Opinions

Indrukwekkend en spannend filmdebuut van regisseur David Slade. Deze thriller heeft een nogal vergezocht uitgangspunt, maar het is geheel overtuigend door de dialogen en ontzettend goed spel van de twee hoofdrolspelers. De manier waarop het meisje de man probeert te breken is schokkend, maar het mooiste is eigenlijk dat je nooit echt het idee hebt dat je een simpel good vs. evil verhaal voorgeschoteld krijgt. Dankzij het prachtige spel van Ellen Page en Patrick Wilson krijg je bij beide personen gevoelens van sympathie, maar ook afschuw door wat wat ze in het verleden hebben gedaan of op dit moment aan het doen zijn. Er is geen zwart of wit bij de personages in deze film, en dat maakt het een stuk interessanter dan de gemiddelde thriller.

4 sterren.

Beter dan het boek, maar toch een minder boeiende film dan zijn voorgangers. Wat ik in het boek miste was de magie van de voorgangers, alhoewel dit logisch is gezien de richting die het verhaal opgaat. Wat er in de film miste dat in het boek wel voorkwam was het constante puberale gezeur van Harry, vooral dat ie alles afreageerde op zijn vrienden is godzijdank een stuk minder aanwezig in de film. Wat ik wel erg jammer vind gezien de belangrijke rol die hij inneemt in de komende delen, vind ik de veel te kleine rol van Snape, die naarmate de serie vordert steeds minder in beeld komt. Verder lijken Daniel Radcliffe en Emma Watson steeds verder achteruit te gaan in acteerprestaties, ik vind het erg jammer dat ze niet als acteurs groeien zoals hun personages als tovenaars. Rupert Grint daarentegen wordt steeds beter als Ron, en aangezien ik hem in de boeken ook al boeiender vond dat Harry en Hermelien ben ik er erg blij om dat in ieder geval Ron goed uit de verf komt op het witte doek.

Nog maar net een 3,0

Mijn favoriete Harry Potter boek krijgt een eervolle verfilming. Na het goede Chamber of Secrets werd Chris columbus vervangen door een nieuwe regisseur en zijn stijl bevalt me wel. Alfonso Cuarón weet de donkere sfeer van het boek goed te benaderen en wat mij betreft is het verhaal goed overgezet naar de boek. Jammer dat de regisseur het nodig vond om het één en ander aan het Hogwarts van de eerste twee films te veranderen, waardoor er enkele continuïteitsfoutjes optreden in de filmreeks. Ook doet Alfonso Cuarón iets te veel zijn best om zijn eigen stijl in de film te laten zien, want al die stukjes tussendoor als overgang voor de scènes zien er vaak mooi uit maar hebben absoluut geen nut. Vooral de Whomping Willow zag ik iets te vaak. Ook de fade-out effecten waren bijna nog erger dan in een Star Wars film. Maar desondanks vind ik de film beter dan zijn voorgangers en op zichzelf gewoon een goede film. Alfonso Cuarón neemt zijn tijd met het vertellen van het verhaal en hij doet het goed, vooral aangezien het verhaal van het boek vrij lastig te vertalen is naar een film. Het einde met het spelen met de tijd vind ik zeer geslaagd, ik was al benieuwd hoe we dit te zien zouden krijgen en dat is toch goed gelukt. De cast is weer prima, met de kinderen die allemaal wat volwassener zijn (maar dat mollige joch die Neville speelt was wel heel erg de lucht ingeschoten, kan die ook niks aan doen). Daniel Ratcliffe faalt helaas wel in de emotionele scènes, want er is geen traan te zien in zijn ogen. Wat acteerlessen heeft die wel nodig. Il weet niet hoe dat inmiddels met hem gesteld is, want ik heb deel 4 niet gezien en we zijn ook alweer bijna aan deeltje 5 toe. Verder heb ik nog wel wat commentaar op de special effects. In de voorgaande films waren de special effects van een behoorlijk en consistent niveau, in deze film wisselen ze helaas sterk van kwaliteit. Aan de ene kant zijn er de prachtige Dementors en Buckbeak, de mooiste special effects die we ooit hebben mogen aanschouwen in de filmreeks tot dan toe. Aan de andere kant zijn er de verschrikkelijke Whomping Willow, een irritant CGI vogeltje en de lelijkst ontworpen (in negatieve zin) weerwolf ooit in een film. Het moet nog te doen zijn voor kinderen, maar ze hebben zich toch ook niet ingehouden met de Basilisk uit The Chamber of Secrets? Een flinke teleurstelling. ik beloon deze film uiteindelijk toch met een 3.5, de beste die ik heb gezien uit de filmreeks.

