Opinions

Flutfilm van jewelste, alleen het laatste kwartier gebeurt er iets 'bijzonders', alhoewel dat ook niet spectaculair was. De rest is gewauwel over schommelende poesjes, een clitoris op de zadel van een bromfiets, en een pijpmondje.

Dan hebben we ook nog eens bij-personages die nog platter zijn dan een dubbeltje, wat een drama.

Verschrikkelijk (doorzichtig) script en 1 ster is mijn resultaat....ondanks de overheerlijke Vahina Giocante.

Boeiend inderdaad, m.n. de experimenteer-drift valt op + oog voor details (extreme close-ups). Maar toch is het tempo hier en daar zo laag (m.n. op het laatst waar we een golvende zee zien 6 minuten lang onder de muziek van Prokovjev), waarbij de aandacht flink verslapt. Herziening is noodzakelijk.

De eerste 9 minuten: http://www.youtube.com/watch?v=E2fQHnvfPf4

stills + uiteenzetting stap voor stap van de film: http://criticalculture.blogspot.com/2007/06/limite.html

Amusante jeugdfilm die compleet verneukt wordt door de irritante huppelkutjes Monique en Fleur, waarbij je je kunt afvragen wat er van hen geworden zou zijn als ze hun exhibitionisme-drang niet mochten verzadigen in een meidengroep. Helaas blijft het daar niet bij: "lekker ding" Manuel Broekman (wie??) heeft de term 'acteren' niet in zijn vocabulaire staan. Grootmeester Jan Decleir en de immer schmierende en schreeuwende Jack Wouterse zijn als vanouds lekker op dreef.

Het is en blijft een groot raadsel waarom producenten geloofden in een film omtrent meidengroep Kus (wier populariteit alweer 2 jaar passe is).

Zeer goede satire/parodie op m.n. de Hollywood westerns uit de jaren 20-30. Het begint al met een slapstick vechtspektakel in de saloon waar de gebruikte wapens eerder te vinden zouden zijn in een kindvriendelijke Disney-animatie. En de intrede van Lemonade Joe is an sich zo vreselijk Amerikaans dat ik al begon te huilen van het lachen.

De parodie/satire heeft niet alleen te maken met de westerns, maar natuurlijk ook dat andere grote produkt van Amerika, het kapitalisme. De ondertoon is daar, want onze goederiken verpoppen zich al snel tot enigszins slechteriken doordat het allemaal draait om geld, jaja. Capitulerend in een grande finale.

Maar de film is meer dan slapstick en snedige grappen. Ten eerste is Lemonade Joe ook een musical. Vol kitsch (het lijflied van Lemonade Joe als perfecte voorbeeld), ouderwetsche pianoriedels in een saloon, of tokkelend op een gitaartje. Maar soms ook 'serieuzere' stukken (inzakmomenten helaas) die ondersteund worden door allerlei animatie-wondertjes. Hey, een bruggetje. De film zit ook boordevol visuele trucs (veelal uit de oude doos, stille cinema, een mooie mengeling van humor en klasse), die de film stukken bijzonderder maakt. Tenminste, dat vind ik dan.

Lemonade Joe is terecht een populaire cultfilm (in Oost-Europa...) die hopelijk een groter publiek weet te bereiken door screenings op internationale festivals, stukken op youtube, en hopelijk binnenkort (come on!!) een dvd-release met subtitles. De buzz zal ongetwijfeld groot(er) zijn dan nu het geval is.

Dinsdag 15.00 uur is er nog een kans dit te aanschouwen in Rotterdam (met ouderwetsche pauzes na 20 minuten voor de volgende filmspoel!). Een aanrader voor hen die houden van goede satires, kitsch en natuurlijk westerns. Want zelfs als western-genre-film staat deze Tsjechische red western z'n mannetje.

Heerlijke film met een fantastisch script en acteer-geweld. Ook de muziek mag er wezen.

Katharine Hepburn mag eens een bitch van jewelste spelen. Ik kan me goed voorstellen dat er destijds in menig bioscoopzaaltje geluiden van verbazing te horen geweest zullen zijn op het moment dat Hepburn een ketting om haar hals wil doen en geheel vanuit het niets zegt: "I'd hang you from the nipples, but you'd shock the children." Whahaha, naughty lady. Ik moest even de dvd op pauze zetten door dit bizarre voorval.

