Opinions

Een weergaloos avontuur met de op één na machtigste soort krijger sop deze aardkloot. Natuurlijk zou Ninjas of the Caribbean deze film helemaal met de grond gelijk gemaakt hebben, maar daar gaat het hier even niet om.

Na de twee vervolgdelen doen veel mensen alsof het vooral Johnny Depp is die de hele franchise interessant maakt. Ik ben het daar mee eens als je het alleen over Dead Man's Chest hebt, hoewel ik Sparrow daar meer een laffe eikel vond dan in het origineel. At World's End moet ik nog zien, helaas. Hoe dan ook, ik moet zeggen dat ik het met deze stelling niet eens ben. Ja, Jack Sparrow is een van de hoofdattracties in deze op een pretpark attractie gebasseerde film (god, wat ben ik toch weer flauw), maar PotC heeft nog veel meer te bieden. De gehele piratencast (vooral die van de Black Pearl) doen allemaal met veel succes hun best om de kijker te amuseren met hun overdreven piratengedrag. Geoffrey Rush schittert (en in de tweede film door afwezigheid) als Cpatain Barbossa, een rol die hem op het lijf geschreven is. hij heeft er duidelijk lol in, maar laat dat niet in de weg staan van een performance die gelijk staat aan die van Johnny Depp. Barbossa mag niet onderschat worden als personage dat veel toevoegt aan de sfeer en het verhaal, dat werd ook pijnlijk duidelijk in Dead Man's Chest.

De special effects zijn nog steeds prachtig om te zien, het spookschip en de spookpiraten zien er bijna angstaanjagend uit. ik vind ook dat de special effects veel effectiever worden gebruikt om de sfeer te creëren dan in Dead Man's Chest. ik weet dat ik The Curse of the Black Pearl heel erg veel zit te vergelijken met dead Man's Chest, maar dat is vooral om nog maar eens te benadrukken hoeveel beter The Curse of the Black Pearl is. Zowel qua verhaal, als in beeld en geluid (die vette muziek!).

Dan moet ik het tenslotte nog wel even hebben over Johnny Depp, want hoewel hij de film zeker niet in zijn eentje draagt, was de film een stuk minder geweest zonder Capatin Jack. hij speelt de rol op onnavolgbare wijze, misschien alleen te overtreffen door Keith Richards op wie de maniertjes van Jack zijn gebasseerd. Hulde aan Johnny Depp.

Een 4.5, AAARRRRR!!!!

Het is moeilijk om een cijfer te geven aan deze film, omdat het zeker een bizar slechte film is. Maar zoals vele filmfans al weten, zijn Ed Wood-films zo ontzettend slecht dat ze weer vermakelijk worden. Het was niet Ed Wood's bedoeling, en toch zijn de dialogen, acteerwerk en regie van zulk laag niveau, dat je constant met een brede glimlach voor de TV zit en af en toe in lachen uitbarst. Dankzij de prachtige Tim Burton-film Ed Wood heb ik nu eindelijk een aantal Ed Wood-films in huis gehaald, en met Plan 9 From Outer Space als eerste kijk ik nu al uit naar Glen or Glenda en Bride of the Monster. Als cijfer heb ik besloten om een 2/5 te geven. Dat is mijn score zonder de amusementswaarde erin berekend. Als ik eerlijk moet zijn: ik heb véél slechtere films gezien als dit die nog niet eens de helft van de vele fouten bevatten die te vinden zijn in Plan 9 From Outer Space. Maar het ding met Plan 9 is: op de een of andere manier zie ik toch de liefde van de regisseur er vanaf stralen, en dat doet mij al veel plezier. Daarom kan ik het absoluut niet de laagste score geven.

Een middelmatige horrofilm, dat ook nog probeert een beetje familiedrama erin te brengen. Bij vlagen zeer spannend, af en toe goor maar meer dan eens komen er van die domme horrorclichés in voor om de spanning kunstmatig op te krikken, dat had voor mij niet gehoeven. 2 sterren, niet echt slecht maar ik hoef de film niet nog eens te zien.

Hoewel het er even op leek dat we Disney alleen nog konden associëren met de uitstekende Pixar-films en computeranimatie, laten ze met The Princess and the Frog zien dat ook in de 21ste eeuw Disney nog steeds in staat is om de magie die we kennen van Beauty and the Beast en The Little Mermaid te laten herleven. The Princess and the Frog is zeker geen nieuwe Disney classic, maar het mag duidelijk zijn dat het een zeer vermakelijke film is met alle ingrediënten die we verwachten van Disney-films.

The Princess and the Frog is nostalgisch op twee manieren, want naast de prachtige traditionele animatie speelt de film zich ook af in het oude New Orleans, de geboorteplaats van de jazz. Hier wordt mooi op ingespeeld door middel van de jazzy soundtrack. Het sterkste punt van de film is dan ook, zoals bij vele oude Disney-films ook het geval is, de heerlijke liedjes. Down in New Orleans van Dr. John is bijvoorbeeld echt iets om op je MP3-speler te zetten. Almost There and Gonna Take You There zijn ook mooie uitschieters die nog lang in je hoofd blijven zitten. Anika Noni Rose als Tiana heeft een prachtige zangstem, wat vooral in Almost There naar voren komt. Gonna Take Take You There van alligator Louis is een mooie ode aan Louis Armstrong.

