Opinions

Ik vind het vet hoe de makers connecties hebben weten te maken tussen Saw III en het origineel. Connecties die er misschien wel nooit waren. Dat en uiteraard de gruwelijke scenes die de film bevat, maakt Saw III een plezante horrortrip. ik vond Saw II een beetje een teleurstelling. Er was veel slachtvlees, wat de film uiteindelijk een beetje een standaard slasherfilm maakte met slechts een beetje van die originaliteit uit het origineel. Saw III vond ik dan al veel beter, met veel spanning tussen Jigsaw, Amanda en die dokter. Qua spanning toch niet eens in de buurt van het origineel, maar weet het toch te compenseren met een goed slot van het door de serie lopende verhaal en een hoop gruwelijkheden. De eindtwist kwam zoals bij het eerste en tweede deel als een totale verrassing. Ik was vooral verbaasd om te zien dat er maar weinig tot geen ruimte open werd gelaten voor een vervolg, terwijl die er ongetwijfeld toch komt.

Hoe je het ook went of keert, Saw III is weer een zeer vermakelijke horrorfilm met genoeg blood & gore en een aardig verhaal om de kijker te boeien. Maar ik vind het nu wel genoeg met die Saw films. Ze hebben gelukkig een goede aflsuiter van de trilogie weten te maken na het teleurstellende tweede deel, maar nu moeten ze dan ook stoppen. 3. 5.

Erg leuk, maar toch wel minder dan deel 3. Dieptepunt als SM 2 wordt gelukkig niet gehaald hier, en er zaten weer een paar meesterlijke grappen in. Het begin was vooral genieten, en ik moet wel zeggen dat dit het op één na leukste begin bevat van alle Scary Movies (maar bij deel 1 lag in helemaal in een deuk).

Zoals ik vroeger geen genoeg kon krijgen van films als Casper, kan ik tegenwoordig geen genoeg krijgen van films als Lemony Snicket's A Series Of Unfortunate Events. Het is de onweerstaanbare charme van een simpel maar origineel verhaal, een beetje magie en ontzettend gestoorde maar tevens hilarische personages. Ik kijk de film keer op keer weer, omdat het zo makkelijk wegkijkt en iedere keer weer entertaint. Ik voel me weer even klein als ik geniet van zo'n film als deze.

Toegegeven, Jim Carrey lijkt geen respect te hebben voor zijn medespelers en het verhaal, als hij zich helemaal laat gaan als Count Olaf. Het lijkt wel een boosaardige Ace Ventura in een fantasy film. Persoonlijk als Jim Carrey-fan, stoor ik me daar niet zo aan. Bovendien is het verhaal van de Baudelaires zo boeiend (en bij vlagen ontroerend zelfs) dat, in tegenstelling tot de kritiek die veel mensen hebben op deze film, Jim Carrey niet alle aandacht op zich vestigt van de kijker. Naar mijn mening, komt de echte kracht van de film uit het samenspel tussen Emily Browning en Liam Aiken als de twee oudste Baudelaire kinderen. Zij tillen met hun vertolkingen de film naar een hoger niveau dan die "simpele maar oh zo charmante" familiefilms waar ik vroeger geen genoeg van kon krijgen (maar waar ik nog steeds fijne herinneringen aan heb). Als je daar niet van overtuigd bent, dan zijn er altijd nog Jim Carrey en andere gestoorde personages uit de film waar je om kan lachen. Let vooral op Meryl Streep, een neurotisch wijf wiens huis al jarenlang op instorten staat, maar weigert om te vertrekken. De decors uit deze film zorgen voor een nogal onsamenhangend geheel, maar los daarvan creëren ze wel een unieke sfeer die ik zelden zie in een fantasiefilm. Dan verdient de prachtige en unieke muziek tenslotte nog een eervolle vermelding. Dit is zeker een film waarvoor je de soundtrack in huis haalt, heerlijk charmant.

3.5 van de 5 sterren.

Een lichte tegenvaller na het computeranimatie-meesterwerk Shrek, maar nog steeds boordevol met geweldige humor en hilarische dialogen en personages. Het gaat meer om parodieën dan in het origineel, wat helaas afbreuk doet aan de sprookjessfeer die deel 1 ondanks alle persiflages toch vasthield. Mike Myers en Eddie Murphy als Shrek en Donkey zijn nog steeds geweldig, maar ik mis die prachtige dialogen tussen hen uit het origineel. Puss'nBoots, ingesproken door Antonio Banderas op de Zorro-tour, is een waardevolle toevoeging en ik kijk er naar uit om dit personage weer terug te zien in Shrek The Third. De schurken waren ook wat minder dan Lord Farquaad, maar Jennifer Saunders schittert wel met haar voice acting voor The Fairy Godmother. Ik heb genoten van Shrek 2, met name van de hilarische eerste helft. Een 4.

