Opinions

Hele aardige horrorfilm met een interessant gegeven, maar ik vind wel dat het verhaal erg rommelig was, de personages niet bijzonder boeiend en de spanning was ook ver te zoeken.

Het eerste half uur stegen mijn verwachtingen steeds meer, want de introductie is heel erg goed. Naarmate de film vorderde kon het me niet echt meer wat schelen wat er allemaal zou gebeuren met de meiden, en de plotwendingen werden steeds vreemder en vreemder. Achteraf gezien werkte de film wel degelijk naar het einde toe, hoewel het er vaak niet op leek. Vooral het laatste gedeelte, wat een schijnbaar oneindige aaneenschakeling van martelingen was, daar verloor de film al heel snel mijn laatste restje aandacht. Maar zoals ik al eerder zei, achteraf gezien diende alle gebeurtenissen een doel, hoe willekeurig en onverwachts die gebeurtenissen ook mochten zijn. Ik vond het einde dan ook niet slecht, en ik denk dat ik meer waardering zal hebben voor de film tijdens een tweede kijkbeurt.

Op dit moment zal ik de film 3 sterren geven, want met de gore zit het wel goed, en de sfeer zit er goed in. Een goede horrorfilm moet voor mij echter ook spanning hebben, een duidelijk verhaal (alhoewel het zeker niet simpel hoeft te zijn, maar wel een goede structuur) en personages waar ik iets om geef (wat weer leidt tot meer spanning). Die spanning zal er niet plots inzitten tijdens een tweede kijkbeurt, en ik vermoed dat ik niet ineens iets zal geven om die meiden, maar nu ik weet waar het verhaal naartoe gaat zal ik in ieder geval wat meer van de goede gore kunnen genieten, plus de toffe cinematografie en de sfeer die erbij ontstaat.

Ik vind het zo prachtig hoe het hele Matrix-universum uitgebreid wordt in deze film. Hoewel de balans tussen dialoog en actie zoek is in deze film, in tegenstelling tot deel 1, vind ik Reloaded toch beter. Het is lastig uit te leggen, aangezien ik makkelijk kan zien dat deel 1 veel beter in elkaar steekt dan Reloaded. Het is een gewoon een gevoel, en dat ligt niet alleen aan de vette actie, zo oppervlakkig ben ik nou ook weer niet. Nee, ik ben gewoon zo gek op de hele franchise, en het deel van het verhaal dat in Reloaded verteld wordt vond ik intrigerender dan de rest. Helaas kwam hierna Revolutions, een stuk minder.

Ik vind de visie van de Wachsowski's nog steeds indrukwekkend, het is alleen jammer dat hun uitwerking te wensen over laat. Nou ben ik één van de weinige Matrix-fans die deel 2 prefereert boven deel 1, omdat het hele verhaal zo overtuigend werd uitgebreid, de filosofie achter verschillende situaties mij zo verschrikkelijk fascineerde en om maar even oppervlakkig te zijn: de actie was bomvet. Het is daarom zo jammer dat de Wachowski's zo de mist ingingen met dit derde deel. De opbouw van de eerste helft naar de verpletterende climax van de hele Matrix-serie, is behoorlijk langzaam en een beetje vaag. Het is interessant om Agent Smith's transformatie naar een meer menselijke emoties vertonende personage nu eens letterlijk te zien, maar veel nut of spanning levert het niet op. Ja, deze transformatie vond al plaats in Reloaded, maar daar had dit subplotje ook een echt doel, en dat was de aanval op de machines in de war schoppen. Hier levert het een kort, rauw(dat is wel leuk om te zien in een Matrix film) gevecht op, waarbij Neo blind wordt en we er zo achter komen dat hij zo speciaal is dat hij de Machines kan "voelen" en dus geen zicht nodig heeft. Lekkerrrrr boeiend. Nog daarvoor krijgt de kijker nog een heel gedoe voorgeschoteld over de redding van Neo door Trinity, Seraph en Morpheus. Het gevecht dat ze hierbij leveren lijkt eerder een vermoeide parodie op de beroemde lobby-scène uit het eerste deel dan een ode. Al deze nutteloze actie was bedoeld om uiteindelijk nog even voor de zoveelste keer te benadrukken dat Trinity echt zielsveel van Neo houdt en dat de Wachowski's teveel script hadden voor één film, maar veel te weinig voor twee films. In Reloaded voelde de actie nog functioneel, in de eerste helft van Revolutions wordt je er al gauw moe van.

