Opinions

Erg leuk vervolg, nog wel een stukkie leuker dan deel 1 zelfs. De hoofdpersonages zijn wederom best grappig, maar de makers snapten goed dat het Scrat is die de show steelt en geven hem dan ook meer dan bij deel 1 de ruimte om dat te doen. Van de hoofdpersonages vond ik Sid net als bij deel 1het leukst en weet net iets meer te zijn dan de standaard "annoying sidekick", simpelweg omdat zijn rol groter is dan bij een "annoying sidekick". Net als bij deel 1 vind ik het een meerwaarde bij Ice Age dat het reaisgenootschap uit drie hoofdpersonages bestaat die allemaal een even grote rol spelen. Er is geen sprake van een sidekick, niet zoals bij films zoals Shrek.

Een 3, gewoon een hele leuke film die boven de middelmaat van computeranimatie weet uit te steken door de leuke personages.

In tegenstelling tot vele filmfanatici was mijn eerste Tarantino-ervaring niet Reservoir Dogs of Pulp Fiction, maar Kill Bill Vol. 1 in de bios. Achteraf gezien was het een goede instapper voor Tarantinofilms met de brute actie en zo heel af en toe een glimp van de geweldige en tegelijkertijd onzinnige dialogen die hij kan schrijven. Pas daarna heb ik echt ontdekt hoe geniaal hij kon schrijven en regisseren met de zojuist genoemde films. Helaas heeft Tarantino al sinds Jackie Brown laten zien dat ook hij niet altijd het niveau hoog kan houden, zelfs als hij zich aan zijn stijl houdt. Tarantino's grootste wapen is tegelijkertijd zijn grootste zwakte: hij wil zo graag laten zien hoeveel hij van films afweet dat hij zich helemaal laat gaan in filmische trucjes en zijn films volstopt met verwijzingen naar andere films. Dit zorgde voor veel te lange scènes in Jackie Brown die nergens over gingen, en ook zijn befaamde dialogen lieten het flink afweten in deze film, maar vooral in zijn grootste teleurstelling tot nu toe: Death Proof. Zo zijn de personages ook niet boeiend meer en zo zit ik een film uit met slechts een handjevol goede scènes, die de film naar mijn mening niet kunnen redden als goedlopend geheel. Deze lange inleiding leek misschien een beetje nutteloos, alsof ik zo graag wil laten zien dat ik veel films ken. Dit is echter wel de eerste keer dat ik me waag aan een lange recensie van een Tarantino-film, en ik ben van mening dat een vergelijking met zijn eerdere werk onvermijdelijk is, vooral omdat hij heel erg bij zijn eigen stijl blijft. Hier is gelukkig niet zo veel mis mee, want ondanks dat de film niet kan tippen aan Tarantino's oude werk, is Inglourious Basterds zonder meer de moeite waard.

“Once Upon A Time in Nazi-Occupied France.” De toon is gezet als deze tekst in beeld verschijnt aan het begin van de film. Tarantino gaat niet voor het conventionele, zelfs niet als hij een serieus onderwerp als de Tweede Wereldoorlog neemt. Het beloofde dan ook meteen al een bijzondere ervaring te worden. De eerste scène introduceert de grote Nazi-klootzak van de film (Nee, niet Hitler), kolonel Hans Landa die ook wel bekend staat als “The Jew Hunter”, die op onderzoek uitgaat op een boerderij waar mogelijk Joden onderduiken. Je merkt als kijker al snel dat er niet te spotten valt met deze gast, het personage is dan ook goed geschreven en wordt meesterlijk gespeeld door Christoph Waltz. Het grootste probleem van de film laat zich helaas al zien in deze eerste scène: Tarantino heeft niet veel geleerd van Jackie Brown en Death Proof. Tarantino wil ongetwijfeld vast de spanning er goed inhouden, maar met zijn dialogen werkt dat niet als er verder geen actie in beeld is en je eigenlijk al weet wat er gaat gebeuren. Zo gaat dat eigenlijk de hele film door met een groot aantal scènes die de gemiddelde filmkijker simpelweg niet weet te boeien. In de eerste helft van de film kan je je doodergeren aan onzinnige dialogen die het verhaal niet verder helpen, zeker als je met de verkeerde verwachtingen naar deze film gaat.

