Opinions

Ik ben zodanig onder de indruk van de acteerprestaties in deze film, dat de film zomaar in mijn top 10 terecht gekomen is. Ik ben meteen fan geworden van Johnny Cash door deze film, want die muziek is gewoon helemaal naar mijn smaak. Wat deze film voor mij een topscore oplevert, is het feit dat deze film één van de allermooiste liefdesrelaties laat zien die ik ooit in een film heb mogen aanschouwen. Het zal allemaal wat overdreven zijn, maar het is wel gebasseerd op Johnny Cash zijn eigen autobiografieën. En dat is wat de relatie tussen John en June zo mooi maakt in deze film: je ziet het allemaal vanuit het standpunt van John, die hopeloos verliefd is op June. Hij heeft werkelijk alles voor haar over en dat voel je. De magnifieke acteerprestaties van Phoenix en Witherspoon maken het geloofwaardig. Films als Titanic mogen zich schamen, Walk The Line laat zien hoe mooi en tegelijkertijd hoe hard de liefde kan zijn. Dat is voor mij de voornaamste reden waarom een film over het leven van Cash bestaansrecht heeft.

Ik had al een hoop positieve dingen over deze film gehoord, en ik besloot hem nou toch maar eens te zien. Vooral het concept spreekt me erg aan, omdat ik zelf ook ontzettend veel fantasie had vroeger. Nou nog steeds wel, maar vroeger kon ik mezelf helemaal verliezen in de fantasie.

Max zijn avontuur was dan ook erg herkenbaar. Nou had ik gelukkig niet zulke anger issues als Max en ik kon het prima vinden met mijn ma en mijn zus vroeger. Toch wordt er in het begin een overtuigend beeld geschetst van het gezinsleven waar Max deel van uit maakt. Hoewel de reactie van Max op zijn moeder misschien heftig lijkt, is het natuurlijk een momentopname en het gaat erom dat Max een excuus nodig heeft om zichzelf te verliezen in een fantasiewereld waarin hij koning is.

Of deze fantasiewereld echt is of niet laat ik in het midden zoals de film dat ook doet, al neigt het wel meer naar het standpunt dat Max het zelf verzint. Vanuit dat perspectief kan je ook prima zien wat de monsters die hij tegenkomt in de fantasiewereld representeren: emoties en karaktereigenschappen van Max. Het is net zoals dat je als klein kind denkbeeldige vrienden kan verzinnen die bepaalde karaktereigenschappen van je overnemen, of dat denkbeeldige vriendje nou een mens, monster of een dier is. Zoals deze denkbeeldige vrienden zich in deze film manifesteren als de Wild Things vond ik heel overtuigend gedaan en bracht me tot zekere hoogte terug naar mijn kindertijd. De monsters zijn dan ook prachtig tot leven gewekt met een combinatie van pakken, animatronics en, heel slim, CG voor de gezichtsuitdrukkingen. Ik merk de laatste tijd aan films als District 9, Avatar en nu ook Where The Wild Things Are hoe overtuigend CG tegenwoordig kan zijn als het gaat om het weergeven van emoties en karakter. Maar ik ben wel blij dat ze niet all the way zijn gegaan met CG, want zoals Spike Jonze het besloot om het te doen is wat mij betreft zeer geslaagd.

De monsters komen zo echt to leven, net als de fantasiewereld wat eigenlijk toch niet echt een fantasiewereld is. Australië wordt door middel van de aanwezigheid van de monsters vanzelf omgetoverd tot een fantasiewereld, wat ik zeker een topidee vind. Het brengt een zekere mate van realiteit in de film, terwijl de natuur alsnog prachtig is. De manier waarop er gefilmd is precies goed, niet overdone en nog steeds heel mooi. Als kijker accepteerde ik volledig wat ik te zien kreeg, en dat vind ik altijd knap bij fantasyfilms, alleen de beste krijgen dat voor elkaar. Wat ik overigens een groot pluspunt vond was de humor in deze film, ik heb me met de geintjes alleen al prima vermaakt. Soms slapstick, soms gewoon erg leuke grappen die vaak voortkomen uit willekeurige korte gesprekken tussen de monsters tussendoor, die er van lijken te houden om elkaar te overtreffen in het maken van geintjes. De soundtrack ondersteunde de film trouwens ook erg goed.

