Opinions

Damn ...

Ik wou Hardy op zich nog wel een kans geven. Ikzelf vond de remake een stuk beter dan het origineel, maar ik kan me indenken dan een regisseur daar anders over denkt, zeker als hij 30 jaar geleden zelf het origineel geregisseerd heeft.

Alle respect dus dat de man terugkeert naar z'n roots, maar het resultaat is gewoon té triest voor woorden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het zo stil is bij deze update van een cult klassieker. Het eerste half uur is het moeilijk te ontwaren of Hardy nu een comedy of een musical probeert te maken ... het slechte acteerwerk en de belabberde cinematografie spreken dan wel al voor zich.

Zo'n 40 minuten heb ik voor mezelf de schijn hoog kunnen houden, maar deze film wordt nooit horror en blijft teren op ronduit belachelijke scenes en eindeloos gekweel. Het is geen ludieke of zelfbewuste onzin die daarna verandert in een akelig schouwspel, het is meer slecht schooltoneel dat nooit de juiste sfeer weet te grijpen. 30 jaar aan film is duidelijk aan Hardy voorbijgegaan. Wie graag wat nasty cultvoer wil zet tegenwoordig een film als Kill List op, maar dit is echt te belabberd om in het openbaar te vertonen.

0.5*, meer kan ik er echt niet van maken.

Edit: ow, en Lee is welgeteld 1 minuut te zien in één of andere nietszeggende flashback. Met andere woorden, z'n naam dient vooral als postervulling.

Zéér matig.

Een film die erg hard probeert een arthouse drama met horror elementen te zijn, maar in beiden niet echt slaagt. Nochthans aan goede bedoelingen geen gebrek, maar het lijkt erop alsof regisseuse Boyd veel lijkt te kopiëren, zonder de ziel ervan te begrijpen.

Veel shots van landschappen, maar de editing is best brak. Eens dat troosteloze omgevingen en wat droevige muziek kunnen bijdragen aan de sfeer, maar dan moet je er verder ook wat mee doen. En daar draait het al redelijk snel de soep in.

Acteerwerk is matig, de horror komt ook voor geen meter uit de verf. Wat geesten die nooit eng zijn, een uiterst voorspelbaar twistje en een achtergrondverhaaltje zoals er honderden zijn. Mnee, deze film komt eigelijk nooit op gang en mist alle effect. Ondanks goeie bedoelingen, maar daarmee maak je geen leuke film mee.

1.5*

Redelijk interessante docu.

Enige jammere is dat er toch weer een soort van school-TV sfeertje overheen hangt en de docu iets te ruim aanvoelt om enige nuance te kunnen bieden. Een braaf rise & fall verhaaltje met een lichte doemboodschap op het einde.

Assange is een boeiend genoeg figuur, WikiLeaks als drijvende macht is ook spannend materiaal en een overzicht van hun verleden toont mooi de veranderede machtpatronen bloot, maar dit alles op minder dan 60 minuten is gewoon wat teveel van het goede. Zo lijkt het allemaal een beetje kort door de bocht.

Waarschijnlijk leuker voor WikiLeaks fans, doculiefhebbers of politiek geëngageerde barrierevernielers, los daarvan toch wel interessant genoeg om de aandacht vast te houden.

3.0*

Lynch z'n midlifecrisisfilm.

Cage draait aan het radioknopje, 'ruige' rock muziek weerklinkt, Cage koprolt uit de wagen en maakt een paar karatesprongen terwijl Dern als een non staat te headbangen. Rustig Dave, tijd voor een jongere vrouw, een Harley en na een jaartje is het weer over

Extreem storend in de film is de muziek. Ofwel fakeharde rock, ofwel vreselijke ouwe popmeuk. Op de pijnlijkste momenten (zoals het einde) gezongen door Cage zelf. Acteerwerk is ook ondermaats. Cage is slecht, Dern is slecht, die ma is slecht en ook Dafoe bakt er eigenlijk helemaal niks van. Misschien waren het gewoon crappy typetjes, zou ook kunnen, maar bij momenten niet om aan te zien.

