Opinions

Fijne film, al wijkt Clark hier wat af van z'n normale doen.

De film oogt (visueel gezien) nog steeds erg realistisch, maar de gebeurtenissen lijken veeleer gescript. Niet het typische "dit is de (Amerikaanse) jeugd van vandaag in hun natuurlijke biotoop". Sowieso is het concept dat de jongens in een vreemde biotoop geplaatst worden, maar de gebeurtenissen daar zijn weinig geloofwaardig.

De jongens zelf wel. Toch steeds fijn wat Clark met amateur acteurs weet te doen. De rest van de personages zijn ook best aardig, al vallen die veel meer in clichés.

Film is verder ietwat lang, iets teveel skatende jongens, nog brakke soundtrack ook. Maar Clark is een goed filmmaker, en enkele scenes zorgen ervoor dat deze toch de moeite waard is. Vooral het lange gesprek tussen Kiko (?) en het Beverly Hills meisje was erg mooi. Sterk in beeld gebracht ook. Ook een pluim voor het einde (de terugreis).

Fijn filmpje dus, niet het niveau van Ken Park, iets meer cliché, minder confronterend, maar nog steeds goeie cinema.

3.5*

Zeer matig

Nakamura mag dan één van de drukste Japanse regisseurs zijn, z'n film halen zelden een echt hoog niveau. Als hij zich dan nog eens richt op dit soort goedkope TV-horrors dan is het resultaat niet al te best.

Valt niet in het geesten-genre, maar eerder in de gemuteerde offspring Japanse horror, een genre dat nooit echt willen doorbreken heeft in het Westen. Deze film zal daar weinig aan veranderen. Matig geacteerd en erg povere special effects.

Het verhaaltje is verder nog wel grappig en lang duurt de film niet, maar het resultaat is buiten het geinige idee en een paar leuke momentjes niet echt iets wat lang zal bijblijven.

Nakamura is in ieder geval wel tot beter in staat, al is het verder geen regisseur waar ik echt benieuwd naar ben.

2.0*

Doorsnee.

Een beetje droge vertelling die pas helemaal op het einde wat opfleurt. Het opa-personage is best leuk en opvallend, goede inborst maar schrikt nergens van terug en komt daarmee voortdurend in de problemen.

Het zorgt voor een wat atypisch einde in dit dramatje. Voor Asano hoef je niet te kijken, hij heeft hier een zeer kleine en onopvallende rol.

Niet verkeerd en vermaakt ook wel. Uiteindelijk (zoals teveel van deze films) duurt het wat te lang en had het best wat opsmuk kunnen gebruiken. Benieuwd op Walking Home wat meer kan schitteren.

3.0*

Zwaar.

Zo kan je dit drama toch wel het best omschrijven. Kumakiri zoekt ditmaal een stevig taboe op en toont weinig schroom bij het inbeeldbrengen daarvan. Dit is niet je doorsnee woensdagavond incest-dramatje.

Asano is een zekerheid in z'n rol, Nikaido was even afwachten maar bij momenten speelt ze Asano bijna weg. Met z'n tweeën dragen ze dan ook perfect deze film en slagen ze er zelfs in enige empathie los te weken, zelfs al zijn het allesbehalve sympathieke personages.

Visueel een paar opmerkelijke scenes, maar het was toch vooral de soundtrack die mij extra wist te bekoren. Zwaar, expressief geweld tijdens de kernscenes en verder een vooral sterke selectie uit wat klassiekere drama-nummers.

Kumakiri is met deze film weer helemaal terug wat mij betreft, maar je moet er wel even voor gaan zitten en je best verwachten aan wat ongemakkelijke scenes.

4.5* en een uitgebreide review

Verrassend leuk.

WIst op voorhand eigenlijk niks over deze film en dat helpt. Het alien gedeelte is onverwacht scherp en op zichzelfstaand uitgewerkt, waardoor de film eigenlijk op twee fronten weet te scoren.

Leuk viertal die elk hun momenten hebben. Enkel Ayoade kende ik nog niet, de mag best meer aandraven in dit soort filmpjes. Stiller, Vaugh en Hill doen het alledrie naar behoren. Naar het einde weer iets te serieus soms (het impotentie plotje is bijv. compleet overbodig) maar het blijft beperkt tot een beknopt aantal scenes.

