Opinions

Verrassend.

Nooit een Pooh fan geweest, had hier dus verder ook helemaal niks van verwacht. Des te leuker dat je ziet dat er toch eens wat "ander" talent van Disney de weg naar de oppervlakte vindt. Geen verhalend filmpje met spannende avonturen, geen flauwe gags, irritante sidekicks en dezelfde saaie overconsistente tekenstijl ... deze film lijkt veel meer te leven.

Het honingnummertje, de krijtscene, de scenes in het boek zelf ... allemaal zaken die deze film weten interessant te houden. Ook de voice acting vond ik super. Pooh klinkt erg droog, Eeyore is veel te depri voor een "typsiche" Westerse kinderfilm en ook Piglet is erg leuk. Daarnaast zijn de meeste personages ook lekker dom en lomp op een aardige goofy manier, waardoor de humor zowaar nog werkt.

Ik was eigenlijk eerst van plan om 3* te geven, maar de liefde waarmee de end credits zijn gemaakt leveren nog een extra halfje op. Prachtig hoe ze daar met poppen enkele scenes van de film nagemaakt hebben, uit zulke dingen blijkt echt de liefde die in een film als deze gestoken is. Ook de rest van de credits zijn leuk trouwens.

Behoort gewoon tot het beste wat ik van Disney ken. Genoeg creativiteit, leuke humor, een korte speelduur en een gebrek aan drama zorgen voor een lekker feel-good filmpje.

3.5*

Minste tot nu toe.

Lijkt wel alsof deze film dichter aansluit bij de TV-serie. Twee "nieuwe" personages tov de andere films die weinig tot niks toevoegen. De groene beestjes zijn onleuk, ook het molletje is geen leuke aanvulling.

Sowieso zijn vijf personages al meer dan genoeg voor een dik uurtje film, wat hier opvalt is dat iedereen hier echt z'n beurtrol heeft. Daardoor worden de maniertjes van de personages wat vervelend, al helemaal als er in het tweede deel nog extra de nadruk op wordt gelegd.

Zelfs de voice acting vond ik hier iets minder leuk en het verhaaltje in verhaaltje doet sterk vermoeden dat er vooral financiële redenen achter de schepping van dit filmpje schuilen. Ook visueel iets minder trouwens.

Mnee, geen idee wat er juist mis is gegaan, maar deze film is op alle vlakken de mindere van de andere Pooh films.

1.5*

Te random.

Dat inwerken van oudere tekenfilms in een filmpje dat ocharme deen uurtje duurt is al niet te best. Maar ook de kwaliteit van die oudere filmpjes is wat bedenkelijk. Ergste is nog dat Pooh daar een andere stem heeft. Onderstreept nog maar een keertje de kwaliteiten van Cummings.

Ook het gebrek aan focus is een beetje vervelend. Duidelijk een film over Thanksgiving (what's in a name), maar halverwege springen we plots naar kerstmis. Daar hebben ze later dan nog een keertje een exclusieve aflevering rond gedraaid; dus hoe ver kan je iets uitmelken.

Niveau ligt toch te ver onder dat van de bioscoop projecten. Visueel minder, ook minder grappig en een lappendeken van scenes die eerder gekozen lijken op 60 minuten te vullen dan om een vermakelijke film te maken.

Veruit de minste Pooh film totnogtoe.

1.0*

Mindere uit de reeks.

Leuk was wel om te zien dat er hier al met het "boek"-idee gespeeld werd. De uitvoering was nog niet echt naadloos, maar het voegt iets leuks toe.

Verder een nogal rare opzet. De titel laat vermoeden dat deze film over Roo gaat, maar eigenlijk staat het konijn centraal. Typische opzet, met wat drama halverwege dat het op het einde weer helemaal opgelost wordt, verder zijn het konijn, Tigger en Roo niet echt de leukste figuurtjes van de reeks, dus na het tijdje was het wel weer goed met deze film.

Vond hem zeker één van de mindere Pooh films, toch een halfje extra voor het boek-gedeelte. En uiteraard nog altijd hulde voor de voice-actor van Pooh.

2.0*

Zeer matig.

Op zich niet veel meer dan de doorsnee sportfilm, het mag dan over meisjes gaan en er mag wat meer drama inzitten, maar het verloop van de film (uitgezonderd een mini-twist) op het einde ligt vanaf het begin al redelijk vast.

Rockwell doet het goed al zie ik hem toch liever in een iets blijere rol. Hij is iets té teneergeslagen. Het levert zeker in het begin een aantal geinige conversaties op, na halverwege is het scherpe er wel af en zit ook de humor weer in een brave plooi.

