekening van twee wezen die elke vorm van vreugde in hun jeugdig bestaan ontstolen worden door een onmenselijk optreden van een tegen teleurgang strijdende boerenfamilie.

Enig minpuntje in de film zijn wel de soms bruuske overgangen tussen de verschillende scènes waardoor de film iets minder vloeiend vordert, maar het is natuurlijk het harde lot van onze twee jongeren en het onwezenlijke van hun pleegfamilie die de volle aandacht dragen en een diepe indruk nalaten.

Niet te versmaden is het uitstekend acteerwerk, waarbij een bijzondere vermelding voor Katja Rieman, werkelijk de verpersoonlijking van de nietsontziende boerin, keihard en meedogenloos, zeg maar misdadig, en bereid tot het uiterste te gaan om haar visie op elke situatie door te drukken.

Boudewijn Koole verschaft weinig uitleg, maar wat een lange aanloop leek naar het bekend maken van het slechte nieuws, zit toch vol met plaatjes van natuur en dier en metaforen, verwijzend naar het behoud of verlies van het leven. Ook de scènes met opnames van onwaarneembare geluiden lijken niet overbodig.

De harde relatie tussen moeder en dochter steunt vooral op de acteerprestaties van beide vrouwen met zonder twijfel Rifka Lodeizen in een prachtrol.

Innemend slot, dat zoals andere momenten uit de film, de kijker zelf tot besluiten noopt.

Ook visueel ideeënrijk en genietbaar.

De laatste decennia vaak in de actualitiet gekomen : pedofilie binnen de Kerk en de manier waarop haar gezagdragers daar mee omgaan. Het is het thema van deze knappe film die bijkomend de innerlijke strijd van een in zijn geloof vastgeankerde priester vertoont.

Die Seabastian Blomberg speelt uitstekend. Onwillekeurig moest ik af en toe denken aan Montgommery Clift ("I Confess"), die zelfde verkrampte houding van een uit zijn evenwicht geslagen priester.

"Het geluk staat u goed...","Het ongeluk staat u goed..." en het is nog waar ook, want Danielle Darrieux was naast een uitstekende actrice ook in alle omstandigheden een heel mooie vrouw en is hier wel het lichtpunt van deze Henri Decoins verfilming van dit duister Simenon-verhaal.

Een beetje warrig en ook soms wat langdradig naar het saaie toe. Er wordt gewerkt met de flashback-methode en dat haalt af en toe de kadans er wat uit.

Toch zijn er enkele knappe scènes waar de naar huwelijksgeluk hunkerende Darrieux niet de gewenste respons krijgt van haar echtgenoot, rol gespeeld door Jean Gabin die gelukkig met dergelijke rollen raad weet.

Niet denderend, maar toch. Het zwart-wit verhoogt het dramatische van het verhaal en uiteindelijk houdt de film toch wel een schets in van de ingesteldheid van de bourgeoisie, in hun vermeende "charme discret", uit die tijd.

Knappe film, zwart-wit met een jonge Brigitte, uitstekend in haar rol van lichtzinnige maar bedreigde meid. Romantiek, dramatiek, suspens en de bijzondere sfeer uit de rechtzaal zijn goed vermengd en maken het geheel boeiend. Duidelijk uiteengezet en als film absoluut niet gedemodeerd. Integendeel, toestanden zoals nu : ontevredenheid, opstandigheid en drang naar onafhankelijkheid bij de jeugd, hypocrititie bij de gemeenschap...

Koreeda-Catherine Deneuve-Juliette Binoche-Ethan Hawke...dat moet glinsters geven.
En dat doet het niet want het verhaaltje of liever korte kroniek van een uiteengehaalde familie, is wat hobbelig en losjes aaneengezet, soms overvalt saaiheid wanneer bepaalde scènes zich lijken te herhalen en de dialogen nergens naartoe leiden.
Laten we echter ook niet te streng zijn want het slot brengt toch wat warmte wanneer verzoening in de lucht hangt.
En er zijn ook de acteurs. Zoals een Catherine Deneuve (80 jaar wordt ze zondag aanstaande) die weergaloos de zelfingenomen diva neerzet en ook Binoche beheerst haar rol van de op vele vlakken ontevreden dochter en zeker Ethan Hawke is subliem als de Amerikaan die er weinig van snapt en zijn verveling wegmoffelt met gekke, verbaasd mimiek.
Acteurs redden de film, ja, dat mag gezegd. Dus toch glinsters.