Verder genoeg leuke en grappige momenten, opvallend goed alien design en ook best tof uitgewerkt. Daar lag voor mij toch wel het unieke aan deze film en de reden waarom ik me extra geamuseerd heb in de bioscoop. Verder nét iets te lang, maar eigenlijk één van de betere films die ik dit jaar al in de bios heb kunnen meepikken.

3.5*

Fijn.

In het begin lijkt het inderdaad wat richting haunted house te gaan, maar wie goed oplet tijdens de eerste scenes weet dat het nooit zover zal komen, de film hint al in welke richting hij na een klein half uurtje zal evolueren.

Rothmaier zet een fijn sfeertje neer. Kalm en gecontroleerd camera werk, een brommende soundtrack en zonder echte jump scares, maar wel kleine momentjes die mondjesmaat de spanning verhogen. De raaf komt al redelijk snel in beeld, maar wordt effectief ingezet zonder al te veel weg te geven.

De twist op het einde is er amper ééntje, de film is ook net iets te expliciet in het uit de doeken doen van het gehele plot, maar qua sfeer blijft het sterk, waardoor het einde nooit echt flauw of makkelijk aanvoelt. Misschien nog wel het sterktste punt van deze film: dat de spanning nooit echt afneemt.

Best mooi in elkaar gezet. Balanceert mooi op het randje van thriller en horror en wordt behoorlijk strak uitgewerkt. Puur genrewerk dat wel, zonder écht opvallende elementen, maar liefhebbers van dit soort films hebben volgens mij weinig te klagen.

3.5*

Ik kende niet veel van deze film, noch van het universum waarin het zich afspeelt. Op basis van een eerste trailer moest ik denken aan Schumacher's Batman. Gekostumeerde superhelden fun.

Dat was het dus duidelijk niet. Blijkbaar, alle compleet belachelijke mannetjes ten spijt, was dit een serieuze film. Met serieuze themas als oorlog, duistere steegjes in verrotte steden en wereldvrede. En of oliepijpen het landschap van Mars zouden verbeteren. Oh ja wat is de mens toch verrot groot blauw CGi ding dat spreekt in raadsels en zich voorbeweegt op een lelijk CGi glazen dinges.

Film die uitermate geschikt is voor een trailer die de sfeer van de film compleet herinterpreteert. Je hoeft er niet eens veel moeite voor te doen want zonder alle zogenaamd diepzinnige bullshit is dit geweldig domme en belachelijke B-pulp. Die scene in Vietnam had zou uit Tropic Thunder kunnen komen.

Rorschach is irritant als vertelstel en doet teveel denken aan het onelinerige rokerige niet-zo-stoere Sin City, de rest van de cast ziet er uit als gedesigned door 12-jarigen, met als hoogtepunt de nerdige nero-look-a-like die de slimste mens van de wereld speelt. Haha.

Amper uit te zitten deze film, de actie is een stuk minder dan 300, vooral qua timing en editing komt er niks zinnigs uit. Designs van alles en iedereen is kinderlijk slecht, het verhaal neemt zich bloedserieus terwijl de hele film één grote grap is en verder is het gewoon lelijk, lelijk, lelijk. En dan zwijg ik nog maar over de muziekkeuze.

Af en toe een aantal mooie shots, als Snyder het aandurft zijn editor even de mond te snoeren, de score zelf was soms ook nog aardig, zolang er niet een of ander poppulpdeuntje overheen gesmeten werd.

Verder is dit afschuwelijke onzin. Alle luchtige momenten ten spijt neemt deze film zich serieus, want met zo'n idiote setting niet meer of minder dan de finale nekslag betekent.

1*

Doorsnee.

Sandler hier weer duidelijk minder. Hij moet gewoon geen typetjes met idiote stemmetjes doen want het gaat hem gewoon echt niet af. Gelukkig laat hij dat in z'n latere films vaak achterwege (of kiest hij animatiefilms uit om het uit z'n systeem te krijgen).

Wat mij hier wel verbaast is dat bijna niemand ziet dat Coraci toch aardig wat tijd aan het uiterlijk van z'n comedy heeft gespendeerd. Het hutje van de moeder ziet er geweldig uit, zo zijn er wel meer scenes waar het visuele detail opmerkelijk is. Is me ook wel al meer opgevallen bij Coraci films, jammer dat hij verder niet echt geweldig materiaal aflevert.

