Opinions

Frans niemendalletje dat er amper in slaagt af en toe grappig te zijn.

Gelukkig zijn er nog Michel Galabru en ook Madeleine Barbuleé om het ding toch wat te redden.

Verbazend toch hoe Amerikanen er steeds maar in slagen dergelijke romantische films met een dramatische achtergrond bij het grote publiek ingang te doen vinden, ook al moet toegegeven dat het verhaaltje van "The Vow" hier toch met een dikke, zeer dikke korrel zout is te nemen.

Bovendien is het allemaal goed voorspelbaar terwijl Rachel Adams en Channing Tatum het niet bepaald moeilijk hebben, vermits er zeer weinig diepgang in hun personage zit.

Bertrand Tavernier doorloopt de Franse cinemawereld van de jaren 30 tot begin 70.

Veel lof voor cineasten als Becker en Renoir al blijven de vele andere collega's zeker niet in de kou staan met vele fragmenten uit hun films. Ook vele acteurs als Gabin en Belmondo passeren de revu en merkwaardig toch het hoofdstukje gewijd aan Eddie Constantine die een heel bijzonder cachet aan de Franse "policier" gaf.

Sappig is dat Tavernier vertelt uit eigen ervaringen en de momenten die voor hem mijlpalen in zijn cinemabeleven uitmaakten doet herleven.

Aanbevolen voor al wie de Franse cinema een warm hart toedraagt.

Misschien wel geen "Giant Leap for Mankind", maar toch een heel bijzondere plaats in de Geschiedenis van de Cinema, deze wellicht eerste science fiction film of hoe de mens altijd door de maan is gefascineerd.

Merkwaardig verfilmd voor zijn tijd met fantasieën rond de afvuring, de landing, de aanwezigheid van een andere beschaving, de enthousiaste terugkeer, zachte landing in de oceaan en showvertoningen inbegrepen. En zag ik daar niet even vanop de maan...geen maansikkel ? Grappig. En ook de Komeet van Haley passeren ? Maar niet alleen dat is plezierig en interessant om naar te kijken. Ook onze 6 mannetjes, uitgedost zoals het hun best past en dromend van ruimtevaart en vrouwen en als het moet hun mannetje kunnen staan al lijken het af en toe precies stokoude mannetjes.

Goed. Dat hebben we dus ook gezien en zeker niet beklaagd.

Film begint met het afscheid van Fanny van haar moeder, op het ogenblijk dat ze samen met andere Joodse kinderen gaat schuilen voor de de Duitsers in bezet Frankrijk (en dus niet zoals in de synopsis hierboven omschreven). De hoofdrol wordt vertolkt door het jonge meisje Léonie Souchaud, evenmin door Moviemeter in de cast vermeld.

Film verhaalt over de doorzettingskracht en de moed van een 13-jarig meisje dat samen met andere lotgenootjes aan de jodenvervolging tracht te ontkomen. Tijdens de oorlogsjaren slaagde de Franse organisatie OSE erin vele joodse kinderen naar landen als Zwitserland te evacueren, vaak in moeilijke en opgejaagde toestanden, waarbij zoals hier, de kinderen in een waar avontuur verzeilden.

"Le Voyage de Fanny" is een indrukmakende, vaak ontroerende film met uitstekende vertolkingen van de kinderen. Ook Cécile de France en Stéphane de Groodt zitten goed in hun (belangrijke) bijrol.

Mooie opbouw. Misschien soms iets te lange scènes, knappe fotografie en naar een waar gebeuren.

Veel meer dan de 2 rivalen die om de hand van dochter Henriette dingen, zit de hoofdbrok van deze pure komedie in de hilarische karakterschets van Monsier Perrichon, een onbenullig mens, een voorbeeld van ijdelheid en grootheidswaanzin, waarop zijn omgeving met vleierijen gretig op inspeelt, behalve ééntje...en dat zet Perrichon dan in zijn hemd, maar of hij daardoor genezen is...?
Een grappig gedoe dat u voortdurend aan het lachen brengt en waarbij het genieten is van de knappe acteerprestaties.
TV-film naar een stuk van Eugène Labiche, een schrijver uit de 19de eeuw, op wiens oeuvre heel wat filmwerk steunt.
"Le Voyage de Monsieur Perrichon" zou reeds in 1934 zijn verfilmd. Een dankbaar onderwerp, zou ik zeggen, mits overtuigende acteurs zoals in deze 2014-versie.