Wat de film vooral mist is sfeer. Bij Mulholland Drive viel me laatst nog op hoe belangrijk het geluid in Lynch z'n films is, en dat verknoeit hij hier als geen ander. De weirde personages zijn er wel, maar de slechte soundtrack en de brakke montage doen weinig goed. Het merendeel is maar saai en slaapverwekkend.

Zelfs de titel ... Wild At Heart. Lynch kerel, je bent geen macho. Gelukkig is hij het later ook gaan beseffen.

1.5*

Hmmm, vreemde "film".

Lijkt meer op een hoop "found material" dat aan elkaar gepraat (of geluld) wordt door Dourif. Semi-docu stijl over een alien (Dourif) die zijn reis naar de aarde beschrijft, en wat verzinsels.

Fijn is vooral dat het verhaal van Dourif erg komisch overkomt, zeker aangezien de beelden op zich wel passen bij zijn onzinverhaal, maar erg duidelijk uit hun context gehaald zijn.

Minder is de schreeuwerige, kitscherige soundtrack en het feit dat de fragmenten veel te lang voortlopen zonder interventie van Dourif. Had allemaal in 45 minuten gekund vermoed ik.

Op zich wel een keertje leuk om te zien, al is het dan vooral om novelty value. Ziet er vaak erg brak uit, muziek is vaak barslecht, maar het concept is wel grappig, en Dourif doet het eigenlijk best leuk en droog.

2.5*

Een Western.

Zitten wel duidelijk wat andere accenten in. Zo is er de openingsscene die toch een aardig potje massa actie brengt. Woo heeft hier vast naar gekeken, al weet Peckinpah niet zo goed te doseren en wordt het iets te snel een potje. Vooral goed te merken in de eindscene die redelijk hard de mist in gaat als mooie actiescene. Beetje duf rondroffelen met een geweertje. Gemiste kans.

Verder ook iets rauwer dan ik van de meeste Westerns gewend ben. Nogal wat vrouwen en kinderen die half uit en tussendoor het beeld het onderspit delven. Al vond ik het wel een beetje vreemd dat de meesten nogal kalm bleven onder alle gebeurlijke schietpartijen. De meesten doken pas weg als er eindelijk eens een kogel naast hun voeten insloeg, zelfs al stonden ze al een half uur te draaien met een losgeslagen machinegeweer. Zag er soms nogal duf uit.

Verder nog een goed uitgewerkte treinscene, maar alles wat daartussen lag was ver onder de maat. Geen al te bijster goed acteerwerk, traag en vaak bijgestaan door een oortergende soundtrack. Die 145 minuten zijn dan ook makkelijk 50% te lang.

Verhaaltje vond ik ook al niet te boeiend en de oude peetjes die hun plaatst in de wereld kwijt zijn brengen qua thematiek ook niks interessants.

En zo heb je een wat rauwere Western, met 1 erg sterke actiescene en 1 goed uitgewerkte treinroof, tenmidden van niks, noppes, nada.

1*

Statham.

Af en toe slaagt hij erin om in een betere film op te draven, maar meestal maakt hij toch gewone "Statham-vehikels". En eerlijk gezegd vind ik dat niet eens zo erg. Ook deze is er zo eentje. Geen opvallende of opmerkelijke film, maar wel fijne filler.

Statham zelf heeft een herkenbare rol, hij speelt ook zelden een ander personage. Maar hij is er wel geknipt voor. Beetje knokken, beetje Britse cheeky opmerkingen en vooral niet al te veel moeilijk gedoe. En daar slaagt deze film dan ook best goed in.

Simon West is ook geknipt voor deze film. Ook hij kan wel overweg met simpel genregeweld, al pakt het bij hem niet altijd even geweldig uit. Dit is een van z'n meevallertjes, al doe je er wel goed aan de lat niet al te hoog te leggen vooraf.

Simpel genregeweld dus. Weinig memorabel, maar goed genoeg zodat de 90 minuten vlotjes voorbijvliegen.

3.0*

Zéér matig.

Een film die door z'n luchtige sfeertje nog wel makkelijk uit te zitten is, maar het gejammer van de midlife crisis crowd was mij soms toch net iets te deprimerend.

Macy wel perfect voor z'n rol hier, vond hem ook het best uit de verf komen. Allen vind ik een vreselijk acteur, Lawrence is onopvallend en Travolta ... z'n foute rolletje past hem wel, maar erg geinig is hij ook weer niet.