De humor komt hier vooral van wat leuke bijrollen. Bates toch erg leuk, Schneider z'n rolletje werkt ook best goed en Farmer Frank moet één van de betere bijrollen in een Sander film zijn. Het maakt deze film gelukkig draaglijk.

Best amusant dus, al ben ik na luttele American Football films het hele last second win gebeuren reeds helemaal beu. Sandler stelt teleur hier, de bijrollen maken veel goed.

2.5*

Iegh.

Ooit lang geleden gezien, maar nooit een review bij geschreven. Ik was toen pas bezig met de Japanse cinema aan het ontdekken, dus ergens vermoedde ik dat ik deze film misschien iets te streng beoordeeld had. Maar niet dus.

Vreselijk humor, vreselijk acteerwerk en dat alles in een brak, onaantrekkelijk jasje gegoten. Het enige wat deze film dan draaglijk zou moeten maken is de luchtigheid, maar ook dat stelde niet al te veel voor. Het is ook gewoon dat er zoveel betere films in dit genre (en uit Japan) zijn.

Nu zijn dit soort opbeurende sport films al niet mijn ding, zeker niet wanneer het gaat om verhaaltjes waar nogal kneuterige sporten plots erg populair worden, maar dan nog is de uitwerking gewoon vervelend. 't Is mij een raadsel hoe Yaguchi een carriere heeft kunnen bouwen op onzin als dit, want aanslaan doet het blijkbaar wel.

Njah, de recentie staat er eindelijk. Dat hebben we dan ook weer gehad.

1.0*

Vond het best saai.

Wat enerzijds ook wel de bedoeling leek. Het "doodnormale", vaak klinische karakter van de situatie wordt sterk geaccentueerd, daartegenover staan filmische keuzes die vaak toch een teveel aan dramatiek en ongepaste diepgang in de docu proberen brengen.

Er werd mij teveel verteld over boterhammen smeren, koffie zetten en vaderdagen beleven. Dit soort Man Bijt Hond mensen-porno is sowieso niet aan mij besteed. Vond het interessanter om te zien hoe simpel de mensen met hun job omgingen, al was het wel zo dat het idee boeiender was dan de uitwerking. De scene waar de vrouw een hoop afkortingen op gestelde vragen afvuurt of waar iemand wat bordjes staat te wassen terwijl er elders aan het lijk wordt gewerkt zijn best saai en lopen veel te lang door. Het punt is al lang gemaakt, maar de camera blijft gewoon observeren.

Verder ook teveel melige onzin. Wij steunen elkaar door dik en dun of de de mijmerende dokter die moeite heeft met het verdwijnen van herinneringen ... beetje simpele onzin die bepaalde individuen blijkbaar bezig houdt, maar mij niet. Voor dat soort conversaties zijn volgens mij cafés uitgevonden.

Vorm en inhoud gaan erg slecht samen, het idee is interessanter dan de uitwerking en er gaat veel tijd verloren daar waar het punt al lang gemaakt was. Jammer want het concept was zeker boeiend genoeg.

1.5*

Voor mij de eerste keer dat ik hem zie.

Vond er weinig aan eerlijk gezegd. Redelijk saaie kinderfilm die af en toe redelijk hard en bloederig wordt. Zoals al een paar keer aangegeven zijn het meer twee films aan elkaar geplakt. Eerst de toch, dan het legergevecht.

De animatie is redelijk brak, zeker de "artistieke" intro/outro stukjes. De meeste konijntjes misten ook een beetje identiteit, had zelfs het gevoel dat ze soms ook nog van kleur veranderden (oa die chief tijdens zijn vlucht bij de trein). De voice acting is vreselijk slecht, en heeft veel weg van "tussen de soep en de pattaten" werk. Emotieloos gebrabbel afgewisseld met vreselijke typetjes (die vogel). De muziek was ook allesbehalve geweldig, en leek meer voor plaatsvervangende emotie te moeten zorgen. Allemaal veel te overdreven en dramatisch.

Dit alles zorgt ervoor dat die konijnen mij uiteindelijk weinig konden boeien. Weinig geslaagde film, al ligt dat misschien wel anders als je hem voor het eerst als 6jarige gekeken hebt.

1.5*

Zeer matig.