Dan de tweede helft, die in zijn geheel gebruikt wordt voor de grote climax(en) van de hele Matrix-serie. De CGI is werkelijk verbluffend in deze films en kunnen vandaag de dag nog aardig meekomen, de oorlog tussen mens en machine is spectaculair in beeld gebracht en het klinkt overdonderend. Maar het is allemaal totaal niet geloofwaardig, en dit is eigenlijk niet wat je in een Matrix film wilt zien. De aanval op Zion is op zichzelf een prachtige scene, maar hoewel het er aan zat te komen, is dit niet wat je wilt zien in een Matrix film. Een aanval van de "Squiddies" moet spannend zijn, dit was een overkill.

Het gevecht waar de film mee eindigt is er eentje om in te lijsten. Neo en Smith nemen het tegen elkaar op in een ultiem gevecht, eentje waarvan iedereen al weet dat Neo het niet kán winnen. Des te meer respect krijg je voor hem dat ie het nog probeert, dat maakt het personage nog net interessant genoeg na zijn machine-achtige (gebrek aan) karakter in deel 2 en 3. Keanu Reeves, gefeliciteerd. Je hebt die ene sterfscene mooi verpest met dat neppe gejank van je, ik herinner me nog het schatergelach in de bioscoopzaal. Één van de meest emotionele scènes in de hele Matrix trilogie verpest door Keanu Reeves's gebrek aan acteertalent. Maar goed, het is niet anders.We gaan terug naar de Super Burly Brawl, een Dragonball Z-achtig gevecht tussen een super- Agent Smith en Neo, gadegeslagen door miljoenen Agent Smith's. Visueel een pareltje, het is het ideale concept voor een eindgevecht in de hele Matrix trilogie en het is verbluffend mooi uitgewerkt. De Super Burly Brawl maakt Revolutions toch nog een passend slot voor de trilogie. De afloop van dit gevecht mag door velen als cheesy en makkelijk worden gezien, ik vind dat het niet beter verzonnen had kunnen worden. Als je meer weet over de geschiedenis van The Matrix, kijk maar naar The Animatrix, dan is de afloop van de oorlog tussen mens en machine zo gek nog niet.

ik vind het jammer dat de afsluiter van de trilogie niet meer heeft kunnen zijn dan een saaie opbouw naar meerdere climaxen waarvan er uiteindelijk maar één echt relevant is voor het gehele verhaal. Maar die ene climax mag er wezen, en alles wat daarvoor komt is nog zeker vermakelijk om naar te kijken. Ik geef de film een 3. Iets hoger dan ik het waard vind, maar omdat het nog net een mooie afsluiter van het verhaal weet te geven, toch een 3.

Geweldige sci-fi concept en werkelijk perfect uitgewerkt met een goed script dat interessante vragen oproept over onze huidige samenleving en qua actie een revolutie betekende voor actiefilms in de westerse filmwereld. De casting is perfect, met zelfs Keanu Reeves helemaal in zijn element, in tegenstelling tot in de twee vervolgdele waar hij stoer genoeg was, maar meer machine was dan Agent Smith ongetwijfeld ooit zal zijn geweest voordat hij menselijke trekjes begon over te nemen.

Nog steeds is deze film een genot om naar te kijken dankzij de prachtige (wel ietwat verouderde) special effects en de uitstekende vorgeveing. De Wachowski's hebben er duidelijk goed over nagedacht hoe het Matrix universum tot stand moest komen, wat nog duidelijker werd in Matrix Reloaded. Ook in het script is het duidelijk, waarin elke dialoog een doel dient binnen het grote geheel en vragen oproept waar vele filmliefhebbers en filosofen nog lang over hebben kunnen discussiëren. Ik werd een echte die-hard fan met Reloaded, maar hier begon het allemaal. De film blijft nog onverminderd boeien na het al tig keer gezien te hebben.

Een 5, een niet bepaald objectieve perfecte score van een die-hard Matrix fan.