Yolande Moreau, zoals meestal met een verwarde haartooi, is de verdrietige moeder die in de liefde en affectie die haar verongelukte zoon mocht ervaren in het verre China, de nodige kracht vindt om haar leed te verwerken en meer nog, haar verdere leven erop af te stemmen ipv terug te keren naar een verstoord huwelijk.
Eigenaardig maar de film maakt eigenlijk niet zoveel emotie los maar de cineast laat het drama ineenvloeien met de aandacht die naar lokale geplogendheden en cultuur gaat, wat best geslaagd en interessant uitvalt.
Markant zijn de passages met de administratieve rompslomp in het thuisland en dat bij Yolande, boven het rumoer uit, een chanson van Jacques Brel opviel is beste sympathiek : beiden werden in Brussel geboren.
Ver van een topfilm, maar al bij een behoorlijk.

Topfilms heeft Christian-Jacque bij mijn weten nooit gemaakt en ook deze "Voyage sans espoir" haalt maar de middenmoot.
Het is een film die aansluit bij die Franse vooroorlogse sociaal-realistische werken met beslist een pessimistische toon : Op het ogenblik dat het geluk eindelijk zijn intrede gaat doen, loopt het fataal af. Het inzoomende "FIN" verhoogt daarbij nog de dramatische, fatalistische toon.
Jean Marais was beslist een graag geziene charmeur (met een smile à la Gene Bervoets) maar had een vervelende stem. Tegenspeelster SIimone Renant was toen madame Jacque, meen ik.
En nog dit : wat beslist opvalt in de film, is de belichting van de personages. Best knap. Het verhoogt de expressiviteit van de scène.

In Amerikaanse films is het nogal dikwijls een journalist, een advokaat of een privé-detective die zich mengt in het onderzoek, de oplossing vindt en hiermee de politie een neus zet. Hier in deze Franse film is het een gewezen politieman, nu een soort semi-kluizenaar-asceet, die alles uitdokkert à la Poirot en waarop de politie, onderzoeksrechter inbegrepen, eigenlijk volop rekent. Dat hij voor de kapitein ook een concurrent is wordt er losjes bijgenomen. En wie anders dan een Eric Cantona, met zijn ondoorgrondelijke, keiharde kop kan deze rol beter waarnemen.

Het helpt evenwel niet aan het niveau van de film.

Er is een gemis aan spanning, boeiende momenten en de film slaagt er nooit je even onder de arm te nemen en je in het verhaal te doen inleven, zodat ik kan besluiten dat wie van het genre houdt en de film niet gezien heeft niets heeft gemist en wie de film, zoals ik, wel heeft gezien, echt niets heeft bijgeleerd.

Een misdaad-thriller ?

Het is een komedie anders begrijpt ge Lelouch niet die met zijn speelse camera en verhaaltrant zorgt voor 2 uur ontspanning, op een enige wijze, weg van zijn romantische kaskrakers "Un Homme et une Femme" en "Vivre pour vivre" maar duidelijk herkenbaar.

Jean-Louis Trintignant is zijn,geliefkoosde - en schitterende - acteur in dit filmpje, weliswaar wat commercieel,natuurlijk, maar zonder sensatie en sex, en intelligent opgebouwd en zeer genietbaar.

Voor mij een prettig weerzien van deze cineast.

De dame draagt een flamboyante rode jurk en plots een luguber zwarte. Een voorteken voor de verandering van toon in de film ?

In ieder geval is de dame in het eerste deel van haar telefoongesprek eerder zalvend voor haar ex en zelfkritisch. In het tweede gedeelte slaat dit wel even om ...

Een schitterende kortfilm van Almodóvar met een heerlijk en nuancerend script, een sublieme Tilda Swinton, een eenvoudig en ingenieus decor en precies op lengte voor zo iets.

100% intensief genieten.

Sterke cinema en meteen zo'n film waarbij het hoe en het waarom rond het verhaal voer is voor discussie.
Een verhaal van repressie, dacht ik, of van verkeerde aanpak waarbij er een gedweeë partij is en een opposante, maar het einde van de film ondersteunt dit niet volledig want overschillig is men niet voor elkaar. De scène met Ivan die" papa" roepend naar zijn in het meer wegzinkende vader toeloopt bewijst dit en ook zijn er voordien licht vertederende momenten bij de vader.
Maar goed, het verhaal is één, de filmische kwalitieten, gaande van de vele sterke shots, de beeldvorming, de trieste, vaak dreigende sfeer, de muziek, hoe weinig ook, de schitterende en beslist lonende casting van de twee jongens, zijn van hoog niveau.
Zag de film op Canvas waarbij de introductie van de film nog heel wat weetjes bracht. Hopelijk wordt de reeks nog lang doorgetrokken.

Weergaloze komedie.

Hoe langer de film duurde hoe geamuseerder ik toekeek.