Ach, het hele script zit vol humoristische zijweggetjes en uitspraken. The Lion in Winter is een absolute must voor liefhebbers van praatfilms met scherpe dia- en monologen, theatrale cinema pur sang.

Won 3 Oscars: beste script (adaptatie), muziek en La Hepburn.

4,5 sterren

Tot mijn grote verbazing viel deze dvd gisteren in de brievenbus (een cadeautje blijkbaar van de digitale tv/radio provider).

Deze BBC produktie is flink verouderd, zeker als je het vergelijkt met de (trailer van de) "nieuwe" versie. Mensen in dierenpakken, (slecht) ge-animeerde wezens, etc.

Een goede produktie voor jonge kinderen in tegenstelling tot de 'nieuwe' versie. De oudere kinderen + volwassenen kunnen zich beter haasten naar de bioscoop, tenzij je houdt van 'Dr. Who studio-decors' en Britse braafheid. U bent gewaarschuwd.

Mwah, een soort van spoof op Bond. Brits geheim agent met geheimnaam 'L', een "Bond-girl", wat 'hilarische' misverstanden, spionage, en last but not least een titelsong gezongen door Shirly Bassey.

Echt grappig en/of spectaculair wordt het nergens. Mede door Rod Taylor, die compleet gemiscast is itt de vele Britse komieken die destijds populair waren in de bijrollen. 2,5*

Indrukwekkend portret van "oorlogsheld" Dieter Dengler. Dieter, een normale Duitse jongen, wil ontzettend graag piloot worden. Hij zoekt zijn geluk in de Verenigde Staten en met veel moeite wordt hij dan toch piloot. Als piloot vocht hij in de Vietnam-oorlog, maar zijn vliegtuig werd naar beneden gehaald. Resultaat: leven in een hel als krijgsgevangene.

Beelden zijn niet nodig. Dieter is een verteller...en een dromer. En geen oorlogsheld, want dat zijn zij die dood zijn (aldus Dieter).

In de VS zijn ze welbekend, ma en zoon Kimes. Ik had nog nooit van ze gehoord. Ik ben de film ingegaan alsof het niet een waargebeurd verhaal is (ik kan het me niet eens voorstellen dat dit waargebeurd is....maar misschien gingen de makers flink over de top w.b. extravaganza en merkwaardigheden, maar blijkbaar was Sante echt zo... )

Maar goed, Judy Davis is weer-ga-loos. Wat een performance. Ze draagt de film, en een pruik.

A Little Thing Called Murder is - ondanks een waargebeurd verhaal gemaakt voor LifeTime TV - geen saaie bedoeling. Integendeel, de film is hilarisch voor woorden. Of de kijker nu wel/niet een goed beeld krijgt van de gebeurtenissen kon me niks schelen. Puur entertainment vol goedmoedige doch bevreemdende scenes.

Het is wel jammer dat Judy Davis te zeer imponeert, waardoor de rest in de schaduw komt te staan. 3,5*, verrassend goed.

Op zondagochtend tijdens een uitgebreid ontbijtje neem ik me vaak voor - als een soort van traditie - een kinder-/jeugdfilm te bekijken. Met wisselende resultaten.

In de categorie bagger behoren nu officiëel de produkties van producer/schrijver/regisseur Paul Matthews. Na de wanprodukten The Fairy King of Ar, The Last Leprechaun, en het meesterwerkje Pets, was het afgelopen zondag de beurt aan het verhaaltje over een eenhoorn.

Ook hier weer: zeer slechte special effects uit B-films van de jaren 80, acteerprestaties waarvan het schaamrood nog steeds niet is verdwenen een uur na afloop, en natuurlijk een belachelijk plot.

Toch nog 1,5 sterren deze keer door de hier en daar vermakelijke en over-the-top rollen van de tovenaar/goochelaar en zijn assistente, en de circusdirecteur en zijn hulpje.

Maar toch, ouders die de werken van Paul Matthews aan hun kinderen voorschotelen, dienen alle rechten ontnomen te worden.