Met lage verwachtingen heb ik de film opgezet, omdat ik weet hoe het over het algemeen gaat met gamesverfilmingen en Max Payne volgens de critici de zoveelste mislukte gamesverfilming zou zijn. Ik kan dan ook haast niet geloven hoe teleurgesteld ik alsnog was toen de film eenmaal was afgelopen. Als de makers in ieder geval nog hadden geprobeerd om al het goede van de game te vertalen naar de film had ik er nog mee kunnen leven, maar hier lijken ze zo veel mogelijk hun best te doen om het concept van Max Payne helemaal los te laten. Ik heb het over de bullet-time, de door John Woo-geïnspireerde overdosis aan stijlvol vuurgevechtballet en tot slot het personage Max Payne zelf. Het begon goed met de voice-over aan het begin, maar dat bleek niet meer te zijn dan een korte en uiteindelijk teleurstellende ode aan de game. Max Payne zonder voice-overs is lastig, het was in de game dé manier om je te laten begrijpen wie Max Payne is en wat hem op de been houdt. De scripts van de games waren dan ook heel erg goed geschreven, maar in de film krijg je dat zelfs niet terug door de ongeïnspireerde dialogen tussen de oninteressante personages in een verhaal dat slechts vaag doet denken aan het simpele maar pakkende verhaal van de games. Ik kan nog door ratelen over hoe het personage Mona Sax is aangepakt en wat er verder allemaal mis is met film, maar het is het simpelweg niet waard. Ik ben niet vaak teleurgesteld door een film, maar Max Payne was gewoon zo ontzettend slaapverwekkend dat ik me afvraag hoe ik het vol heb kunnen houden. Misschien vanwege de mooie vormgeving die nog enigszins de sfeer van de game weet te behouden, maar dat wordt algauw teniet gedaan door de onzin rond de Valkyr drug. De paar minuten aan actie die erin zit was redelijk vermakelijk, maar uiteindelijk zijn het maar een paar minuten in een film die er vol mee hoort te zitten.

Uiteindelijk is de film een teleurstelling op elk gebied. Wat het ook probeerde te zijn, het is het niet. Het is een afschuwelijke verfilming van de game, als je het al een verfilming kunt noemen, en als actiefilm of misdaadfilm faalt het keihard door een slap verhaal en oninteressante personages.

Ik heb mijn vrienden nog aardig verrast met deze film. Dachten ze dat het na Braindead niet veel erger kon, kom ik met Meet The Feebles op de proppen. nog meer dan van Meet The Feebles, geniet ik altijd van de reacties van anderen als ze deze film zien. Als je niets ervan afweet, dan kan ik me voorstellen dat je MTF behoorlijk schokkend vind. De humor is absurd, soms zo absurd dat het gewoon niet grappig meer is maar gewoon weerzinwekkend. Maar er valt meestal toch een hoop lol te beleven bij het kijken van deze film. Je zit toch een hele film lang gefascineerd(op verschillende vlakken) naar een stel poppen te kijken, The Muppets hebben nog echte acteurs ertussen lopen.

3 sterren, gewoon hersenloos vermaak in een absurde satire. Het is hoe dan ook onvergetelijk.

Een standaard horrorfilm met alle bekende ingrediënten. Wat wel helpt is de invloed van de Aziatische regisseurs, want die weten wel wat eng is. De film heeft zijn momenten, het is vakkundig gefilmd, en uiteindelijk is het gewoon een zeer vermakelijke horrorfilm waar niet zoveel mee mis is.

3

Ik wilde deze film zien vooral omdat Vinnie Jones erin speelde. Ook kreeg het een aardige review op IGN en Clive Barker vind ik een hele goede horrorschrijver. Niks kon mij echter voorbereiden op het onwaarschijnlijk stijlvol en bruut schouwspel van The Midnight Meat Train.