Beetje voorspelbare grapjes, Liotta als leider van de biker gang loopt een beetje verloren in deze film en verder zie je veel clichés voorbijkomen. Maar de zonnige setting en het gebrek aan langdurig drama zorgen voor een redelijk vlotte film met een degelijk weinig-aan-de-hand sfeertje.

1.5*

Heeft faam geoogst met Eureka, maar verder blijkt er weinig interesse te zijn in de man zijn films. Gezien z'n nieuwe film (Eli Eli), die nogal experimenteel zou zijn, was ik toch benieuwd naar z'n andere werk. Eureka is nu niet meteen de meest gedurfde film.

Wild Life is dat ook niet, maar tapt wel duidelijk uit een ander vat. Wat hipper, en typischer. Film die aan het begin stond van de coole yakuzafilms die enkele jaren later echt zouden doorbreken.

Fijn filmpje ook, met een die Aoyama een hoop goeie ideeën heeft, alleen komt het er niet altijd even goed uit. Zo is de scene in het politiebureau, met de ronddraaiende camera, wel leuk, maar niet geweldig qua afwerking. En zo is het ook met de rest van de film. Goeie scenes, leuk verhaal, maar de afwerking is niet 100%.

Twijfel tussen een dikke 3.5* en een kleine 4*, maar ga toch voor het eerste. Had visueel gewoon beter gemoeten, nu rest er enkel een leuk verhaaltje, met goeie bedoelingen geschoten. Wel een fijn filmpje, en een kleine aanrader, al is dit van een geheel ander kaliber als Eureka.

PS: wel het vermelden waard is de glansrol van Jun Kunimura. Leuk achter, die hier echt een geweldig personage neerzet.

Grappig om zoveel te lezen over de zogenaamde 'geloofwaardigheid' van deze film.

Wat mij betreft duidelijk een kwinkslag naar one-trick poneys zoals The Usual Suspects. Opvallend vooral het tempo in het begin van de film. Na een goed half uur heb je al een waargebeurd verkrachtingsaanklaagverhaal met rechtbankscenes en de hele heisa achter de rug. Gezien het verdere verloop van de film lijkt het ietwat té serieuze begin ook totaal gerechtvaardigd.

Dit is zo'n filmpje wat pas halverwege z'n ware gelaat begint te tonen. Zo eentje die z'n publiek naait, en de mensen met enige zelfrelativering kunnen op het einde goed om de grap lachen. Hoe meer plotwendingen de film verzint, hoe sneller ze elkaar ook opvolgen, waardoor je op het einde gewoon losse scenes + plotwending zit te kijken. Zelfs na de melding "The End" gaat de film gewoon lekker door.

Je kan dit serieus nemen natuurlijk. Je kan het zien als een thriller die probeert een spannend verhaaltje te vertellen. Alleen vind ik het een erg vreemde instelling. Het hele filmpje is luchtig, speels en vooral ook consequent lichtjes over-the-top fout. Derde keer dat ik de film zie, verveelt me nog steeds niet. Visueel kan het er verder wel mee door, ook de soundtrack is bij momenten wel aardig, al had hier toch net wat meer aandacht aan gegeven mogen worden.

Waardering zit echt pal tussen 3.5 en 4*, maar het filmpje krijgt het voordeel van de twijfel. Eén van die betere Hollywoodproducten. 4*

Edit: En goed bedeeld of niet, mevrouw Richards heeft lelijke borsten.

Beste Western die ik gezien heb (blah blah, zeik zeik).

Vooral omdat het eigenlijk geen Western is, meer een lekker steampunk (geen cyberpunk) verhaaltje. De film vertoont dan ook best een aantal gelijkenissen met Steamboy.

Wel zo dat de film faalt op nogal wat vlakken. Kline en Smith zijn erg slecht, de humor is erg slecht, Hayek is lelijk.

Maar de film neemt zich ook niet serieus verder, en de designs vond ik atypisch geweldig. Nu hou ik sowieso van die "oude" werelden met moderne equipment. Van de prutsjes in de trein tot de grote spin, genoten heb ik. Ook simpele zaken zoals de luidspreker. Heerlijk weelderig gedesigned.