Het Moore-tijdperk begon erg goed met de blackploitation-achtige Live and Let Die. Goede actie, gezonde portie humor, heerlijke soundtrack [het thema-nummer kwam op vele originele manieren terug], leuke personages. Maar opeens, geheel uit het niets, gaat het totaal mis. Een of ander misplaatst personage moet voor een komische noot zorgen, de sheriff...en dat tijdens het hoogtepunt van de film, een briljante speedboot-achtervolging. Het stompzinnigste en vreselijkste personage uit een Bond-film, totaal niet grappig en absoluut geen meerwaarde voor de film. Integendeel, zijn 'korte' optreden laat zo'n vieze en woedende nasmaak achter dat het plezier behoorlijk verzuurd was; het duurde wel een tijd voordat het persoonlijke plezier was wedergekeerd. Ander minpunt was het toch wel redelijk zwakke plot, en de ontploffende bad guy.
Resultaat: 3 sterren. Eigenaardige film.

Onterecht neergesabeld in de vaderlandse pers. Het leek wel of alle recensenten na de persvoorstelling lekker aan de Hollandsche bitterballen zaten met scherpe mosterd en slechtruikende Zuid-Amerikaanse wijn. Haast iedereen refereerde aan die latino-soap-opera's. De vergelijking - beste mensen - gaat compleet mank.

O Lobo atrás da Porta begint als een thriller, een who-dunnit, een mysterie. Maar al snel ontvouwt zich een humaan drama waar de filmmaker zonder een terechtwijzend vingertje een finale uit de hoed tovert die niet gepaard gaat met snotterende huisvrouwen in de huiskamer. Verre van: een emotieloze gang van zaken waar goed en slecht niet wordt voorgekauwd - of liever gezegd wordt uitgesproken. Een verademing, knap staaltje, zeker w.b. de thematiek.

Fantastisch acteerwerk overigens!!! Gaat zien, zegt het voort.

Prachtig opgebouwde, boeiende documentaire, die haar verwachtingen veelal waar maakte.

Rogier Kappers neemt de kijker mee op reis naar een aantal plekken waar Alan Lomax opnamen heeft gemaakt in de jaren 50. Hij confronteert de oude besjes en tandloze opa's (en nabestaanden) met hun stemmen en herinneringen. Die alle moeite doen om niet voor de camera in huilen uit te barsten. (ik had ook moeite)

Kappers levert een uniek portret van Alan Lomax, maar ook een uniek portret van zijn levenswerk, de volksliedjes die al eeuwenlang bestaan in gehuchten en armzalige dorpjes.

Nadeel van de documentaire: alleen Schotland, USA, Spanje en Italië komen aan bod. De wereldmuziek-hunter is ook in andere landen geweest. Jammer dat we niet meer te zien/horen krijgen. En jammer dat sommige liedjes ook achtergrond-geluiden doorheen gemixt werden bijv. door zeegolven die slaan op rotsen e.d.

Visie van Lomax: muziek is cultuur, en tegenwoordig is muziek geen cultuur meer maar een produkt. De cultuur raakt in de vergetelheid. Het feit dat gisteren meer mensen naar Britney Spears in Crossroads hebben gekeken, beaamt de visie.

De documentaire heeft me geraakt. En sowieso ben ik al een liefhebber van wereldmuziek en roots. Dit weekend staat een bezoekje aan mijn ouders gepland. Het onderwerp tijdens het diner is reeds bekend: "Pap, zing nog eens dat ene nummer, ik zou het graag willen leren." Wijsheid komt met de jaren.

De eerste tien minuten van The Long Good Friday waren een hel. De muziek was zo hemeltergend en ongepast, dat ík er ongepast van werd.

Maar goed, 'it's all about' doorzettingsvermogen. En wat een traktatie werd het nadat de synthesizers weggestorven waren. Hoskins en Mirren in topvorm, geweldig script die voornamelijk uitblinkt in hilarische dialogen en one-liners ("It's Good Friday. Have a Bloody Mary!"), in een fantastische afrekening op een race-baan, en in een slot-akkoord (waar de hemeltergende synthesizers dan weer wél pasten) waar je als kijker "U" tegen zegt.