Ik begrijp dat er maar weinig zijn die zo weg zijn van deze film als ik, maar als grote fan van horror kan ik niks anders zeggen dan dat ik zwaar onder de indruk ben, ondanks het simpele verhaal. Wat deze film voor mij zo speciaal maakt is de prachtige combinatie van een grimmige sfeer, geweldige opbouw van spanning (ik zat er helemaal in) en personages waar ik daadwerkelijk wat om geef. Cooper en Bibb doen het heel goed als koppel Leon en Maya, en vooral de obsessie die Leon krijgt met de moorden en hoe het hun relatie beïnvloed vind ik mooi gedaan. Vooral de meeste horror van zo'n beetje de laatste 10 jaar geeft de kijker ontinteressante (en meestal jonge) personages die niet kunnen acteren, dat vond ik hier persoonlijk wel anders. Wat ik ook interessant vond was het feit dat je al vrij vroeg weet wie de moordenaar is, maar je weet nog niet het waarom. Vinnie Jones is dan ook perfect gecast als de mysterieuze, brute moordenaar. Vooral zijn intense blik en subtiele gezichtsuitdrukkingen maken het personage ontzettend creepy en tegelijkertijd ook fascinerend. Ik vraag me nog steeds af wat er met Mahogany allemaal is gebeurd voordat hij de koelbloedige moordmachine werd die je in deze film ziet. De film zit boordevol zowel spannende als gory scènes die allemaal vakkundig zijn uitgevoerd. De special effects vind ik nergens overdone en dragen bij aan de stijl tijdens de moorden, die overigens heerlijk gory zijn en me iedere keer een kick gaven, wat wel anders is bij de torture porn van films als Saw en Hostel. Dan is er nog de geweldige soundtrack, die perfect aansluit op de sfeervolle beelden.

Eigenlijk is het einde het enige waar ik echt wat op aan te merken heb, want daar ontspoord de film een beetje. Je hebt al door dat er meer gaande is dan simpelweg een gestoorde gek die voor zijn plezier aan het moorden slaat, maar wat er uiteindelijk onthuld wordt slaat werkelijk alles en komt volledig uit het niets. Tegelijkertijd is het toch weer erg Clive Barker's stijl, maar gezien de rest van de film voelt het toch misplaatst, maar alles vóór de laatste 5 minuten kan ik toch wel de beste horrorfilm noemen sinds The Descent.

Een ietwat teleurstellend vervolg op het meesterlijke Mission: Impossible, waarin je elk moment spanning voelde door subtiel camerawerk en goede performances. Dit vervolg is een heel stuk minder subtiel, en het verhaal is zelfs nog een stuk zwakker dan in het origineel. Sterker nog, in tegenstelling tot het origineel weet het verhaal hier niet eens enigszins te overtuigen.

Tom Cruise schittert wederom als Ethan Hunt, al raakt het personage een beetje van zijn geloofwaardigheid kwijt door het matige script, dat een heel andere Ethan Hunt laat zien dan in het origineel. Eentje die dingen kan waar de "originele" Ethan Hunt alleen maar van kan dromen. De actie in het origineel was overdreven, maar nog altijd erg gaaf en ik vond het qua geloofwaardigheid acceptabel doordat de film zo enorm goed in elkaar stak. Regisseur John Woo gooit af en toe alle remmen los, en dat werkt naar mijn mening niet helemaal in het universum van Mission: Impossible, ondanks de titel. Dan vind ik het toch meer Mission: Improbable, hoewel Anthony Hopkins' character het tegendeel beweert.

Ondanks het feit dat ik de overdreven actie niet vind passen in M:I 2, zit ik wel te genieten van het gevoel voor stijl tijdens de actiescènes. Vooral de finale is er een om niet te vergeten. Waar Woo's stijl van regisseren niet past in de wereld van M:I 2 in het algemeen, weet hij wel als geen ander hoe je vette actie moet brengen. Toch komt dat talent veel beter naar voren in een actiethriller als Face/Off.

3 sterren. Een stuk minder dan het origineel en het verliest alle geloofwaardigheid. Je kan volop genieten van de overdreven actie, maar het voelt niet alsof het thuishoort in deze film. Dat wil toch een hoop zeggen nadat het origineel toch ook al behoorlijk ver ging.

