Opinions

Sinds ik Woodstock: The Director's Cut een paar weken geleden voor het eerst heb gezien heb ik een obsessie met het festival. Ik hoorde van verschillende mensen dat het een hele zit was en naast de muziek niet boeiend. Daar was ik het niet mee eens. Voor mij vloog de tijd voorbij en ik genoot van de hele sfeer en het tijdsbeeld, en de muziek staat natuurlijk nu op mijn MP3-speler. Als ik een tijdmachine had en ik kon hem maar één keer gebruiken om heen en weer te reizen, dan zou ik zonder er ook maar één seconde over na te denken naar Woodstock gaan. Vanavond besloot ik om Taking Woodstock te gaan kijken om te zien hoe deze film het legendarische festival weer zou geven.

Met die inleiding begrijp je misschien waarom ik deze film far-out vind, en waarom ik het clichématige verhaaltje prima kon verteren alleen al om de fantastische sfeer. Ang Lee heeft goed gekeken naar de docufilm en laat de personages in de film het meemaken samen met de kijker. Ook de montage is duidelijk geïnspireerd door de documentaire, en het resultaat mag er wezen. Zeker gezien het feit dat we tegenwoordig niet meer zoiets mee kunnen maken op die schaal mee kunnen maken, is (vooral voor mijn generatie) de documentaire en nu deze film de enige manier om Woodstock met beelden erbij mee te kunnen maken.

Af en toe hoor je de muziek op de achtergrond en als liefhebber weet je meteen wat er gespeeld wordt op het podium. Klachten over het ontbreken van de optredens in deze film zijn begrijpelijk, maar ik zie hierin een film die prima naast de documentaire kan bestaan als materiaal om een tijdperk, en dan wil je niet alleen maar dezelfde dingen zien. Ang Lee laat hierin zien, aan de hand van het verhaal van Eliot Tiber, waar Woodstock voor stond en, nog belangrijker, waar de hippies voor stonden. Vrede en liefde, dat is wat deze film uitstraalt met behulp van het Woodstock festival. Het is gewoon zo mooi en overtuigend neergezet, zeker met die maffe personages die ik zo zou verwachten tegen te komen daar. Elliot's verhaal levert een mooie film op met de "Woodstock-feel" constant aanwezig.

Ik geef deze film 4 sterren, vooral door de good vibes die ik persoonlijk krijg bij deze film. Ik zal het zeker nog heel vaak gaan kijken, wat een prachtige trip!

Prachtige, maar ook zeer deprimerende film over een man die met groeiende rijkdom alles kwijtraakt, inclusief zichzelf. Na Gangs of New York ben ik nu volledig overtuigd van het grandioze acteertalent van Daniel-Day Lewis, die zijn rol met verve speelt. Je ziet hoe hij als Daniel Plainview zijn eerste fortuin met pijn en moeite weet te verdienen, en zo steeds verder gaat en conflicten ontstaan tussen hem en in principe alle mensen om hen heen, waar hij steeds meer van begint te vervreemden en de meeste zelfs steeds meer begint te haten. Ook de relatie met het jochie dat hij als zoon heeft aangenomen gaat sterk achteruit na een ongeluk waarbij het kind doof wordt, en Daniel niet meer weet wat hij met het kind aan moet. Daniel-Day Lewis weet op magistrale wijze te laten zien wat er gebeurt met iemand die alles wat hem menselijk maakt kwijtraakt. Maar gelukkig zorgt de rest van de cast met solide acteerprestaties voor tegengas, met name de jonge priester Eli, gespeeld door Paul Dano, zorgt voor een mooi contrast tussen het kwijtraken van je menselijkheid in hebzucht en hoe je menselijkheid ervoor kan zorgen dat je diep in de problemen kan komen. Geld maakt niet gelukkig, maar blind geloof ook niet. Dat is wat ik eruit opmaak.

Ik heb het voornamelijk over de geweldige acteerprestaties, maar dat betekent niet dat dat het enige is dat de film te bieden heeft. Hoewel de tijd wordt genomen om het verhaal te vertellen, boeit het van begin tot eind door prachtige cinematografie, die de landschappen en op die manier de groeiende eenzaamheid van Daniel goed weet te benadrukken. Hierbij werkt ook een onheilspellende en tevens onbeschrijfelijk mooie soundtrack om de sfeer erin te houden. De film kabbelt rustig voort met af en toe grootse momenten, zowel op het gebied van verhaalontwikkeling als acteergeweld, en het is niet voor iedereen. Maar het is zeker een filmervaring die iedereen een keer mee moet maken, al is het alleen maar om één van de beste acteerprestaties van in ieder geval de laatste tien jaar te zien.

