Opinions

Ik was even sprakeloos toen de film (Director's Cut) afgelopen was. Hoe kon ik al die jaren zo'n waanzinnig goede sci-fi over het hoofd hebben gezien? De hele stijl was flink verwarrend in het begin, maar wel prachtig, en natuurlijk kom je er gaandeweg achter waarom alles zo vreemd aanvoelt in de film. Het hele mysterie rond Murdoch en zijn verleden vormt een perfect begin voor iets dat nog véél groter is. Ik ben gek op complottheorieën, maar voor het verhaal dat Dark City brengt kan helemaal niks je voorbereiden. Het hele idee erachter brengt je ook aan het denken over wat je nou precies menselijk maakt, wat dat betreft zijn de thema's in deze film minstens net zo krachtig als die in klassiekers als Blade Runner en The Matrix. Dark City doet sowieso niet onder voor deze klassiekers, en het had meer succes verdient. De acteurs doen het goed, en het gebrek aan karakterontwikkeling bij de personages van John Hurt en Jennifer Connelly is eigenlijk heel logisch als je de boodschap van de film doorhebt. Rufus Sewell was zeer overtuigend, ook naarmate hij steeds meer te weten komt en steeds sterker wordt. De special effects waren overdonderend, zeker als je bedenkt dat deze film al 10 jaar oud is. De soundtrack is zeer goed, het past bij de film en versterkt de sfeer. Uiteindelijk vond ik het enige minpuntje van de film de climax, dat had subtieler gemogen, hij hoefde toch niet ineens superman te zijn die alles wat de strangers collectief deden makkelijk in zijn eentje kan doen? Maar verder heb ik er niks negatiefs over te zeggen.

4,5 voor een prachtige sci-fi meesterwerk met een unieke vormgeving en een origineel verhaal dat je aan het denken zet.

Zeer aardig eerbetoon aan die oude horrorfilms met gigantische buildups naar de climax. Nou moet ik zeggen dat de climax er zeker mag wezen, maar de buildup...de eerste helft van de film is aardig, met Kurt Russell in een combinatie van de badass zoals ik hem graag zie en een zielige oude man die af en toe zijn kicks nodig heeft. De climax van de eerste helft was ook goed te doen, maar veel te snel over. En dan komt de tweede helft...waarom vind Quentin Tarantino het nodig om de buildup uit oude horrorfilms hier over te nemen en vervolgens veel te langdradig en saai te maken door het te veranderen in één grote praatsessie tussen een stel meiden die heel geforceerd cool proberen over te komen? In de eerste helft van de film kon het er nog mee door, maar in de tweede helft vond ik het bijna niet uit te houden. Maar Kurt Russell maakt een hoop goed met zijn Stuntman Mike, waarmee hij stoerheid uitstraalt maar tegelijkertijd ook laat zien dat hij slechts een mens van vlees en bloed is. De grote finale maakt ook een hoop goed, want dan laat Tarantino de actie van het scherm afspatten met een ouderwetse en goed geregisseerde auto achtervolging.

Nog maar net 3 van de 5.

Wat een acteerspektakel in deze film, zeg! Man, man, man, dit is niet normaal meer. Scorcese, dit is gewoon asociaal. Sowieso ben ik een grote fan van professioneel sarcat Jack Nicholson, maar hij gaf zelfs nog net ietsje meer in deze film. De hoofdrolspelers Matt Damon en Leonardo DiCaprio speelden de sterren van de hemel, ik heb beide nog nooit zo goed zien spelen als in deze film. Maar met zo'n ervaren regisseur is dat dan ook geen wonder. Mark Wahlberg laat ook zien wat hij in huis heeft, als opperklootzak bij de Undercover Division. Het verhaal werd op prachtige wijze verteld. Rekening houdende met de vele personages, komt Scorcese met een montagestijl die het hele verhaal overzichtelijk houdt. Ik vind het klasse hoe hij dat doet. De cameravoering was megastrak, wat een stijlvolle film oplevert. Jammer alleen van de laatste tien minuten. Hoewel ik het verrassend vond wat er allemaal gebeurde, was het wel iets te makkelijk afgehandeld. Ik kijk zelden misdaadfilms, maar The Departed maakte een diepe indruk.

Een leuk kleine thriller, die helaas net iets te voorspelbaar is om echt spannend te worden. Ook leunt het verhaaltje helaas weer erg op een love interest, dat afbreuk doet aan de sfeer en ervoor zorgt dat er al helemaal geen spanning wordt opgebouwd tijdens de film. Ik vraag me af of filmmakers zo'n verhaal als deze eens kunnen uitvoeren zonder dat de hoofdpersoon een meisje ontmoet en hup, je ziet al waar dat heen gaat. Alleen de climax bevat een hoop spanning en is dan ook erg vakkundig uitgevoerd, maar het komt in feite erg plots omdat je als kijker bijna nooit het gevoel hebt een thriller te zien, terwijl dat het toch had moeten zijn, denk ik. Het sterkste punt van de film zijn de acteerprestaties. Hoewel Shia LaBeouf wel erg veel voorkomt in films de laatste tijd, is het wel duidelijk dat hij het talent heeft om uit te groeien tot een goede acteur. Hij houdt zich naar mijn mening altijd prima staande in grote rollen, en ik denk dat hij de status van tieneridool net als Dicaprio dat heeft gedaan uiteindelijk zal overstijgen. Zijn medespelers spelen ook prima, waar vooral Aaron Yoo een leuk personage neerzet. David Morse is een acteur die ik altijd graag zie in films, vooral in dit soort rollen, maar doordat de film zo'n standaard thrillerverhaal bevat is het makkelijk te voorspellen wat zijn rol is in het verhaal. Voor de rest kan ik kort zijn: leuke film om af en toe eens te zien, maar bij een goede thriller verwacht ik meer dan slechts een leuke film. Ik wil dan spanning en een goed verhaal. Alleen in de climax was er spanning, maar vooral door het ontbreken van een goede opbouw gedurende de film was het hier al veel te laat voor om Disturbia boven het gemiddelde uit te laten komen.