En de film zit vol met zulke geinigheden. Wat het voor de rest niet zo erg maakt dat de humor niet boeit vind ik. Of dat de acteurs maar kut zijn. Genoeg te zien de hele film lang, laat het debiele verhaaltje dan maar een kapstok zijn voor de leuke speeltjes.

3.5*, erg vermakelijke film. Al het negatieve is zwaar overdreven vind ik.

PS: Ook extra credit voor de erg mooie opening credits.

Absolute prul. Takeuchi gaf in een interview zelf toe dat hij eigenlijk weinig interesse had in het maken van film, en dat is er dan ook aan te zien. Rock'n Roll is dood, en dat bewijst deze film mooi.

0.5*

Niet mijn ding.

Vond het vooral jammer dat Wilde hier een beetje gereduceerd wordt tot "homo". Ondanks dat het een belangrijk onderdeel van z'n leven zal geweest zijn blijft de film daar veel te veel bij hangen, en wordt het zo een wat typisch pro-gay manifest. Terwijl uit andere scenes blijkt dat Wilde waarschijnlijk veel breder en boeiender was.

Verder heb ik ook niet al te veel met dit soort kostuumdramas, zeker niet wanneer het veredelde TV producties zijn. De fotografie is nogal druilerig, het oogt af en toe wat goedkoop en de film ontsnapt ook nooit aan z'n TV achtergrond.

Positief is wel de rol van Fry. Hij doet het wonder wel als Wilde. Niet dat ik Wilde verder ken, maar hij maakt er in ieder geval wel een wonderlijk schouwspel van. Law als tegenspeler kon ik minder pruimen, maar ben dan ook geen fan van hem. Rest van de cast doet het aardig, maar niet echt opvallend.

Had liever een wat breder beeld van Wilde's leven gezien, al had dat de film verder ook niet écht veel beter gemaakt. Iets teveel TV, iets teveel kostuumdrama.

1.5*

Aardig horrorfilmpje.

Zonder al te veel voorkennis aan begonnen (wist enkel dat het Brits was) en in het begin was het lastig in te schatten waar de film eigenlijk naartoe wil. Hoor hier af en toe dat de personages afgezaagd zijn, vind ik toch een aparte opmerking aangezien het prooi hier een stel marginaal uitschot is dat zich er ook echt naar gedraagt. Veel sympathie zit er voor de jongens/meisjes niet in.

Dat maakt de film net wat leuker, niet de zoveelste domme preutse bende die achterna gezeten wordt, maar een bende egoistische eikels.

Best mooie effecten, redelijk aardig in beeld gebracht (al kon er echt veel meer gedaan worden met het eiland) en best leuke slachtingen.

Verhaaltje is maar een kapstok en de film doet zelfs geen moeite er een onverwacht einde aan te breien. Vond het zelf niet bepaald storend, aangezien het verhaal hier wat mij betreft geen enkele meerwaarde had.

Wat vooral bijblijft is het uitschot dat centraal staat in deze film. Verder aangenaam kijkvoer.

3.5*

Oef.

Wat een teleurstelling eigenlijk. Dano is toch iemand die vaak originele en unieke filmpjes uitkiest., net zoals Kazan trouwens, die heeft meegeschreven aan deze film. Maar hij is ook een acteur natuurlijk, en daar gaat deze film aan ten onder.

Niet dat er slecht geacteerd wordt, Gyllenhaal, Mulligan en Oxenbould zijn allen oké, maar het is wel zo'n film die gebouwd is voor de acteurs. Dano vergeet eigenlijk gewoon cinema te maken en wil enkele acteurs in de bloemetjes zetten, maar verzandt zo wel in een ongeïnspireerd niemendalletje.

Zelden een film gezien die zo egaal gewoontjes is. Er is niks slecht, maar er zit ook geen enkel piekje in. Het drama is textbook, acteurs doen hun ding, visueel is het bekend terrein en ook de soundtrack wil vooral niet teveel opvallen. Zo ontbreekt het de film aan enige emotie, waarmee het als drama gewoon tekortschiet.