4,5

Ik vind het jammer om vandaag de dag zoveel kritiek te horen op Titanic, gelukkig zet deze kraak-de-grote-blockbuster-af trend zich niet voort op deze site, zo te zien. Deze film slaagt op alle mogelijke fronten. Het is een prachtige romantische film, waarbij Winslet en Dicaprio natuurlijk nog steeds een genot zijn om te zien samen. Als drama en rampenfilm behoort Titanic absoluut tot de toppers. De humoristische stukjes vervelen mij ook nooit, evenals de vele beroemde scenes van deze film, zoals Jack en Rose die eventjes gaan "vliegen" aan de voorkant van het schip. Wat me wel opvalt na al die jaren, is dat lang niet alle acteerprestaties even goed zijn als ik me kan herinneren. Dicaprio vind ik best goed, en al helemaal samen met winslet, wat natuurlijk een belangrijk factor was in het slagen van de film als romantisch verhaal. Maar het is duidelijk dat hij in dit stadium van zijn carrière nog moest groeien. 4.5 ster, het is en blijft een prachtige film die nog steeds indruk op mij maakt. Cameron is een geweldige en veelzijdige regisseur. Het is mooi om te zien dat hij na al die toppers zoals The Abyss, Aliens en The Terminator, jaren later kwam met de boodschap dat hij nóg beter kan.

Mijn verwachtingen waren redelijk laag voor deze film, maar omdat ik er even aan toe was om met vrienden naar de bios te gaan en zo'n beetje iedereen de kaskrakers zoals Die Hard 4.0 en Pirates 3(behalve ikke) gezien had, kozen we voor Transformers. Het was ook wel lekker retro, we hadden gelezen dat er flauwe humor in zat en top-actieregisseur Michael Bay stond aan het roer. Ik was vroeger helemaal verslaafd aan het speelgoed (ik had Optimus Prime, WOOHOO). Dus ik had er wel zin in.

Met die humor zat het wel goed, die was inderdaad heel flauw, dus we zaten te genieten. Ja, dit is het soort humor waar we van houden. Lekker kinderachtig, wat maakt het uit? De special effects waren top-notch, de Transformers waren groots. Zo zagen ze eruit, zo klonken ze en nog belangrijker: zo vóelden ze aan. De interactie van de Transformers met de omgeving was formidabel en zeer geloofwaardig. Dan bedoel ik helaas niet dat de situaties waar ze af en toe in belanden geloofwaardig waren. Als er een paar van die lomperiken in je tuin rondlopen, dan merk je dat toch wel, hoe stil ze ook proberen te zijn. Maar het belangrijkste is dat de Transformers zelf geloofwaardig over kwamen, je geloofde echt dat ze in de stad rondliepen, reden en vlogen. Het verhaal is van het niveau van de oude animatieserie, meer hoef je ook niet te verwachten. Het maakte mij niet uit. Als ik niet aan het genieten was van het weerzien van mijn "oude vrienden" die een flinke make-over hadden gekregen om binnen het universum van de film te passen, dan zat ik gewoon te grinniken om die heerlijk flauwe humor waar ik zo van houd. Ik snap dat veel mensen het zien als een groot minpunt, maar ik zie het persoonlijk als een groot pluspunt. Dan is er nog de actie, dat weer zeer vakkundig is aangepakt door regisseur Bay. De openingsscène is indrukwekkend, maar dat is nog maar het begin van het grootse spektakel dat Bay de kijker voorschotelt. Toch had ik graag wel net even wat meer robot smashing willen zien, maar daar zijn sequels voor, toch?

Gewoon een lekkere spektakelfilm. Daarvan moet je genieten voor een groot scherm, Dolby Surround en de jeugdherinneringen van het speelgoed en de cheesy tv-serie van vroeger in je hoofd.

Deze film is nog steeds erg boeiend dankzij het spel van Willis en Pitt en natuurlijk het vette concept. De uitwerking van dit concept levert een spannende en sfeervolle film op waarbij je net als Willis zijn personage blijft twijfelen wat er nu echt is en wat niet. Terry Gilliams beste film na zijn Monty Python-periode, al moet ik Brazil nog eens zien om die conclusie echt kunnen trekken.

Een welverdiende 4.