Opinions

Aardige film van Reiner.

Ik ben doorgaans niet zo'n fan van z'n werk, zeker niet het oudere 80s gebeuren, maar deze film viel me best mee. Ik vond het qua gedateerdheid nog wel meevallen, afgezien van de kledij en relatieve braafheid.

Qua type film leunt het dicht tegen Woody Allen aan, alleen is het type personage compleet verschillend. Geen highbrow, kunstminnende brabbelaars die verzuipen in het luirijke leventje, gewoon wat simpelere mensen. Ik kan beiden best verdragen trouwens, maar de ene leuk vinden is allerminst een garantie dat je de ander ook leuk vindt.

Crystal en Ryan spelen fijn, er zitten best wat grappige conversaties in en wie van Sinatra houdt hoort z'n halve repertoire voorbijkomen. Althans, de nummers zelf dan, want de meeste worden gezongen door iemand anders.

Echt héél aandoenlijk is het ook weer niet en naar het einde toe valt het allemaal wel weer érg makkelijk in z'n plooi, maar veel beter dan ik verwacht had.

3.0*

Fijn.

Meest opvallende is het sfeertje. De combinatie van ontelbare 70s prullaria en het plat-Britse gezinnetje zorgt ervoor dat het al boven het gros van soorgelijke filmpjes uitstijgt. Gelukkig is het geen gehele back to the 70s ode, de film zelf ziet er een stuk moderner uit.

Verrassend rechttoe rechtaan bij momenten. Zo is de poltergeist er snel en hoeven de inwoners ook niet echt lang overtuigd te worden, het is allemaal best matter of fact. Enkel het einde wijkt hiervan een beetje af, de film vervalt alsnog in een dubbel einde, anderzijds brengt het wel het nodige stukje horror mee zodat het niet al te slaapverwekkend wordt.

Acteerwerk is in orde, visueel verzorgd en ook de soundtrack is netjes. De film mist verder wel wat power om echt hoge ogen te scoren, maar een vermakelijk variantje op het hele exorcist gebeuren.

3.0*

Flauw.

Een erg lang uitgesponnen missie waarbij een troepje Britse (en één Amerikaanse, want Eastwood moest blijkbaar ook meedoen) diep doordringen in Duits grondgebied. Wat volgt is een erg typisch avonturenfilmpje in oorlogstijd.

Veel spanning valt er niet op te merken, daarvoor is het dan ook allemaal te voorspelbaar. Jammer genoeg is de actie ook al niet veel soeps en het feit dat iedereen Brits spreekt helpt de film er ook niet echt op vooruit. Vreemd genoeg steunt het plot daar ook nog een beetje op, anders is de missie helemaal ongeloofwaardig.

Ach ja, je kijkt dit soort films ook niet meteen voor het realisme, spijtig genoeg valt er verder gewoon veel te weinig te beleven. De setting is dan nog sfeervol, maar daar hou je je ook geen 150 minuten aan warm. Vond het een erg oubollige film, niet iets waar ik nog veel plezier kan uitpuren.

1.5*

Heerlijke film.

Magisch tripje door een land vol grote, wilde en wat enge monsters. De link met Totoro is enigszins begrijpelijk, hoewel die 100% zachtaardig is, terwijl deze monsters toch echt valser zijn. Films zijn verder ook absoluut niet te vergelijken.

Jonze flikt het toch maar weer. De Monsters zijn geniaal vormgegeven. Perfecte mix tussen pak en CG, die ervoor zorgt dat ze gek "echt" lijken terwijl het toch ook duidelijk mensen in pakken zijn.

Verder lekker tempo en heerlijk freewheelend. Geen strikte narratief, geforceerd moraaltje of happy brol die het weer tot een pure kinderfilm maakt. En toch genoeg raakvlakken voor kinderen om niet verveeld te raken.

4.5*, dik van genoten, magisch uitstapje. En een uitgebreide review natuurlijk.

Fijne verrassing.