Zo'n film die op elk moment, in elke scene een 3* zou verdienen en daarvoor nog een halfje aftrek krijgt. Liever een film met enkele échte hoogtepunten en een hoop dieptepunten dan dit soort doordeweeks geneuzel. Slecht is het uiteindelijk niet, wel erg flauw en ongeïnspireerd.

2.5*

Redelijk.

Na The Room en Brigsby Bear voelt de premisse al net wat minder fris aan, iets kwalijker is dat je in het begin al meteen aanvoelt dat die "Wildlings" géén hersenspinsels zijn. Ondanks dat de film zich zichtbaar in een aantal bochten wringt, is na een kwartiertje toch al wel duidelijk waar het allemaal heengaat. Volgens mij niet helemaal de bedoeling.

Ook die drama/horror combinatie voelt net wat te gemakkelijk aan. Het is al lang niet origineel meer en je kan niet zeggen dat Böhm nu zo geweldig veel toevoegt aan wat er reeds bestaat. Typisch wanneer filmpjes die zich afzetten tegen bepaalde genreconventies zo stilaan een genre op zichzelf beginnen worden.

Het is verder ook geen slechte film, mede dankzij het werk van Powley. Haar personage weet de film best te dragen en de details van het hele gebeuren blijven net lang genoeg mysterieus genoeg. Maar echt geweldig spannende cinema wordt het nooit, daarvoor voelt het te bekend aan en is de uitwerking veel te braafjes. Aardig tussendoortje dus, meer niet.

3.0*

Na eerst de remake gezien te hebben mag het duidelijk zijn. Dit origineel zuigt enorm.

Waar de remake sfeervol is, is dit enorm plat en futloos. Vreselijk acteerwerk en compleet brak geschoten. Davison is belachelijk saai, de scenes met de ratten lijken ook echt nergens op.

Film is echt een geklungel van het begin tot einde. Remake was ook niet bepaald spannend maar dit was helemaal kinderhorror. Vraag me af welk doelpubliek ze hiermee probeerden te bereiken.

Ook Ben is compleet onindrukwekkend en de climax is er uiteindelijk eentje waar enkel het woord anti voorhoort.

95 minuten pure horror om uit te zitten. Saai, duf, sfeervol mormel van een film. Eenst te meer hulde aan de remake dan maar.

0.5*

Aardig.

Begin deed mij qua setting een beetje denken aan Braindead. Groot oud huis, een wat retarded jongetje dat op 30+ leeftijd voor z'n oude vervallen moeder moet zorgen. Zelfs het loopje in de voortuin heeft er wat van weg.

Glover doet het goed als Willard. Freaky acteur inderdaad, al kan je natuurlijk best ver gaan met een typetje als dit. Ook de directeur was best leuk.

Verder alleen iets te braaf en té Burton om mij echt te plezieren. Eng, goor, spannend en al wat je normaal gezien met horror associeert hoort er niet bij. Meer een wat morbide fantastisch verhaaltje, ook de muziek ondersteund het bijna sprookjesachtige sfeertje. Had net zo goed door Elfman gemaakt kunnen worden.

Mij iets te jolig, zeker Big Ben die allesbehalve kan overtuigen. Misschien nog wel de grootste miscast van de film.

Verder wel sfeervol, maar echt mooi vond ik het ook weer niet. Vermakelijk wel. Beetje gek, beetje maf, maar niet geheel wat ik leuk vind.

3.0*

Vervelend volk.

't Is na deze docu niet echt moeilijk te begrijpen dat het toenertijd niet echt van een leien dakje liep. Zowat iedereen die geïnterviewd wordt komt aardig onsympathiek over. Shatner eigenlijk nog het meest. Hij acteert meer dan dat hij daarwerkelijk interviews afneemt. Daarbij ziet hij er ook aardig ziek uit in deze docu, beetje smerig zelfs.

Verder natuurlijk vooral iets voor de echte fans van de serie. Ik heb er vroeger wel wat afleveringen van gezien maar kon er nooit echt voor blijven zitten. Star Trek is wat lammige scifi wat mij betreft, al is deze docu daarin ook wel verhelderend op een bepaalde manier.