Het was moeilijk om deze film op te sporen, na lang zoeken vond ik hem eindelijk bij Plato in Leiden...voor 15 euro zonder extra's of wat. Dan maar voor 2 eurootjes op video kopen, de slechtere beeldkwaliteit past eigenlijk wel bij Silent Hill. Ik zeg dit allemaal niet alleen omdat ik ervan baal dat de film zo moeilijk te vinden is. Ik zeg dit ook omdat ik het schandalig vind dat een mislukte gameverfilming zoals Resident Evil een groot commercieel succes wordt, en een gameverfilming zoals Silent Hill, die de games tenminste nog eer aandoet en ook nog resulteert in een goede film, compleet genegeerd wordt.

Als fan van de game heb ik een hoop te zeiken over de film, maar tegelijkertijd vond ik de film prachtig en deed het de games qua horror en vooral sfeer eer aan. Christophe Gans is overduidelijk een fan van de games, je ziet het in alles: de op personages uit de games gebasseerde hoofdrolspelers; de monsters (ook 'The Janitor' die speciaal voor de film werd gecreëerd); de soundtrack en een perfecte spookstad, precies zoals het stadje ik jaren geleden mijn eerste stappen in zette als Harry Mason, op zoek naar mijn dochtertje.

Christophe Gans heeft heel veel gebruik moeten maken van CGI om de angstwekkende sfeer uit de games te hercreëren, en slaat daarin helaas een beetje door. Het is goed dat voor de meeste monsters mensen in pakken zijn gebruikt, maar ze zijn daarna zodanig bewerkt met de computer dat ze nu overkomen als geheel digitale wezens. Dat is een beetje jammer, maar dankzij het prachtige en gruwelijke ontwerp van de monsters die mij in de games de stuipen op het lijf joegen, moet ik toch zeggen dat de film geheel geslaagd is om de Silent Hill van de games, compleet met mist, monsters en de overgang naar de alternatieve realiteit, te kopiëren naar de film.

De overgang naar de alternatieve realiteit laat echt zien hoeveel Gans naar de games heeft gekeken. Met de inluiding van de overgang door die afschuwelijke sirenes wordt alles donker, de muren worden zwartgeblakerd en de vloeren veranderen in een roestig metaal. De vormgeving van deze alternatieve realiteit kan absoluut de beste overzetting van de games naar film genoemd worden, zeer indrukwekkend en op zijn minst net zo onheilspellend als in de games.

De soundtrack van de games is goed gebruikt in de film. Ik lees veel dat mensen vonden dat Gans er teveel gebruik van maakte. Hier ben ik het niet mee eens. Ik vond dat Gans de juiste muziek op precies de juiste momenten gebruikte, wat vaak voor spanning zorgde als de monsters weer in beeld kwamen. Daarnaast kan ik de puike muziek van Akira Yamaoka (weliswaar bewerkt in de film in sommige gevallen) niet vaak genoeg horen.

Met de Silent Hill games als basis heb je als filmmaker goud in handen. Toen The Ring uitkwam (de remake) en Japanse horror hot was, zat ik te denken hoe goed een Silent Hill film wel niet zou zijn. Japanse horror had zich tenslotte allang wereldwijd bewezen in de gamesindustrie, en een Silent Hill film zou zoveel angstaanjagender zijn dan The Ring. Maar met al die eerder genoemede positieve punten, lukt het deze film maar niet om écht eng te worden, om de kijker op een ongekende manier de stuipen op het lijf te jagen zoals de games dat voor elkaar kregen. Er waren momenten, vooral als de monsters in beeld kwamen, dat ik toch even weer de rillingen kreeg, maar vaak was dit toch meer de herinnering aan de games. Deze film heeft een aantal problemen die de film weerhouden van het verdienen van de titel "ultieme Silent Hill-verfilming" en het ook geen geweldige horrorfilm maken.