Maar The Long Good Friday is eigenlijk meer een mooie afsluiter van de pre-eighties [w.b. acteerwerk en scripts], en een waarschuwing voor de vele 'brain-loze' actie-pulp die de eighties kenmerkten.

Vier sterren voor dit redelijk onbekende werk, en stop kaas in je oren tijdens de eerste tien minuten (of gebruik de 'mute' toets op je afstandsbediening).

Nou nou, wat heb ik gelachen om de vele scheet-, poep-, en seks-grappen.

Het enige originele was de verweving van die homevideos, maar dit werd verpest door een irritante geluidsband die nog erger was dan het gelach + bijgeluidjes bij America's Funniest Homevideos.

Een komedie vol dieptepunten. 0,5* ... dat moge duidelijk zijn.

Fascinerende en uitermate amusante documentaire. Mede dankzij Pacino's rol in The Merchant of Venice was ik benieuwd naar deze docu.

Shakespeare komt goed tot zijn recht op film. Met name de innerlijke monologen hoeven dan niet op theatrale manier met luide stem gebracht te worden, zodat de tekst meer impact heeft op de toeschouwer. Gelukkig werd dit door iemand beaamd in de documentaire.

Meest interessant zijn de voorbesprekingen, interpretaties en repetities van de cast. Ik stoorde me eigenlijk zelden aan de tussendoorse gesprekken, ze waren veelal wel degelijk functioneel. Doel van de documentaire was ook Shakespeare uit te leggen voor het mainstream publiek (wat niet altijd lukt, zelfs historici moeten hier en daar 'passen'), dat gepaard gaat met humor.

De documentaire is doorspekt met een verfilming van Richard III. Met name de vrouwelijke cast imponeert. Het had een interessante volwaardige speelfilm kunnen zijn.

Grappig ook dat het grote publiek nooit gehoord heeft van Richard III, men weet niks daarover te vertellen. Maar als de phrase "A horse, a horse, my kingdom for a horse!" wordt uitgesproken, zegt iedere Shakespeare-leek: "Verrek, dat ken ik"...

Te arty-farty met te weinig actie voor het popcorn-publiek. Maar als het verhaaltje zich ontwikkelt ook te oninteressant voor de fervente mindfuck-liefhebber.

Looper is een uitermate smaakvolle scifi-thriller-actiefilm. Het ziet er allemaal gelikt uit, en het eerste uur mag er wezen. Maar ja, dan moet je nog een uur doorzetten. Terwijl het overduidelijk is hoe de vork in de steel zit, wil de regisseur er toch met man en macht alles aan doen om de oplossing van het raadsel geheim te houden voor de spelers. De spanningsboog is behoorlijk slap.

Jammer dat er geen scene na de aftiteling kwam waaruit dan toch zal blijken dat juist dat kind van de stripper - daarover gesproken...was ik de enige die een diepe oh nee zucht moest slaken - de Rainmaker was...

Ach, het positieve eerste uur met wat fraaie scenes in het tweede uur maakt het nog nipt een kleine voldoende. Had hier toch wel meer van verwacht.

Naarmate de film vorderde, des te meer ergerde ik me aan de stijl van de film. Op een gegeven moment wisten de makers ook niet meer wie wel en niet geanimeerd was en wordt er een hoop gesjoemeld. En iedere keer per shot een nieuw kleurenfiltertje (bloedrood, donkerblauw, pimpelpaars, okergeel) werd op een gegeven moment ook te doorzichtig. En over de maskers van de trollen was ik al helemaal niet te spreken.

De film beloofde veel goeds in het begin, maar het eindige in een puinhoop. Ook al zaten er veel sprongen in het verhaal, zelfs de scenes die overbleven zaten weinig tot geen tempo in, waardoor het snurkfeest kon beginnen.

Tja, en als de film dan ook nog eens alleen de eerste twee boeken van de trilogie omhelst, is het drama compleet.

Anderhalve ster, voor het veelbelovende begin. En de muziek mocht er ook wezen trouwens. Mislukt 'experiment'.

Weer een sterke Wilder, uitstekend script (flashbacks, kleine details, groots onderwerp) en natuurlijk Ray Milland die een 'krachtige' performance levert.