60 minuten is verder niet erg lang maar zo heel veel valt er ook niet over te zeggen. Het is vooral wat gekibbel onderling over gekibbel van een jaar of 25 geleden. De animatie is verder wel netjes gedaan, maar voegt an sich weinig toe en lijkt meer opvulling voor een tekort aan beeldmateriaal.

1.5*

Vroeger was dit wel een geinige film.

Aardig avonturenverhaaltje met wat magie, monstertjes, paar bossen en een ietsje beetje gory dingen.

Aantal jaren later is het toch allemaal wat minder. Op zich is het nog wel een aardig filmpje, dat ik heel wat beter kan verteren dan LOTR, maar sommige zaken kunnen echt niet.

De brakke humor is redelijk onbegrijpelijk. De muziek zo mogelijk nog absurder. Oorverdovend lelijk gebral wat doorheen een hoop aardige scenes knalt. Ook die twee kleine sidekicks zijn erg irritant.

Blijft een aardig avonturenverhaaltje dat zich in een wat fantasierijkere wereld dan LOTR afspeelt. Wat betreft verdere LOTR en Star Wars vergelijkingen, volgens mij zijn die verhalen ook maar gebaseerd op ouder Grieks en Romeins gedoe, dus zou er niet al te veel van maken. Veel originaliteit is er in die dingen ook niet te vinden.

2* dan maar. Sommige dingen zien er nog steeds erg leuk uit (vooral de bossen dan, veel mooier in beeld gebracht dan in ... Maar te cliché en met enkele pijnlijk minpunten.

Hilarisch.

Een film die soms iets te nadrukkelijk lijkt te solliciteren naar een cult status, maar op andere momenten ook gewoon z'n eigen ding doet en daarmee ook vast wat cultfans tegen de borst stuit. Ik kon het wel waarderen.

Vooral de manier waarop Lewis, rond z'n budget heen, uit elk element plezier probeert te tappen. De vreselijke maar hilarische liedjes, de designs van de poppen, wat droge/weirde humor ala Hosking soms (Cage die telkens meer een proper shirtje aantrekt), wat compleet random dingetjes (zoals de pinball scenes), de gevechten met de animatronics ...

Een film die blijft verrassen en best origineel uit de hoek komt, maar allicht wat moeite zal hebben om de liefhebbers van dit soort werk te vinden, want zo positief wordt hij niet onthaald, ook niet bij de mensen waarbij je het normaal wel zou verwachten. Boeit mij verder niet, ik heb er hartelijk om gelachen.

4.0* en een uitgebreide review

Flauw.

Comedy als énige genre-aanduiding? Daar heb ik toch zo m'n vragen bij. Oké, het is ietwat luchtig en zeker naar het einde toe, met het happy end dat echt vanuit het niets komt, herken je wat vlagen van comedy, maar daarnaast toch ook veel dramatiek.

Johnson speelt een moeilijk personage en slaagt er nooit in Eddie volledig sympathiek te maken. Zijn continue verval is bij momenten vooral vervelend, anders is het gevoel dat je hoopt dat het uiteindelijk goedkomt met hem toch een teken dat er enige binding was.

Ook de bijrolletjes zijn best aardig, maar echt groots wordt het nergens. De film banjert een beetje voort, wringt zich in allerlei bochten maar blijft uiteindelijk toch braaf op het hoofddraadje wandelen en na 90 minuten is het gelukkig gedaan. Vond het allemaal niet zo boeiend. Noch grappig.

2.0*

Best oké.

Al is het dan vooral vanwege de locatie. Van de Spierig broertjes verwacht ik eigenlijk qua regie toch net iets meer. Maar het huis, zeker binnenin, is toch wel een ideale locatie voor een horror film, en daar wordt erg kundig gebruik van gemaakt hier.

De geesten en de scares zijn jammer genoeg niet echt spannend, waardoor de film het enkel en alleen van de sfeer moet hebben. Nochthans wordt er wel gepoogd om een beetje spanning toe te voegen, maar het is ofwel te bekend terrein, ofwel zit de timing niet echt goed.