Echt interessant wil de film niet worden, het drama werkt niet goed genoeg en de humor is te spaarzaam. Qua regie is het armoe troef, begrijpelijk dat Strouse hierna nooit meer een film geregisseerd heeft. Gelukkig is de film wel wat korter dan de 120 minuten die hierboven aangegeven staan, dat was toch echt het finale nekschot geweest.

Op zich niet héél slecht, maar nogal duf en ondanks een wat scherper begin te flauw en dramatisch. Rockwell redt de film nog een beetje, en gelukkig maar.

2.0*

Niet zo onder de indruk.

Ferrell toch een beetje misplaatst en Deschanel in een serieus zagerig rolletje. Iets teveel zwaar drama om de comedy nog uit de verf te laten komen, zo grappig was het verder ook weer niet. Redelijk excentriek volkje, maar nu niet zozeer echt komisch.

Verhaaltje zelf is ook iets te kort door de bocht. Allemaal ellende en nijd in het begin, allemaal lachende gezichtjes en ondanks hun gebreken weer een gelukkig gezinnetje op het einde.

Muziekkeuze was vreselijk maar typerend voor dit soort films. Jengelgitaartje met een getergde mannenstem erachter, zingend over het maken van thee in onderbroek. Vat de film eigenlijk perfect samen.

Vond het allemaal een beetje te ... niets eigenlijk. Toch zitten er nog wel vermakelijke momenten in en kijkt het aardig weg. Ook een aantal snedige opmerkingen van Deschanel's personage waar menig film noir jaloers op kan zijn.

2.5*

Mengelmoes.

Alsof ze van een stationromannetje een iets duisterdere film hebben proberen maken. Soms ontplooit er zich wat aardige fantasy, vaak blijft het hangen in diepgedreven meligheid. En dat wisselt een hele film lang.

Opzet deed me wat denken aan Good Omens (Gaiman en Pratchett), met een soort van strijd tussen het goed en kwaad, maar dan kleinschalig en gericht rond een aantal sleutelpersonages. En in dit geval ook nog een dikke streep romantiek.

Geen fan van Crowe maar dit deed hij best aardig. Ook Farrell stelt niet teleur, de rest van de cast is echter wat minder, met vooral Smith in een wel zeer flauw rolletje (als lucifer). Maar het is de cast niet die het grootste probleem vormt.

Scenes zoals het flauwe einde, zowat alles met het paard of de kitscherige clichés die zonder blozen bovengehaald worden zorgen ervoor dat het bij momenten moeilijk is om niet in de lach te schieten. De film is iets te serieus voor de nonsens die verkocht wordt. Een wat ingetogenere score had daar misschien ook wel wat aan kunnen helpen, maar uiteraard moet wordt alles nog wat dikker aangezet dan het al was.

Echt verkeerd was het niet, een paar toffe scenes en een leuke mix van klassieke sprookjes en urban fantasy, maar de onderliggende meligheid houdt het van een hogere score af.

2.5*

Matig.

Inderdaad duidelijk gericht op de tienermarkt, het is dus eerder het idee dat het daadwerkelijk zichtbare wat voor de horror moet zorgen. Verder jonge leads, de highschool setting en wat drama in de vorm van pesterijtjes en de populaire jongen die je niet ziet staan.

Qua idee doet het wat aan The Wishmaster reeks denken, maar qua uitwerking is het meer Final Destination. De film kondigt namelijk duidelijk aan wanneer er weer iemand het onderspit gaat delven, maar verhult hoe het juist gaat gebeuren. Met als orgelpunt de scene waar er twee mogelijke slachtoffers zijn. Niet bepaald origineel, maar het werkt net goed genoeg.

Het verdere verloop van de film is erg standaard en het zou me niet verbazen moest men de vervolgen al klaar hebben liggen als deze film een beetje aanslaat. Deel 2 gaat allicht over de Chinese kerel, Deel 3 is een prequel dat het verhaal rond de moeder verder uitwerkt. En dan nog een aantal random delen erachteraan tot de interesse helemaal is doodgebloed. De reboot kan je binnen 15 jaar verwachten.

Erg by the numbers dus, anderzijds is het ook geen ramp om eens gezien te hebben. Film duurt niet te lang, er zit genoeg tempo in, leuk om Phillippe weer eens te zien en de vloekscenes zijn best grappig.

2.0*

Best grappig.