Kende deze films als één van de allergrootste flops ooit, maar dat valt gezien de scores hier en op IMDb nog wel mee geloof ik. Het productieproces, de hoge kosten en matige biosopkomst zal de film wel parten gespeeld hebben, maar qua waardering heeft deze er toch niet al te veel onder te lijden gehad.

Doet uiteraard sterk denken aan Mad Max, alleen dan tegen een blauwe ipv bruine achtergrond. Costner is een flauwer hoofdpersonage, anderzijds zijn de props hier toch wel een stukje cooler dan in Mad Max. Al heb je dat na een tijdje toch ook wel weer gezien. Wel nog een leuk rolletje van Hopper als bad guy, past goed in een film als deze.

Maar na verloop wordt het roeste metaal + water wat saai. Ondanks dat de sets best cool zijn is het camerawerk erg pover en de actie niet al te spectaculair. Acteerwerk is matig, soundtrack aan de melige kant en ook het verloop van de film is niet al te spannend. Pluimpje voor de setbouwers dus, 't is jammer dat de rest er niet zoveel mee gedaan heeft.

1.5*

Njah.

Ik hou wel van een experimentje in films, maar experimentele cinema is toch vaak één idee over een véél te lange speelduur gerokken. Deze film is daar wel het perfecte voorbeeld van denk ik. Je hebt een lange, 45 minuten durende zoom, en daar houdt het dan ook mee op.

Of misschien de steeds schriller wordende toon die onder de film gemonteerd is. Vast spannend in de 60s en wie nog steeds braaf popmuziek luistert zal het ook wel ondraaglijk vinden. Anderzijds, wie al eens een noizeplaatje opzet valt er nog steeds bij in slaap.

Allicht ook het beste wat je bij deze film kan doen. Of misschien kan je alvast de Wiki pagina even lezen. Heb ik achteraf ook gedaan en die is hilarischer dan deze 45 minuten film. Echt geen idee wat ik hiermee zou moeten aanvangen. Lijkt me enkel leuk voor mensen die kicken op historische waarde of wie nét hiermee in trance kan raken. Ik vond het vooral erg saai, oubollig en zonder enige impact.

0.5*

Ondergewaardeerd filmpje.

Lekker droog en gezapig. Del Toro en Philippe die de film perfect dragen, een hoop leuke bijrolletjes, hier en daar prachtige shots en een heerlijk sfeertje doorheen de film. Vaak wat dit soort films missen.

Sterk begin, sterk einde, met een veel rustiger middenstuk, dat verder ook niet veel onderdoet. Deed mij een beetje denken aan Snatch. meets Fargo deze film. Al is hij dan wat minder dan Snatch, gelukkig wel leuker dan Fargo.

4*. Misschien niet erg apart, uiteindelijk toch wel een uniek filmpje, dat zich vooral weet te onderscheiden door een nogal eigenaardige sfeertje en een leuk crimineel duo. Ook al zo'n rariteit.

Oké.

Weer eentje waar zo'n verdrongen jongetje het niet zo best heeft, maar in een andere omgeving plots kansen krijgt en helemaal openbloeit. Had deze film 2 a 3 jaar eerder uitgebacht en Michael Cera had de hoofdrol vertolkt.

Het hele gebeuren rond Duncan is niet echt boeiend. Af en toe een geslaagd grapje, maar qua sfeer iets te dor, qua drama te vlak en qua sfeer te beproefd. En zo lijkt de film na een kwartiertje al op een redelijk flauw verloop af te stevenen.

Dat is dan buiten de rol van Rockwell gerekend, die de hele film meteen op sleeptouw neemt en zowat alle scenes waarin hij voorkomt compleet opeist. Eigenlijk heeft hij maar een uitvergrootte bijrol, maar hij speelt hier iedereen van het scherm.

Dankzij hem wordt het nog wat. Blijft allemaal wat braafjes en te bekend terrein (waar ik verder niet erg veel mee heb), maar het wordt kundig opgeleukt. Deed me uiteindelijk wat denken aan Adventureland, al vond ik die film duidelijk een niveautje hoger.

3.0*

Vond het concept van dit filmpje ietwat teleurstellend.

Revenge is niks nieuws, het kinderverhaaltje met de slechte afloop ook niet. Doet dan ook redelijk veel aan It denken, clown inclusief.

Toch is de uitwerking best leuk en wordt er meer uit het voodoo ijsje dat ouders doet smelten concept gehaald dan eigenlijk mogelijk geacht. Clown is leuk, setting is leuk gedaan, de moord in de badkuip erg cool en grappig gedaan.