De animatie zelf is als vanouds een lust voor het oog. De makers zeggen geïnspireerd te zijn door Bambi en Lady and the Tramp, dus je kan je al voorstellen dat het er allemaal gedetailleerd en levendig uitziet. Wat dan helaas toch een beetje een teleurstelling is, dat is het verhaal. Hoewel deze variant op het verhaal van De Kikkerprins een geinige modernisering is met sowieso een boeiende setting, zit het wel boordevol met de welbekende Disneyclichés en de schurk is helaas niet erg memorabel. Het voodoo aspect dat de betovering van het originele sprookje vervangt is leuk gevonden, maar het vloekt wel enigszins met de jazz sfeer die de film aan de andere kant probeert neer te zetten. De film hangt qua sfeer op twee gedachten en dat is moeilijk om goed te doen, zo ook dus voor Disney.

Disney is dus nog niet helemaal in topvorm. Ze geven een interessante twist aan het originele sprookje en ik hoop ook in de toekomst dit soort originaliteit van Disney te zien. Maar tegelijkertijd hoop ik dat ze zich wat meer van het verleden kunnen lostrekken en de Disney magie toepassen op projecten met compleet nieuwe verhalen. The Princess and the Frog is een goede start.

Ik hoorde van deze film nadat ik Stardust had gezien en op imdb zocht naar soortgelijke films. Toen zag ik dat veel fans van The Princess Bride ook fans waren van Stardust, dus ik heb The Princess Bride opgezocht en gekeken. Ik vind dat de film inderdaad net als Stardust veel aktie, fantasie, humor en romantiek heeft, alle juiste ingrediënten voor een goed avontuur. Maar The Princess Bride is wel gedateerd op een aantal vlakken en dat maakt de film wat minder. Maar eerst zal ik vertellen wat ik goed vond aan de film, en dat is nog altijd een hoop. De acteurs spelen allemaal geweldig, vooral Montoya en de reus vond ik humoristisch. De vertelstijl kon me ook bekoren, een grootvader die voorleest aan zijn kleinzoon, die aanvankelijk niets voelt voor een onderbreking van zijn NES-game voor een oud verhaal uit een boek, maar uiteindelijk net als de kijker geboeid raakt door het verhaal. De gevechten in de film zijn uiterst vermakelijk, vooral het zwaardvechten. Wat de film erg gedateerd maakt is de muziek, dat me deed denken aan een soundtrack van een slechte televisiefilm. Ook vind ik dat de film, waarschijnlijk door een beperkt budget, de fantasiewereld waarin het verhaal zich afspeelt niet helemaal overtuigend weergeeft.

3,5 voor een lekkere avonturen/fantasiefilm met genoeg humor en avontuur.

Jammer dat de film zo moet adverteren met de kreet "in de stijl van It Ain't Half Hot Mum", want dat schept de verkeerde verwachtingen. De film heeft zijn komische momenten, zoals John Cleese die oefeningen doet of een soldaat die oefent om iemand op subtiele wijze uit te leggen dat zijn moeder is overleden. Maar de humor komt nooit in de buurt van It Ain't Half Hot Mum en daar zou het ook niet mee vergeleken moeten worden. Het is een erg amusante film op zich met een interessante kijk op soldaten in de oorlog. De film probeert niet alleen te amuseren, maar ook een boodschap over te brengen over oorlog. Ik vind dat de acteurs zich prima staande houden met zo'n script, waar de balans tussen comedy en drama een beetje zoek is. Maar ik heb mezelf in ieder geval prima weten te vermaken met de optredens van SADUSEA (grappige naam, trouwens) en de spaarzame, grappige momenten. Geen goede film, maar ook zeker niet slecht. Het is het waard om meerdere keren te zien. Ik hechtte me uiteindelijk toch wel aan de personages.

2.5

Wat mij betreft is dit een van hoogtepunten in de Amerikaanse cinema van de jaren 90. zo geweldig hoe verschillende onzinverhalen zoals die in Pulp Fiction toch zo boeiend en met een onovertroffen gevoel voor stijl verteld worden. Dialogen die je bijblijven, hoe onbenullig ze vaak ook zijn, dat is toch een prestatie van jewelste en wie kan dat dan ook beter dan Tarantino? John Travolta en Samuel L Jackson stelen absoluut de show in deze film, of ze nou samen of apart een scene hebben. Travolta is natuurlijk ook geweldig samen met Uma Thurman, hun gesprek in het restaurant is nog steeds zo boeiend door de eerlijkheid van hun uitspraken. Denk maar aan het stukje over "uncomfortable silences", toch wel een van de mooiere uitspraken van de film.

Helaas moet ik toegeven dat de film al sinds de eerste keer dat ik hem zag, niet alle verhalen even boeiend verteld worden. Tegenwoordig is het zo dat als ik de film opzet, dan haak ik af bij "The Golden Watch", wel na die prachtige speech van Christopher Walken, uiteraard. Bepaalde stukken film hadden eruit geknipt mogen worden, zoals de overbodige wandeling van Bruce Willis zijn personage naar zijn appartement.

Maar als ik de film dan toch weer helemaal uit kijk, is het wel weer vollop genieten met Travolta en Jackson, en "The Golden Watch" heeft ook wel hele verrassende situaties. Ik wilde de film eigenlijk 5 sterren geven, maar wegens het iets te lange en af en toe zich voortslepende "The golden Watch" halverwege de film, krijgt Pulp Fiction toch een half puntje aftrek.