Begon wel leuk, best geinige gore stukjes, hoop "bekende" gezichten, lekkere dosis humor en dat stemeffectje is catchy.

Weet alleen niet de gehele speelduur te boeien, naar het einde toe ook net iets te langdradig.

Aardig filmpje om een keertje gezien te hebben, al had het uiteindelijk allemaal net iets meer mogen zijn.

2.5*

Iets meer humor dan het eerste deel.

Daarom ook ietsje beter dan het eerste deel. Zitten weer leuke effecten in, zoals die kerel die door de ijzeren barren gevouwen wordt. Best geinig.

Verder dikt Divoff z'n rol nog een beetje aan, waar hij ook best mee wegkomt. Ziet er allemaal best aardig uit, hoewel soms misschien iets te goedkoop.

Maar best vermakelijke onzin dit, paar keer goed gelachen en verder leuke gore effectjes.

Net iets beter dan de eerste. 3.0*

The fuck!

Waar de eerste twee delen nog erg amusant waren is dit echt rampzalig slecht. Weg is de lol, weg is Divoff (en zijn plaatsvervanger is in beide vormen echt niet te pruimen).

Weg ook de leuke gore en de geinige kills. Visueel compleet brak, acteurs zijn om te janken zo slecht, effecten vreselijk goedkoop.

Wat rest er dan ? Wel, helemaal niks. Vreselijk vervelend wanproduct dat helemaal niet thuishoort in dit anders leuke reeksje. Van deel 4 verwacht ik dan ook maar niks meer. Erg jammer.

Welverdiende 0.5*

Meneer Angel heeft bijgeleerd!

Film is zeker beter dan z'n voorganger. De Djinn is ook weer wat leuker, effecten zijn ietsjes beter.

Maar het is verder nog steeds om te huilen. Er wordt vreselijk geacteerd, de moorden slaan nergens meer op, de Djinn is nu wel wat slimmer geworden maar echt leuke cinema levert dat ook niet op.

Jammer dat de twee laatste delen zo vreselijk slecht verzorgd zijn, de eerste twee stonden garant voor genoeg fun en gore om er een leuk reeksje van te maken.

1.0*

Ah, daar is ze weer! Sunny op introspectietoer.

Los van de complete onkunde waarmee haar docus aan elkaar hangen, staat ze wel garant voor een klein uurtje met opengesperde mond naar het schermpje staren. Een opeenstapeling van frullig geëdite fragmentjes en testjes, voorzien van conclusies waar alle hoekjes van afgereden zijn en een hoop clichés waar je U tegen mag zeggen. En dat alles met een onnoemelijke serieux gebracht dat het zowaar bijna grappig wordt.

Bij de titel had ik meer verwacht dat "wit" als een gelijkwaardig ras zou neergezet worden, maar deze docu is (uiteraard) uit op het tegenovergestelde effect. White guilt en white privilege zijn de stokpaardjes die aangetoond dienen te worden en daar wordt dan ook vol op ingezet. Wie op zoek is naar hokjesdenken en racisme richting blanken heeft aan deze docu dan ook een geweldige samenvatting van 50 minuten aan ruwe clichés en karikaturen.

Nergens wordt er kritisch ingegaan op bepaalde onderwerpen, de conclusies lagen duidelijk aan het begin van de docu al klaar, er werd enkel naar materiaal gezocht om deze te ondersteunen. Hoe langer hoe meer vormt er zich ook een narratief waar kritische bedenkingen en vragen gewoon onder tafel geveegd worden als bewijs dat "de blanke" niet kan luisteren, zich superieur opstelt en blijkbaar als enige ras inherent racistisch is. Een kwalijke evolutie, want zo wordt discussie onmogelijk gemaakt.

Mij lijkt het veel interessanter om racisme weer eens wat breder te trekken en te kijken naar meerderheden vs minderheden, het waarom van menselijk hokjesdenken, de menselijke nood aan samenhorigheid en de paradox van iedereen uniek maar iedereen gelijk. En vanuit die kennis het probleem rond racisme aan beide kanten bloot te leggen.

Maar daarvoor moet je niet bij Sunny zijn natuurlijk. Die leutert in half comateuze toestand weer een hoop wollige en compleet onnezele conclusies bij elkaar, op zo'n manier dat je weet dat het vooral weer extra gaat polariseren. Wat een figuur ook ... een soort van linkse Wilders, qua ideologie het tegenovergestelde maar even lomp en onhandig. En ook best hilarisch, moest het achterliggende probleem niet zo serieus zijn.

0.5*

Zeer matig.