Zeer indrukwekkende film van Peter Jackson, die voorheen vooral bekend (of berucht was) door de films Braindead, Meet The Feebles en Bad Taste. Na al die mfilms gezien te hebbern, ging ik op zoek naar Heavenly Creatures, waarvan het verhaal voor mij nog volslagen onbekend was. Ik had alleen op The Frighteners dvd een kort stukje gezien over de special effects in Heavenly Creatures, en ik kreeg toen de indruk dat het een fantasiefilm is. Dit denkbeeld verdween als sneeuw voor de zon al tijdens de eerste 5 minuten van de film. Nadat ik van de schok was bekomen van die bloederige eerste scene, die eigenlijk al laat zien wat voor gevolgen de relatie tussen de twee meisjes uiteindelijk zal hebben, kon ik me concentreren op waar de film uiteindelijk over ging: de relatie tussen de twee tienermeisjes. De manier waarop Peter Jackson besloten heeft om dit in beeld te brengen vind ik zeer origineel. De lichte overacting van de acteurs en actrices ligt zeer in de stijl van Peter Jackson's eerste paar films., Hoewel je het je niet kan voorstellen bij zo'n waargebeurd verhaal, werkt de overacting perfect in de stijl van Peter Jackson. Het geheel blijft geloofwaardig, vooral dankzij de ongelooflijke beschrijvingen uit het (echte) dagboek van Pauline. De fantasiewereld die de meisjes creëeren wordt prachtig tot leven gebracht. Het versterkt de sfeer van de film enorm, omdat je zo een beetje inziet hoe de meisjes en hun relatie in elkaar zitten, hoe ze de wereld zien en wat hun logica is. op deze manier snap je toch een beetje wat hun beweegreden is van hun gruwelijke daad. De climax werd schokkend in beeld gebracht. Echt keihard zoals ik niet van Peter Jackson gewend was, aangezien hij bloed en geweld altijd met een dikke knipoog in beeld bracht in zijn eerste films. Misschien is dit wel Peter Jackson's grootste meesterwerk en niet LotR. Hoewel ik liever LotR kijk, maar dat ligt meer aan mijn voorkeur qua films dan aan de films. 4.5 ster, ik zat ernstig te twijfelen tussen de 4.5 en 5, maar de overacting kan bij vlagen een beetje irritant zijn. Dat moet ik toch nog wel even eraan toevoegen.

Ik verwachtte absoluut niets van deze film, simpelweg omdat Hellboy totaal onbekend was voor mij. Toen besloot ik het toch maar eens te proberen en daar kreeg ik geen spijt van. Onbetwist het sterkste punt aan deze film is de vormgeving, die is werkelijk prachtig. Ik hoor goede verhalen over Pan's Labyrinth van dezelfde regisseur, maar als ik van het uiterlijk van deze film uit moet gaan, dan kan ik me voorstellen dat Pan's Labyrinth er al helemaal magistraal mooi uitziet. De monsters in deze film en de eeuwenoude architectuur in de laatste helft van de film zijn prachtig om te zien.