3*, vermakelijk maar qua horror staat het verhaaltje een beetje in de weg vond ik.

Geinig.

Laatst al een soortgelijke docu gezien, deze gaat iets meer in op het hele Anonymous gebeuren zelf. Een beetje internet geschiedenis is altijd leuk, vooral wanneer sites als 4chan en dergelijk bij het hele verhaal betrokken worden.

Hoewel het nooit echt mijn scene is geweest én ondanks dat het vaak erg kinderachtig is allemaal, heb ik wel een zekere sympathie voor de "informatie hoort vrij te zijn"/"het internet wordt niet geregeerd" ideologie. De quote van Dreiecke slaat wat mij betreft ook wel de nagel op de kop.

Gelukkig (en fijn) aan deze docu is dat de mensen die aan het woord gelaten worden een genuanceerd beeld weten te brengen van het hele Anonymous verhaal. Tegenstanders zie je eigenlijk niet (behalve één kort interview met die security kerel), maar het is zeker geen bewierroking van een opkomende cultuur. Al blijft de kritiek redelijk losjes.

Aardige docu dus, al komt dat dan vooral voort uit het onderwerp en de relativatie errond.

3.0*

Best oké.

Al is het taaie begin toch niet helemaal mijn ding. Visueel oogt het redelijk goedkoop, het haunted house gebeuren is erg uitgekauwd en de film doet ook nauwelijks moeite om de indruk te geven dat er wat meer achter zit. Ook het feit dat de horror al snel visueel wordt, maar er daarna eigenlijk een half uur amper iets gebeurt, doet de film niet zoveel goed.

Maar halverwege gaat de film een paar versnellingen hoger en wordt het een stuk leuker. De effecten zijn meer dan in orde, er zit wat lollige gore in en ondanks dat er nog veel van de verwachte zaken langskomen, is het verloop toch minder typisch dan in menig soortgelijk filmpje.

Erg hoogstaand vond ik het uiteindelijk niet, daarvoor is het toch net allemaal iets te netjes en te gewoontjes, maar een horror liefhebber die op zoek is naar fijne filler kan slechtere keuzes maken. Duurt ook niet te lang verder, wat alleen maar in het voordeel werkt van het entertainment. Leuk tussendoortje, had er eigenlijk minder van verwacht.

3.0*

Mickle op niveau.

Het wil er nooit helemaal uitkomen bij hem. Hij maakt wel boeiende filmpjes, maar telkens schieten ze iets tekort om zich bij de echte horrorgrootheden te mogen voegen. Ook weer het geval bij deze remake, al overstijgt deze het origineel makkelijk.

Probleem is een beetje de opbouw. Het eerste deel (en dan bedoel ik eigenlijk de eerste 90 minuten) is iets te kil en doods om zomaar over heen te kijken. Ik begrijp de noodzaak voor de impact van de laatste 15 minuten (en het einde baat er ook écht bij), maar de balans is gewoon een beetje zoek. Miike deed het ook al eens in Audition bijvoorbeeld, maar daar zal je nog eerder met een 50/50 verdeling.

Acteerwerk verder van een hoog niveau voor een horrorfilm, vooral de vader weet echt te overtuigen. Visueel strak, in combinatie met de soundtrack zorgt het voor een mooi, duister sfeertje.

Het einde knalt, maar de weg daarnaartoe is iets te karig om van een echte goeie film te spreken. Wel erg sfeervol en boeiend genoeg, maar had net wat meer mogen zijn.

3.0*

Best fijn ja.

Deed me op momenten wat denken aan het werk van Tim Burton. Ook nogal quirky, opzichtig gestileerd en aan de duistere kant. Hoewel deze film dan wel een stuk ingetogener is dan het werk van Burton, wie echt weelderigheid verwacht is hier aan het verkeerde adres.

De film weet zeker wel te intrigeren. Het is een beetje gissen waar het verhaal net naartoe wil, hoe de personages zullen evolueren en welke genres uiteindelijk de doorslag zullen geven, Passon weet dat allemaal best goed in de hand te houden.

