Opinions

Buitengewone film van Paul Verhoeven : psychologisch, zwoel, erotisch, surrealistisch...die lang, heel lang op het netvlies blijft plakken.

Het verhaal van de betweterige maar angstige en door de dood geobsedeerde schrijver wordt heel expressief en visueel krachtig gebracht. De sterke scènes, van rustige romantiek tot horrorachtige visioenen volgen elkaar in een goed onderhouden tempo op en boeien zonder uitzondering. Heel bijzonder zijn ook deze waar het geloof centraal staat (Maria, het kruisbeeld...)

Jeroen Krabbé zet een schitterende act neer en Renée Soutendijk zit goed in haar rol van mysterieuze vrouw.

Alleen het gekwaak van honderden eenden overstemt onze drie driftkoppen. Ze hebben op alles en iedereen iets aan te merken, pochen tegen elkaar op en voor leugens gaan ze niet uit de weg. Er wacht hun wel een ontgoocheling, maar ook dat praten ze wel goed, zonder daarbij hun ware aard te verloochenen.

Al te zeer praatfilm met zeker goede, grappige momenten maar die door zijn eenzijdigheid wat flirt met verzadiging en dus wat verveling.

Acteurs zetten hun rol van "rouspéteur" glans bij. Vooral Gabin doet dat moeiteloos...

Het is een prachtig stuk film met een altijd sterke Philippe Noiret en een Romy Schneider die toch een heel bijzondere en veelzijdige actrice was.

De film bevat amper zwakke momenten, ontroert en schokt. De gecreëerde sfeer is die van een man die al wat hij lief had in één flits verliest. Philippe Noiret vertolkt meesterlijk de gevoelens van verdriet en wraak die in het hoofdpersonage omgaan.

Ook die Jean Bouise past uitstekend in zijn rol. Het is een acteur die al heel dikwijls dergelijke bijrollen uitstekend heeft vertolkt.

Zoals meestal handelt de film over de aarzelingen bij de betrokkenen en het onbegrip van de samenleving ten hunne opzichte.

Een eerder ingetogen en weemoedige sfeer en eigenlijk vond ik de film niet zo boeiend.

Niet iedereen is tevreden over het integratiecadeau van de nieuwe werkgever. Ook niet iedereen is gerust in zijn toekomst...

Ook Serge niet, maar hij denkt: terug naar de natuur? Goed, maar dan niet onder dwang, maar op mijn manier.

Wel grappig, maar eerder matig.

Anti-oorlogsfilm die beter uitvalt dan verwacht.

Begint wat stuntelig, amateuristisch in setting, maar algauw ligt de nadruk op het chaotische, zelfs op kleinere schaal, die oorlogstoestanden kunnen teweeg brengen en eigenlijk valt dat nog best mee. De personages deden me af en toe zo denken aan deze uit zo'n wit-zwart Oostblokfilmpje uit de jaren zestig.

Begrippen als vriend en vijand vermengen zich voortdurend in de film, maar uiteindelijk heeft de mens zelf geen kans op eigen keuze, overmeesterd als hij is door het monster dat oorlog heet.

Robbe de Hert in zijn jonge jaren.

Best geslaagde avonturenfilm anno 1958, beslist boeiend voor de liefhebbers van het genre en met een licht historisch tintje.

Muzikale komedie, dat wel een grappig gegeven aanvoert, maar inzake gags (tegen iemand aan botsen, struikelen, knokpartijtjes...) al te veel ondertussen tot vervelens toe gezien materiaal brengt.

Eigenlijk viel Blake Edwards remake uit 1982 met Julie Andrews heel wat meer in de smaak. De tand des tijds wellicht, al moet gezegd dat de liedjesteksten best genietbaar waren en dat die Renate Müller toch wel heel charmant haar (of zijn) rol vertolkt.

Zag reeds een paar films van Benoît Jacquot en deze "Villa Amalia" is nu niet bepaald zijn beste.

Ondanks het feit dat Isabelle Huppert toch alweer uitstekend acteert en dat men zich toch geboeid afvraagt hoe het bizarre hoofdpersonage zich verder zal gedragen, is dit toch geen film om bepaald enthousiast over te doen.

Eerder onduidelijk in de opbouw van het verhaal vooral het feit dat de film niet altijd precies is hoe de zoon het verhaal van zijn vader te weten komt.

Er komen heel wat belangrijke gebeurtenissen voor die echter te veel samengepakt zijn in deze film, die daardoor over de jaren walst en uiteindelijk toch te weinig emoties losweekt.

Eventjes krijgt collaboratie een menselijk gezicht, maar het is vals en schijn en goedgelovigheid uitbuitend.

Knappe film, vind ik, die meerdere aspecten van WO II aanvoert, maar wat niet te versmaden is vooral het keurig acteren van de twee hoofdpersonages (en ook Natacha Lindinger) met alweer een schitterende Yolande Moreau in een rol die haar goed ligt, deze van goedmenende, doodbrave ziel.