Ik heb me niet als menigeen gestoord aan de muziek, maar wel aan het einde, alhoewel het shot met de sigaret die in z'n glas drank valt dan weer werelds was. Hoe een totale afgang toch gered kan worden blijkbaar, alhoewel het met dat shot het van mij geeindigd mocht hebben. Erg jammer. Sociaal-kritisch doch ijzingwekkend spannend. Ik ga met de 4* hausse mee als ik de laatste stemmen bekijk.

Leuke animatiefilm voor het piepjonge publiek. Ware het niet dat de film vol spitsvondigheden zit en een bonte stoet van karakters en gebeurtenissen herbergt. Zo'n welhaast mistroostige scene in een dansschool kan alleen maar ontspruiten uit de gedachten van Oost-Europeanen. Om nog maar te zwijgen van het lot van de oh zo verliefde drummer. Haast een ode aan de klassieke literatuur. Oftewel, genoeg te beleven voor de wat oudere kijker.

Moet nodig eens meer gaan zien van Heiki Ernits, die trouw blijft aan zijn animatiestijl en dierenkarakters.

Ja, sinds eind december, alleen in de Franstalige zalen volgens mij.

Na het fantastische Aaltra, is het knettergekke duo geheel terug met het nog fantastischere Louise-Michel. De grappen worden op je afgevuurd. En die zijn niet altijd politiek-correct. Veel Amerikanen zullen hoogstwaarschijnlijk hard en luid-boe-roepend weglopen bij de 9/11 verwijzing. De Wallonische absurdheid kent geen grenzen.

Als Louise-Michel geen Nederlandse distributie zal hebben....dan is er iets compleet mis. Dan mag het regisseurs-duo van mij een hitman inhuren.

Nou ja, moet...moet....

Ik houd wel van een robbertje onvervalste ouderwetse Bollywood overdramatiek en kleurtjes. De laatste jaren wordt Bollywood echter flink beinvloed (money money money) door de westerse markt, waardoor het gros van de films ook in het westen wordt gedraaid. Love Aaj Kal is geen uitzondering, maar gelukkig weet Imtiaz Ali er een spiegelverhaaltje in te verweven dat zich afspeelt in de jaren 60 (I presume) in India. En laat dat spiegelverhaaltje nu ook de grote kracht zijn van de film. Ik zit namelijk niet te wachten op een muzikale intermezzo vol stampende housebeats en schaars geklede blonde hoe..... vrouwen.

Vermakelijk, maar het inmiddels blijkbaar uitgeputte genre kent betere titels.

De film won een speciale prijs op het Vienna International Film Festival "for its sharply focused study of a disturbed teenager's rebellion against bourgeois (middle-class) conformity."

Nou.........fan-tas-tisch. 80 minuten lang slecht acteerwerk [dra-ma-tisch!!], geschoten met digitale videocamera met belachelijke 'en-nu-inzoomen-op-de-hoofdrolspeelster'-trucjes. Een plot om van te janken. Het heeft ongetwijfeld de bedoeling om de rebellie te tonen, maar het was sufheid en ongeloofwaardigheid troef. Een prachtige halve ster voor dit pretentieus flutwerkje.

Jawel hoor, dan wordt de uitzending (van vorige week) herhaald.

Aardige documentaire van het echtpaar Sparhawk, beter bekend als de 'rock'groep Low. Kleijwegt weet de juiste sfeer te creëren door het duo een aantal nummers te laten performen in hun eigen omgeving. Bij de kids op de bank (Dinosaur, 'wat hebben dinosaurussen?' 'Grote tanden!!!'), in het dorpje waar ze elkaar ontmoet hebben (population '28'). Terwijl Alan Sparhawk moet studeren voor de liedjes, doet Mimi Parker alles vanuit haar mouw. Oefenen, nee hoor, ze is gewoon een natuurtalent.

Sparhawks visie over de wereld + religie is uitgesproken, alhoewel ik het amper met hem eens ben. Desalniettemin, een aardig tv-uurtje voor de (potentiële) liefhebbers van de muziek.

Ik kan niet wachten op hun optreden volgende week vrijdag in Rotterdam. De live-opnamen in de documentaire klonken meer dan appetijtelijk.