Wayne Wang op rondreis. Na z'n vorige film in China, ditmaal eentje in Japan. Op basis van een Spaans kortverhaal. Lekker internationaal allemaal. Maar toch vooral een fijne film

Lang geleden dat Kitano nog een keertje voor de camera opdook, deze film illustreert nog maar eens waarom dat zo jammer is. Een échte acteur kan je hem moeilijk noemen, maar hij heeft zo'n aanwezigheid dat het wat mij betreft weinig uitmaakt. Ook hier trekt hij weer de aandacht naar zich toe.

Verder een leuk mystery met wat mindfuck elementjes. Je krijgt een soort van uitleg doorheen de film, al moet je alles nog wel zélf aan elkaar plakken. Visueel erg mooi en statig, de soundtrack is fijn maar ietwat weinig opvallend.

Absoluut goeie film, wat mij betreft mag Wang zijn verblijf in Japan nog even verlengen en er een officieuze Japanse trilogy van maken ofzo.

4.0* en een uitgebreide review

Nogal flauw.

Ik weet eigenlijk nog steeds niet goed wat Baumbach net voor ogen had met deze film. Enerzijds lijkt het de film echt wel een boodschap te willen meegeven. Daarvoor hamert hij ook redelijk hard op enkele zaken. Anderzijds zijn de personages zo dik aangezet en handelen ze op zulke debiele wijze dat het amper serieus te nemen is.

Geen idee wat Stiller en Watts juist van plan waren, maar hun knieval voor een paar dwaze hipsters komt nimmer geloofwaardig over. Dat gejengel over kinderloze ouders ben ik ook echt beu, veel gejank om het gejank. Daartussen ontvouwt zich best een grappige comedy, alleen wil de film jammer genoeg niet echt altijd even grappig zijn.

De serieux staat deze While We're Young dan ook aardig in de weg. Acteers doen het maar matig, al kan dat ook wel aan hun personages gelegen hebben. Het plotje stelt niet zo heel veel voor en de toon van de film schiet alle kanten op. Er zijn genoeg leuke momenten, jammer genoeg dat ze niet samenkomen tot een leuke film.

Maar voor een Baumbach nog best oké.

2.5*

Echt niet voor mij dit type van film.

Aangezien het mij op het einde nog wel een beetje deugd deed dat ze bij elkaar kwamen was dat natuurlijk al vanaf het begin te voorspellen. Wil toch zeggen dat de film ergens wat goed deed.

Eén van de weinige dingen dan want verder vond ik het erg mak en flauw. De humor (afgezien van die krantenjongen idd), het sfeertje, het gebrek aan cinema in het algemeen ... enkel een mooi nachtshot viel op maar ook dat wordt verder serieus verkloot.

Mjah, gewoon helemaal niet mijn ding. Vond het vooral ontbreken aan chemie en sfeer. Einde deed een klein beetje deugd, daarom:

1*

En de Oscars zijn er weer.

Dit is perfect voer voor die zoutloze show, een bloedarm filmpje dat een nogal dom uitgangspunt lang en breed uitsmeert en er dan nog één of ander happy end aan probeert te breien zodat het moraaltje nog wat dikker in de verf wordt gezet.

Ik vind Simmons een geweldige kop hebben, maar in rollen als deze komt hij niet het best tot z'n recht. Het is allemaal met het grote gebaar, de tough love leraar/drill instructor die het allemaal goed meent maar uiteindelijk toch gewoon een eikel is. De film kreunt meermaals onder de druk van dit karikatuur, niet meteen bijgestaan door Teller's personage: de timide leerling die vanuit z'n innerlijke kracht vriend en vijand verbaasd. En wat zijn wel blij als in de laatste scene alles in z'n plooi valt.

Over de methoden van Simmons kan ik kort zijn: persoonlijke begeleiding op basis van de persoon die je begeleidt. Al de rest is onzin, Simmons' theorie voorop. Over het onderwerp kan ik ook kort zijn: musici doen me niks. Ik heb er maar weinig mee en wat ze doen boeit me ook niet. De muziek zelf vond ik ook niet denderend, noch de manier waarop het allemaal opgebouwd werd.

Whiplash is een typisch Oscar product geworden. Vanuit de verte ziet het er misschien indrukwekkend uit, maar het is zo plat als een pannekoek en zo levensloos als een overreden mus. Zal vast wel iets winnen, maar compleet onverdiend.