Het enige probleem vond ik Sebastian Stan, die echt compleet door de mand valt. Zijn personage zou dwingend en gemeen moeten zijn, maar die uitstraling heeft hij gewoonweg niet. Het is een nogal lullig ventje, waardoor het beoogde effect jammer genoeg nooit gehaald wordt. Verder had de hand van Passon ook nog nét iets duidelijker mogen zijn, ik had het gevoel dat het net wat minder werd in de tweede helft van de film.

Maar zeker een geslaagde bewerking. Ken het boek niet, maar de film is absoluut een kijkbeurt waard. Al moet je waarschijnlijk wel met de juiste verwachtingen instappen, wat niet zou eenvoudig is aangezien de film zich niet zomaar laat vangen in één duidelijk genre.

3.5*

Niet zo best.

Ook wel taai natuurlijk. Helberg zit al 8 seizoenen vast in een serie die veel te populair is. Hij heeft enorm veel succes geoogst met z'n typetje, je daarvan losrukken is ook niet echt gemakkelijk. Al moet ook gezegd dat hij niet zo heel veel moeite doet.

De maniertjes, de manier van spreken, de timing ... je zit toch naar een halve Howard te kijken. Nu kan je wel beargumenteren dat je daar de acteur zelf in herkent, maar dat deel heeft hij toch afgestaan aan z'n personage in Big Bang Theory. Hij zal toch moeten leren dat niet tot in het oneindige te recyclen. Films zijn op zichzelf staande projecten.

De film zelf heeft wat weg van een Joodse Allen. Uiteraard blijft Helberg ook in het Joodse wereldje hangen, maar het gedweep met cultureel Europa en het neurotische personage zijn toch vooral herkenbaar uit Allen's films. Ook daar weet Helberg niet genoeg z'n eigen stempel op deze film te drukken.

Maar het grootste probleem is dat het niet echt werk als comedy, noch als romance. Het is een wat zoutloos filmpje geworden, met matige acteurs, vlakke regie en wat geforceerde interessantdoenerij. Het kijkt op zich nog vlotjes weg, maar daar is zowat alles mee gezegd. Had er toch iets meer van verwacht. Als het dit maar is kan hij zich gewoon beter terug op z'n TV werk storten en goed centjes sparen voor z'n oude dag.

1.5*

Vlot.

Inderdaad niet meer dan een 6-tal aparte aflevering rond eenzelfde concept: hoe reageren koppels wanneer ze plots niet meer getrouwd blijken te zijn (door een administratieve fout). De situaties die daaruit voortvloeien zijn redelijk standaard.

Toch valt het nog aardig te kijken. Links en rechts wat humor, korte speelduur en de afwisseling doet de film goed. Leukste fragment dat met de man die geblackmailed wordt, verder zijn de fragmenten van een gelijkaardig niveau.

Groots is het niet, buiten de humor poogt de film ook niet om geweldig filmisch te zijn, maar het is zo voorbij, en dat is wel eens anders met dit soort films.

1.5*

Matig.

Nochthans wist Thurber met Dodgeball één van de beste Stiller-vehikels te maken. Blijkbaar is hij het een beetje verleerd door de jaren heen. De film doet sterk terugdenken aan Due Date of Identity Thief ... de roadmovie/comedy blijkt de laatste tijd wel in trek te zijn.

De hele familie stelt eigenlijk een beetje teleur. Sudeikis is niet sterk genoeg voor een hoofdrol, Aniston is nooit grappig genoeg, Roberts is te flauw voor haar rol en Poulter niet echt nerdy genoeg. De humor komt er af en toe wel door, maar te weinig.

Het einde is ook problematisch. Sowieso duurt de film te lang (meer dan 100 minuten is moeilijk te verantwoorden), maar vooral het laatste uur is een paar keer gewoon te melig, met de finale als negatieve apotheose. Jammer dat Thurber zich daaraan laat vangen.

Echt vervelend is het niet, genoeg grapjes zijn geslaagd, maar als film zelf stelt het gewoon wat teleur en komt het nogal vermoeid over.

2.0*

Verbinski's beste.

Ook z'n enige voldoende eigenlijk. Wél bewijst de film dat je Verbinski amper een regisseur kan noemen. Er valt amper iets van een eigen stijl te herkennen, vraag me dan ook af hoeveel hij bij z'n films in de pap te brokken heeft.

De film wordt gedragen door Cage, aangevuld met een paar fijne bijrolletjes (Caine en de la Peña vooral). Cage is gewoon goed als droogkloot met een klein anger management probleem, Caine vult goed aan met z'n berustende houding. De camel-toe conversatie tussen beiden is zowat de beste scene van de film.