Als superhelden film en stripboeken verfilming, overigens wel zonder enige kennis van het bronmateriaal, vind ik Hellboy één van de meest geslaagde verfilmingen. Ron Perlman is perfect gecast als de geboren sarcast Hellboy, een wezen uit een andere dimensie. Wat hoogstwaarschijnlijk een demoon zou zijn als het als volwassene uit die wereld zou komen, komt Hellboy al als baby bij mensen terecht en wordt opgevoed door mensen. Zo kiest hij ervoor om mensen te beschermen tegen monsters zoals hij, die in tegenstelling tot hem wel doen waar ze geboren voor zijn: het overnemen van de wereld. Het is jammer dat er niet wat meer gedaan is met de verwarring die bij hem onstaat over zijn ware doel als hij zijn identiteit ontdekt. Hij maakt de juiste keuze vrij snel en dat maakt hem niet echt een interessant personage. Wellicht kunnen ze daar in het vervolg meer mee doen.

De horrorelementen geven deze film net dat beetje meer dat het onderscheidt van andere superheldenfilms zoals Spider-Man en X-Men. De monsters zijn prachtig ontworpen en hoewel het nergens eng wordt, zit het met de spanning wel goed in de vele gevechten van Hellboy tegen deze monsters, vooral omdat ze steeds terug blijven komen. Alle actie wordt prima ondersteund door bloedmooie computereffecten, die het slechts bij het eindmonster een beetje laten afweten. Ook de climax vond ik ietwat tegenvallen, mede vanwege Hellboy's snelle beslissing over wat zijn werkelijke doel behoort te zijn.

Ik hoop dat ze in Hellboy 2 die momenteel in de maak is meer karakterontwikkeling in de film stoppen, met name bij Hellboy zelf. Het is een erg menselijk personage, dus het hij heeft veel potentie. Maar Ron Perlman speelt hem wel erg goed moet ik zeggen. Ook hoop ik dat Selma Blair's personage wat meer te doen krijgt in het vervolg, maar ook dat ze dan niet zo ontzettend verveeld overkomt de gehele film. Een 4 voor een uitstekende superheldenfilm.

In mijn recensie van deel 1 prees ik met name de horrorelementen, de vormgeving en de aparte personages. Ik hoopte dan ook dat al deze aspecten terug zouden keren in dit vervolg en dat er meer karakterontwikkeling zou zijn. Hoewel de horrorelementen grotendeels zijn verdwenen, het occulte heeft plaatsgemaakt voor sprookjes en de personages nog steeds plaats moeten maken voor de vormgeving en de actie, heb ik wel genoten van deze aanzienlijke verandering in stijl ten opzichte van deel 1.

Ik vind de personages in dit deel nog steeds geweldig, en ik ben vooral blij dat Abe veel meer screentime krijgt en bovendien meer menselijkheid laat zien door net als Hellboy voorheen verliefd te worden. Hellboy die worstelt met zijn relatie met Liz, waar herkenbare situaties voor koppels op hilarische wijze worden overdreven. Vooral het feit dat Liz letterlijk en figuurlijk ontploft is misschien een makkelijke grap om te maken, maar het werkt wel. Waar ik wel tevreden mee ben is dat Liz veel meer persoonlijkheid laat zien deze keer, en het nieuwe personage Johann Krauss is een goede toevoeging aan het team. Het soort leider die alles volgens het boekje doet, iets waar Hellboy een hekel aan heeft, maar iemand die een geschiedenis achter de rug heeft waardoor hij snapt wat Hellboy en Liz moeten doorstaan. Prins Nuada is ook een veel interessantere tegenstander dan Raspoetin, want hij is niet puur kwaadaardig. Hij zoekt slechts rechtvaardigheid in een wereld waarin de mens ervoor heeft gezorgd dat het grotendeels verdween, en zorgt zowaar voor interessante vraagstukken die een parallel vormen met de werkelijkheid zoals wij die kennen. Het is niet zo sterk als het in bijvoorbeeld de X-Men films naar voren komt, maar ik vind het bewonderenswaardig dat Del Toro het geprobeerd heeft. Maar de dialogen tussen de personages die proberen hun gevoelens kenbaar te maken en onderlinge problemen op te lossen zijn nog steeds schaars aanwezig, en dat vind ik jammer omdat ik dat in deel 1 ook al miste, en het hier eigenlijk nog erger is omdat het tempo van de film veel hoger ligt.