1.5*

Matig.

Maar matig is redelijk geweldig voor een Black Mirror short. Misschien omdat het sci-fi gehalte écht wel heel klein was hier. Maatschappijkritiek genoeg, dat wel, maar dan vooral in een thriller/horror verpakking. En dat werkt best behoorlijk.

Jammer dat die 42 minuten eigenlijk niet volstaan om de impact van het einde maximaal te maken. De acteurs zijn ook best matig en het moraaltje is zoals steeds vééls te simplistisch, maar zolang het verhaaltje voortbolt is het best mysterieus en sick.

Het einde is redelijk lullig, het cyclische zag je jammer genoeg ook al redelijk snel aankomen, maar er zitten een paar toffe scenes in. Vooral die in het bos maakte indruk. Tibbets doet z'n best met het materiaal dat hij heeft, maar echt geweldig is het allemaal niet.

2.5*

Bekend terrein.

Aan dit soort musicals absoluut geen gebrek vroeger. Je merkt wel een beetje dat dit er eentje van de tweede rij is, al is het maar omdat een Kelly en Sinatra toch een veel aansprekender hoofdduo geweest waren.

Allemaal een beetje net-niet. Crosby kijkt de hele film een beetje moeilijk, wat z'n rol niet helemaal ten goede komt. Clooney en Ellen overtuigen ook niet zo, enkel Kaye lijkt zich op z'n gemak te voelen. De dansroutines komen ook niet goed uit de verf. Beetje ironisch dat er net een nummer over choreografie bijzit, iets wat deze film wat meer had kunnen gebruiken. Ook de uitvoering vond ik regelmatig wat rommelig, zeker wanneer het sneller ging.

Het feel-good sfeertje is er gelukkig wel, het stukje drama tussen Crosby en Clooney is daarom ook jammer. Het zijn 15 minuten die deze film onnodig lang maken en de sfeer een beetje verzieken. Maar 100% feel-good durven ze niet zo snel in filmland.

Wel uit te zitten, erg veel kerstsfeer zit er verder niet in en ook het musical gedeelte is al veel beter gedaan, maar het upbeat sfeertje zorgt dat een nergens irritant wordt.

1.0*

Weer niks.

Dit is zo'n beetje een hele anthology film dubbelgevouwen tot 1 aflevering in 1 seizoen van een serie. Maar dan wel duidelijk filmpjes geregisseerd door dezelfde regisseur, die zich weinig met effectieve regie heeft bezigghouden. Wat rest zijn een drietal verhaaltjes tot één verweven.

En die verhaaltjes zijn jammer genoeg niet allen even boeiend, bevatten ook wel wat gaten en zijn regelmatig erg voorspelbaar. Het is bijvoorbeeld compleet onduidelijk hoe Potter z'n legal block krijgt zonder maar iets te weten over zijn kind. Zijn vrouw verliet hem, hij zwaait even met zijn handen en dat staat gelijk aan een legal block + geen enkele info over de situatie? Uiteraard is dat stukje onzin nodig om het volgende twistje voor te bereiden, maar was er daadwerkelijk iemand verrast toen het zijn kind niet bleek te zijn?.

En zo reutelt het allemaal een beetje voort. De twists volgen elkaar redelijk snel op, maar geen enkele is verrassend, vernieuwend of zelfs maar een beetje spannend. De ideetjes rond de eye-tech zijn ook niet bijster boeiend en qua regie is het echt droef. Het oogt goedkoop, de soundtrack is goedkoop, het is klassiek TV-materiaal.

9.2 ... ik begrijp het ook niet. Met z'n 73 minuten komt deze aflevering toch redelijk in genre-film territorium, en zelfs die cheape genrefilmpjes zijn vaak nog een stuk beter afgewerkt dan dit verhaaltje.

1.5*

Meh.

Ooit als klein kind wel eens gezien geloof ik, herinnerde me er echter helemaal niks meer van. Vond er ook helemaal niks aan trouwens. Het zag er vaak erg fake uit (hoi Ben de beer!), de vriendschap tussen wolf en mens wordt weinig spectaculair uitgewerkt en de "slechterikken" zijn muf en saai.