Gans slaat een beetje door in zijn liefde voor de games, en zo maakt hij verkeerd gebruik van de vele monsters uit de game. De eerste confrontatie met The Grey Children, perfect overgenomen uit de game, is één van de weinige echt ansgtaanjagende momenten in de film, vooral door dat afgrijselijke gillen. Maar daarna gaat het een beetje mis. Het is gaaf dat de Lying Figure in de film voorkomt, en hij is echt goed ontworpen, maar die ene conforntatie voelt behoorlijk geforceerd aan. Als je die al in de film wilt stoppen, ga dan all-out en stop het stadje vol met die wezens, zoals in Silent Hill 2. Dat zou echt gaaf zijn geweest. Dan was er een constante angstfactor, ook als Rose buiten loopt. Ook Pyramid Head was misplaatst. Hoewel hij erg gave scenes had, hoort hij hier niet thuis. Iedereen die Silent Hill 2 gespeeld heeft, weet dat. Iedereen die niks van Pyramid Head afweet, zal zich toch afvragen wat hij in godsnaam doet in de film. De bekende nurses van het ziekenhuis zijn ook van de partij, wederom totaal misplaatst en op de verkeerde manier gebruikt. Als silent Hill fan stoorde ik me eraan, en dat gevoel was sterker dan de vreugde bij het weerzien van deze wezens in een ehuse Silent Hill film.

Gans lijkt niet af en toe niet te snappen dat hij met een film bezig is en niet met een game. Rose die bepaalde voorwerpen toevallig vind of de route uit haar hoofd kent en dan hardop denkend door de gangen loopt als een levende routeplanner. Het zijn situaties die geheel natuurlijk overkomen in een game, maar in een film niet werken.

Veranderingen in het sterke verhaal van de eerste game. Waarom? Waarom hebben ze het personage van Dhalia Gillespie compleet veranderd? Zij was een belangrijke factor in het verhaal van de game, dus met deze verandering alleen al is het verhaal compleet anders. Dat gedoe met de cult zorgt ook voor Monty Python-achtige taferelen als een hele menigte "Burn the witch!" blijft brullen. Het originele verhaal had beter overgezet kunnen worden. Eigenlijk is dit ook de grootste reden waarom dit niet de geweldige Silent Hill-film is die het had kunnen worden. Het alternatieve verhaal is een stuk minder en leidt ook naar een beduidend mindere finale dan in de game, ook al is het lekker bloederig. De andere personages zijn op zich niet echt slecht. De actrice die Cybil speelde was erg goed, De hoofdrolspeelster was ook goed als de vrouwelijke versie van Harry Mason, de hoofdpersoon in de originele game. Het meisje speelde aanvankelijk behoorlijk slecht, maar als demoon en Alessa wist ze te overtuigen. Sean Bean's personage had niks te zoeken in deze film. Zijn subplot bracht mij als kijker meer dan eens letterlijk en figuurlijk buiten Silent Hill. Weg sfeer. We leren niets meer van zijn bevindingen van die van Rose. Zonder Christopher zou de film ook een stuk minder lang zijn geweest en had het meer weten te boeien. Ik heb gelezen dat Gans zijn personage erin schreef onder druk van de studio, dat zich zorgen maakte om de te grote vrouwelijke cast. Erg jammer, de studio had moeten beseffen dat de film een stuk beter had kunnen zijn zonder dit onnodige subplotje. Alleen aan het einde blijkt zijn personage nog wel nuttig om te laten zien dat Rose en Sharon nog steeds gevangen zitten in de alternatieve realiteit van silent Hill, maar dit had er ook makkelijk uitgelaten kunnen worden. De rest van de cast acteerde over het algemeen matig. Je zou het kunnen zien als een eerbetoon aan de houterige voice-acting van de eerste 2 Silent Hill games.

Al met al ben ik niet geheel tevreden over de keuzes die Gans maakte in deze verfilming van mijn geliefde horrorgames. Het verhaal en de personages hadden meer overeenkomsten met de eerste game kunnen gebruiken. De monsters zijn ontzettend goed overgezet van game naar film, maar worden vaak op de verkeerde manier gebruikt en hebben geen echte functie in de film, zelfs niet om te shockeren omdat je voelt dat ze er niet thuishoren. Maar hij heeft ook een hoop goed gedaan. De sfeer is perfect, en doet in ieder geval de fan herinneren aan die geweldige sfeer in de games. De alternatieve realiteit is indrukwekkend en al die knipoogjes naar de games die verwerkt zijn in de film vond ik erg leuk. Maar dat is een probleem met deze film. Het laat genoeg gruwelijke dingen zien, dat is erg leuk. Maar het wil toch niet eng worden, omdat er net iets teveel dingen mankeren aan de film. Het is een leuke film, helaas geen enge film die het eigenlijk had moeten worden.

Mijn cijfer van een 3.5 is misschien iets positiever dan mijn recensie doet vermoeden, maar ik heb toch genoten van de film als fan en als horrorliefhebber. Het heeft genoeg te bieden voor beide doelgroepen. Objectief kan ik gewoon niet zijn als fan. Als iemand die de games niet kende, zou ik de film waarschijnlijk een 2 of een 2.5 hebben gegeven.