Prachtige film met twee geweldige acteurs die goed op elkaar inspelen. Ik vond met name Johnny Depp overtuigend als Don Juan, met dat mooie accent en goede dialogen. aan het einde ga je toch een beetje twijfelen, maar je gelooft in ieder geval nog steeds graag dat hij het werkelijk is. Ook leuk om te zien dat Johnny Depp al ver voor Pirates of the Caribbean kwam al training had in zwaardvechten.

Ik geef het 4 sterren. Mooie film.

Ik vind deze film zeer origineel en uniek, maar ik vind het wel een beetje, zoals ze dat zeggen, overrated. Het acteerwerk is, met name dat van Jake Gyllenhaal zelf, zeer goed te noemen. Het sfeertje is goed getroffewn, ondersteund door een fantastische soundtrack. Zowel het origineel gecomponeerde werk en de gelicenseerde muziek past perfect bij de film. Het hele concept rond tijdreizen en hoe dat uitgewerkt wordt in deze film is niet alleen uniek, het werkt ook uitstekend en geloofwaardig.

Zo vol lof over deze film, waarom vind ik het dan "overrated"? Omdat er veel filmliefhebbers zijn die deze film beschouwen als één van de beste films ooit, en naar mijn mening is het verre van dat. Ik vind het zeker 4 sterren waard, het is een prachtige film, maar ik moet zeggen dat ik het verhaal een beetje uit elkaar vind vallen aan het einde. Het is mooi om allemaal theorieën eromheen te gaan verzinnen, maar ik accepteer het niet helemaal wat er gebeurt. De regisseur heeft de spanning zo hoog opgebouwd, dat ik bijna teleurgesteld ben als hij met een climax op de proppen komt waar je zelf mag verzinnen hoe en waarom. Voor mij doet het afbreuk aan het verhaal, ik vind het allemaal net iets te vaag.

Ik kan het zeker begrijpen dat vele filmliefhebbers dat juist als een positief punt zien, maar voor mij hoeft het niet.

Jeugdsentiment, maar na de film vanavond na vele jaren weer eens te hebben gezien, valt het toch ietsje tegen. Iets wat ik wel vaker heb met films uit mijn jeugd, maar Dragonheart is gelukkig nog wel een hele vermakelijke film. Het acteerwerk is niet geweldig, maar het werkt prima voor een fantasyfilm waar nog behoorlijk wat humor in is gestopt tussen al de serieuze stukken van het verhaal. Ik vind alleen dat het allemaal wel ietsje minder had gemogen af en toe, want de film wordt te vaak erg flauw waar het juist op zijn sterkst is bij de interactie tussen Bowen en Draco, wat ik graag meer had willen zien in plaats van de flauwe Brother Gilbert. Ook vind ik de schurk miscast, hij komt niet erg indrukwekkend over als tiran. Sean Connery is nog steeds geweldig als Draco, en Draco komt nog steeds fantastisch tot leven met CG op een niveau die ik tegenwoordig lang niet in alle special effects gedreven films zie. Al met al nog steeds een zeer vermakelijke fantasyfilm, maar het had allemaal ietsje minder flauw mogen zijn en ik heb, nu ik de film zie als twintiger, toch het gevoel dat er meer in had gezeten.

Een 3,0

Zoals bij de meeste Stephen King verfilmingen, heb me nog prima vermaakt met Dreamcatcher. De personages zijn typisch King, en ik vond het verhaal veelbelovend in het begin. De "Ripleys" vond ik nog erg gaaf in het begin, met name de scene in de badkamer. Prachtige CGI, dat moet je op zijn minst toegevn. Daarna gaat het drastisch bergafwaarts met deze film, met Morgan Freeman op de automatische piloot, en het enige spitsvondige ideetje dat er nog overbleef was dat personage dat opgelsoten werd in zijn eigen Memory Chamber, en dat hij alles op alles moet zetten om letterlijk zijn geheugendossiers van een belangrijk persoon verborgen moet houden voor het buienaards wezen dat zijn lichaam heeft overgenomen. Er had meer in deze film gezeten, als er niet zoveel op CGI geleund werd om er maar een paar spectaculaire scenes in te stoppen. Scenes zoals de aanval op het buitenaards schip was lachwekkend en kwam als een totale verraassing, simpelweg omdat het misplaatst was in een film als deze. Een zeer onsamenhangende film is het gevolg.

Een middelmatige film met een slordig script, die teveel leunt op CGI en een paar leuke ideetjes die uiteindelijk maar half zijn uitgewerkt. Dit komt vooral omdat de film teveel probeert te zijn, maar dat niet voor elkaar kan krijgen, zelfs niet in die lange speelduur van meer dan 2 uur.