Het is een erg doorsneel familiefilmpje dat voor die-hard dierenliefhebbers vast wat waarde heeft, maar als film vond ik het meer dan ondermaats, erg voorspelbaar en vooral compleet zielloos voorgeschoteld.

Helemaal niet aan mij besteed.

0.5*

Erg mooi.

Leerling en meester samen aan het werk. Al is het dan vooral Suen aan het roer, met honorary credits voor Doyle's overduidelijke invloed. Het levert een erg mooie film op die met enige nostalgie terugdenkt aan het oude HK, zonder daarbij overdadig melig te worden.

Visueel is het uiteraard een plaatje, maar wat wil je. Alles leeft onder een blauwe gloed, maar toch vindt Doyle het nodige contrast om de beelden erg sprekend te maken. Soundtrack is ook op niveau en van de acteurs kan ik ook absoluut niks slechts zeggen. Ook leuk om Odagiri weer eens in een echte goeie film te zien.

Suen geeft hier duidelijk een visitekaartje af. Valt nog een beetje af te wachten hoe ze het volledig op haar eentje klaart, maar dit was een indrukwekkend drama. Jammer genoeg nogal ondergesneeuwd en ook redelijk slecht onthaald op sommige plekken, maar een beetje arthouseliefhebber moet hier toch wel wat mee kunnen.

4.0* en een uitgebreide review

Matig.

Ze zijn het daar al eventjes kwijt. Zowel in China als HK vertillen ze zich regelmatig aan een overdaad aan matige CG en kitscherige beelden. Ook deze film heeft daar geregeld last van, als zijn er ergere zondaars.

Het begint allemaal nog wel aardig, maar het niveau van de oude films wordt nooit gehaald. Daarvoor is het toch allemaal net te gladjes en is Cheung een iets te matig regisseur. Wanneer de film écht wil uitpakken is het al snel wat té slick en wat slordig in de afwerking.

Verder heeft deze film ook niet zo heel veel nieuws te bieden. Een verhaaltje van verraad, liefde en wat martial arts. De cast doet het aardig maar loopt geregeld verloren tegen veel te duidelijke bluescreens.

Een update die het niveau van de originele films niet weet te halen. Naar het einde toe wordt het ook wel wat flauwer, met name omdat de actiescenes toch nooit vol kunnen overtuigen. Als er dan ook nog eens een stevige scheut melodrama tegen matige CG achtergronden bijkomt, wordt het moeilijk om een echt goede film te maken. Slecht is het echter ook niet, maar ze kunnen daar zoveel beter ...

3.0*

Veel meer dan dat zelfs, ik vond dat er ook een enorme fysieke gelijkenis is tussen beide acteurs. Pesci zat de hele tijd in m'n hoofd. Wat een beetje jammer was, want ik heb een redelijke hekel aan Pesci, Gelukkig weet Cagney zich daarboven te zetten, al blijf ik zijn prestatie hier gewoon erg ééndimensioneel en weinig bijzonder vinden.

Wat de stilering betreft, ik blijf een fan van zwart/wit maar niet dit soort. Ik hou meer van korrel en contrast, iets wat erg matig tot z'n recht komt in deze film. Verder ook weinig visueel speciaals gezien. Enkel de continue in elkaar lopende beelden bij de politie trackdown. Aardig, maar kan er ook niet echt voor warmlopen verder.

Plot is simpel maar gelukkig entertaining genoeg. Da's dan ook het enige wat ik van de film kan zeggen. Vlotte film om volgen, maar ik kan nog steeds geen reden verzinnen waarom ik dan niet beter een wat moderne film zou nemen. Qua stilering is dat gewoon veel meer mijn ding.

Verder wel een klein foutje opgemerkt. Er wordt nogal wat gedaan over het opgehangen belletje aan de deur. Eerst zie je het gemonteerd worden, daarna gebruikt Cagney het. Maar als daarna z'n gevolg komt binnengestormd is er geen belletje meer te horen. Verder niet storend, vooraleer deze opmerking weer geïsoleerd zou worden.

1.5*

Het bekende Emmerich niveau.