Max Records speelt het jochie (dat toevallig ook Max heet) met volle overtuiging. Zijn aanwezigheid in de film maakte me dankbaar dat het geen animatiefilm is geworden. Kindacteurs zijn altijd tricky, zelfs al gaat het om iets "simpels" als het spelen van een klein kind. Daarin kunnen kindacteurs algauw te ver gaan en irriteren, maar niet Max Records. Zijn interacties met de monsters zijn geweldig om te zien, heel naturel en je krijgt nooit het idee dat hij veel te volwassen acteert voor zijn leeftijd (Dakota Fanning, anyone?) of dat hij het "kind zijn" forceert (wat je helaas heel vaak ziet bij kindacteurs) en al gauw gaat overdrijven. De monsters, hoewel ze allemaal zijn gebaseerd op karaktereigenschappen van Max en die van mensen uit zijn omgeving, krijgen allemaal hun momenten om echt tot leven te komen en meer te zijn dan eendimensionale personages. Het lukt niet bij ieder monster even goed, daarvoor zijn er teveel en is de film te kort. Maar vooral KW en Carol wisten me te raken, waar het kindse jaloezie van Carol en hoe zijn woedeuitbarstingen de groep dreigde te verdelen was als een spiegel voor de kleine Max. De voice-acting hielp hier ook gigantisch bij, het vergt heel veel talent om zoveel uit je personage te halen in zo weinig speeltijd, zelfs of misschien wel juist als het om voice-acting gaat.

Where The Wild Things Are is meer dan een simpel kinderverhaal. Kinderen kunnen ervan leren dat de volwassen wereld erg gecompliceerd kan zijn, en dat de hele wereld niet om hen draait. Volwassenen kunnen heerlijk meegaan in de fantasy en genieten van de parallellen tussen die wereld en de werkelijkheid, iets wat ze zelf wellicht vroeger ook hebben meegemaakt. Ik spreek misschien voor mezelf hier, aangezien er een heleboel mensen zijn die de film saai vinden. Dat is erg jammer, want er valt een hoop te ontdekken in dit ogenschijnlijk simpele maar erg creatief en overtuigend tot leven gebrachte verhaal.

Gisteren eindelijk gekeken en ik vond het een mooie film, afgezien van een ongeloofwaardig script dat het probleem van kindsoldaten probeert te combineren met een heldhaftige reddingsactie. Deze reddingsactie wordt alsmaar ongeloofwaardiger, tot de film bijna ontspoort tijdens de climax. De actie in deze film werkt gewoon niet, maar een positief punt is dan weer wel dat je in 2 uur een hoop te zien krijgt van wat er allemaal kan gebeuren met kindsoldaten en wat er aan gedaan kan worden (dan doel ik op War Child, en niet op Eduard's reddingsactie). De acteerprestaties zijn wél overtuigend, vooral een goede prestatie van Borsato in zijn eerste hoofdrol. Je kan zeggen wat je wil, maar ik vond dat hij goed in zijn rol opging. Zelfs het jongetje dat Thomas speelde en behoorlijk irritant kon zijn, kwam op mij overtuigend over als een naïef klein jochie dat niet snapt wat er met zijn beste vriend aan de hand is. Het contrast tussen Thomas en Abu wordt erg duidelijk naarmate Abu steeds verder in de problemen komt.

Wit Licht confronteert kijkers met een zwaar onderwerp dat het zeker verdient om aandacht te krijgen. De film is dan ook bij vlagen zeer aangrijpend, vooral door het goede acteerwerk. Helaas laat de film steekjes vallen in het verhaal, want naast een goede oorlogsdrama wil het nog meer zijn. Ten eerste wil het een soort reclamefilm zijn voor War Child, ten tweede grenst het aan een slechte actiefilm die zichzelf te serieus neemt. Dat voelt erg vreemd aan voor een film die zichzelf wel serieus móet nemen door het onderwerp dat aangesneden wordt. Als Eduard's reis een zoektocht was naar antwoorden in plaats van een reddingsactie, dan was de film een stuk beter geworden, denk ik. Vooralsnog een boeiende film waarin het goede het slechte overheerst, zeker het kijken waard.