Mitton kende ik nog wel van YellowBrickRoad, een intrigerend debuut. Daarna is de buzz rond Mitton wat gaan liggen, deze Shudder original (jaja, ook dat bestaat blijkbaar) zal daar niet al te veel aan veranderen. Er zijn nog schimmen van genialiteit te ontwaren, maar daar is aardig wat goodwill voor nodig.

Probleem met deze film is dat het merendeel gewoon faalt. Naast het horror gedeelte zit er ook nogal wat drama in, wat voor geen meter werkt. Acteurs zijn niet goed genoeg, de dialogen zijn hoekig en af en toe is het gewoon downright kneuterig (dat gemekker over dat jongetje dat niet mag surfen).

De scares zijn al even slecht. Brak in beeld gebracht, het geluid is droevig en de "geesten" zien er goedkoop uit. Enkel dat wat er tussenin zit, de momenten die spanning opbouwen, die zijn best wel goed. Da's maar een beperkt deel van de film jammer genoeg, ze worden ook steeds verpest door flauwe scares, maar dan merk je toch wel weer dat Mitton iets kan.

Maar het is te weinig om daarmee de film te redden. Geen memorabel werkje, bij Shudder zouden ze beter wat investeren in de aankoop van goede horrors, want als Netflix het al lastig heeft met z'n originals, gaat een service als Shudder zich daar helemaal aan verbranden.

2.0*

Grappig.

Vond het wel een duidelijke kinderfilm, ondanks wat engere momenten. Vreemd genoeg deed me qua effecten af en toe wat aan Braindead denken, al stopt de vergelijking daar dan weer wel. Het geeft de film wel een zekere charme, al oogt het verder wel erg verouderd op sommige momenten.

Acteerwerk van oma en het jongetje is niet al te best, Huston komt wel goed weg met haar heksenrol. Bruno trouwens ook best grappig, vooral leuk dat er nogal wat Britse accenten in de film zitten, geeft het geheel toch iets grappigs mee.

Niet bepaald mooi gefilmd of spannend verder, een eenvoudig verhaaltje waarbij het einde eigenlijk compleet uit de lucht komt vallen. Heb de film vroeger ook nooit als kind gezien, dus op jeugdsentiment hoeft Roeg ook niet te rekenen.

2.0*

Slechte comedy.

De drie hoofdpersonages zijn alles behalve grappig, vooral irritant eigenlijk. Paar redelijk geslaagde grapjes maar de rest is eigenlijk niet te pruimen. Die Matrix parodie heb ik ondertussen ook al een paar keer gezien. Enige die ik nog wel leuk vond was Ethan Suplee.

Verder erg toneelachtig ook. Had vaak het idee naar een set te kijken ipv naar een berg buiten in de natuur. Visueel uiteindelijk niet veel soeps. Deed Brill toch beter in Drillbit.

Verder weinig over te zeggen, want een comedy die niet grappig is heeft nog maar weinig troeven. Nogal kinderachtige humor zonder overdreven flauw te worden. Beetje vis noch vlees dus.

1*

Mooi.

Ik heb het normaal niet zo op docus, zeker niet als het onderwerp primeert en de rest baadt in amateurisme. Daar valt deze docu van Koreeda op zich wel onder, maar het is de menselijkheid die Koreeda's werk zo kenmerkt die hier een krachtig portret van maakt.

Hiroshi is een geweldig onderwerp. Z'n ziekte is bekend van Memento, maar daar wordt het vooral aangewend om een thrillertje mee op te zetten. De realiteit ligt anders en dat geeft Koreeda perfect weer. De eerste 20-25 minuten zijn pakkend. Hiroshi die elk uur zowat zijn leven opnieuw moet oppakken, zich telkens weer moet realiseren dat hij aan een verschrikkelijke ziekte lijdt.

Daarna richt de film zich meer op wat Hiroshi wel kan en wat de context van zijn ziekte is. Op eenvoudige wijze loopt Koreeda door wat feitjes die meer inzicht geven in wat Hiroshi wel en niet kan onthouden. Daardoor wordt de docu ook iets opgewekter.

Het is vooral het einde, waar Koreeda na 2 jaar nog maar eens onderstreept dat er nog niks veranderd is aan Hiroshi's conditie (je ziet hem telkens weer stilvallen, terug alles bij elkaar krabbelen en beseffen wat er eigenlijk met hem mankeert) dat hard aankomt. Vooral ook omdat het verder zo'n lieve, aimabele familie is. Allicht is dat deel wat sturend, maar het mist z'n effect niet.