Er zitten steeds véél betere films verstopt in z'n werk, maar die komen er nooit echt uit. Een teveel aan meligheid (wat moet je met zo'n jong kind in zo'n situatie behalve wat halfbakken sentimentele crap op het scherm tonen) en een gebrek aan toffe bad guys (lelijk kijken kan iedereen) zorgen ervoor dat deze film nooit echt van de grond komt.

Ook de humor werkt echt voor geen meter trouwens. Een film als deze mag wat mij betreft toch net iets serieuzer blijven. Wil hij er toch wat comedy bij kan Emmerich misschien beter even te raden bij Bay, die heeft nog wel wat tips na Pain & Gain denk ik.

Wel een paar toffe actiescenes, al stoorde ik me énorm aan alle helicopterscenes. Geen enkele kwam overtuigend over en ik vermoed dan ook CG ... anders op een zeer vreemde manier gefilmd, het zag er in ieder geval niet uit. In het gebouw zelf was het allemaal wat leuker, maar 120+ minuten aan materiaal was daar ook zeker niet te vinden. Verder veel wat vervelende clichés (nucleaire bom, vredesverslagen en dat soort blah blah) die het geheel er ook niet beter op maken.

Véél knippen, meer focus op actie, minder op uitlegjes en de humor gewoon links laten liggen. Dan rest er op z'n minst een vermakelijk actievehikel. Nu moet je teveel graven om bij de leuke momenten te komen.

1.5*

Toen Snipes nog in z'n eigen lijf paste.

Ken hem nu toch vooral als geblokt karikatuur van zichzelf (met dank aan de Blade films), eigenlijk is het best wat sneu om hem in deze vorm aan het werk te zien. Je vraagt je af waar het is misgelopen met Snipes.

Harrelson is perfect gecast als begenadigde hussler die alsnog steeds de foute keuzes maakt. Geen groots acteur misschien, maar in een rol als deze komt hij perfect tot z'n recht. Al draait het in deze film dan toch vooral om de chemie tussen de twee, en dan vooral op de basketball courts. Het levert een aantal fijne scenes op die de film telkens weer weten voort te stuwen.

Drama tussendoor is echter redelijk lamlendig en de vrouwelijke bijrolletjes zijn om te huilen. Wie de scenes wta cherrypicked heeft wel een leuk filmpje aan deze White Men Can't Jump, maar in z'n geheel is het toch maar een redelijk halfslachtig drama.

2.5*

Leuk.

De vergelijking met You're Next was te verwachten maar is redelijk oppervlakkig (ander maskertje), maar eigenlijk is dit gewoon de Schotse versie van Ils natuurlijk. Home invasion filmpje waarbij de daders lange tijd in het ongewisse blijven.

Een best simpele film, maar de uitvoering is sterk. Dat maakt het een leuk, puur genrefilmpje dat jammer genoeg niet al te hoog gaat scoren, meestal het geval bij dit soort films, want de clichés staan vooraf al vast. Kon er mij hier in ieder geval niet aan storen.

Einde is wat apart, lijkt me dat je als eigenaar gewoon je huisje kan terugeisen en de mensen die er inzitten kan laten oppakken ofzo, maar het is duidelijk dat Halligan zich om dat soort logica niet al te veel zorgen maakt. Of het écht om een politieke boodschap gaat lijkt me op basis van de film moeilijk te zeggen, maar dat er gespeeld wordt met enige wrijving tussen de Engelsen en de Schotten mag duidelijk zijn

Fijne verrassing dit. Spannend, aardig geacteerd, effectief vormgegeven. Voor de liefhebber van pure genre horror.

3.5*

Brak thrillertje.

Zoals de meesten wel enige hoop door de leuke locatie, zoals de meesten ook teleurgesteld hoe weinig daarmee gedaan werd. Gemiste kans, al zat ik niet noodzakelijk op een Thing variant te wachten.

Het whodunnitje dat opgespannen wordt is echter van zulke lage kwaliteit dat het al snel behelpen wordt met een aantal leuke shotjes van ijsvlaktes. Onnozele climaxjes, erg slechte spanningsopbouw (dat stukje waar ze vast zitten in het vliegtuig onder het ijs , een stel vreselijke en charismaloze acteurs ... een ware TV-film die per ongeluk iets teveel budget heeft meegekregen.