Als komedie vond ik de film aanvankelijk best doenbaar, maar naarmate hij vorderde werd hij flauwer en flauwer, onecht en stroperig om te eindigen als een soort TV-jongerenfeuilleton uit de jaren 60.

Een onbezorgd-vakantie-eiland en de gelukzaligen die er hokken wordt hier wel, meen ik, passend geschetst maar om vandaar uit een aangename film te maken, mag nog enigszins oppervlakkig, hoeft niet gewichtig, maar toch met een zekere inhoud, lijkt voor de makers een onmogelijke taak te zijn geweest.

Er zat zelfs geen pit in : handjes in de lucht en doen alsof je perfect gelukkig bent en Ibizza zit er op.

Vond het allemaal zo kunstmatig geacteerd en nog kunstmatiger in scène gezet en ook de dialogen zijn houterig.

Op dat vlak is de film duidelijk gedateerd, waardoor hij nu beslist naïef overkomt maar destijds wel meer indruk zal hebben gemaakt. Hij was ook wel enigszins weg van de traditionele Vlaamse film over het harde boerenleven wat al vernieuwend was en te waarderen.

In ieder geval de slotscènes zijn potsierlijk en horen vandaag eerder thuis in een avontuurlijk jeugdfeuilleton.

Interessant om nu nog eens te zien, maar verwacht er niet te veel van.

Uitstekend oorlogsdrama, sterk en evenwichtig opgebouwd, met enkele impressionante scènes, mooi gedoseerde emotionalteit en gebracht door een stel keurige acteurs.

Duistere, donkere film met Peter Lorre in de regiestoel en in de hoofdrol die onvermijdelijk doet denken aan "M".

Verhaal opgebouwd in flashbacks die de figuur van dr Rothe nader ontleedt en een even duister spionagemilieu.

Eigenlijk redt Lorre veel in deze zwart-wit productie waar de camera speelt met schaduwen en belichtingen in een vaak armmoedige, erg volkse omgeving.

Er kon werkelijk geen lach van af. Een 3,5 is eigenlijk op het nippertje, m.i.

De serie is mij onbekend en ik wou dat deze film het ook was gebleven want heb er helemaal niets aan gehad.

Komt me totaal onnatuurlijk over, gemaakt en geforceerd met onmogelijke dialogen. Aldus kon ook het acteerwerk niet overtuigen. De poging om het wat spannend te houden, komt te laat en verbetert het niveau amper.

Een intriest gebeuren dat netjes uit de doeken wordt gedaan en waar bedenkingen vallen over het begrip "rechtsstaat" en twijfels over de goede bedoelingen van getuigen en diegenen die via media hun mening doordrukken met - wat hen helaas onverschillig laat - nare gevolgen voor anderen..

Goede vertolkingen dacht ik zo.

Kan doorgaan als een western, opgenomen in een ruig Colombiaans landschap waarvan de onherbergzaamheid nog wordt verhoogd door het oorlogsgeweld op de achtergrond dat betrekking heeft op de Franse interventie in Mexico in de jaren zestig van de negentiende eeuw.

Een avontuurlijk verhaal over een fotograaf die zich in het oorlogsgebeuren wil wagen maar de ernst hiervan danig heeft onderschat, totaal mislukt in de essentie van zijn opdracht, maar gelukkig vriendschap vindt bij een vredelievende Mexicaanse boer. Het helpt hem door heel wat obstakels die hem meer doen beseffen in welk avontuur hij zich heeft gestort.

Film die, naast lange eerder saaie momenten ook degelijke, soms filmisch mooie, aangrijpende scènes bevat. Het zijn er echter wel te weinig om van een zeer goede film te gewagen, al was het toch wel een waagstuk om dit Frans-Mexicaans conflict in beeld te brengen. Wie weet daar iets van en wie zal zich daarover opwinden. Maar goed, dat weten we dan ook en Malik Zidi kan best overtuigen als onze avonturier.

Een kleine 3,5.

