Opinions

Een film die absoluut ergens in mijn top 20 thuishoort. Ik heb genoten van Large's zelfontdekkingsreis, geholpen door een leuke, spontane (en ietwat gestoorde) meid en zijn jeugdvrienden. Dat gaat gepaart met goede acteerprestaties(zeker Portman's beste, na Léon), goede idalogen en een geweldig uitgewerkte karakterontwikkeling van het hoofdpersonage, die langzaam maar zeker eigenlijk voor het eerst echt tot leven komt. Ik heb repsect voor Zach Braff dat hij het voor elkaar heeft gekregen om zo'n script te schrijven, de film te regisseren en dan ook nog eens het hoofdpersonage speelt. Hij snapt zelf natuurlijk perfect hoe dat personage in elkaar steekt, en dat is te zien. Heel subtiel verandert het personage, komt weer tot leven en besluit tenslotte hoe hij verder moet gaan. Misschien wel zo subtiel dat sommige kijkers het verschil niet kunnen zien aan de Large aan het begin van de film en die aan het eind. Misschien dat ik wel onzin praat en het wel degelijk zo oppervlakkig is als sommige mensen beweren, maar ik denk van niet.

Verder vond ik de humor prachtig, met enkele helaas wat clichématige personages die eerder in een melige tienercomedy thuishoren, maar die mij nog wel konden bekoren omdat ze toch niet zo lang in de film zitten, en zeker voor een lach zorgen. Het gebruik van zulke personages stoorde mij dus absoluut niet. De soundtrack is al helemaal geweldig, ik bedank Braff voor de muziek van The Shins, nu ben ik ook een grote fan.

Topprestatie van Braff als scriptschrijver, regisseur en acteur. Het is voor mij elke keer weer genieten van de leuke personages, de dialogen, het verhaal en (ook niet onbelangrijk) de muziek. Ik geef 5 sterren.

Ondanks dat ik zo'n Matrix fan ben, is dit toch het soort sci-fi waar ik het meest van houdt. De nabije toekomst, waar een wetenschappelijk vraagstuk van onze tijd wordt gebruikt als basis voor een boeiend verhaal over wat voor gevolgen de vorderingen van de wetenschap kan hebben op het leven van de mens. In Gattaca gaat het om de mogelijkheid om iedereen genetisch perfect te maken, maar maakt dit iedereen die niet "perfect" zijn minder waardevol? Dit vraagstuk ondersteund een spannend thriller-achtig verhaal in Gattaca, waarin je constant geboeid blijft door de hoofdpersonages en of vincent uiteindelijk ontmaskerd zal worden om zijn imperfectie en zijn droom in duigelen zal vallen.

Uitstekende science fiction, zoals science fiction bedoelt is. 4.5.

Ik heb me kostelijk vermaakt met Ghost Rider. Een typische popcorn flick met vette special effects, actie en een hoofdrolspeler die de rol op de juiste manier aanpakt. Natuurlijk was het een droom van Nicholas Cage om dit personage te spelen, dus dat verklaart waarom hij met zichtbaar veel plezier de rol van johnny Blaze speelt. Dat verhoogt voor mij ook het kijkplezier, maar ik vind het meestal wel prettig om Nicholas Cage in een goede actierol te zien. De actie komt hier achter natuurlijk van een computer gerenderd personage, maar dat mag de pret niet drukken. Wat wel jammer is, dat de actie toch flink tegenviel. Je kan een hoop doen met een motorrijder van de duivel, maar de makers hebben niet optimaal geprofiteerd van deze potentie. Ook de gevechten zijn kort en helaas niet krachtig. Maar dat neemt niet weg dat Ghost Rider alsnog een vermakelijke film is met genoeg humor en eye candy om op z'n minst één keertje te kijken met een paar biertjes met mate en maten. 2.5

Eindelijk weer eens mezelf laten verrassen door een film waar ik helemaal niks van afwist, ik kwam deze toevallig tegen op imdb en had meteen al het gevoel dat ik deze moest zien. Soms heb je dat gewoon.

Thora Birch en Scarlett Johansson zijn geweldig als de twee cynische tieners Enid en Rebecca die net zijn hun diploma hebben gehaald, maar voor de rest niet echt een idee hebben van wat ze willen doen. De maatschappij waarin ze zijn opgegroeid doet hen helemaal niks en ze hebben kritiek op iedereen. Als Enid een oudere vent ontmoet genaamd Seymour (fantastische rol van Steven Buscemi), begint ze hem steeds vaker te zien en het is al gauw duidelijk, ondanks dat ze hem probeert te helpen om een date te krijgen, dat ze gevoelens voor elkaar hebben.

