Opinions

Ik heb net deze film gekeken op aanraden van een vriend, die weet dat ik een Scrubs fan ben en John C. McGinley hier in speelt. Zijn rol was klein maar vermakelijk, en gelukkig was de rest van de film ook erg vermakelijk.

Toch heb ik ergens het gevoel dat er meer had gezeten in deze film. Hoe kantoorbanen in de eerste helft van de film zo heerlijk worden afgezeikt, zeker met geinige personages als Milton en situaties zoals een kopieermachine die het niet doet, dat vond ik echt mooi. Ook wat er gebeurt na een hypnosesessie met hoofdpersoon Peter, die ineens inziet dat hij zich onnodig druk maakt om alles en begint te relaxen, dat is een prachtig gegeven en wordt heel aardig uitgewerkt hier. Mijn favoriete scene is als hij gaat praten met de consultants en de waarheid spreekt over dat hij in feite geen flikker uitvoert op zijn werk. Dat hij vervolgens wordt gepromoveerd en twee van zijn collega's, die wel hard werken, worden ontslagen is triest en komisch tegelijkertijd. Ik vind het alleen jammer dat de film in de tweede helft de focus op het kantoorleven een beetje verliest, dat maakt de film ook een stuk minder sterk in de tweede helft en wordt slechts nog gered door het einde, ondanks dat die flink voorspelbaar is.

De film was een stuk leuker geweest als ze in de tweede helft zich ook wat meer gefocust hadden op de "office space", maar al met al is het toch een hele aardige comedy die ik zeker nog wel vaker wil zien, vooral omdat de acteurs zich goed inleven in de personages.

Een horrorklassieker dat met gemak de concurrentie aan kan met de horrorfilms van de afgelopen jaren, met name de remake. Die beklemmende sfeer die je constant je adem in doet houden, daar kunnen veel horrorfilms vandaag de dag een voorbeeld aan nemen. Maar The Omen had ook baat bij de perfecte cast, vooral Gregory Peck weet de kijker te overtuigen van zijn toenemende wanhoop en twijfel. Het jochie weet zonder enige hulp van special effects of make-up de kijker de stuipen op het lijf te jagen met zijn emotieloze blik. Die hond en oppas zijn trouwens ook nog steeds zo creepy als toen. Om nachtmerries van te krijgen! De sfeer wordt geweldig ondersteund door Jerry Goldsmith's klassieke filmscore. Welke horrorfan kent er nou niet het prachtige "Ave Satani'? Muziek op maat gemaakt voor een horrormeesterwerk.

Een 5.

Dat deze remake totaal overbodig was, neemt niet weg dat het eindresultaat nog goed te pruimen is. Het is alleen jammer dat iedere acteur en actrice in deze film vergeleken met hun voorgangers in het niets vallen. Zelfs de moorden waren toch een stuk minder dan in het origineel. De sfeer is echter nog goed getroffen, ondanks het ontbreken van Jerry Goldsmith's briljante score van het origineel. Die score is trouwens nog wel een van de dingen die ik het meest mis aan deze remake.

2.5 sterren voor een goede, maar compleet overbodige remake.

Ik heb echt een zwak voor dit soort films. Lekker feel-good, ouderwets, komisch en romantisch. Ik kocht de film omdat ik al vele jaren een grote fan ben van Glenn Miller, en nu vond ik het toch maar eens tijd om één van de films te kijken waar hij in speelde (zowel acteren als muziek).

Het verhaaltje is lekker simpel, maar het werkt prima en dit is toch het soort verhaal waar Hollywood in uitblonk: een liefdesverhaal met de nodige obstakels. Het acteerwerk is prima, al is het altijd lastig voor mij om daarover te oordelen sinds het zo anders is dan het acteerwerk van tegenwoordig. Toch vind ik het tempo in de dialogen en het overdreven uiten van emoties altijd heel charmant in die oude films, en met "Orchestra Wives" is dat niet anders. Daarbij zitten er een paar hele komische stukken in, waarbij ik vooral kon lachen om Cesar Romero als Sinjin. Een geniaal personage, hij had voor mijn part gerust een grotere rol mogen krijgen.

De film zelf stelde mij dus niet teleur, ik heb er met veel plezier naar gekeken, maar dan was de film toch slechts 3 of 3.5 sterren waard geweest. De muziek van The Glenn Miller Orchestra tilt de film gelukkig naar een hoger niveau. Er zijn de bekende Glenn Miller deuntjes die kort langskomen, maar de 4 volledige (vocale) nummers die gespeeld worden zijn stuk voor stuk pareltjes. Één van mijn Glenn Miller favorieten "I've Got A Gal In Kalamazoo" wordt zelfs gebruikt als climax, met de briljant dansende The Nicholas Brothers als hoogtepunt. Dit had ik al eerder gezien op Youtube, maar ook na het zien van de hele film gaf het mij weer een gelukzalig gevoel.

Ik kan het zeker geen meesterwerk noemen, maar voor mij persoonlijk is dit een geweldige film die nergens echt iets bijzonders doet behalve op muzikaal gebied. Maar het gaat om het gevoel, de kijkervaring, het geheel, het muzikale genot. Daarom verdient deze film gewoon 4 sterren en niet minder van deze Glenn Miller-fan en filmliefhebber.