Het verloop van het verhaal maakt veel gebruik van actie of alweer een explosie van fantasie uit de koker van Guillermo Del Toro, die hier meer dan in deel 1 gebruik maakt van zijn eigen wezens en volgens mij (ik heb nog steeds de comics niet gelezen) de film steeds verder verwijdert van de comics. Die conclusie trek ik vooral aan de hand van Pan's Labyrinth, een film die volledig in de stijl is van Del Toro, en waar ik in Hellboy II ontzettend veel invloeden van in zag. Dat Del Toro zich in zijn geheel eigen project Pan's Labyrinth zich eigenlijk nog inhield, en dat in deze comicbook-film juist totaal niet doet, is eigenlijk wel een beetje jammer. Waar ik de Troll Market er prachtig vond uitzien (één van de hoogtepunten van de film), en bepaalde creaturen die je verder nog tegenkomt gedurende de film er fenomenaal uitzien, mis ik vooral een samenhangend geheel. Het komt nogal geforceerd over hoe en waar bepaalde wezens geïntroduceerd worden, alsof Del Toro wilde zien hoeveel verschillende fantasiewezens hij erin kon stoppen. Dat gezegd hebbende stoorde het mij niet zo zeer, maar ik vond de wereld van Hellboy II een heel stuk minder overtuigend dan in deel 1. Dat krijg je uiteraard al gauw als je sprookjes als basis gaat gebruiken voor de vormgeving en personages in een film.

Hoewel de manier waarop deze wezens in het verhaal worden gepropt niet overtuigend is, zien ze er wel volledig overtuigend uit. Ik heb in 2008 geen betere CG in een film gezien dan in Hellboy II. Van de intro tot de groots opgezette climax zien alle CG wezens er strak uit. Deel van de kracht van Del Toro's vormgeving is de manier waarop hij CG kan combineren met kostuums en poppen. Waar hij het niet voor elkaar krijgt om de hele film als geheel te laten werken, krijgt hij dit in individuele locaties en scènes wel prachtig voor elkaar. Het bovengenoemde Troll Market is de fantasie versie van George Lucas' Star Wars films allemaal in één locatie gepropt. Ik heb genoten van dit stuk en de prachtige wezens die er rondlopen. Een speciale vermelding wil ik ook maken van The Angel of Death, waar Liz naartoe gaat om Hellboy's leven te redden, Guillermo Del Toro heeft zichzelf weer overtroffen. Maar uiteindelijk hoop ik wel dat Del Toro zich met The Hobbit films een beetje kan inhouden met zijn eigen stijl, als hij dat voor elkaar kan krijgen, dan denk ik wel dat zijn duistere en volwassen vormgeving zoals hij dat liet zien in de originele Hellboy en Pan's Labyrinth prima gaat werken in combinatie met Tolkien. Maar we weten allemaal hoe het met Peter "Braindead/Bad Taste" Jackson is gegaan met Lord of the Rings, dus ik maak me persoonlijk niet zoveel zorgen.

Het komt misschien niet zo over, maar ik heb ondanks de vele minpunten en het verschil met het origineel qua stijl, wel net zoveel van dit vervolg genoten als bij het origineel. Dit komt naast de personages en prachtige vormgeving ook door de sterk verbeterde actie en de humor. Waar je in het origineel leuke rag-gevechten had gedurende de film, viel de climax vies tegen. Hellboy II biedt hetzelfde als deel 1, plus een sterk staaltje zwaardvechten én een daverende climax. Halverwege de film is er zelfs midden in de stad een gigantisch monster waar Hellboy het tegenop moet nemen. Het gevecht is van korte duur, maar deze confrontatie alleen al is veel leuker en spectaculairder dan de climax van het origineel. Dan is er nog de humor. Als je deel 1 al flauw vond, dan is de kans groot dat je meerdere keren ineen krimpt van ergernis in Hellboy II, want de flauwe humor is hier in grote getallen aanwezig. Ik heb in ieder geval krom gelegen van het lachen, vooral Johann Krauss zorgde voor een hoop komische situaties.