Wat ik nog het mooist vond is dat Enid's denkwijze over de wereld en hoe weinig ze erin thuis hoort steeds meer bevestigd wordt. Zo is het einde van de film ook zeer toepasselijk en ik denk niet dat een typisch happy end gewerkt zou hebben. Rebecca laat verrassend genoeg zien dat zij wél prima kan meedraaien in de maatschappij, en zo groeien de twee beste vriendinnen steeds meer uit elkaar. Dat is het soort drama wat ik zeker kan waarderen, want als er iets is waar ik een hekel aan heb is het wel overdreven sentiment. Niets van dat in deze film. Het is een klein verhaal met boeiende thema's en personages die volledig overtuigend overkomen, wat toch altijd weer genieten is tussen alle typische romantische zooi en dramatisch sentimentele dramafilms.

Ghost World is een mooie film waar ik goed in kon komen, de balans tussen komische situaties en drama was perfect en ik raakte echt gehecht aan de personages. Vooral Seymour vond ik sympathiek, en ik kan me ook wel een beetje identificeren met hem en zijn karakter.

Erg leuke film met amusante rollen wederom van Bill Murray en de hele bende. Vooral beroepsidioot Rick Moranis vind ik altijd weer even leuk om te zien. Er worden veel grappen gemaakt en ze zijn niet allemaal even grappig, maar uiteindelijk weet de film wel in de lijn van zijn voorganger te amuseren. Toch was er een stuk meer meligheid te bespeuren hier dan in het origineel, wat ik toch een beetje jammer vind want in het origineel werden deze momenten prima afgewisseld met spanning. dat maakt dit deel toch wat minder dan het origineel, dat ook qua spanning en zelfs een beetje horror nog genoeg te bieden had.

Een 2.5.

Ik vond The Grudge 1 nog best te doen, af en toe aardig griezelen in die film. Deze film, echter... Ik ben nooit streng wat films betreft, de grootste b-film troep uit Hollywood kan voor mij nog veel kijkplezier opleveren. Des te meer reden om ver uit de buurt van the Grudge 2 te blijven, als zelfs ik al bijna in slaap viel. Waar ging dit verhaal in godsnaam naartoe? De film was afgelopen en ik zie nog steeds niet het nut van dit verhaal ten opzichte van wat er al allemaal onthuld was in deel 1. Dan had The Grudge 2 als doel de kijker de stuipen op het lijf te jagen zoals het origineel dat al probeerde (en er meer dan eens bij faalde)? Nee, ook niet. De spanning was ver te zoeken en zelfs het blood & gore-gehalte viel vies tegen. Ik concludeer dat The Grudge 2 compleet nutteloos was als film, en alleen diende om in te cashen op het succes van zijn voorganger. Nou is dat bij 99% van alle horrorsequels het geval, maar die hebben vaak nog wel wat te bieden qua horror. The Grudge 2 faalt zelfs in het horrorgehalte en dat lijkt me toch niet echt goed.

1 ster, een half puntje meer dan het laagste cijfer omdat ik nog net niet in slaap viel.

Ik ben gek op de serie Bottom, deze onofficiële Bottom-verfilming (die wel dezelfde humor bevat) bewijst dat de bottom-humor eigenlijk het best werkt in afleveringen van een half uur, maar ook in deze film genoeg te lachen.

De intro alleen al met Eddie die de stompzinnigste dingen doet op een motorfietsje is geweldig, het zet de toon voor de gehele film. Bottom humor valt naar mijn mening het best te omschrijven als Looney Tunes in live action, maar dan nog grover en met veel meer hersenloos geschreeuw. Gelukkig zitten er zoveel grappen tussen dat er om de zoveel tijd wel eentje raak is. Wat deze film als nadeel heeft is dat er ook nog iets als een verhaal in moet. Waar de zwakke verhaaltjes van de serie niet opvallen omdat er altijd wel iets stompzinnigs aan de hand is waar je om kan lachen, krijgen de makers het niet voor elkaar om dit effect in een speelfilm te krijgen. Er vallen aardig wat dooie momenten die nodig zijn om het verhaal verder op gang te helpen. Wat ook een probleem vormt is de locatie. Bottom humor werkt het best in een beperkte ruimte, daarom is de serie ook zo hilarisch als Ritchie en Eddie elkaar weer tot moes slaan. Hier krijg je gelukkig ook meer dan genoeg van in de film, zoals de geweldige keukenscène. Maar de vele manieren waarop Ritchie de hotelgasten het leven zuur maakt, werkt toch een stuk minder op de lachspieren. Toch moet ik wel zeggen dat het bewonderenswaardig is dat ze geprobeerd hebben iets anders te doen met het verhaal dan we in de gemiddelde Bottom-aflevering zien. Het zijn dan wel dezelfde personages qua gedrag, maar toch zie ik Ritchie en Eddie van Bottom niet zo snel hun appartement verlaten om een hotel te runnen. Verder zijn er leuke bijrollen van bijvoorbeeld Bill Nighy en Simon Pegg, ook al hebben ze hier niet zoveel te doen.

Een film die het niveau van Bottom niet weet te behalen (en afhankelijk van hoe je het bekijkt, was dat al een zeer laag niveau), maar zeker genoeg vermaak biedt om een speelfilm met deze flauwe maar voor de liefhebbers geweldige humor te rechtvaardigen.