Koreeda is de aangewezen persoon voor een docu als deze. De menselijkheid is voelbaar, het hoofdpersoon subtiel genoeg en de keuze van de fragmenten schetst tegelijkertijd een tragisch maar opgewekt beeld van Hiroshi. De docu zelf stelt op technisch vlak helemaal niks voor, maar dat neem ik voor een keertje voor lief.

3.5*

Erg persoonlijk waarschijnlijk, maar deed mij erg hard denken aan een ander zeer hoog gewaardeerde top 100 film. Meer dan anderhalf uur toewerken naar een twist die de rest van de film compleet overbodig maakt.

Wilder's humor is mijn humor niet. Extreem flauwe tussenkomsten van die rechter steeds, en ook het constante gekeuvel tussen Laughton en zijn verpleegster zijn irritant. De snappy dialogen worden zoals steeds veel te dramatisch aangekondigd, ze missen eigenlijk nog net zo'n tromroffel. Daarbij blijft ik het nog steeds allemaal veel te braaf vinden om enig plezier uit te halen.

Grappig opvallend detail waren de flashbacks, die steeds al acterend werden aangekondigd. Midden in een monoloog zie je de acteur een pose aannemen, geconcentreerd in de verte kijken waarna het beeld wegfade. Vond het verder niet bepaald charmant.

Acteerwerk is ook best bedroevend, met vooral kluchterige over-acting van de beklaagde en Dietrich, die enige gepoogde serieux de nek om draaien. Misschien past het bij de humor van de film en werkt het als je dat soort humor ook kan appreciëren. Ik zag het niet zo.

Het hele rechtbankgedoe draait zoals vaak weer uit op strike en parry discussies die verder niet meteen bijdragen aan de film zelf. De film doet verder ook erg zijn best om elke miniscuul detail voor te kauwen zodat de kijker zo weinig mogelijk zelf moet doen, behalve kijken en slikken.

En wat het einde betreft, daar houdt je van of niet. Even niet over de details zelf, maar de twist kan je al verwachten na 10 minuten, het is eigenlijk enkel wachten waar het net op uitdraait. Daarbij gaat het er op het einde ook een beetje over. Je waant je bijna in een film als Sex Crimes (Wild Things), maar daarvoor is het dan ook weer niet vet genoeg onderstreept.

Vond het een redelijk bedenkelijke klucht met een nogal ongepast einde, twee stukken film die eigenlijk compleet niet bij elkaar horen. Hoop dat dit even mijn laatste Wilder is, want het is absoluut geen regisseur voor mij.

Karig en voorgekauwd rechtbankdrama met zeer bedenkelijke komische noot. Pover. 1*

Weird gevalletje.

B-Film die mikt op iets hogers. En daar ook half in slaagt. Visueel wordt er heel wat gepoogd. Zo is de belichting wel stoer en wordt er nogal met de camera gedraaid, maar alle pogingen ten spijt blijft het er toch vaak wat goedkoop uitzien. Iets meer aandacht aan de settings zelf had wel geholpen.

De shows zelf zijn best tof, Glover degelijk (maar had meer over-the-top gekund lijkt mij - rare keuze als je ook een Dourif en Combs hebt rondlopen) en het hele geflipte tweede deel kon mij ook wel boeien. Al moet ik toegeven dat het hele verhaal mij nog steeds niet helemaal duidelijk is. Storend vind ik het echter niet.

Gore is degelijk maar niks opzienbarends, daar hadden ze wel iets meer mee kunnen aanvangen. Ook bepaaldje effectjes (zoals die computergrid) hadden beter weggelaten geworden en zeker het begin is iets te repetitief.

Maar verder aparte en eigenzinnige film. Niet geheel geslaagd, maar leuk dat de film wat anders probeert en daar ook deels in slaagt. Origineel zal ik nog wel eens een keertje kijken.

3*

Vluchtig.

Vroeger was ik niet weg te branden voor de TV als de geanimeerde serie kwam. Een mooie (epische) uitwerking die het Oz verhaaltje alle eer aandeed. Dat vond ik bij deze film niet helemaal terug.

De film is erg vluchtig (want de hele reis moet in 100 minuutjes gepropt worden), toch blijven bepaalde scenes wat te lang aanslepen. Pas halverwege is het viertal pas compleet, en dan moet het eigenlijk nog beginnen.