Dus ondanks dat Hellboy II het niet voor elkaar krijgt om een paar van de grootste minpunten van het origineel te verbeteren en zelfs een aantal aspecten compleet verandert, biedt Hellboy II wel meer actie, humor en fantasie. Soms is het een beetje teveel van het goede, met name de vele fantasiewezens zorgen voor een onsamenhangend en onovertuigend geheel, ziet het er wel fantastisch uit en is het kijkplezier groot, en daar gaat het uiteindelijk om. Één van de leukste films van 2008, ik hoop dat filmmakers zich nou niet verkijken op het succes van duistere superheldenfilms als The Dark Knight en zich goed beseffen dat er zeker plaats is voor zo'n grappige en coole superheld als Hellboy.

Nog steeds een hoogtepunt in de geschiedenis van horrorfilms, met een zeer creepy sfeer geholpen door de prachtige muziek en alle gruwelen die verbonden zijn aan de kubus, of de Lament Configuration voor de kenners, een puzzeldoosje dat kennelijk de poorten naar de hel opent en degene die het geopend heeft meeneemt naar een wereld waarin pijn en genot aan elkaar verbonden zijn. Ik moet er zelf niet aan denken!

Al dik 10 jaar ben ik een grote fan van de hele Hellraiser franchise (inclusief de mindere videovervolgen die ook nog best interessante concepten hadden), maar het origineel staat nog steeds met kop en schouders bovenaan. De cenobites die hierna nooit meer zo angstaanjagend zouden zijn, de gruwelijke methode van Frank om weer terug te komen en zelfs de schijnbaar standaard climax die gedeeltelijk niet mis zou staan in een standaard slasher weten allemaal de film naar een hoger niveau te tillen. Deze film hoort thuis in de top 10 van beste horrorfilms aller tijden, dat zelfs met alle blood & gore nog een spanning weet op te wekken dankzij het geweldige concept en de uitwerking ervan. Een speciale vermelding voor de herrijzenis van Frank dat zelfs met de gedateerde special effects nog altijd één van de meest memorabele momenten in een horrorfilm oplevert. In de remake zullen ze dat hoop ik niet met CG doen, dat wordt helemaal niks.

Een 4,5 voor één van mijn favoriete horrorfilms.

Zeer vermakelijke film met uitmuntende special effects en de beste letterlijke off-screen performance die ik ooit heb gezien. Kevin Bacon is gewoon echt creepy als onzichtbare man, als pure amusement en spannende film doet deze film precies waar het voor gemaakt is. Daarom snap ik niet goed wat voor probleem veel mensen hebben met deze film, het probeert niet meer te zijn dan het is. Paul Verhoeven had zelf ook geen zin in deze onzin, dat is absoluut terug te zien in het feit dat het verhaal absoluut belachelijk is en Verhoeven doet geen enkele moeite om dit te verhullen. je moet de film zien voor wat het is en er gewoon van genieten.

Een 3.

Net op tv gezien, ik vond het een mooie dramafilm met grandioos acteerwerk van Anthony Hopkins en Nicole Kidman. ook Wentworth Miller overtuigde me als een jonge Anthony Hopkins. Misschien hadden ze hem beter kunnen casten voor Hannibal Rising. Het verhaal is op zich niet zo boeiend, maar het bevat wel een goede boodschap en de chemie tussen Kidman en Hopkins is overduidelijk aanwezig. Het waren vooral de de acteurs en actrices die de film de moeiete waard maken. Het verhaal kabbelde alleen wel heel traag voort na een sterk begin.

Een 3.