De film volgt verder het Joodse meisje Shosanna Dreyfus, wiens familie is afgeslacht door Hans Landa, die een andere identiteit heeft aangenomen en een filmtheater runt. Door een gelukkige samenloop van omstandigheden ziet ze haar kans schoon om wraak op hem te nemen met een simpel maar lekker bruut plan, waarbij ze gelijk nóg een aantal belangrijke Nazi's af kan maken. Dan zijn er de Basterds van de titel, een groep Joodse soldaten die naar Frankrijk zijn gekomen om Nazi's af te maken en te scalperen. Het zal je niet verbazen dat iedere scène met deze Basterds dik genieten is vanwege lekker harde uitspraken en zeer expliciet geweld. Ik zie Brad Pitt dan ook altijd heel graag in zo'n brute rol, en ook regisseur Eli Roth doet het verrassend goed als “The Bear Jew”, die Nazi's genadeloos afranselt met...een honkbalknuppel! Een ander groot minpunt aan de film wordt ook al gauw duidelijk: de Basterds hebben relatief weinig screentime, vooral in de eerste helft van de film ga je ze echt missen als het verhaal zich weer richt op Shosanna. Niet dat deze verhaallijn niet boeiend is, want de film draait juist hoofdzakelijk om haar en het plan om een heleboel Nazi's in één keer af te maken. Het is alleen wel zo dat de Basterds zo goed bij Tarantino's stijl passen, dat je veel meer van ze wilt zien dan daadwerkelijk het geval is. Bovendien is de titel van de film zo wel enigszins misleidend. Ik moet wel zeggen dat er goed tot geweldig wordt geacteerd in deze film, met leuke bijrolletjes van bijvoorbeeld Mike Meyers en een leuke korte voice-over van Samuel L. Jackson. De tweede helft van de film maakt ook veel goed, want hier komen de Basterds meer in voor en hebben ze ook daadwerkelijk wat met het verhaal te maken.

De film heeft nog wel meer missers. Tarantino's poging om een Tweede Wereldoorlog-film te combineren met spaghettiwestern komt niet helemaal goed uit de verf. Dit komt niet alleen omdat de Basterds (hoogstwaarschijnlijk geïnspireerd door films als The Magnificent Seven) niet zoveel in de film zitten om deze vreemde combinatie van genres te laten werken, maar ook omdat de hele sfeer in de Basterds-scènes neigt naar Kill Bill. Ik vind het jammer om te zien dat Tarantino naast odes aan klassieke films en genres nu ook al van zichzelf jat. Het voelt gewoon vreemd als je de soundtrack van Kill Bill in deze film voorbij hoort komen, het had van mij allemaal ietsje minder western en ietsje meer WWII mogen zijn, want ook dan had de typische Tarantino stijl prima zijn werk gedaan. Ik hoop dat als Tarantino in de toekomst wederom een voor hem onbekend genre uitprobeert, dat hij niet al te veel experimenteert met de dingen die hij al kent en deze in de film forceert, maar meer nieuwe dingen uitprobeert. Ik zeg niet dat hij zijn oude stijl compleet los moet laten, maar ik heb de indruk dat het hem wel een beetje in de weg zit. Achteraf gezien wist hij zijn stijl goed te laten werken voor Kill Bill terwijl hij tegelijkertijd liet zien dat hij ook dingen kon dat hij nog nooit eerder had gedaan. Inglourious Basterds heeft dit ook wel, maar in veel mindere mate.