Op het einde zitten nog een paar twisten maar die kunnen absoluut niet boeien, daarnaast zijn ze ook nog eens redelijk voorspelbaar.

De mooiste scene van de film is het allerlaatste shot, maar dan is het kalf al lang verdronken. Of om wat dichter bij de film te blijven, ondergesneeuwd.

1.0*

Amper te harden.

Je kan van Zemeckis zeggen wat je wil, op technisch vlak heeft hij toch een aantal boeiende dingen gedaan met animatie. Zo ook hier, de mix van animatie en live action is leuk en wordt tot in het puntje uitgediept.

Het is daarom extra jammer dat de film zelf niet te harden is. Hyperactief en hysterisch gedoe dat absoluut niet leuk of grappig is en dat zo'n 100 minuten lang aansleept. Die hele "toon" zooi is rotvervelend, de humor is weinig meer dan pure drukte en het noir sfeertje clashed met de rest. Dat zal dan ook wel de bedoeling te zijn, de makers krijgen er geen balans is, waardoor alles elkaar de hele tijd loopt tegen te werken.

Hoskins is niet best, maar dat is geen enkele van de acteurs eigenlijk. Ligt voor een groot deel ook aan hun personages had ik het gevoel. Verder een tam noir verhaaltje (deed me vaak aan Chinatown denken, al zal dat wel puur door het detective-gebeuren komen), zat dan ook al snel naar de klok te kijken.

Jammer dat het technische concept niet aangevuld werd met een kijkbare film, want potentieel zat er zeker in. Wat rest is een hysterisch kinderfilmpje dat wat mij betreft zo snel mogelijk in de anonimiteit mag verdwijnen.

1.0*

Geweldige film.

Geen idee waarom het in 4:3 geschoten is. Ziet er niet uit, enige puntje van kritiek. Wel extra jammer omdat de cinematografie verder geweldig is. Prachtige setting, framing en kleur/lichtgebruik is uitmuntend. De score is ook op niveau, hoewel niet de meest originele.

Verder twee erg sterke acteurs, een mysterieuze (maar redelijk voorspelbare) opzet en een arthouse sfeertje dat lekker voortkabbelt. Al een tijdje geleden weer dat ik nog eens van een film als deze vol kunnen genieten heb, Tomina mag er nog maken (maar dan wel in een normaal beeldformaat pls.

4.5* en een uitgebreide review

*hum*

Stevig staaltje filmtoneel. Je hoeft helemaal niks van de achtergrond te kennen, je ziet gewoon aan alles dat dit werk rechtstreeks van een toneelpodium afkomt.

Visueel uit zich dat vooral in oersaaie decors en weinig afwisseling. Grappig moment in het begin van de film waar het koppel de trap oploopt en je eigenlijk bijna het doek ziet dichtschuiven, waarbij de volgende scene zit in de slaapkamer afspeelt.

Maar ook aan de dialogen kan je merken dat dit van een toneel afkomt. Is vast erg lang aan gesleuteld, aangezien uit elke zin het cynisme druipt.

Jammer dan dat ik het nooit of nergens hard, pijnlijk of om eens een wat moderner woord te gebruiken: "pwned" vond overkomen. Mag je toch wel verwachten van een film die uitpuilt van het cynisme. Het over en weer gepingpong was geforceerd en ingestudeerd. Misschien dat het daar wat mee te maken had.

In ieder geval lag het ook aan de acteurs die wat mij betreft niks klaarspelen als dronkemanspraat lallende personages. Toegegeven ook één van de moeilijkste rollen om te spelen, aangezien met al snel vervalt in vlakke clichés en wat gelispel, enkel Burton weet daar sporadisch aan te ontsnappen. De rest was vaak enorm ergerlijk, Taylor voorop. Een rasechte wanprestatie, heb mij de hele film aan haar geërgerd (als actrice dan, niet eens zozeer aan haar personage).

Twee uur wattig gelul en een einde waar plots de maskers afvallen. Ben dan ook verrast dat anderen dit zo hard vinden aankomen.