De running gags zijn niet altijd even leuk en wanneer de film iets meer probeert te zijn dan een gewone droge komedie begint het allemaal iets te wankelen, maar gelukkig blijft de speelduur beperkt en vervalt de film het laatste half uur niet in een puur drama.

Groots is het zeker niet, maar verder wel een geinige comedy en een aardig tussendoortje.

3.0*

Zeker niet zo slecht als het gemiddelde laat vermoeden.

Het mooie aan deze Web Junkie is dat de film eigenlijk gewoon observeert. De hele situatie is onwerkelijk genoeg, als kijker mag je volgen en meekijken, maar vooral achteraf zelf al je conclusies trekken. ZIe je toch écht zelden in een docu.

Met de titel heb ik wel een klein probleem, want de film gaat niet zozeer over internetverslaving, dan wel over online gameverslavingen. Het hele internetgebeuren heeft er maar marginaal mee te maken, het gaat er gewoon om dat een substantieel deel van de Chinese jeugd zich verliest in virtuele werelden.

Of dit gesticht daar een oplossing voor is, is nog maar de vraag. Geen idee welke beelden ze NIET laten zien uiteraard, maar het leek me verder best open. Men heeft duidelijk de waarheid niet in pacht en verkondigt dat dan ook niet. Het enige wat men probeert is ouders en kind weer bij elkaar te brengen.

Verder toch apart hoe deze mensen met elkaar communiceren. Ook de ouders zitten er vaak verweesd bij, met een strak gelaat, tot ze hun gevoelens toch niet meer kunnen controleren en uitbarsten. Zo heel vreemd is het dan ook niets als je ziet dat de kinderen uiteindelijk het verkeerde pad opgaan.

Vond het een boeiende docu, al is het maar omdat er geen onmiddelijke boodschap in verborgen zit. Wel wat ideeën en vluchtige conclusies, maar ook die worden niet echt opgedrongen. Beetje jammer dat de titel niet echt de inhoudt voorstelt en dat het er verder nogal goedkoop uitziet, maar dat nemen we er voor een keertje dan maar bij.

3.0*

Begint aardig tot goed, tweede uur is er teveel aan.

Beetje datzelfde vlotte gevoel van een Farrelly film. Vaugh en Wilson doen het beiden leuk, zijn vooral erg vlot en acteren met een zekere aangename kalmte wat de film een leuk sfeertje geeft.

Daarna blijft het nog een tijdje grappig maar zie je de film in een typische plooi vallen. Het tweede uur verdwijnt de humor, wordt er plaatst gemaakt voor gelikte romantiek en uiteindelijk rest er nog maar weinig van het leuke sfeertje in het begin van de film.

Vooral het laatste uur is qua voorspelbaarheid ver erover. Volgens mij heeft men voor dat deel niet eens meer een script geschreven, maar is men gewoon geëindigd met "etc etc etc ..." Een nogal vervelend optreden van Will Ferrell kan daar weinig aan veranderen. Kende de man niet, maar dacht eigenlijk naar Chevy Chase is vermomming te kijken. Geen leuke gewaarwording.

Verder duurt de film uiteindelijk veel te lang. Volgens mij toch ook de ongecensureerde versie gezien, want opvallend veel naakt in beeld voor dit type film. Niet echt iets wat je in verwacht van een film als deze.

Had meer ingezeten, als men de laatste 75 minuten tot 20 minuten herleid had, en lekker geschrapt had in de meligheid. Blijft verder aardig om het hoofdduo bezig te zien, maar ze houden de film niet overeind.

Begint vlot, eindigt uitgesponnen. 2*

Best aardig.

Het valt op dat er de laatste maanden weinig échte comedies gereleased worden. Van dit soort filmpjes, die de hele film lang gewoon lompe luchtigheid pogen te brengen. Uitgezonderd naar het einde toe, waar er even plaats moet gemaakt worden voor wat obligaat drama.

Meestal zijn het tegenwoordig van die dramedies, waarin vooral de bekendste koppen moeten tonen dat ze ook een wat serieuzere rol aankunnen. Allemaal best aardig, maar je wordt er mee doodgeslagen, terwijl dit soort films bij momenten ook wel leuk kunnen zijn.