Voor de mensen die museum-vrees hebben, de documentaire is ook deze week te zien op het digitale + internet Geschiedenis-kanaal van de VPRO.

Van der Keuken maakte in de jaren zestig reeds twee korte documentaires over Lucebert. De eerste ging over Lucebert zelf, de tweede over zijn kunst. In '94 zou Van der Keuken een derde documentaire met Lucebert maken, maar een maand na dit besluit overleed de kunstenaar. Lucebert besloot toch 'de documentaire' door te zetten [enigszins in de stijl van de eerste twee documentaires, maar dan zonder de experimentele jazz-muziek] door z'n atelier te filmen.

Deze drie documentaires tesamen [de eerste twee werden overigens ietwat aangepast, m.n. geluid] werden dus uitgebracht onder de titel Lucebert, Tijd en Afscheid, waarvoor Van der Keuken trouwens een Gouden Kalf won.

Wel slim en passend, aangezien je het derde postume deel toch moet zien als het verlengde van de twee eerdere docu's. Toch zijn de eerste twee stukken beter. Wat neo al zei 'knotsgek'. De montage, de muziek, de geluiden, de gedichten, en natuurlijk Luceberts werk. Niet alleen de documentaire is experimenteel, Lucebert zelf kon er ook wat van. Hoogtepunt als een witte muur tientallen keren wordt overgeschilderd door Lucebert in tientallen verschillende kunstwerkjes. Fascinerend.

Het derde deel begint rustig, een wandelingetje door het atelier, z'n bureau, z'n muziek + boeken, aantekeningen, gedichten, zelfs nog wat sigarettenpeuken, en de eeuwige vochtplek op een van de muren waar Lucebert maar een lachend gezichtje van heeft gemaakt. Op een gegeven moment komt het experimentele gevoel van de vorige twee documentaires naar boven waaien. Afsluitend in een prachtig gedicht voorgedragen door Lucebert zelf een aantal weken voor z'n dood.

Experimenteel drieluikje dat gezien mag worden. 3,5*

Ik schrok me dood toen ik het gemiddelde zag en de bijdrage van The One Ring las, die klaarblijkelijk niets heeft begrepen van dit ontroerend stukje 'cinema'.

Liefde voor het begrip 'cinema' staat centraal, en het verlies daarvan. Oude cinema die vergankelijk is, niet alleen door het gebruik van nitraat, maar ook door de non-erkenning en onkennis van zichzelf noemende 'cinema-liefhebbers'.

De 'documentaire' verwordt tot een poetisch stukje drama-cinema.

Niet voor niets is Lyrisch Nitraat opgedeeld in hoofdstukken:

* Kijken (De Bioscoop)

* De Mise-en-Scene

* Het Lichaam

* De Passie

* Het Sterven

* ...en het Vergeten

De beelden die te zien zijn tijdens die hoofdstukjes spreken veelal voor zich (hier kom ik op 't laatst op terug).

Maar dat is niet alles. Delpeut heeft trucjes in huis. Het inzoomen op bepaalde beelden en ze hier en daar in slow-motion te vertonen, waardoor het drama daadwerkelijk van het scherm druipt (hij perfectioneerde deze techniek overigens in Diva Dolorosa). Daarnaast gebruikt hij veel symboliek, de beelden die bij de hoofdstukjes te zien zijn, maar ook de muziek. Het wordt duidelijker naarmate de film vordert, en dat kunnen we niet zeggen van de beeldkwaliteit. Lyrisch Nitraat is niets anders dan "een pleidooi voor een conservering van het vergankelijke (audio)visuele erfgoed". (bron)

Ik voelde een doodsteek in m'n ziel als cinema-liefhebber.

De kritiek die ik wil uiten is dat een aantal beelden hier en daar (m.n. in de eerste helft) voor mijn gevoel niet thuishoorden in het hoofdstukje dan wel in dit project. Poezie en interpretatie...een gevaarlijk iets.

"...en het vergeten" zou ik dus voor de laagstemmers willen veranderen in "...en het niet (kunnen/willen) begrijpen". Daar heb ik persoonlijk vrede mee.

Au...