Film heeft een zeer mooie oppoetsbeurt gekregen, komt de kleurrijke decors zeker wel ten goede. Af en toe oogt het wel erg plastiek en zie je dat bepaalde sceneovergangen nodig zijn omdat de acteurs anders tegen de achterkant van het decor zouden aanlopen, maar echt storen doet dat niet.

Verder veel erg bekende liedjes waarvan ik bij het merendeel niet wist dat ze uit deze film kwamen. Voor musical nummers vond ik ze ook nog best te doen. Naarmate de film vordert wordt het alleen allemaal wat minder. Het hele eindstuk met de heks oogt te gedateerd en lelijk om echt genietbaar te zijn.

Ik had eerlijk gezegd een slechtere film verwacht, toch stelt het in z'n geheel niet al te veel voor en verloopt het verhaal veel te vluchtig om echt interessant te worden.

1.5*

En uiteraard nog even aandacht voor de volgende prachtige dialoog:

Tin Man: "ngiiii-uh"

Dorothy: "He said oil can"

Hah.

Eindelijk gezien. Een film die ondertussen mythische proporties aangenomen had, al was het maar omdat hij best lasting te vinden was. Niet dat ik verder veel verwachtte van deze I Love Lolanto, maar aangezien het mijn 90e Jing Wong was, toch enigszins speciaal.

Samenwerking met Pak-cheung Chan, dan weet je wat te verwachten. Blijft een klier, vooral in z'n 80s werk. Dan is JWong zelf nog een verademing, al zal hij zelf ook wel beseffen dat hij geen geweldig acteur is.

Je kan typische 80s HK comedy verwachten. Erg flauw allemaal, erg dik aangezet, maar links en rechts zit er wel een grappig moment in. Verhaaltje is verwaarloosbaar, geloofwaardigheid is een bijzaak en als het even kan er nog een paar minuutjes over zijn wordt er weer duchtig gegokt. Want dat hoort er nu eenmaal bij.

Enkel voor de die hards dit, maar dan ben ik wel denk ik. Verre van geweldig, maar toch blij hem eindelijk gezien te hebben.

1.5*

Na Lu Cha verwachtte ik wel wat van deze film. Niet helemaal wat het moest zijn.

Idee is wel leuk. Een koppeltje dat niet met elkaar kan leven, maar ook niet zonder elkaar kan. Door een freak accident raken ze getrouwd, waarna de miserie echt begint.

En daar loopt het een beetje mis. Hoewel het uitgangspunt wel boeit, besteedt de film iets teveel aandacht aan het gekibbel, waardoor je als kijker soms zelf even wil weglopen. Twee nogal labiele mensen die om het minste elkaar in de haren vliegen, en twee minuten later hun gehele relatie door het slijk halen. Het eeuwige gevecht om te scheiden wordt na een tijdje ook wat saai.

Verder ziet de film er aardig uit, al is het vaak wat modaal. Zo zie je maar hoeveel invloed Doyle heeft op de look van een film (vandaag nog Last Life ... herzien) . Soundtrack is ook weinig noemenswaardig. En pas op het einde weet het verhaaltje echt te overtuigen.

Degelijk filmpje, maar zeker niet meer dan dat. Paar mooie scenes, maar het wordt teveel gerekt. 3*

Mjah.

Met een rond beeldformaat haal je de pers wel. Je wint er blijkbaar ook nog prijzen mee. Je ziet hier en daar ook wel hoe het de film beïnvloed heeft. Het camerawerk is op het vreemde beeldformaat afgestemd, wat soms wel grappig is.

Xiaogang Feng weet af en toe aardige plaatjes te schieten, maar het werkt zelden echt goed. Wanneer het beeld stilstaat is het mooi, maar eens in beweging zit het beeldformaat duidelijk in de weg. Ook technisch niet altijd even zuiver. Zo zit er op het einde een tracking shot door een nogal aparte gang. Is het écht teveel gevraagd zo'n shot netjes te centreren? Bij Wes Anderson zou het niet waar geweest zijn. En helemaal op het einde laat Feng dan eindelijk zijn te smalle formaat varen, waarna je nog 5 minuten kan genieten van een film die vele malen mooier oogt. Experiment gefaald dus.

Het is verder ook best grappig dat Bingbing Fan net met deze film een festival prijs wint. Blijkbaar mag je er als actrice toch niet te goed uitzien om prijswaardig te zijn. Ze is hier bijna onherkenbaar en past, zoals BBarbie al zei, perfect in een wat oudere film van Yimou Zhang. Ze is degelijk in haar boerenrolletje, maar eigenlijk gewoon weinig opvallend.