Visueel briljante film met een unieke sfeer. Met keihard geweld, keiharde personages en keiharde dialogen komt deze graphic novel perfect tot leven op het witte doek. De film is doorspekt met flauwe maar ook heerlijk sarcastische humor en het vertelperspectief (de gedachtengang van alle hoofdpersonages) amuseren zeer. Het zorgt er ook voor dat je op een positieve manier eraan herinnert wordt dat je in feite naar tot leven gekomen striptekeningen zit te kijken. Je verwacht bijna de tekstballonnetjes op te zien duiken in beeld. Het verhaal bestaat uit vier korte verhalen die zich allemaal afspelen in de duistere stad Sin City. Het verder vrij nutteloze verhaal verhaal met Josh Hartnett zet wel gelijk de toon in het begin. de overige verhalen nemen allemaal flink wat tijd in beslag in de fil en ik vond ze allemaal even leuk om te volgen. Mijn favoriet is gelijk degene met de minste inhoud, maar wel met de hoogste amusementswaarde: "The Hard Goodbye" met de stoere Mickey Rourke als Marv. Maar ook de andere verhalen weten prima te amuseren met Bruce Willis en Clive Owen die allebei ook precies snappen hoe ze zo'n rol aan moeten pakken.

Een 4.

Het is zo jammer dat beroepsentertainer Dick Maas zich tegenwoordig nog steeds een filmmaker waant, want deze film had zo vet kunnen worden. Nou heb ik me prima vermaakt met “Sint”, maar ik denk dat ik veel meer in een deuk lag dan de bedoeling was.

Het concept is best geinig: het “ware verhaal” achter Sinterklaas wordt onthuld: hij was de leider van een roversbende dat in de Middeleeuwen al plunderend en moordend door het land trok, totdat een aantal dorpelingen besloot om hem te vermoorden. Sindsdien rust er een vloek op hem en keert hij tijdens elke volle maan op 5 december met zijn zwarte pieten-ork-zombies terug van de dood om zoveel mogelijk kindertjes (en domme tieners, politieagenten en mooie vrouwen) te vermoorden.

Als je het mij vraagt, kan je met zo'n concept maar één kant op: een horrorcomedy, met grote nadruk op de comedy. Helaas dacht Dick Maas er anders over en gaat het er allemaal net iets te serieus aan toe, waardoor je meer lacht om de tergend slechte dialogen, acteerwerk, mislukte pogingen tot spanning, slecht getimede schrikeffecten en regie dan om de scenes die daadwerkelijk grappig bedoeld zijn. Dick Maas speelt leentjebuur bij Amerikaanse slasherfilms, maar bakt er zelf vervolgens niks van.

De film faalt op alle vlakken: de humor is om te huilen, de horror om te lachen. De personages zijn nog dommer dan het achtereind van de domste tiener die je ooit gezien hebt in Amerikaanse slashers. Enige vorm van logica hoef je in de motieven van de personages of het verloop van het verhaal ook niet te zoeken. Dick Maas wil duidelijk de Nederlandse Wes Craven zijn, maar zijn Scream of Nightmare on Elm Street, this is not. Als Maas ooit de vakmanschap in zich had (en ik vind dat hij dat in bijvoorbeeld Amsterdamned nog wel liet zien), dan is hij dat nu kwijt.

“Sint” is een afgrijselijk slechte horrorfilm, waarmee je je prima kan vermaken met vrienden en een biertje, maar dan nog kan ik zo tig slechte Amerikaanse horrorfilms opnoemen waar je nog veel meer lol mee hebt. Of zoals ik heb gedaan in een bomdrukke zaal met Leidenaren die met precies dezelfde verwachtingen naar de film zijn gegaan: pret, pret, pret. En de gore is ook prima te doen, maar voor de rest had Maas het beter ook meer als comedy kunnen schrijven dan horror.

Op aanraden van mijn pa gekeken, en helaas had hij al verklapt wat Soylent Green was, wat de complete mysterie weghaalde. Je kan je wel voorstellen dat ik een beetje teleurgesteld was aanvankelijk, maar toen begon ik na te denken over de thema's van de film en hoe overtuigend en realistisch de film in feite een helaas niet al te onwaarschijnlijk toekomstbeeld weet te schetsen, ondanks dat het wat gedateerd overkomt anno 2008. Daar schuilt de ware kracht van de film, het laat je nadenken over welke richting de mensheid opgaat, en doet dat eigenlijk grandioos met kleine momenten waarin bijvoorbeeld Sol en Thorn samen genieten van 'echt' voedsel, zoals mensen dat vroegâh hadden, waardoor je echt begint te beseffen hoe ernstig de wereld er aan toe is. Dit maakt het verhaal overtuigend en boeiend, en het feit dat je niet ondergedompeld raakt in een Blade Runner-achtige setting, maar een niet al te geavanceerde wereld waarin het grootste deel van de mensheid alleen maar achteruit gaat, terwijl de upperclass profiteert van de smerige zaakjes die zich afspelen achter het hele Soylent Green complot. een scéne die me ook altijd bij zal blijven en de boodschap van de film ook kracht bijzet, was de ontroerende euthanasiescène, die (off-the-subject) alleen maar ontroerender wordt als je de reden weet waarom Charlton Heston écht huilt in die scène.