De sarcastische Joseph, de huiselijke Armand en de op haar vader gebeten Angèle vormen de drie personages die samenkomen als hun vader door een beroerte getroffen wordt en in coma belandt.
Na de karaktertekening van de drie en de verduidelijking van het drama dat zich destijds heeft afgespeeld, lijkt er plots in de film niets meer over te blijven, maar een paar verrassende gebeurtenissen, die van elkaar totaal los staan en u mogelijks doen afvragen waar de film nu eigenlijk naar toe wil, zijn toch ook mede-oorzaak dat de drie tot een zelfde besluit komen wat hun toekomst betreft, namelijk het vasthouden aan de plek waar ze ooit eendrachtig samen waren en het blijven koesteren van de waarden die hen toen werden bijgebracht.
Guédiguian's klassieke cast, toch wel tot de kruim van de Franse cinema behorend, staat er zoals altijd.
En om even op de bemerking van BBarbie aan te sluiten : "Le Promeneur du Champs de Mars" en vooral "Les Neiges du Kilimandjaro" konden mij meer dan gemiddeld bekoren in het werk van Guédiguian.

Goed gefilmd en geacteerd en zeker van in de beginne spannend maar uiteindelijk is de film gedaan zonder dat het hoe en het waarom is uiteengezet. Dit zet volgens mij een redelijke domper op het geheel. Spijtig.

Vergeldingsdrama met een magische tint.

Eigenlijk veraf van die vele Franse films die zo graag het Franse dorpsleven tekenen met gekende typetjes als de schoolmeester, de pastoor, de burgemeester, de postbode, maar een duister drama dat zijn verklaring vindt in een ver verleden die enkelen niet vergeten zijn.

Toch maar matig.

Er zo veel bijeen heb ik nog nooit gezien, maar elke op zich zijn ze er wel.

Doffe ellende, zo'n stad maar toch een grappig, gevat animatiefilmpje.

Liefde overwint alles, ondanks zo veel, als besluit ?

Heerlijk brutale dialogen en bewoordingen, absurde situaties - waarvan ik alleen de grappige onthou - in deze gekke film met de belevenissen van de even gekgrillige familie Vanginderachter...en gekruid met typisch, humoristisch maar stekelig Frans-Belgische gesneer.

Barbara Sarafian zit uitstekend in haar rol maar ook de act van Alexandra Lamy is zeker geslaagd.

Claude Sautet filmt in zijn typische stijl (doet denken aan Lelouch) uit die jaren heel kundig de belevenissen van een groep uitbundige en emotioneel gedreven vrienden.

Mogelijks wordt net niet het niveau gehaald van "Les Choses de la Vie" van een paar jaar daarvoor, maar Sautet kan hier, zoals meestal wat hem betreft, beroep doen op een stel franse toppers en deze bezig zien in hun ongedwongen,levendige, franse stijl is toch altijd iets speciaals. Yves Montand vooral onderstreept zijn veelzijdigheid.

Knap camerawerk.

Film heeft het eigenlijk over de lijdensweg van de eerste vrouw van Mussolini. Om de figuur van Il Duce is het duidelijk niet te doen. Het inlassen van archiefbeelden verandert daar niets en is alleen maar nuttig als tijdsaanduiding.

Heel wat duistere scènes in het eerste halfuur van de film en het verhaal geraakt eerder moeilijk op gang en mist wat duidelijkheid in de beginne.

Het blijkt dat de werkelijk feiten nog niet zo heel lang geleden bekend geraakten. Bellocchio maakte er, naar mijn gevoelen, een middelmatige film van.

Lotgevallen van een doodbrave roemeense boer die er steeds vanuit gaat dat éénieder bekommerd is om het goede doen, wat helaas zo niet is. Onze ongelukkige held is gedurende 10 jaar (WO II inbegrepen) de speelbal van kleinzierige en lage menselijke gedragingen.

De film is een echte tragedie, evenwel doorspect met komisch aandoende scènes in de hand gewerkt door het naïve optreden van het hoofdpersonnage, meesterlijk vertolkt door Anthony Quin.

Merkwaardig toch dat deze acteur, toch bekend om zijn ernstige karakterrollen, ook dit perfect aankan.

Is het de franse titel die deze film aan ons overwegend engelsdenkend publiek heeft doen voorbijgaan ?

Zekerlijk ten onrechte. Het is geen meesterwerk maar zeker de moeite om te bekijken.

Keihard of hoe mensen zich kunnen profileren in werkelijk levensbedreigende en vrijheidberovende situaties en niet langs de meest edelmoedige zijde.

Verrassende wendingen in deze kortfilm maken het spannend in al zijn onmenselijke ruwheid.

Uitstekende TV-film waarbij men pertinent wil aantonen hoe moeilijk het is voor de verkrachte op te tornen tegen haar omgeving, en hoe door omstandigheden - te late aangifte, het bestaan van motieven om de beschuldigde door de aanklacht te raken, in het verleden een niet zo zuivere relatie te zijn aangegaan - het dossier tegen zich zelf ziet gekeerd.

Knappe acts, inzonderheid van beide hoofdpersonages, Marianne Basler en Daniel Russo, maar ook o.m. van de jonge Alex Tacchino, die ook al schitterde als zoon met moeder in moeilijkheden in "Clara s'en va mourir".