Mag verder ook nog wel de aanduiding "komedie" bij wat mij betreft, al vond ik ook dat deel absoluut niet geslaagd.

Vond het een uiterst zwakke film waarbij ik halverwege moeite had niet in slaap te sukkelen. Matte dialogen bij een praatfilm zijn nefast, ook verder was er buiten de eerste minuten eigenlijk helemaal niks te beleven.

0.5*

Pfoe.

Dit zag eruit als een redelijk vlotte, frisse film. Maar de 90s beginnen er aardig stoffig uit te zien moet ik zeggen. Deed me erg oud, vlak, braaf en traag aan. Oogde ook gewoon ouder dan de film zelf is.

En Perry ... njah, die bokst op tegen het aloude problem van bijna elke acteur die wereldberoemd werd met een serie/reeks. Zeker wanneer hij of zij films uitkiest met een soorgelijke rol. Er zijn een zeldzaam schare acteurs die aan hun originele bekendheid weten te ontsnappen (ik denk aan een Michelle Williams), maar dat zijn toch echt de uitzonderingen. Perry is flauw en weet z'n Bing personage niet achter zich te laten.

Visueel is het aan de saaie kant, het verhaaltje poogt grappig te zijn maar is eigenlijk redelijk duf en ook de bijrolletjes zijn matig. Enkel Willis is nog wel leuk, maar die voort gewoon z'n gebruikelijke kunstje op. En sommige grappen zijn echt té flauw, op het genante af.

Wat rest is een wat dommig filmpje. Op zeldzame momenten kon er wel een grijs vanaf en echt irritant werd het nergens, maar de 90s ... njah, toch ook alweer 15 jaar geleden. Dat is er ook aan af te zien bij dit sort simpelere bandwerkjes.

1.5*

Het kan dus nog slechter.

Weet sowieso niet waarom ze ooit een vervolg hebben willen maken op de eerste film, maar blijkbaar was dat toch financieel aantrekkelijk genoeg. Dus iedereen weer bij elkaar, een reshuffle van het originele verhaaltje en we zijn weer vertrokken voor 100 minuten komische misdaad.

Althans, wat daarvoor moet doorgaan, want veel misdaad zit er niet in en wat de humor betreft, die is zowaar nog slechter dan in deel in. Struikelende mensen en gekke bekken, maar door acteurs die compleet niet geschikt zijn voor dit werk. Het is bij momenten aardig genant.

Dom vervolg op een niet al te beste film. Gelukkig zijn ze gestopt bij 10 yards, wat een derde deel had ik denk ik gewoon geskipped. Vervelende film, nochthans is het niet eens zo heel moeilijk om dit soort filmpjes op z'n minst vermakelijk te maken.

1.0*

Doorsnee.

Ben Stiller doet Meet the Parents nog een keertje losjes over. Ditmaal met een rijke tech guy (altijd leuk als je Elon Musk weer eens uit de kast kan trekken als cameo), een vuilgebekte Franco en Cranston als vervanger van de Niro. Dat papa en toekomstige schoonzoon elkaar niet echt liggen zal vast geen verrassing zijn.

Ditmaal met wat meer schunnigheid, wat drugsgrapjes en een hoop techy gedoe, want nerds zijn nu eenmaal hip. Sommige grappen zijn best aardig, de film is vlot en is slim genoeg om het drama gebeuren op een zeer laag pitje te houden. Geen ellenlange droevigheid naar het einde toe of onduidelijkheden die pas helemaal op het einde opgelost worden. Da's alvast een pluspunt.

Maar ook een hoop van de grappen zijn maar weinig leuk en het voelt gewoon een beetje been there, done that aan, alleen dat wat upgedate voor '17 peeps. Redelijk als tussendoortje dus, maar echt geweldig is het niet.

2.5*

Vlot.

Maar iets te gelikt. Shanghai '30 is een populaire setting de laatste paar jaar, en terecht want de setting ademt een erg zwoele sfeer uit. Jammer slaat het in deze film een aantal keer over naar kitsch en weet Hur niet altijd even goed het sfeertje aan te houden.