Film ziet er verder wel netjes uit, acteerwerk is behoorlijk en ondanks dat het plot niet zo heel boeiend is, loopt het verder toch best lekker. Duurt gelukkig ook niet al te lang, waardoor het nooit echt saai of vervelend wordt. Maar de Spierig broers hebben al eerder laten zien dat ze toch tot meer in staat zijn. Zeker gezien het leuke concept had dit makkelijk een beter filmpje kunnen zijn.

Niet verkeerd voor een keer met andere woorden, maar er zat zeker ook wel meer in.

3.0*

Leuk.

Film die sterk teert op sfeer. Onderkoeld, zowel in tempo als in setting. Heel rustige opbouw, maar doordat er twee nog best aardige personages in de wagen zitten is het al snel veel minder vervelend dan bij andere horror films.

Eerste deel weet in ieder geval de juiste sfeer te creëren om het tweede deel te dragen. Echt eng of spannend wordt het niet, maar het blijft wel steeds sfeervol en kent enkele erg leuke momenten. Het is vooral sterk dat er regelmatig wat buiten de auto beweegt, zonder dat er elke keer gevolg aan wordt gegeven.

Visueel in orde, ook de soundtrack mocht er wezen. Tel daarbij twee niet onaardige personages en een bekened maar goed uitgevoerd verhaaltje en je hebt een meer dan goeie horror/thriller. Echt memorabel is het niet, maar wel een zeer keurige genrefilm.

3.5*

Beetje doorsnee.

Vooral iets te gewichtig voor het type verhaal dat verteld wordt. Alle personages krijgen een tragische back story, het leven is erg moeilijk voor al onze hoofdpersonages en de meeste conversaties verlopen met geladen stiltes, veelbetekenende blikken en getergde gezichten.

Maar zoveel stelt het niet voor. Er is een moord gepleegd, FBI komt aandraven en meesterjager Renner lost het allemaal op. Maar dan erg traag, met nogal wat loze conversaties en matige actiescenes tussendoor. Gelukkig is er nog de setting, die voor aardig wat sfeer zorgt. En een soundtrack, die ook redelijk effectief klinkt.

Acteerwerk is verder wel redelijk, maar de acteurs lijken ook niet helemaal zeker wat ze met al die gewichtigheid in een film als deze moeten aanvangen. Visueel is het vooral erg functioneel en middelmatig, had best wat beter gemogen en gekund.

Vervelend is de film niet, wel weinig memorabel. En wanneer de omstandigheden achter de moord duidelijk zijn is de spanningsboog er ook meteen helemaal af, waardoor het laatste half uur verder wegdeemstert.

2.5*

Nederlandse urban legend slasher.

Vond de film érg op Hatchett lijken. Groepje allerlei die vast komen zitten in een toeristische tour en te maken krijgen met een slasher. Eén bekende acteur om alvast wat kijkers te lokken en een donkerkomisch randje zodat het allemaal niet al te serieus hoeft. Ziedaar The Windwill Massacre (en bij uitbreiding dus ook Hatchett III).

De internationale cast is allicht om de film wat extra internationale allure te geven (ze hebben goed gekeken naar Spanje denk ik), Jongerius mikt verder op genreclichés om de diehard horrorfans over te halen. Op zich zit het allemaal wel aardig in elkaar, inclusief oerhollandse legende, maar het had net iets minder makkelijk gemogen.

Film mist vooral een beetje sfeer. Komt allicht omdat het niet zo serieus oogt, maar ook omdat het visueel niet geweldig sfeervol is en omdat de soundtrack ook niet meteen een duit in het zakje doet. Het oogt allemaal wat flauwtjes. De slasher zelf is nog wel oké (behalve op het eind, wanneer hij in de fik vliegt en de horror is ook best grappig, maar ook daar weet de film niet zo héél veel toe te voegen aan het genre.

Mist een beetje pit deze film. Ofwel moet Jongerius harder inzitten op de zwarte humor, ofwel nog meer voor het genrecliché durven gaan. De film valt een beetje tussen schip en wal nu. Niet dat het vreselijk is, de horror liefhebber heeft er een leuk filler filmpje bij, maar echt memorabel is het gewoon niet.

2.0*

Geen al te beste Woo.