Een Hart vehikel dus. Denk niet dat ik hem eerder al ergens in gezien heb, toch niet in een hoofdrol. Doet het best aardig ook, zeker niet alles is even leuk maar er zitten toch best een paar geinige scenes in. Hoogtepuntje wanneer die dikke en de Japanner half in de achtergrond een scene van Titanic naspelen.

Verder rommelt het aardig verder. Cuoco-Sweeting toont niet veel meer te kunnen dan die éne rol en Gad is misschien iets te flauw voor een hoofdrol, de humor moet dan ook vooral komen van maffe bijrolletjes, maar ook dat is eigenlijk eigen aan het genre.

Best een aardige, opgewekte en zonnige film. Niet hoogstaand, maar gezien het gebrek aan soortgelijk werk best te pruimen.

3.0*

Aardig.

Zoals de meeste van die romantische Sandler-vehikels. Dame in kwestie dit keer Drew Barrymore, het levert een fijne combinatie op. Sandler's personage is ditmaal wat normaler, al doet het eigenlijk weinig aan z'n acteerwerk. Sandler blijft gewoon Sandler.

Laatste half uur start wat vervelend, maar de payoff is oké, want erop duidt dat de film an sich wel werkt. Absoluut geen verrassend einde (wie het niet ziet aankomen vanaf het begin ...) maar wel geslaagd.

Enige jammere is eigenlijk dat 80s sfeertje. Heb er niks mee, en behalve wat lachen omdat het fouter dan fout is kan ik er verder ook niks mee. Zal blij zijn als 2020 zich aanmeldt en we dat hele 80s gedoe eindelijk achter ons kunnen laten.

Simpele romcom, volgens het boekje, maar wel geslaagd te noemen.

2.5*

Mijn eerste Godard, geen slechte film om mee te beginnen lijkt me zo.

Godard heeft een streepje voor op alle klassieke regisseurs die ik totnutoe gezien heb. De man heeft humor. De eerste "oude" film die ik zie met een dosis gevatte zwarte humor, waar de "klassieke" kijker samen met de maatschappij en nog wat irritaties van Godard (neem ik maar aan) stevig op de korrel genomen worden.

Wil ik het vergelijken met regisseurs waar ik vertrouwd mee ben, komen Miike en Sabu ongetwijfeld bovendrijven. Het ontbreken van remmingen enerzijds (Miike), scenes een eigen leven laten leiden anderzijds (Sabu). Die lang uitgerokken, absurde scenes zijn dan ook de beste. De wat vluchtigere, hectischere scenes zijn van minder niveau.

Toppunt van de film is ongetwijfeld de filescene. Echt geweldig grappig. Film ziet er verder wel redelijk belabberd uit. Godard weet een camera te bewegen, maar lijkt niet goed te weten wat hij moet laten zien. Beetje kleur en mooiere composities hadden de film zeker geen kwaad gedaan.

Blijf daarom ook maar wat hangen op 3*. Wel kunnen lachen, soms was het iets saaier, en de visuele flair ontbrak. Op naar Alphaville, als ik hem vind tenminste ...

Leuk voor een keertje.

Al zijn er de laatste tijd wel meer van dit soort docus, waar we een kijkje krijgen in het dagelijkse werk dat de Amerikaanse politie voor de kiezen krijgt. En ik heb er nog niet zoveel gezien, maar het lijkt vaak toch wat een goed nieuws show te zijn. Zeker in deze film leek het niet gehéél oprecht te zijn.

Anderzijds is het wel fijn om te zien dat de politie zich naast z'n gebruikelijke taken ook inzet voor de mensen en problemen echt aan de bron probeert aan te pakken. Beter voorkomen dan genezen. Dat lijkt ook best aardig te lukken bij de mensen die in deze docu aan het woord gelaten worden, over mislukkingen krijg je echter bitter weinig te horen. Dat lijkt me dan toch een beetje vreemd, wat de geloofwaardigheid en boodschap toch wel enigszins schaadt.

Het heeft soms wat weg van propaganda, het "kijk eens hoe hard we ons best doen" praatje werkt maar deels, hoe meer soortgelijke docus als deze er gemaakt worden, hoe sterker dat gevoel zal worden. Voor deze keer gaat het dan nog wel, maar de booschap is ondertussen wel duidelijk.

't Is wel een opstapje voor Caruso, want z'n vorige docu was echt niet te harden.

2.5*