Acteerwerk is wel goed. Jang is een geweldige player, Zhang is wat stijfjes misschien maar Cheung weet eindelijk haar imago weer wat op te poetsen. Verder is het verhaaltje volgens mij een redelijk trouwe remake, al is het veel te lang geleden dat ik het origineel gezien heb om daar echt veel over kwijt te kunnen. Het vermaakt in ieder geval wel, maar echt hoogstaand is het zeker niet.

Visueel soms echt wel mooi (dure film ook wel lijkt me), maar zoals gezegd slaat het al eens over in pure kitsch. Toch jammer, daar waar dit soort Chinese films vaak zo stijlvol kunnen zijn.

Al bij al wel leuk om een keer te zien, duurt gelukkig ook niet te lang, maar had best wat beter gekund, zeker gezien het budget en de acteurs.

3.0*

Beetje onnozel gemiddelde.

Inderdaad een hoop horror clichés op één hoop gegooid, maar het aantal Amerikaanse horror films die je visueel een beetje afgewerkt kan noemen zijn op één hand te tellen. Deze film reserveert in ieder geval een vinger.

Erg mooie belichting, gave kleuren en perfect gebruik van het bos. Dat alleen al zorgt voor meer sfeer dan een uitverkoopbak 80's horrors samen. Dan neem ik er graag die hoop clichés bij.

Onderhoundend filmpje dat nergens écht spannend of eng wordt (ik heb ook teveel horrors gezien) maar wel sfeervol is en blijft. Deed mij vooral denken aan The Abandoned (al was die beter) en inderdaad ook aan Children of the Corn (erg veel slechter).

Fijne 3.5*, ik kijk horror films voor het sfeertje, niet voor een onvoorspelbaar einde.

Redelijk.

Probleem is misschien dat het inderdaad wat lijkt op een kinderfilm. Ergens halverwege zitten er een aantal gehaktmolen scenes in die wat uit de toon vallen, maar verder is dit zo'n filmpje waar ouders zich redelijk veilig kunnen voelen wanneer hun kindjes een keer een horrorfilm willen proberen.

In die zin is het niet eens zo'n slechte film, maar zet er een aantal doorgewinterde horrorfans voor en de gemiddelde score zal niet al te hoog zijn. Qua gore valt er, buiten die ene scene, eigenlijk niks te beleven. Spannend is het niet echt en twisted al helemaal niet. Het is bij momenten zelfs bijna sprookjesachtig, zeker tijdens het eerste deel van de film.

Maakt het best wat lastig te beoordelen, wetende dat je waarschijnlijk niet tot de doelgroep van de film behoort. Anderzijds blijft het wel een wat flauw filmpje dat ook de horrorgeile kindertjes waarschijnlijk niet echt zal kunnen opwinden. Eerder een soort van "mijn eerste horrorfilm" dit.

2.0*

Da's goed ingeschat.

Al ben ik het wel deels eens met Wouters, blijft allemaal wat geloofwaardiger dan Calvaire. Daarmee ook veel saaier en vlakker dan het kunnen zijn had.

Want spannend of interessant was het nergens vond ik. Buiten het nogal doorsnee "clues" verhaaltje krijg je vooral een hoop slecht acteerwerk (die Christopher Lee ) en knullige scenes. Het occulte kwam erg geforceerd over, maar ik ben dan ook geen fan van die hele 70s sfeer.

En dan rest er gewoon bitter weinig. Doordeweekse film met abominabele soundtrack en twee al even idiote geloven die het tegen elkaar opnemen. Misschien is de film leuker als Christen.

Voor het aardige vertelseltje 1.5*, verder knullig, saaiig en braaf.

Viel tegen.

Cage redt de film. Fijn, droog personage, dat erg goed werkt tussen de vrouwen op het eiland.

Verder is het een beetje een oud en afgerateld verhaaltje over halve Amish mensen die natuurlijk weer eens een geheimpje herbergen. Verre van spannend, noch interessant. Film ziet er verder wel aardig uit, al zijn die flashbacks ook redelijk goedkoop gevisualiseerd. Kijk eens een Tsukamoto, LaBute.

Fijne Cage is een degelijk filmpje met een idioot, uitgekauwd concept. Jammer.

2.5*