Even door het topic gevlogen maar opvallend weinig mensen die zich afvragen waarom een Chinees naar Amerika trekt om daar een film te maken over Navajo Indianen die ingezet worden tijdens WOII tegen de Japanners. Op zich geen verkeerd verhaal maar de man die het heroic bloodshed genre populair maakte is toch maar een rare keuze vind ik.

Ook raar is Cage in de hoofdrol. Ik kan Cage normaal wel hebben maar werd af en toe wat gek van de overdreven grimassen die hij telkens weer op z'n hoofd schilderde. De Indianen vond ik hun rol dan stukken beter vervullen.

Verder een nogal typische oorlogsfilm rond het Amerikaanse leger. Liggen mij meestal niet zo en ook hier vond ik het vaak maar wat macho onzin. Al moet ik zeggen dat de landing op Saipan best wel indrukwekkend was. De chaos van zo'n enorm gevecht kwam sterk naar voren, beste scene van de film wat mij betreft.

Woo verslikt zich hier een beetje, ook één van de laatste films op Amerikaanse bodem voor hem. Ben er zeker niet rouwig om want vind z'n Chinese/HK werk toch stukken interessanter en beter uitgevoerd. Windtalkers kan steunen op een leuk achtergrondverhaaltje, maar vervalt verder teveel in standaard Amerikaans oorlogsgeweld zonder daar veel aan toe te voegen.

2.0*

Iegh.

Je moet je al érg kunnen vereenzelvigen met de personages om enig plezier uit deze film te halen denk ik. Jammer genoeg ben ik nog dik 15 jaar te jong en van het verkeerde geslacht om in die categorie te vallen. Mensen die zich wel aangesproken voelen en wat steun kunnen vinden in een weinig realistische comedy ... deze film is allicht nog het proberen waard.

De personages zijn zonder uitzondering vreselijk irritant. Da's niet verkeerd voor een groepje van 6-7 vrouwen die elk een verschillend karakter hebben. Maar blijkbaar zijn het ook allemaal van die boerse Amerikanen die naar een chique restaurant trekken om daar luidkeels te gaan zingen. Vreselijk.

Qua humor zijn er niet al te veel geslaagde grappen, anderhalve keer gegrinnikt en dat was het wel zo'n beetje. Het drama werkt ook voor geen meter en aangezien deze film verder helemaal niks te bieden heeft, is het ook gewoon helemaal niks. Best irritant allemaal, wie een grappig, gezellige of leuke comedy wil kan maar beter wat anders opzetten.

1.0*

Merkte bij deze film vooral dat er een soort van gewenning opgetreden is.

Weer wat man/vrouw perikelen (mannen die denken dat vrouwelijk geklede vrouwen mannen zijn), veel verwarring en misverstanden, flutverhaaltje, en geweldige actie.

Het blijft allemaal leuk, maar nieuw is het niet meer. En voor hogere scores verwacht ik voortaan dan ook wat extras. Afgezien daarvan blijft Woo-Ping Yuen wel heer en meester in dit soort cinema. De manier waarop hij voorwerpen en locaties gebruikt vind ik prachtig om zien. Ik zie gevechten zelden zo creatief. Wel weer vreemd dat hij het in de Matrix niet voor elkaar kreeg. De acteurs mogen ook een portie van de eer opstrijken daarom.

Je weet wat je kan verwachten. Zeker niet de beste HK martial arts flick, maar de vechtscenes bieden weer veel vermaak. Erg sappige tussendoortjes, die moeilijk gaan vervelen. 3.5*

McCartney zelf.

Da's eigenlijk wat deze docu interessanter maakt dan de andere Beatles docus die ik gezien heb. Die komen meestal met wat archiefbeelden en herinneringen van bijfiguren, het is een stuk boeiender om een McCartney door een McCartney geïnterviewd te zien worden.

Stukje over de Beatles is overigens maar kort, McCartney heeft blijkbaar nog in een andere band gezeten (kende een nummertje of twee maar de rest heeft de tand des tijds duidelijk minder goed overleefd). Om zich wel grappig om te zien hoe in Wing het ene na het andere bandlid vervangen werd, waar The Beatles net één blok waren.

Maar verder is dit wel weer een gevalletje "de persoon moet je boeien". Vind McCartney niet geweldig, z'n muziek ook niet, dus is het allemaal niet zo geweldig.

1.5*