Documentairemaakster - maar ook auteur van "Saint-Omer" winnaar van de Grand Prix voor langspeelfilms op het Filmfestival van Gent 2022, geeft hier een voorbeeld van haar interesse voor sociaal, maatschappelijke toestanden in onze samenleving.

Hier komen een aantal jongeren aan bod waarvan sommigen een harde ingesteldheid hebben opgebouwd in hun leven in de achterbuurten van de grootstad: totale minachting van de vrouw die enkel als een bruikbaar object wordt gezien, verbannen van elke vorm van hechte liefde ("Mijn vader respecteerde mijn moeder, maar heb nooit gemerkt dat ze elkaar lief hadden"), tot het ontbreken van enige ambitie om toegang te verwerven tot een beter milieu, integendeel...

Anderen zien het iets trouwer en rooskleuriger maar veel overtuiging...?

Verdienstelijke docu.

Arme Enzo, hoofdpersonage in een zwaarmoedige, trieste film die zelfs in het ogenschijlijk "einde goed, al goed"-slot, alleen maar de narigheid onderstreept.

Af en toe spreekt de film wel aan maar er in slagen echt aangrijpend over te komen doet hij niet. Soms wat oppervlakkig en weinig zorg voor detail. Debuutzonde van de cineast, nochtans, en mogelijks terecht, gelauwerd !?

Mooi shot vond ik toch als die kleine op zoek gaat naar hulp...

Het verhaaltje laat je nogal wat gissen maar het is duidelijk dat er allusies worden gemaakt op politieke en maatschappelijke nare gebeurtenissen, ook uit het verleden. Niemand heeft een naam en de sfeer is soms eng en onbehaaglijk (het smalle doolhof-archief - het bobijntje - de mysterieuze grafdelver, amper in beeld) en hilarisch (de ambtenaar die, gewild of ongewild, niet meer weet waarom de wekker afging).

Inzake vormgeving een knap werk waarbij er nogal metaforen vaak met een surrealistisch tintje aan bod komen en de charismatische kop van het hoofdpersonage, vaak lang in beeld, lijkt me nog een pluspunt.

Zuiver filmisch kon hij mij bekoren, deze "Los Versos del Olvido" maar ik zal het niet wagen hem na te vertellen.

Enigszins ontgoocheld over deze Hitchcock-film waar de oplossing van het mysterie veel te vroeg komt.

Daarvóór was het wel nieuwsgierig uitkijken en Hitchcock's meesterlijke, koele manier van opbouw bewonderen, maar echt denderend werd het nooit.

In het tweede deel gaat het onwaarschijnlijk toeval in het verhaal een grote rol spelen en lijkt het meer op een romance dan op een thriller.

Het einde vond ik helemaal niets. Absoluut geen climax die aansprak. Eerder een "loontje komt om zijn boontje"-slot.

Hoe broos delicaat het gevoelsleven van een kind kan zijn en hoe dat kind zich kan schuldig en verantwoordelijk voelen...

Mooi, ook de moeder-dochtertje relatie onderlijnd door Aznavour's "La Yiddishi mama" in het slot.

Het verhaal waarbij een misdadig gebeuren uit het verleden weegt op de toekomst van een man. Steeds een gelegenheid om de hypocrisie onder de mensen aan de kaak te stellen, wat de film ook gezwind doet.
De juiste omstandigheden krijgen we maar laat te horen - tot dan was het maar eerder gewoontjes geweest - maar dat precies opent de weg om wat warmte brengen en dat is altijd goed in het slot van een film.

Wat Pierre Granier-Deferre wel nalaat in deze verfilming van de roman van Georges Simenon is de stelselmatige groeiende affectie tussen de oudere weduwe en jonge crimineel afdoend weer te geven. Te veel scènes zijn tussendoor gewijd aan andere zaken die de aandacht van deze bijzondere liefdevolle relatie afleiden.

Simone Signoret is evenwel een schitterende actrice die veel meer dan Delon deze film gestalte heeft en veel meer de aandacht van de kijker kan naar zich toetrekken.

Goed, maar niet volledig geslaagd.

Gelukkig maakte diezelfde cineast in dat zelfde jaar wel een topfilm : "Le Chat", maar dat was dan grotendeels te wijten aan het meesterlijk acteren van Jean Gabin en jawel, Simone Signoret.