Een lichte teleurstelling na Darabont's vorige verfilmingen van Stephen King, maar desondanks toch een zeer vermakelijke horrorfilm met goede special effects en spanning. De monsters waren zeer effectief naar mijn mening, de personages helaas niet. Thomas Jane was aardig voor het grootste gedeelte van de film, maar hij zakte door de mand nadat hij zijn zoon vermoorde, zelden heb ik zo'n ongeloofwaardig stukje overacting gezien. Ik hou wel van een einde zoals die in deze film met het leger dat net te laat komt voor de hoofdpersonen, maar het kwam allemaal totaal niet geloofwaardig op mij over. Een nogal geforceerde poging tot een deprimerend einde, als je het mij vraagt Voor de rest ergerde ik me kapot aan die vrouw die constant religieuze onzin aan het uitkramen was. Niet alleen omdat ik me totaal niet kon vinden in wat ze zei, met alle respect aan mensen die wel een geloof hebben, maar vooral op de manier waarop haar irritante gezwets andere personages overhaalde om haar te volgen. Ik snap de boodschap hierbij, maar ik kan gewoon niet geloven dat mensen zo makkelijk over te halen zijn, zelfs niet in zo'n situatie. Maar ik moet zeggen dat haar verschrikkelijke acteerprestaties de geloofwaardigheid ook niet bevorderden. The Mist wordt gered door de wezens, die gelukkig voor een redelijk aantal spannende scenes zorgen.

3 van de 5 sterren, de film werkt prima als horrorfilm met monsters, jammer dat bepaalde belangrijke personages (met de religieuze vrouw als toppunt) totaal niet boeien en naarmate de film vorderde me zelfs steeds meer op de zenuwen gingen werken.

Ik viel meerdere malen van de bank af van het lachen toen ik deze film voor het eerst zag. Mijn eerste kennismaking met Chaplin, één van de grootste komische filmtalenten ooit. Het tempo waarmee hij door de aaneenschakeling van hilarische situaties heenjaagd en dan ook nog tijd heeft voor een beetje romantiek en kritiek op de modernisering is ongeëvenaard. Het is dit tempo dat Modern Times toch nog wel ietsje beter maakt dan The Great Dictator, die mijn top 10 net niet heeft gehaald, helaas. Chaplin is in ieder geval gewoon meesterlijk goed.

Een aaneenschakeling van klassiek geworden sketches die nog een verrassend goed geheel vormen ook, uitgevoerd door een groep van de meest talentvolle komieken ter wereld. Hier valt niet veel aan toe te voegen, behalve dan een hoge score. Geen perfecte score, want na de film vele malen gezien te hebben, moet ik toegeven dat het tempo in de film af en toe iets te laag ligt, waarbij er bepaalde grappen doodslaan. Een 4.5, toch wel.

Teleurstelling, ik had al niet veel verwacht maar dit is gewoon niet Mr. Bean. The Ultimate Distaster Movie was nog erg grappig, hoewel het verhaal absoluut niet kon boeien en het Mr. Bean er nou niet bepaald grappiger op maakte. Mr. Bean's Holiday heeft zijn charmes, net als Mr. Bean zelf, maar dat is nou net het probleem in deze film. Het had een Bean film moeten zijn, waarin Mr. Bean het leven (tijdelijk) zuur maakt voor iedereen in zijn directe en/of indrecte omgeving door zijn asociale gedrag, maar in Mr. Bean's Holiday merk ik alleen in het begin af en toe wat van dit typische gedrag, maar het komt nooit echt tevoorschijn zoals dat in The Ultimate Distaster Movie nog wel gebeurde. Om het even samen te vatten: Mr. Bean is véél te aardig in deze film, dit is een charmante kant van Mr. Bean die we te zien krijgen hier, maar tegelijkertijd ook de saaie kant. Jammer hoor, dat zo'n beroemd personage op deze manier met pensioen moet gaan. Nou ja, laat het hier nou maar bij, Rowan Atkinson. Het valt nou toch niet meer te redden. Een 2.

Robin Williams op zijn best, Mrs. Doubtfire is voor mij nog steeds een hilarische familiefilm waarin een hoop te lachen valt. Robin williams kan af en toe best irritant zijn, maar dat is dan vooral in zijn wat senitmentelere rollen. In Mrs. Doubtfire wordt het sentiment prima afgewissled met absoluut hilarische situaties waarin Williams verzeild raakt. 3.5 Een leuke familiefilm zoals alleen Chris Columbus die kan maken.