Het verhaal is best leuk, zeker de eerste drie kwartier. Daarna begint het wat te slepen en uiteindelijk blijken de 140 minuten toch veel te lang voor deze film. Het valt allemaal net iets teveel in herhaling en het punt van de film wordt iets te vaak gemaakt. Dat had allemaal wat vlotter gekund.

Toch is het niet slecht. 't Is apart, maar het was beter geweest als Feng gewoon een normale film gemaakt had.

3.0*

Tsai op TV.

Niet bepaald de meest subtiele titel, maar het dekt de lading van de film wel. Een verhaal over een jongen die aan een zeldzame ziekte lijdt en daarvoor medicijnen moet nemen die een minder prettige lijfgeur veroorzaken. Meer heb je niet nodig voor een kort dramatje.

Zijn schoolleven is uiteraard niet prettig, moederlief schuimt ondertussen het land af om iedereen te informeren over het leven met een kind dat leidt aan een onbekende en zeldzame ziekte. Met maar 50 minuutjes wordt het echter redelijk matig ingevuld, Tsai heeft al niet zo'n blitse stijl en veel meer dan het verhaaltje vertellen in een minimum aantal scenes doet hij dan ook niet.

Het is verder duidelijk een TV product. De wat kalige stijl van Tsai is aanwezig, maar wanneer goedkoop geschoten blijft er jammer genoeg niet zo heel veel van over. Het drama is nog wel degelijk, maar echt veel impact heeft het niet. Tsai heeft veel beter werk gemaakt, dit is vooral voor de Tsai liefhebber die graag alles gezien wil hebben.

2.0*

Hmmmm.

Vond het redelijk steriel overkomen. Zhang loopt er een beetje bij als een jonge Gong Li met maar half zoveel charisma.

Daarbij een beetje vreemde keuze om de huidige tijd in zwart/wit weer te geven terwijl de flashback vol in kleur getoond wordt. Verder een verhaaltje waar ik de laatste tijd wel een beetje genoeg van krijg. Het oudere China met het regime waar mensen zomaar opgepakt worden etc etc etc.

Romance deed me gewoon niet zoveel, muziek inderdaad net iets te sappig aangezet, iets te melig soms. Blijft wel aardig om volgen allemaal maar het wist me uiteindelijk niet al te veel te ontroeren allemaal. Ook de schone kleurenpracht werd hier maar sporadisch bovengehaald.

Aardig filmpje, dat nog net wel, maar toch een mindere van Yimou.

3.5*

Sammo returns.

Toch wel een big deal. Na bijna 20 jaar afwezigheid op het regisseurstoneel komt één van Hong Kong's meest befaamde martial arts helden met een nieuwe film. Als acteur is Hung alweer even in de picture, maar blijkbaar wil hij nu ook weer als regisseur aan de slag, want een nieuwe film is ook alweer in de maak.

Hij is in ieder geval nog goed op de hoogte, want zoals zoveel regisseurs uit Hong Kong gaat Hung het in China zoeken. Toch een duidelijke constante de laatste tijd. Het resultaat is best oké, maar net zoals z'n voorgangers heeft Hung moeite om de mix tussen China en Hong Kong tot een écht geslaagd einde te brengen.

Visueel oogt het allemaal best aardig. Misschien iets té veel visueel geklooi tijdens de actiescenes, maar dat was ook eerder uit noodzaak had ik het idee. Dé grote uitdaging van deze film was om Hung nog steeds een kick-ass vechter te laten zijn, maar op zo'n manier dat hij niet al te veel meer hoefde te bewegen. Voor het grootste deel werkt het wel, maar daar is toch aardig wat opsmuk voor nodig geweest.

Leuk rolletje voor Andy Lau verder, en grappige cameos van Karl Maka en Hark Tsui (die oude ventjes op het bankje). Ook Yuen Biao is even van de partij, recentere martial arts held Eddie Peng mag ook opdagen. Met het strikken acteurs had Hung in ieder geval geen problemen, al zijn hun cameos wel opvallend klein.

Het is uiteindelijk een vermakelijke film geworden, die makkelijk wegkijkt en een paar fijne scenes kent. Maar groots wil het nergens worden. Toch is het fijn om Hung weer in de regiestoel te zien. Een écht geweldig regisseur is hij nooit geweest, maar hij kan best een goed actiefilmpje in elkaar zetten, daar is deze film nog maar eens het bewijs van.

3.5*

Beetje een tegenvaller dit, gelukkig had ik er ook niet al te veel van verwacht.

