Opinions

Zo, dit is nog eens jeugdsentiment. Dit is een film die ik best vaak gezien heb toen ik nog klein was. De videoband ligt nog steeds in mijn filmkast. Als ik er nu op terugkijk, dan moet ik zeggen dat het een stuk minder te verteren is dan al die andere tekenfilms van vroeger, met name Disney-films. Totaal niet mee te vergelijken natuurlijk, maar ik moet het toch even kwijt. Voor de kleintjes een aardige film, maar ook toen al kon ik de slechte animaties, belabberde voice-acting en het afgrijselijke verhaal (dat totaal niks met de Felix te maken heeft zoals we die tot dan toe kenden) moeilijk aanzien. Als ik nog die leeftijd zou zijn, had ik de film waarschijnlijk een 2 gegeven, ik keek liever een goede tekenfilm. Laat ik dat dan maar doen, een 2 geven.

Briljante film als je ervan houdt. Het valt lastig in woorden uit te leggen waarom ik deze film zo ontzettend goed vind, want op zich is het verhaal behoorlijk chaotisch en wordt je overspoeld met de meest belachelijke personages en situaties. Ik snap ook niet hoe Luc Besson dit allemaal heeft kunnen verzinnen, maar misschien is dat wel waarom deze film zoveel antrekkingskracht heeft op mij. De visie van Luc Besson is sommige kijkers belachelijk maar voor anderen is het weer verbluffend. Daarnaast bevat de film zoveel absurde humor waardoor ik iedere keer weer krom lig van het lachen. De film is ook nog eens een genot om naar te kijken, maar tegelijkertijd zorgen de meest uiteenlopende decors en wezens zorgen voor een zeer inconsistent universum. Ik noem het prachtig en divers. The Fifth Element weet te overtuigen door constant in elke scène anders te willen zijn dan in de vorige scène. Ga de film eens analyseren en je raakt helemaal de kluts kwijt, je zal de film zeker bagger noemen. Maar dat kan ik niet, daavoor vind ik de film te briljant in al zijn prachtige absurditeit.

Een 5, een onwaarschijnlijk absurde meesterwerk.

Pixar leverde een waar meesterwerk af met finding Nemo, met diezelfde typische Pixar figuurtjes, maar ook met een goed verhaal vol met een aardige portie drama. Gelukkig niet teveel, maar het levert wel een aantal memorabele scènes op die echt werken omdat de kijker tijdens de film echt meeleeft met de personages. Dat is iets wat ik miste bij films als Toy Story, ik vond die personages perfect voor humor, maar zodra er drama om de hoek kwam kijken vond ik het niet echt boeien. Vooral Monsters Inc. maakte zich hier schuldig aan, ik leefde niet genoeg mee met Sully en Mike om te begrijpen hoe ze zoveel konden houden van dat irritante kind. In Finding Nemo betrap ik mezelf erop dat ik het gewoon ontroerend vind dat Marlin er alles voor over heeft om zijn zoon te vinden. Wie het script geschreven heeft, die heeft absoluut iets goeds gedaan op dit vlak. Finding Nemo was vaak gewoon oprecht ontroerend en ik was algauw dol op het duo Marlin en vooral Dory. Hulde aan Pixar voor het creëren van perosnages met karakter, want ik vond echt dat Marlin en Dory dit hadden, in tegenstelling tot personages uit de vorige Pixar films. Ik lees tegenwoordig vaak hoe overrated Find Nemo is, maar ik ben het er niet mee eens. Het is niet zo grappig als Toy Story 2 of A Bug's Life, maar het bevat genoeg doordachte humor om mij keer op keer aan het lachen te maken en het succes van deze film was geheel terecht. Een moderne animatieklassieker voor alle leeftijden, zo zie ik Finding Nemo.

Een 4.5.