Een jonge consultant van een auditbureau krijgt opdracht een bedrijf te reorganiseren, de overname ervan voor te bereiden en in te staan voor het gedeelte "afvloeiing van werknemers".

Het sociaal aspect van deze zaak zit hem dwars en brengt hem in conflict met zijn vriendin en met zich zelf. Uiteindelijk zet hij toch door.

Dit is een rustige film die de grote verdienste heeft zeer scherp te schetsen hoe het in deze tak van het bedrijfsleven aan toegaat en dit zowel vanuit het oogpunt consulting als van het oogpunt werknemer.

Het thema is actueel en hoewel de film geen oplossing brengt voor de problematiek, vind ik ze leerzaam en aan te raden.

Het leven van een viertal families wordt wel even aangepast door een bankoveral die in hun stad plaats vindt.

Degelijk opgebouwde film met oog voor karaktertekening en spanning.

Martin Provost aan wie we het mooie "Séraphine" danken brengt het verhaal van Violette Leduc, Franse letterkundige, feministe en heel lang miskend in litteraire kringen en bij het publiek.

Centraal in deze biografie staan de afkomst, geaardheid, eenzaamheid, onzekerheden en vernederingen van het hoofdpersonage, evenals haar sterke relatie met de toen al beroemde schrijfster Simone de Beauvoir.

Emmanuelle Devos is uitstekend gecast voor deze uiterst complexe rol en dat komt de film, die meer dan twee uur duurt, zekerlijk ten goede en het is de verdienste van Provost de uitdaging deze moeilijk te verfilmen biografie te brengen, aan te gaan.

Niet te vergeten de sterke act ook van Sandrine Kiberlain, als de zelfverzekerede, energieke Simone de Beauvoir.

Jacques Dutronc was de perfecte keuze om deze rol te spelen.

Daarnaast is Isabelle Adjani ook uitstekend als eigenlijk kind-moeder die zich het leven met haar man zekerlijk anders had voorgesteld.

Film is wat onevenwichtig in de opeenvolging van de scènes waarvan er toch wat zijn die het verhaal niet voorthelpen.

Met een betere opbouw zat er meer in.

Claude Chabrol zet hier toch wel een wispelturig en ingewikkeld verhaal neer. Pas na driekwart film begrijpt men wat er is gebeurd en nadien is het nog erg langdradig.

Eigenlijk laat Chabrol het aan de kijker over om te oordelen en is het misschiet dat wat het volgen van de film niet zo echt aantrekkelijk maakt ?

Gelukkig zijn er Isabelle Huppert, erg jong en mooi in een moeilijke rol en Stéphane Audran en Jean Carmet beide als in hun rol gegoten.

Kleine, genietbare film, gewoon een ode aan kunst, inzonderheid de muziek, in staat de mens boven het stof van het dagelijks leven te helpen.

Is de muziek wondermooi, de cineast slaagt er toch ook zeker in voldoende spanning in het gebeuren te steken om geboeid de belevenis van onze violist te volgen. Goed regiewerk (scène op het perron, in het treinstel, de muzikale slotscène) telkens de stemming van de violist goed schetsend, waarbij soms een gewild vleugje humor niet te ontkennen valt.

Film met een heel merkwaardige constructie waarbij het in de beginne even wennen is maar die toch een zeer goede kwaliteit aanhoudt en die beslist (zie IMDB-score) ondergewaardeerd is.

Lang, prachtig en emotioneel slot met Marie-José Nat werkelijk uitstekend in haar rol.

Van de suksesroman van Hervé Bazin werd reeds vooraleer Philippe de Brocca deze sinister-komische film uitbracht een TV-film gemaakt.

De film gaat over ongelukkige jeugdjaren bij gebrek aan echte ouderliefde maar is onvergelijkbaar met andere werken zoals Truffaut's "Les Quatre Cent Coups" of "Oliver Twist" of wat dan ook. Hij heeft doorheen het ondraaglijke van de situatie een speels, humoristische inslag en anderzijds is het verwonderlijk dat een actrice als Catherine Frot, doorgaans in sympathieke rollen, dergelijke "Folcoche"-rol wordt aangemeten die ze trouwens perfect vertolkt.

Ge kunt het hele gedoe als "sterk bij de haren getrokken" aanvoelen maar in de overdrijving schuilt dikwijls een oorzaak en het laatste van de film brengt daarin verduidelijking.

Besluit : onderwege misschien even de neus ophalen of het hoofd schudden, maar in zijn geheel te waarderen.

Een heel scherpe en duidelijke Buñuel met de klassieke symboliek (kat en muis,.....) in een heel sterke film die veel zwakheden van de mens (hypocrisie, ondankbaarheid, respectloosheid, hebzucht...) rauw hekelt.

Imposante, nazinderende scènes in een geheel dat ge niet onmiddellijk na het bekijken van je afzet.

Vijfde en beste film die ik zag van Buñuel. Heb wel nog "Cet obscur Objet du Désir" en "Le Charme discrèt de la Bourgeoisie" te goed.