Teveel flauwe comedy, een nogal idiote romance en typische idolsterretjes, zodat de film gewoon gedoemd was om te mislukken. Die twee sterren staan er voor de toch nog leuke gevechten en Joey Yung *kuch*.

Film die je eigenlijk beter links laat liggen, om met de fast forward button binnen handbereik bekijkt. 2*

Iets beter dan verwacht.

Ondanks alle klinkende namen had ik toch niet zo héél veel vertrouwen in een goede afloop hier. En wie niet tegen vlaggengezwaai kan (erg letterlijk zelfs) kan deze film ook maar best links laten liggen. Er wordt hier aardig op de borst geklopt en het scherm kleurt meermaals Chinees rood ... maar onder dat alles zit toch nog steeds een aardige omnibus.

Misschien omdat de film dan wel over enkele grootse momenten in de Chinese geschiedenis gaat, maar uiteindelijk wel daar de "kleine helden" uitkiest. De evementen zijn steeds achtergrondruis, terwijl simpele mensen op hun manier een steentje bijdragen. Ook dat zal wel in het Chinees ideologisch gedachtengoed passen, maar als uitgangspunt voor een reeks kortfilms is het best leuk.

Het helpt ook dat er geen prutsers in de regiestoel zitten. Het oogt allemaal erg netjes, al vond ik het voor een omnibus misschien wel net iets te egaal allemaal. Iets meer variatie in toon en stijl was welkom geweest, al is dit het project daar ook niet écht voor natuurlijk. Maar best uit te zitten, ondanks de lengte. Dit had véél slechter kunnen aflopen.

3.0*

Mjah, wat mij betreft blijft Ang Lee a poor man's Zhang.

Echte martial arts film is dit inderdaad niet. Meer een episch Chinees sprookje, met hier en daar een gevecht. Het epische vind ik hier in ieder geval even slecht als in de gemiddelde LOTR/Braveheart film. Opgeblazen vals sentiment dat mij geen seconde kan interesseren. Dat hele stuk in de woenstijn mocht er voor mij ook integraal uit. Slaapverwekkend.

Ook de gevechten vond ik eigenlijk ondermaats. Geen probleem met vliegende mensen verder, maar het leek allemaal nogal steriel en flauw. Vooral het gevecht in de bomen was ronduit knullig. Doe mij Zhang's bamboebossen dan maar. Eigenlijk vond ik enkel het "voetgevecht" tussen Yeoh en Ziyi de moeite, en mooi uitgevoerd. De rest was degelijk tot slecht.

Niet mijn ding. Gooi er wat mij betreft liever wat humor tegenaan, zoals in de oude wirefu films, of zorg dat alles er veel mooier uitziet, zodat het veel te serieuze verhaalte mij niet opvalt (Hero/Flying Daggers). Dit was bij momenten echt deprimerend. Kleine 2* dan maar, voor hier en daar enkele aardige scenes. Dat Lee zich maar met andere dingen bezighoudt.

Redelijk.

Zo'n typische film die sympathieker is dan hij goed is. Het verhaaltje erachter is dan ook wel de moeite. In plaats van dat Yee op zoek ging naar gevestigde acteurs, ging hij gewoon zelf tussen de extras ronselen voor z'n film. Veel van de verhaallijnen baseerde hij ook gewoon op het leven van de extras. Lekker meta dus.

Dat maakt wel dat bepaalde personages niet echt uit de verf komen, omdat extras niet altijd zonder reden extras blijven. Het acteerwerk is niet altijd even groots. Ook ziet de film er verder wat magertjes uit, daar waar Yee's films vaak toch wel een stevig laagje vernis hebben. Het nadeel van een kleiner project als dit te draaien neem ik aan, zeker in Hong Kong, waar de kunde wel groot is, maar regisseurs zelden een échte stempel hebben.

De film is verder niet vervelend en biedt een interessante kijk in een stukje cinemecultuur die bij ons in het Westen niet echt bekend is. Hollywood heeft al tal van films over Hollywood gemaakt, China kan natuurlijk niet achterblijven, maar Yee richt zich toch vooral op de menselijke kant van het verhaal, niet op het zware leven van de creatieve screenwriter.

Een film die in China zelf (vooral door acteurs en mensen uit de film industrie) goed onthaald werd. Maar de volgende Louis Koo zal deze film niet opleveren. Aardig voor een keertje, goedbedoeld met het hart op de juiste plaats, maar als film zelf niet bepaald een meesterwerk. Gewoon aardige degelijkheid.

3.0*