Opinions

Een prachtige, fantasievolle vormgeving met een leuk sprookjesachtig verhaal. De poppen waren erg goed ontworpen, zoals ik wel gewend ben van Jim Henson. De film haalt helaas nergens het niveau van The Dark Crystal, en dat komt door de soundtrack. Ik hou van de muziek van Bowie, maar in deze film voelde het erg misplaatst en haalde de sfeer er een beetje uit. Ook de liedjes met de poppen halen nergens het niveau van The Muppets en hadden eruit gemogen van mij. Toch werkt het allemaal prima als kinderfilm, en ik moet toegeven dat ik het jammer vind dat ik deze film niet heb gezien toen ik nog klein was, dit was absoluut mooi jeugdsentiment geweest voor mij en ik had de film veel beter kunnen waarderen, zoals het geval is voor een heleboel mensen. Ik heb me prima vermaakt, dat zeker. Hoogtepunt was voor mij toch wel de climax in een door Escher geïnspireerde omgeving, ik zag dat schilderij wel hangen in de kamer van dat meisje, maar dat het terugkwam als set was een zeer aangename verrassing.

3 sterren voor een goede fantasy, die ik helaas te laat heb gezien om er meer waardering voor te hebben.

ik durf de film bijna geen cijfer te geven, want naarmate ik meer commentaar lees op de film van andere horrorfans, dan snap ik de film blijkbaar niet. Maar ik ga het toch doen.

Een film moet voor mij vermakelijk zijn, zelfs in zijn al zijn gruwel en weerzinwekkendheid moet het toch op z'n minst de aandacht vasthouden. De film moet mij dwingen om te blijven kijken. the Last House On The Left beschouw ik als de meest weerzinwekkende en tegelijkertijd meest ontinteressante film die ik ooit gezien heb. De eerste keer zette ik de film na een half uur al af, het kon me absoluut niet boeien hoe de twee domme tienermeiden zo gigantisch in de penarie terecht kwamen. misschien omdat ze zo dom waren, misschien ook wel omdat zowel zij als hun ontvoerders mij niet konden overtuigen. Dat realistische sfeertje werkt niet in een film met slecht acteerwerk.

Later probeerde ik het nog eens, ik heb het voor elkaar gekregen om de film uit te kijken en dat doe ik nooit meer. Het hele stuk in het bos is zo langdradig en het is gruwelijk en tegelijkertijd lachwekkend om te zien hoe Wes Craven een verkrachting zo realistisch (mogelijk) mogelijk probeert te maken, maar ik toch geen greintje medeleven voel. In de gemiddelde Amerikaanse slasher voel ik nog meer medeleven met de domme slachtoffers, mits de films zichzelf niet al te serieus nemen maar dan ook niet meteen komisch en totaal onrealistisch worden. The Last House On The Left is een film met extremen. Over het algemeen is er die realistische sfeer, maar dan zijn er stijlbreuken zoals die agenten en onbedoeld komische situaties aan het einde als de ouders het recht in eigen hand nemen. ik vind het een onsamenhangend geheel en het maakt de film nog minder interessant.

Het ligt veelal gewoon aan mij, zo'n film als deze is gewoon niet voor mij weggelegd. Ik vind zelf dat ik mezelf met recht een echte horrorfan mag noemen, maar een film als The Last House On The Left gaat er bij mij echt niet in. Een 0.5.

Zeer vermakelijk, ik heb heel erg kunnen lachen om dit geslaagde project die prima kan bestaan naast het origineel zonder het te schaden. Het is bovendien stukken beter dan deel 2, zoals zo'n beetje al het sequel-videovoer van Disney. Het is gewoon dikke humor, vooral als je het origineel kent. Gewoon niet serieus nemen en bedenken dat het allemaal erger had kunnen zijn: nóg een mislukt "officieel" vervolg.

3,0

Na de filmmusical al jaren geleden te hebben gezien, kon ik het origineel niet laten liggen toen ik die voor 5 euro zag liggen. Het is dan wel weer jammer dat er zo schaamteloos geadverteerd wordt met Jack Nicholson in zo'n peipklein bijrolletje. Toegegeven, wel een hele leuke, maar er zijn vele personages die ik beter vond. Seymour is net zo sullig als diegene uit de filmmusical, dat was dan ook duidelijk een hommage van Rick Moranis aan Jonathan Haze. Ik had het niet verwacht, om heel eerlijk te zijn, dat zit geen serieus bedoelde horrorfilm was, maar meer een comedy. Niet dat ik het erg vond, ik snap nu toch wel hoe die filmmusical tot stand is gekomen, want de humor inhet origineel is zo mogelijk nog absurder. De plant zelf was wel een beetje een teleurstelling, maar dat saaie stemmetje dat op een gegeven moment bgeon te irriteren. Maar de aantrekkingskracht van deze film komt dan ook van de personages, die stuk voor stuk zichtbaar plezier hebben in hun rol. Een laatste minpunt is dan nog wel de veel te lange achtervolgingsscène. Het einde vond ik erg plotseling komen, maar hij was wel leuk.

3 sterren voor een hele leuke horrorcomedy met ontzettend leuke personages.

Prachtige film, uniek in zijn soort. Het is niet zomaar een liefdesverhaal, het ligt dieper dan dat. De man en vrouw die elkaar toevallig ontmoeten in deze film zijn allebei getrouwd, maar ze hebben geen gelukkig huwelijk. Als ze elkaar vinden, krijgen ze het samen voor elkaar om weer een beetje lol in hun leven te krijgen. Ze ontdekken alle vreemde aspecten van Japan met z'n tweeën en die zijn er dan ook in overvloed.

Het kan ware liefde zijn, misschien ook niet. Ik vind het nooit helemaal duidelijk worden in deze film, je kan het personage van Murray ook zien als een soort vaderlijk figuur voor het meisje(hij had ook best haar vader kunnen zijn). Ik vind het zo mooi hoe Sofia Coppola dat in het midden laat. Aan het einde van de film heeft de kijker een zeer prettige en ontspannende kijkervaring achter de rug, maar daarna is het over. Voor deze man en vrouw misschien ook wel, maar dat weten we niet. Je weet alleen na het zien van deze film dat vriendschap overal kan ontstaan en op elk moment, maar ook hoe ingewikkeld de betekenis van een relatie kan worden. Je gaat je afvragen of het huwelijk van zowel de man als dat van het meisje nog wel betekenis, maar daar kom je ook niet echt achter. Je levert een blik in het leven van beide in de bijzondere periode dat ze elkaar tegenkomen en samen plezier beleven en daar houdt het op. ik vind het prachtig hoe Sofia Coppola daar zo'n boeiende film over heeft weten te maken.

4.5, misschien 4 maar ik besloot toch maar even heel oppervlakkig een half sterretje erbij te geven voor een van de beste opneningshots ooit in de film.