Ondanks alle kritiekpuntjes moet ik wel zeggen dat ik genoten heb van de film. Dit heeft denk ik een hoop te maken met de filmkennis die ik heb over het algemeen, maar boven alles is het vooral dat ik met de juiste verwachtingen naar de film ben gegaan. Sinds Kill Bill zijn veel mensen vergeten dat Tarantino draait om dialogen, stijl, personages en zo af en toe bruut geweld. Kill Bill bevatte zeer veel geweld en dit is wat bleef hangen bij veel Tarantino-fans. De trailer suggereerde dan ook dat het een film zou worden met veel actie, en bij de gemiddelde WWII-film verwacht je dit ook. Laat ik jullie alvast behoeden voor een flinke teleurstelling: dit is geen typische WWII-film en al helemaal geen actiefilm. Tarantino heeft tweeëneenhalf uur film gevuld met dialogen, af en toe lekker hard geweld en vervolgens weer dialogen. Je moet ervan houden, maar het mag wel gezegd worden dat ondanks de regelmatig langdradige scènes, Tarantino het wel voor elkaar heeft gekregen om een goede film af te leveren die een hoop te bieden heeft voor zowel de gemiddelde filmkijker als de Tarantino-fans en de echte filmliefhebbers, mits je niet met de verkeerde verwachtingen naar de film toe gaat. De film heeft een hoop verwijzingen naar klassieke films waarvan sommige voor de verandering ook eens wat met het verhaal hebben te maken, de filmtheater van Shosanna speelt bijvoorbeeld een belangrijke rol in de climax. Die climax is trouwens misschien wel mijn favoriet van alle Tarantino-films. Als je het mij vraagt is het één van de meest indrukwekkende en tevens hilarische scènes die Tarantino ooit heeft vertoond, ik was diep onder de indruk van dit filmisch hoogstandje. En het moet nog één keer gezegd worden: de Basterds zijn geweldig!

Ik zou deze film zeker plaatsen achter Reservoir Dogs en Pulp Fiction in de Tarantino-top 3, met enige afstand weliswaar. Het is een vreemde film zoals alleen Tarantino die kan maken, en je moet er even in komen. Vooral het eerste uur kan vermoeiend zijn, maar uiteindelijk redt de tweede helft de film met meer Basterds, meer spanning en meer humor. Als de film is afgelopen dan denk ik dat de kans groot is dat je net als ik het gevoel hebt een hele toffe ervaring achter de rug te hebben: WWII Tarantino-stijl! De film krijgt van mij 4 van de 5 sterren, een dikke aanrader.

Hier is Michael Bay perfect in zijn element, zoals dat bij Pearl Harbor al pijnlijk duidelijk werd. Actie en een lekker onzinverhaal is wat hij gewoon het beste doet. Het is dan ook wel verrassend dat het verhaal wel meer biedt dan de gemiddelde actie sci-fi. Het concept is redelijk origineel, de uitwerking ervan helaas voorspelbaar maar meer dan ik verwacht had van deze regisseur. Het verhaal is dus zeker geslaagd, maar ik kijk deze film vooral voor de lekkere actiescènes en een gezonde dosis humor. Ewan Mcgregor blijf ik een goede acteur vinden. Alhoewel hij wat minder is in Hollywood, vond ik hem bijvoorbeeld één van de meest boeiende personages in Star Wars Episode II en zo ook in deze film doet hij het gewoon goed. Scarlett Johansson doet ook haar best om haar enigszins beperkte rol nog wat glans te geven. Uiteindelijk is dit gewoon een leuke actie sci-fi die zichzelf niet al te serieus neemt. Dat kan funest zijn voor een sci-fi film met een serieus thema, maar hier werkt het gewoon. Ik ben benieuwd wat voor een prachtig spektakel we te zien krijgen van Bay met The Transformers.

Een 3.

Jeugdsentiment voor mij, ik vind ook dat dat deze film het best tot zijn recht komt als je het kijkt en je hebt nog de leeftijd van de kinderen in de film. Ik heb er nog mooie jeugdtrauma's aan overgehouden. It is zelf gewoon doodeng, Tim Curry is echt briljant. Als ik de film nog eens terugkijk, kan ik nog steeds geniten van goede acteeprestaties en hele interessante personages. Wat ik toen ook al vond, is dat de eerste helft de beste is. Dit was dan ook de helft waar al mijn aan deze film overgehouden trauma's vandaan kwamen (afvoerputje, douches, sloot, wasbak). De climax is een beetje jammer als ik dat nu zie, maar voor de rest kijk ik It nog met veel plezier. Het verhaal wordt ook uitstekend verteld door middel van flashbacks en het bevat nog steeds een hoop spanning. It mag gerust gezien worden als een klassiek filmmonster.

Een 4.5, maar dat is wel inclusief de jeugdherinneringen aan deze film.