Toen ik de eindcredits voorbij zag rollen wilde ik de film 3 sterren geven, maar na er eens goed over nagedacht te hebben, moet ik toch toegeven dat mijn waardering voor het geheel hoger ligt dan dat. Ik denk dat de spoiler die mijn pa me had gegeven en de gedateerdheid van de film me hadden beïnvloed, maar nu denk ik juist dat dit juist een goede motivatie voor mij was om eens goed naar de film te kijken en wat het wérkelijk te brengen heeft. De gedateerdheid vormt dan ook uiteindelijk een van de sterke punten van de film, want het overdrijft op deze manier een toekomstbeeld eens niet veel te veel zoals de meeste sci-fi films en laat je focussen op wat de film je probeert te vertellen.

4 sterren.

Een fikse teleurstelling na het goede origineel men uitstekende tweede deel. Sam Raimi gaat flink de mist in door overstag te gaan voor de Venom fans (zoals ik) en Venom in het door personages al overvolle verhaal te brengen. Ik vond de acteur die Eddie Brock speelde niet slecht in tegenstelling tot vele anderen, maar de manier waarop het hele personage Venom wordt geïntroduceerd, in beeld wordt gebracht en uiteindelijk zijn einde vindt in een klein deel van één film is schandalig. Venom verdiende beter. Ook de plot rond de black suit had meer potentie. Serieus, als er serieus plannen waren of zijn voor Spider-Man 4, dan hadden de black Suit en Venom die film makkelijk kunnen dragen.

En daarmee kan je ook gelijk zien hoe Spider-Man 3 tot het niveau getild had kunnen worden van zijn voorgangers. De twee main villains The Sandman en met name The New Goblin/Harry Osborn hadden meer screentime kunnen krijgen en zo interessantere personages kunnen zijn. Het is verwonderlijk om te zien hoe het personage Osborn na twee films uiteindelijk instort als een standaard schurk die alles tot op het einde plots alleen maar negatief ziet. We hadden ook meer achtergrondinformatie kunnen krijgen over The Sandman zonder al het halbakken black suit en Venom gedoe. Zo zonde allemaal.

Plusplunten zijn er zeker nog en ze zorgen ervoor dat de film toch nog een hoop aantrekkinskracht van zijn voorgangers behoudt. De special effects en actie zijn als vanouds spectaculair in beeld gebracht. Hoewel mijn favoriete actiescène toch die Dock Ock vs. Spidey On The Train uit Spider-Man 2 blijft, zijn de gevechten in Spider-Man 3 ongelofelijk gaaf. Ook die typische Raimi humor is weer vollop aanwezig met o.a. wederom een geweldige cameo van Bruce Campbell. Ook alle losse eindjes van de voorgaande delen(hoe gaat het verder met de relatie tussen Peter en Mary Jane?) worden hier mooi afgehandeld. De drama is zoals gewoonlijk niet erg diepgaand, maar acceptabel voor een Spider-Man film.

Tot slot wil ik nog wel even zeiken over de score van Christopher Youung. Misschien dat ik hier iets teveel de Danny Elfman-fanboy uithang hier, maar Young's score is op zichzelf en al helemaal in vergelijking met die van Elfman vreselijk. Hij vond het blijkbaar zelfs nodig om de Main Theme iets aan te passen. ik vond het geen verbetering. Waar Elfman's scores in de voorgaande Spider-Man films de actie, drama en/of humor in beeld nog perfect complementeerde, komt Young met standaard muziekjes bij de actiescenes en totaal overdreven dramatische muziek om de spanning op te drijven waar dat misplaatst is. Zo is er die scène waar Spider-Man ondersteboven hangt met de black suit aan. Ik vond het lachwekkend hoe dramatisch Young dat moment benadrukte met zijn score. Ik vond het drie keer niks.

Een 2.5 voor de vette actie, maar een slordig verhaal vol met overbodige subplotjes en personages. Een teleurstelling in vergelijking met de eerste twee Spider-Man films.