En, al is ons hoofdpersonage geen "gewone", de film moet het niet hebben van een spetterend verhaal of denderende toestanden, maar brengt een gamma van gewone, menselijke gedragingen en voorvalletjes en fijne humor, die voortdurend aanwezig is.

Zelden ontgoocheld over een film uit Tsechië.

Hier zou het niet lukken en wellicht in Praag ook niet, maar het is een heelijke komedie waaraan veel plezier te beleven valt omwille van de vele spitsvondigheden en als de film toch even dreigt in herhaling te vervallen, zijn er de hilarische scènes waarbij het ganse Praagse oberkorps onze held op de hielen zit en hij op een ingenieuze wijze weet te ontsnappen, meer nog, er een gouden zaak van maakt.
Ondertussen zijn we ook al te weet gekomen wat er gaande is als er traliewerk voor de ingang van de bookshop naar beneden smakt...
Het muziekje, zeg liedje, dat meermaals in de film weerklinkt is terzelfdertijd droevig en schalks en het klonk me bekend in de oren.
Het schijnt dat de regisseur voornamelijk komedies maakte. Als ze allemaal zo goed zijn als deze wil ik me nog wel aan ééntje wagen. Weet ook dat in de film tussendoor heel wat kleine humoristische sneertjes zitten naar alles en nog wat. Zeer aangenaam vertier.

Met dank aan zij die deze film onlangs in de Top 1000 brachten, want alzo herinnerd aan dit werk van Carl Theodor Dreyer.
Na "Master of the House", "Ordet" en "La Passion de Jeanne D'Arc" zijn vierde film die ik zie en naar mijn mening met kleine voorsprong de beste.
Een mooie film, met stijlvolle zwart-witte beeldcomposities, meerdere impressionante scenes, zelfs hartverscheurend zoals de beoordeling en veroordeling van die oude vrouw, en verder over de ganse lijn uitstekende, erg expressieve acteerprestaties.
Het leven in de 17de eeuw : geloof en bijgeloof, vermeende hekserij en vooral de dominantie van de kerk (onthutsend om te zien hoe het koor een nieuw tekst moest voorbereiden voor een verbranding en het hypocriete hoe nadien in de geschriften de verbranding werd omschreven als "happily") Dreyer brengt het allemaal in een boeiend kijkstuk.

Hugo Claus, auteur en regisseur, zet hier in een rauwe stijl een verhaal neer dat zich afspeelt in een lagere sociale klasse uit de stad en breekt hier mee met de klassieke Vlaamse plattelandsfilms die in de jaren 70 en 80 de meerderheid waren.

De acteurs bekoren en toch komen sommige scènes gekunsteld over. Ook de dialogen.

Nietemin sfeervol, erg volks en, Claus getrouw, behoorlijk cru en hoe dan ook boeiend.

Anna Magnani, uitbundig en uitdagend in haar lach, vernietigend wanneer ze eventjes boos kijkt, is hier in deze "Vulcano" op haar best. Gemotiveerd omdat Ingrid Bergman de voorkeur kreeg in "Stromboli" ?.

Hoe dan ook, vond deze film best meevallen. De in de prostitutie gedreven vrouw verdient meer waardering dan de hypocrisie van dezen die haar verachten, de grootstad zowat een plaats van verderf voor wie er mee in contact kwam, het gevaar van wat men nu "een loverboy" noemt...Het zit in deze 1950-film die bovendien enkele mooie scènes (de visvangst, de vrouwen op de kade, de uitbarsting...) bevat.

Onvermijdelijk sluipt een portie sentimentaliteit in deze TV-film, maar de essentie ervan blijft toch het gekend probleem van het nijpend tekort aan opvangplaatsen voor (ook jongere) inwijkelingen.

De inzet en overtuiging van Elza, zeer degelijk vertolkt door Léa Drücker, is hoe dan ook uitzonderlijk bewonderenswaardig.

Terloops wordt nog een ander probleempje aangeraakt ivm met gewelddadige videospelletjes voor jongeren. "La guerre n'est pas un jeu", zegt de jonge Bijan. Juist. Hij heeft immers als twaalfjarige die verschrikking reeds meegemaakt.

Toch wel wat veel verhaallijnen, met dit nadeel dan nog dat ze aanvankelijk met heel kleine stukjes op je worden afgevuurd.

Nadien komt er, hier en daar, toch emotie naar boven, in deze film waarin ik een soort gemiste genegenheid als rode draad zie, terwijl de verhaalijnen slechts een paar keer even elkaar raken, pas in het slot evenwel, wat dan een beeld moet brengen, zoals in de plot omschreven.

Had beter gekund. Een kleine 3,5.